Τα εντερικά σκουλήκια παρασιτούν και το έντερο των πτηνών. Η ασθένεια που προκαλούν είναι αρκετά σοβαρή και μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στο θάνατο του πουλιού.

Τι είναι τα εντερικά σκουλήκια και πώς προσβάλουν τα πουλιά

Ο όρος νηματόζωο αναφέρεται σε διάφορα παρασιτικά σκουλήκια που ονομάζονται νηματώδη. Τα νηματώδη μπορούν να προσβάλλουν σχεδόν οποιοδήποτε σύστημα του οργανισμού, συμπεριλαμβανομένων του πεπτικού, του αναπνευστικού, του καρδιαγγειακού, του εγκεφάλου, των ματιών και του συνδετικού ιστού.

Οι ασκαρίδες είναι εντερικά νηματώδη του γένους των ασκαριδών. Οι ασκαρίδες είναι ένα κοινό παράσιτο των πτηνών συντροφιάς και ειδικότερα των , και των εισαγόμενων . Η ύπαρξή τους είναι συχνότερη στα πουλιά που εκτρέφονται σε υπαίθριο χώρο και έχουν άμεση πρόσβαση στο έδαφος.

Η προσβολή από ασκαρίδες ονομάζεται ασκαρίαση.

Κύκλος ζωής των ασκαρίδων

Οι ασκαρίδες έχουν άμεσο κύκλο ζωής. Ένα πουλί λαμβάνει τα αβγά του παρασίτου συνήθως μέσω της κατανάλωσης μολυσμένης τροφής ή νερού. Από τα αβγά εκκολάπτονται προνύμφες στο λεπτό έντερο. Εκεί, ωριμάζουν σε ενήλικα σκουλίκια.

Τα σκουλήκια αναπαράγονται και τα θηλυκά γεννούν τα αυγά τους, τα οποία περνούν στη συνέχεια στα περιττώματα. Τα αβγά παραμένουν μολυσματικά στο περιβάλλον για τουλάχιστον 2-3 εβδομάδες και μπορούν να παραμείνουν για πολύ περισσότερο εφόσον υπάρχει αρκετή υγρασία.

Συμπτώματα

Τα πουλιά που έχουν προσβληθεί από ασκαρίδες μπορεί να αναπτύξουν διάρροια, ανορεξία και να εμφανίσουν απώλεια βάρους. Μερικά πουλιά μπορούν να αναμασούν ή να έχουν μειωμένη ποσότητα περιττωμάτων.

Στα νεαρά πουλιά μπορεί να παρατηρηθεί διακοπή της ανάπτυξης. Σε σοβαρές προσβολές, τα σκουλήκια μπορούν να προκαλέσουν μερική ή πλήρη απόφραξη του εντέρου, η οποία με τη σειρά της μπορεί τελικά να προκαλέσει το θάνατο του πουλιού.

Διάγνωση

Τα ενήλικα σκουλήκια τα οποία έχουν μήκος συνήθως 2,5 - 3 εκατοστά, εμφανίζονται σπάνια. Οι ασκαρίδες αναγνωρίζονται συνήθως από τον εντοπισμό των αυγών στα περιττώματα. Για τον εντοπισμό τους χρησιμοποιείται ένα διάλυμα το οποίο χωρίζει τα αβγά από τα υπόλοιπα περιττώματα και το δείγμα που προκύπτει εξετάζεται μικροσκοπικά.

Θεραπεία

Για τη θεραπεία της ασκαρίασης χρησιμοποιούνται συνήθως φάρμακα που περιέχουν πυραντέλιο, παμοϊκό, πιπεραζίνη, , ή . Συχνά συστήνεται η επανάληψη της θεραπείας μετά από 10-14 ημέρες.

Εκτός από τη θεραπεία του πουλιού, θα πρέπει να γίνει επίσης απολύμανση του περιβάλλοντος χώρου για να αποτραπεί η επανεμφάνιση της μόλυνσης. Τα κλουβιά, οι ταΐστρες, οι ποτίστρες, φωλιές, και οποιαδήποτε παιχνίδια ή άλλα αντικείμενα που έρχονται ενδεχομένως σε επαφή με τα περιττώματα, πρέπει να πλυθούν και να σκουπιστούν σχολαστικά.

Τα αυγά είναι ανθεκτικά σχεδόν σε όλα τα απολυμαντικά. Ο καθαρισμός με ατμό μετά από τον καθαρισμό των ορατών περιττωμάτων, μπορεί να σκοτώσει όλα τα αυγά.

Τα πουλιά με σοβαρή προσβολή, χρειάζονται συχνά υποστηρικτική αγωγή και διατροφική ενίσχυση με τα κατάλληλα συμπληρώματα.

Πρόληψη των μολύνσεων από νηματόζωα

Για την πρόληψη των μολύνσεων από νηματόζωα, θα πρέπει να υποβάλλονται σε και να διενεργείται περιττωματική ανάλυση. Εάν τα πουλιά φυλάσσονται σε εξωτερικό χώρο, θα πρέπει να περιοριστεί η πρόσβασή τους στο έδαφος.

Η τήρηση των κανόνων υγιεινής με τακτικό καθαρισμό των κλουβιών και όλων των υπολοίπων σκευών, μπορεί να προλάβει την ασθένεια. Επίσης, τα χαμηλά ποσοστά υγρασίας, μειώνουν την ικανότητα επιβίωσης των αυγών.

Οι κυριότεροι μικροοργανισμοί που μπορούν να προκαλέσουν ασθένειες στα πουλιά, είναι τα βακτήρια, οι ιοί και οι μύκητες. Συνήθως, αναφερόμαστε σε αυτά με το γενικό όρο "μικρόβια". Ποιες είναι όμως οι μεταξύ τους διάφορες και με ποιον τρόπο προσβάλλουν την υγεία των πουλιών;

Τι είναι τα μικρόβια


Ο όρος μικρόβιο αναφέρεται σε κάθε μικροοργανισμό, ειδικά όμως σε αυτούς που προκαλούν ασθένειες. Σε αυτήν την κατηγορία περιλαμβάνονται ορισμένοι ιοί, βακτηρίδια, και μύκητες. Ποια είναι όμως η διαφορά μεταξύ αυτών των τριών τύπων μικροβίων; Ποια από αυτά προκαλούν ασθένειες και ποιες συγκεκριμένα; Πρέπει να αντιμετωπίζονται με διαφορετικό τρόπο;

Επειδή οι ιοί, τα βακτηρίδια και οι μύκητες προκαλούν πολλές γνωστές ασθένειες, είναι σύνηθες να συγχέονται, έστω και αν διαφέρουν μεταξύ τους όσο ένα ποντίκι από έναν ελέφαντα. Μια ματιά στο μέγεθος, τη δομή, τον τρόπο αναπαραγωγής τους, τους ξενιστές και τις ασθένειες που προκαλούνται από το κάθε ένα, μπορεί να "φωτίσει" τις σημαντικές διαφορές αυτών των μικροβίων.

Τι είναι Ιός;

Οι ιοί είναι μικροσκοπικοί, απλοί οργανισμοί. Στην πραγματικότητα, είναι τόσο μικροσκοπικοί που μπορούν να φανούν μόνο με ειδικό, πολύ ισχυρό μικροσκόπιο που λέγεται "ηλεκτρονικό μικροσκόπιο" και είναι τόσο "απλοί" που τεχνικά δεν θεωρούνται καν "ζωντανοί".

Υπάρχουν έξι κοινά χαρακτηριστικά σε όλους τους ζωντανούς οργανισμούς:

1. Προσαρμογή στο περιβάλλον
2. Κυτταρική σύνθεση
3. Μεταβολικές διαδικασίες που εξασφαλίζουν και χρησιμοποιούν ενέργεια
4. Τάση αντίδρασης προς το περιβάλλον
5. Ανάπτυξη και εξέλιξη
6. Αναπαραγωγή

Ένας ιός δεν είναι ικανός να μεταβολίζει, να αναπτύσσεται ή να αναπαράγεται από μόνος του, αλλά πρέπει να χρησιμοποιήσει ένα κύτταρο ξενιστή για να του παρέχει αυτές τις λειτουργίες. Υπό αυτήν την έννοια, δεν θεωρείται "ζωντανός". Η δομή ενός ιού είναι εξαιρετικά απλή, σε τέτοιο βαθμό που καθίσταται ανεπαρκής για την ανεξάρτητη ζωή του μικροβίου.

Κάθε ιός αποτελείται από δύο στοιχειώδη συστατικά. Το πρώτο είναι η βάση του γενετικού υλικού, είτε το δεσοξυριβονουκλεϊνικό οξύ (DNA) είτε το ριβονουκλεϊκό οξύ (RNA). Αντίθετα με τα ζωντανά κύτταρα, οι ιοί έχουν είτε το DNA είτε το RNA, αλλά όχι και τα δύο μαζί.

Το γενετικό υλικό είναι ένα "σχεδιάγραμμα" που καθορίζει τη δομή και τη συμπεριφορά ενός κυττάρου. Σε έναν ιό, υπάρχει ένα πρωτεϊνικό περίβλημα που ονομάζεται καψίδιο και περιβάλλει το νουκλεϊνικό οξύ. Αυτό το περίβλημα χρησιμεύει στην προστασία του νουκλεϊνικού οξέως και πραγματοποιεί την επικοινωνία μεταξύ αυτού και των κυττάρων ξενιστών.

Τα καψίδια αποτελούνται από πολλά μικρά πρωτεϊνικά μόρια που ονομάζονται καψομερή και μπορούν να διαμορφωθούν σε τρεις γενικές μορφές:

1. Ελικοειδή
2. Εικοσάεδρα (αποτελούμενο από ισόπλευρα τρίγωνα σε κάθε του πλευρά).
3. Σύνθετα

Μερικοί από τους πιο εξελιγμένους ιούς έχουν μια ακόμη δομή, που περιβάλλει το καψίδιο. Αυτή ονομάζεται περίβλημα και αποτελείται από ένα στρώμα λιπιδίων, όπως η μεμβράνη του κυττάρου και οι γλυκοπρωτεΐνες, οι οποίες είναι πρωτεΐνες και ενώσεις υδατανθράκων.

Το περίβλημα χρησιμεύει στη "μεταμφίεση" του ιού κάνοντάς τον να μοιάζει με ένα "πραγματικό" κύτταρο, για να μην απορριφθεί ως "ξένο σώμα" από το ανοσοποιητικό σύστημα του ξενιστή. Η δομή ενός ιού συσχετίζεται πολύ με τον τρόπο αναπαραγωγής του.

Πως αναπαράγεται ο ιός

Ο μόνος σκοπός ενός ιού είναι η αναπαραγωγή του. Εν τούτοις, χρειάζεται ένα κύτταρο ξενιστή για το σκοπό αυτό. Μόλις βρεθεί το κατάλληλο κύτταρο, ο ιός επικολλάται στην επιφάνειά του ή εισχωρεί σε αυτό με μια διαδικασία που ονομάζεται φαγοκυτταρισμός. Κατόπιν, απελευθερώνει το γενετικό του υλικό στο κύτταρο και διακόπτει ουσιαστικά τη φυσιολογική κυτταρική λειτουργία.

Το κύτταρο σταματά την παραγωγή πρωτεϊνών και χρησιμοποιεί το νέο "σχεδιάγραμμα" που του παρέχει ο ιός, αρχίζοντας έτσι την παραγωγή των πρωτεϊνών του ιού. Ο ιός χρησιμοποιεί την ενέργεια και τα υλικά του κυττάρου, για να παραγάγει νουκλεϊνικό οξύ και καψομερή, με σκοπό να δημιουργήσει πολυάριθμα αντίγραφα του εαυτού του.

Μόλις συντεθούν αυτοί οι "κλώνοι", ο ιός αναγκάζει το κύτταρο ξενιστή να διασπαστεί, απελευθερώνοντας τους ιούς αυτούς οι οποίοι στη συνέχεια θα μολύνουν τα γειτονικά κύτταρα.

Μορφές του Ιού

 Οι ιοί εμφανίζονται με τρεις βασικές μορφές:

1. Ελικοειδής
2. Εικοσαεδρής
3. Σύνθετη

Ξενιστές και Αντίσταση Είναι γνωστό ότι οι ιοί μπορούν να μολύνουν σχεδόν οποιοδήποτε είδος διαθέτει ζωντανά κύτταρα. Τα ζώα, τα φυτά, οι μύκητες, και τα βακτηρίδια, μπορούν να γίνουν ξενιστές των ιών. Όμως, οι ιοί τείνουν να προτιμούν συγκεκριμένους τύπους κυττάρων για να μολύνουν. Παραδείγματος χάριν, οι ιοί των φυτών δεν είναι ικανοί να μολύνουν τα ζωικά κύτταρα, αν και ένας ιός κάποιου συγκεκριμένου φυτού, θα μπορούσε να μολύνει διάφορα άλλα φυτά.

Μερικές φορές, ένας ιός μπορεί να μολύνει έναν οργανισμό χωρίς να τον βλάψει και να εξοντώσει έναν άλλο, διαφορετικό αλλά πολύ συγγενές με τον πρώτο οργανισμό. Παραδείγματος χάριν, ένα είδος ποντικιού (Deer Mouse) είναι φορέας του ιού Hantavirus, ο οποίος δεν έχει κάποια αξιοπρόσεκτη βλαπτική επίδραση στα τρωκτικά, αλλά εάν μολύνει τον άνθρωπο, προκαλεί μια σοβαρή και συχνά θανατηφόρο ασθένεια που χαρακτηρίζεται από ακατάσχετη αιμορραγία.

Εντούτοις, οι περισσότεροι ζωικοί ιοί προσβάλουν συγκεκριμένα είδη. Αυτό σημαίνει ότι μολύνουν ένα είδος ζώου. Για παράδειγμα, ο ιός της ανοσοανεπάρκειας (FIV) προσβάλει μόνο τις γάτες, ενώ ο ιός της ανοσοανεπάρκειας (HIV), προσβάλει μόνο τους ανθρώπους.

Τι κάνει ο ξενιστής προκειμένου να αντιμετωπίσει την εισβολή ενός ιού; Κάθε "ξένο σώμα" που εισβάλει στον οργανισμό, προκαλεί μια αντίδραση που ονομάζεται ανοσοαντίδραση. Μέσω αυτής της διαδικασίας, το σώμα του ξενιστή παράγει τα αντισώματα.

Τα αντισώματα είναι ουσίες που καταστρέφουν έναν "εισβολέα" και αποτρέπουν την προσβολή από την ίδια ασθένεια στο μέλλον.

Υπάρχουν συγκεκριμένα αντισώματα για κάθε "εισβολέα" και κάθε φορά που εμφανίζεται μια νέα ασθένεια, δημιουργείται μια νέα ομάδα αντισωμάτων. Αυτή η διαδικασία της δημιουργίας συγκεκριμένων αντισωμάτων για την αντιμετώπιση κάποιου ιού, διαρκεί περίπου επτά ημέρες.

Στο μεταξύ, το κύτταρο που έχει μολυνθεί από έναν ιό, παράγει πρωτεΐνες που ονομάζονται ιντερφερόνες. Αυτές οι ιντερφερόνες, απελευθερώνονται μέσα σε τρεις έως πέντε ημέρες, με σκοπό να προλάβουν τη μόλυνση των γειτονικών κυττάρων έως ότου δημιουργηθούν τα αντισώματα.

Πρέπει να πούμε ότι γίνονται επιστημονικές έρευνες για τα οφέλη των ιντερφερονών στην αντιμετώπιση και θεραπεία των ασθενειών που προκαλούνται από ιούς, αλλά ο ακριβής μηχανισμός δράσης της ιντερφερόνης δεν είναι εξ ολοκλήρου γνωστός.

Υπάρχουν αρκετά φάρμακα που μπορούν να αντιμετωπίσουν ασθένειες που προκαλούνται από ιούς, αλλά το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού είναι κατά κύριο λόγο το σημαντικότερο όπλο στην αντιμετώπιση αυτών των μολύνσεων.

Τι είναι βακτήριο;

 Τα βακτηρίδια είναι πολύ διαφορετικά από τους ιούς. Καταρχήν, τα βακτηρίδια είναι πολύ μεγαλύτερα σε μέγεθος. Ο μεγαλύτερος ιός έχει το μέγεθος του μικρότερου βακτηριδίου. Παρόλα αυτά τα βακτηρίδια παραμένουν μικροσκοπικά και δεν μπορούν να φανούν με "γυμνό μάτι".

Είναι τόσο μικρά που το μέγεθός τους μετριέται σε μικρόμετρα (10,000 μικρόμετρα = 1 εκατοστό). Σε σύγκριση, το κεφάλι μιας καρφίτσας έχει περίπου 1000 μικρόμετρα πλάτος. Αν και πιο σύνθετα από τους ιούς, η δομή των βακτηριδίων παραμένει σχετικά απλή.

Photo: Σάρωση με ηλεκτρονικό μικροσκόπιο της Escherichia coli που καλλιεργήθηκε και τοποθετήθηκε στην καλυπτρίδα. (3)

Δομή

Τα περισσότερα βακτηρίδια έχουν ένα εξωτερικό, άκαμπτο κυτταρικό τοίχωμα. Αυτό τους δίνει σχήμα και προστασία. Στο εσωτερικό του κυτταρικού τοιχώματος υπάρχει μια μεμβράνη πλάσματος. Αυτή είναι όμοια με τη μεμβράνη που βρίσκεται γύρω από κάθε ζωντανό κύτταρο και παρέχει και στα δύο έναν οριοθετημένο χώρο, μέσα στον οποίο βρίσκεται το περιεχόμενο του κυττάρου.

Ταυτόχρονα δημιουργεί ένα "φράγμα" που εμποδίζει τις ουσίες που εισάγονται στο εσωτερικό του κυττάρου να διαφύγουν. Το περιεχόμενο του κυττάρου ονομάζεται κυτταρόπλασμα.

Photo: Δομή και περιεχόμενο ενός τυπικού gram-θετικού βακτηριακού κυττάρου (φαίνεται από το γεγονός ότι διαθέτει μόνο μία κυτταρική μεμβράνη). (4)

Μέσα στο κυτταρόπλασμα βρίσκονται τα ριβοσώματα (για την πρωτεϊνική σύνθεση), ο πυρήνας (συγκεντρωμένο γενετικό υλικό), και τα πλασμίδια (μικρά, κυκλικά τμήματα του DNA, μερικά από τα οποία φέρνουν τα γονίδια που ελέγχουν την αντίσταση στα διάφορα φάρμακα). Όλα τα ζωντανά κύτταρα έχουν ριβοσώματα, αλλά αυτά των βακτηριδίων είναι μικρότερα από εκείνα που βρίσκονται σε οποιοδήποτε άλλο κύτταρο.

Μερικά αντιβακτηριακά φάρμακα, έχουν δημιουργηθεί με σκοπό να επιτίθενται στα ριβοσώματα ενός βακτηριδίου, καθιστώντας το έτσι ανίκανο να παραγάγει πρωτεΐνες και επομένως το σκοτώνουν. Δεδομένου ότι τα ριβοσώματα διαφέρουν, τα κύτταρα του ξενιστή δεν καταστρέφονται από το αντιβιοτικό.

Άλλα αντιβιοτικά στοχεύουν σε ορισμένα σημεία του κυτταρικού τοιχώματος. Μερικά βακτηρίδια έχουν μακρά δομή που μοιάζει στο σχήμα με μαστίγιο και μπορούν χρησιμοποιώντας κατάλληλα το σχήμα τους αυτό να μετακινούνται.

Μορφές βακτηριδίων

Τα βακτηρίδια εμφανίζονται με τρεις βασικές μορφές:

1. Κόκκοι (σφαιρικά)
2. Βάκιλοι (επιμήκη)
3. Σπειρίλια (σπειροειδή)

Αναπαραγωγή Τα βακτηρίδια υπόκεινται σε μια κατηγορία α-γενούς αναπαραγωγικού τύπου, γνωστού ως διχοτόμηση. Αυτό σημαίνει απλά ότι χωρίζονται στα δύο και κάθε νέο βακτηρίδιο είναι ένας κλώνος του αρχικού, ο οποίος φέρει ένα αντίγραφο του ίδιου DNA.

Τα βακτηρίδια μπορούν να αναπαραχθούν πολύ γρήγορα. Στην πραγματικότητα, σε ιδανικές εργαστηριακές συνθήκες ένας συγκεκριμένος πληθυσμός βακτηριδίων, μπορεί να διπλασιαστεί σε είκοσι μόνο λεπτά. Με αυτόν τον εκπληκτικό ρυθμό ανάπτυξης, ένα βακτηρίδιο θα μπορούσε να γίνει ένα ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ (1.000.000.000) βακτηρίδια σε 10 μόνο ώρες!

Ευτυχώς, δεν υπάρχουν ούτε αρκετές θρεπτικές ουσίες ούτε διαθέσιμος χώρος για να υποστηρίξουν αυτήν την ταχεία ανάπτυξη, διαφορετικά ο κόσμος θα είχε κατακλυστεί από βακτηρίδια. Τα βακτηρίδια μπορούν να βρεθούν σχεδόν σε οποιαδήποτε επιφάνεια και σε οποιεσδήποτε κλιματολογικές συνθήκες στον κόσμο.

Ξενιστές και αντίσταση

Όπως έχει αναφερθεί παραπάνω, τα βακτηρίδια μπορούν να αναπτυχθούν σχεδόν παντού. Αυτά τα μικρόβια υπάρχουν εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια επειδή έχουν την ικανότητα να προσαρμόζονται στις συνεχείς μεταβολές του περιβάλλοντος. Μπορούν να βρουν "σπίτι" οπουδήποτε και μερικά από αυτά ζουν σε μέρη που θεωρητικά δεν θα μπορούσε να επιζήσει τίποτα.

Υπάρχουν βακτηρίδια στο έδαφος, στα βάθη των ωκεανών, στους κρατήρες των ηφαιστείων, στην επιφάνεια των δοντιών και στο πεπτικό σύστημα των ανθρώπων και των ζώων. Βρίσκονται παντού και είναι αμέτρητα. Για παράδειγμα, ένα κουταλάκι του γλυκού χώμα περιέχει τουλάχιστον 1.000.000.000 βακτηρίδια.

Συχνά τα βακτηρίδια θεωρούνται ως "κακό πράγμα", αλλά τα περισσότερα δεν είναι παθογόνα (δεν προκαλούν ασθένεια). Στην πραγματικότητα, πολλά από αυτά είναι πολύ χρήσιμα σε μας. Υπάρχουν είδη τα οποία αποσυνθέτουν τα απορρίμματα, καθαρίζουν πετρελαιοκηλίδες και κάποια επίσης παράγουν φάρμακα. Εντούτοις, τα λίγα είδη που είναι παθογόνα, δίνουν στα υπόλοιπα βακτηρίδια "κακό όνομα".

Τα παθογόνα κατατάσσονται με βάση τα εξής δύο χαρακτηριστικά:

Επιθετικότητα και τοξικότητα.

Η "επιθετικότητα" μετρά τη δυνατότητα ανάπτυξης του βακτηριδίου μέσα στον ξενιστή και η τοξικότητα μετρά την ικανότητα του βακτηριδίου να παράγει τοξίνες (χημικές ουσίες που βλάπτουν τον ξενιστή). Ο συνδυασμός αυτών των δύο χαρακτηριστικών δίνει την τελική εκτίμηση της μολυσματικότητας των βακτηριδίων (δυνατότητα να προκαλούν ασθένεια).

Ένα είδος βακτηριδίου δεν πρέπει να έχει απαραίτητα υψηλό βαθμό επιθετικότητας και τοξικότητας ταυτόχρονα για να χαρακτηριστεί μολυσματικό. Και μόνο το ένα από τα δύο χαρακτηριστικά αν βρίσκεται σε υψηλά όρια, μπορεί να καταστήσει ένα βακτηρίδιο αρκετά λοιμογόνο.

Παραδείγματος χάριν, το βακτηρίδιο Streptococcus pneumoniae (προκαλεί πνευμονία) δεν παράγει τοξίνες, αλλά είναι τόσο επιθετικό που αναγκάζει τους πνεύμονες για να γεμίσουν με υγρό, ως αποτέλεσμα της άνοσης αντίδρασης. Αντίθετα, το βακτηρίδιο Clostridium tetani (προκαλεί τέτανο) δεν είναι πολύ επιθετικό, αλλά παράγει μια ισχυρή τοξίνη που προκαλεί ζημία ακόμη και σε πολύ μικρή συγκέντρωση.

Πώς καταπολεμά το σώμα μια βακτηριακή μόλυνση;

Για άλλη μια φορά, το σώμα προκαλεί μια άνοση αντίδραση ενάντια στον εισβολέα, παράγοντας αντισώματα με σκοπό την παροχή άμεσης βοήθειας αλλά και τη μελλοντική προστασία. Δεδομένου ότι αυτή η διαδικασία διαρκεί μια εβδομάδα, το ρόλο της προστασίας αναλαμβάνουν τα αντιβιοτικά για το συγκεκριμένο διάστημα.

Τα αντιβιοτικά φάρμακα ενδείκνυνται συνήθως για τη θεραπεία των βακτηριακών λοιμώξεων και όχι για τις ιώσεις ή τις μυκητισιάσεις. Οι ειδικοί ανησυχούν για το γεγονός ότι η κατάχρηση των αντιβιοτικών, όταν δηλαδή αυτά δεν απαιτούνται, μπορεί να οδηγήσει στη μετάλλαξη των γνωστών βακτηριδίων σε ανθεκτικά προς τα αντιβιοτικά βακτηρίδια.

Τα βακτηρίδια είναι πολύ ευπροσάρμοστα και πολλά από αυτά έχουν ήδη αναπτύξει ανθεκτικότητα σε αρκετά αντιβιοτικά.

Μια άλλη ανησυχία είναι ότι τα χρήσιμα βακτηρίδια που ζουν στο πεπτικό σύστημα μπορούν επίσης να πέσουν θύματα των αντιβιοτικών. Αυτά τα βακτηρίδια, γνωστά ως φυσική μικροβιακή χλωρίδα, παράγουν βιταμίνες που ο οργανισμός έχει ανάγκη και χρησιμοποιεί, καθώς επίσης βοηθούν στην πέψη των τροφών.

Τι είναι Μύκητας

Οι μύκητες είναι διαφορετικοί και από τους ιούς και από τα βακτηρίδια από πολλές απόψεις. Είναι μεγαλύτεροι, φυτικού τύπου οργανισμοί, που στερούνται χλωροφύλλης (ουσία που κάνει τα φυτά πράσινα και μετατρέπει το φως του ήλιου σε ενέργεια). Δεδομένου ότι οι μύκητες δεν έχουν χλωροφύλλη για να παράγουν τροφή, αναπτύσσονται πάνω σε κάποιο σημείο και απορροφούν την τροφή τους από αυτό.

Οι μύκητες μπορούν να είναι πολύ χρήσιμοι, για παράδειγμα στην παρασκευή της μπίρας, στο "φούσκωμα" του ψωμιού, στην αποσύνθεση των απορριμμάτων, αλλά μπορούν επίσης να είναι επιβλαβείς εάν "κλέβουν" θρεπτικές ουσίες από έναν άλλο ζωντανό οργανισμό.

Όταν οι περισσότεροι άνθρωποι ακούνε τη λέξη μύκητες, αυτομάτως σκέφτονται τα μανιτάρια που τρώμε. Αυτό είναι γεγονός, τα μανιτάρια είναι σημαντικοί μύκητες, αλλά υπάρχουν και άλλες μορφές όπως η μούχλα και οι ζυμομύκητες.

Photo: Σπόρια του μύκητα Melanoleuca

Δομή

Τα κύρια προσδιοριστικά χαρακτηριστικά των μυκήτων, ορίζονται με βάση την σύνθεση των κυτταρικών τους τοιχωμάτων. Πολλοί από αυτούς περιέχουν μια αζωτούχα ουσία γνωστή ως χιτίνή που δεν βρίσκεται στα κυτταρικά τοιχώματα των φυτών, αλλά μπορεί να βρεθεί στα κελύφη μερικών καβουριών και μαλακίων.

Οι περισσότεροι μύκητες είναι πολυκυτταρικοί (φτιαγμένοι από πολλά κύτταρα), με εξαίρεση τους ζυμομύκητες. Τα κύτταρα σχηματίζουν ένα δίκτυο διακλαδωτών αγωγών γνωστό και ως υφές και ένα σύνολο υφών ονομάζεται μυκήλιο.

Το εσωτερικό των κυττάρων είναι λίγο διαφορετικό από αυτό των βακτηριακών κυττάρων. Καταρχήν, το γενετικό υλικό βρίσκεται συγκεντρωμένο και κλεισμένο μέσα σε μια μεμβράνη που ονομάζεται πυρήνας.

Photo Δομή ζυμομύκητα (5)

Επίσης, υπάρχουν και άλλες δομές που ονομάζονται κυτταρικά όργανα και βοηθούν το κύτταρο να πραγματοποιεί τις λειτουργίες του. Τέτοια είναι, τα μιτοχόνδρια (μετατροπείς ενέργειας), το ενδοπλασματικό δικτύωμα (ER) (φτιάχνει σύνθετες πρωτεΐνες).

Τα λυσοσώματα περιέχουν ένζυμα και βοηθούν στην αφομοίωση των θρεπτικών ουσιών. Τα κεντριόλα είναι απαραίτητα για τη σωστή διχοτόμηση του κυττάρου. Και τα βακτηρίδια και οι μύκητες έχουν ριβοσώματα, αλλά αυτά των βακτηριδίων είναι μικρότερα σε μέγεθος και αναπαράγονται με διαφορετικό τρόπο.

Αναπαραγωγή

Οι μύκητες μπορούν να αναπαραχθούν με πολλούς τρόπους που εξαρτώνται από τον τύπο του μύκητα και τις περιβαλλοντικές συνθήκες:

• Βλάστηση
• Τεμαχισμός
• Παραγωγή σπορίων μη σεξουαλικά
• Παραγωγή σπορίων σεξουαλικά

Η Βλάστηση εμφανίζεται στους ζυμομύκητες, οι οποίοι δημιουργούνται από ένα μόνο κύτταρο. Η βλάστηση είναι κατά κάποιο τρόπο όμοια με τη διχοτόμηση των βακτηριδίων, κατά την οποία ένα μονό κύτταρο διαιρεί σε δύο χωριστά κύτταρα.

Ο Τεμαχισμός είναι ο τρόπος αναπαραγωγής των μυκήτων που δημιουργούν τις υφές. Κατά τη διάρκεια του Τεμαχισμού, μερικές από τις υφές διασπώνται και αρχίζουν απλά μα αναπτύσσονται ως νέες.

Τα Σπόρια είναι μικροσκοπικά μονά κύτταρα που παράγονται από τους μύκητες που έχουν τις υφές. Μπορούν να παραχθούν μη σεξουαλικά με μια διαδικασία κατά την οποία οι άκρες του σχηματισμού των υφών περιβάλλουν ειδικά κύτταρα - τα σπόρια.

Μερικοί μύκητες παράγουν σπόρια, σεξουαλικά. Υπάρχουν δύο τύποι ειδικών κυττάρων που ονομάζονται γαμέτες. Ένας από κάθε τύπο αυτών των κυττάρων ενώνονται για να παράξουν ένα νέο σπόριο.

Τα σπόρια είναι μικροσκοπικά μονά κύτταρα που είναι συνήθως πολύ ανθεκτικά στις περιβαλλοντικές αλλαγές. Μπορούν να παραμείνουν "κοιμισμένα" για μεγάλες χρονικές περιόδους, έως ότου δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες για να αναπτυχθούν ώριμα άτομα.

Ξενιστές και αντίσταση

Οι μύκητες είναι εταιρότροφοι, που σημαίνει ότι εκκρίνουν πεπτικά ένζυμα πάνω στο σημείο όπου αναπτύσσονται και απορροφούν τις θρεπτικές ουσίες που προκύπτουν από την έκκριση αυτή. Για αυτόν τον λόγο, ο ρόλος τους μέσα στο οικοσύστημα όσον αφορά στην αποσύνδεση είναι πολύ σημαντικός, αλλά μπορούν επίσης να προκαλέσουν προβλήματα όταν απορροφούν θρεπτικές ουσίες από έναν ζωντανό οργανισμό.

Οι μύκητες συνήθως εισπνέονται ή έρχονται σε επαφή με το δέρμα. Εάν υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες, τότε αυτοί αρχίζουν να αναπτύσσονται προκαλώντας έτσι την ασθένεια.

Υπάρχουν ορισμένα αντιμυκητιακά φάρμακα για τη θεραπεία των μολύνσεων, αλλά είναι δυσκολότερο για τους επιστήμονες να δημιουργήσουν νέα, εξελιγμένα αντιμυκητιακά φάρμακα από ότι αντιβακτηριακά. Αυτό συμβαίνει επειδή τα κύτταρα των μυκήτων μοιάζουν στη δομή περισσότερο στα ζωικά κύτταρα από ότι τα βακτηριακά κύτταρα.

Στη δημιουργία των φαρμάκων, είναι δύσκολο να βρεθεί κάποια φαρμακευτική ουσία που να σκοτώνει τα μυκητιακά κύτταρα και να αφήνει αβλαβή τα ζωικά. Τα πιο επιτυχημένα φάρμακα που έχουν δημιουργηθεί, αποτρέπουν το σχηματισμό της χιτίνης και επομένως αναστέλλουν τη δημιουργία των νέων κυτταρικών τοιχωμάτων και άρα την εξάπλωση. Το κυτταρικό τοίχωμα είναι η μόνη δομή που δεν μοιράζονται τα ζωικά και μυκητιακά κύτταρα.

Άλλα φάρμακα δεσμεύουν συγκεκριμένες μυκητιακές πρωτεΐνες, αποτρέποντας έτσι την ανάπτυξή τους. Δυστυχώς, πολλά από τα φάρμακα είναι μόνο μηκυτοστατικά, που σημαίνει ότι μπορούν μόνο να αποτρέψουν την περαιτέρω ανάπτυξη παρά μυκητοκτόνα, που σημαίνει ότι σκοτώνουν το μύκητα.

Πολλά από τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για σοβαρές μυκητιακές μολύνσεις προκαλούν πιθανές τοξικές παρενέργειες.

Μικρόβια που προκαλούν κοινές ασθένειες ή μολύνσεις σε διάφορα ζωικά είδη

Όταν ένα κατοικίδιο ζώο ή ένας άνθρωπος προσβάλλεται από μια ασθένεια, είναι σημαντική η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο αυτή δρα, καθώς επίσης και η προέλευσή της. Τα στοιχεία αυτά είναι πολύ σημαντικά και για τη θεραπεία της νόσου, αλλά και για την προστασία άλλων ζώων ή ανθρώπων που θα μπορούσαν να εκτεθούν σε αυτήν.

Η ακόλουθη λίστα ταξινομεί μερικές κοινές ασθένειες που προσβάλλουν διάφορα είδη ζώων και προκαλούνται από ιούς, βακτηρίδια ή μύκητες.

Ιικές λοιμώξεις

• Άνθρωπος: Γρίπη, Ιλαρά, Ρινοϊός
• Σκυλιά: Παρβοϊός, Distemper, Ηπατίτιδα
• Γάτες: Λευχαιμία της γάτας, Πανλευκοπενία
• Ψάρια: Λεμφοκύστη, Εαρινή ιαιμία του κυπρίνου
• Πουλιά: Ψευδοπανώλη των πτηνών (Newcastle disease), Ασθένεια του φτερώματος και του ράμφους - PBFD
• Κουνάβια: Νόσος Aleutian, Επιζωοτική καταρροϊκή εντερίτιδα
• Ερπετά: Ευλογιά των Κάιμαν, Ερπητοϊός των Ιγκουάνα
• Μικρά κατοικίδια: Ιογενής αιμορραγική νόσος

Βακτηριακές λοιμώξεις

• Άνθρωπος: Φυματίωση, Κοκκύτης, Φαρυγγίτιδα (στρεπτόκοκκος)
• Σκυλιά: Νόσος του Lyme, Λεπτοσπείρωση, Βρουκέλλωση
• Γάτες: Μυκοπλασμα στο αιμα, Πανούκλα
• Ψάρια: Φυματίωση, Δονακίωση
• Πουλιά: Ψιττάκωση, Καμπυλοβακτήριο
• Κουνάβια: Ελικοβακτήριο
• Ερπετά: Σαλμονέλα
• Μικρά κατοικίδια: Παστερέλλωση, Εντεροτοξαιμία

Μυκητιασικές λοιμώξεις

• Άνθρωπος: Πόδι αθλητή, Καντιντίαση, Κρυπτοκόκκωση
• Σκυλιά: Βλαστομύκωση, Ιστοπλάσμωση
• Γάτες: Κοκκιδιοειδομυκητίαση, Λειχήνα
• Ψάρια: Cotton wool disease, Μυκητίαση των αυγών
• Πουλιά: Ασπεργίλλωση, Καντιντίαση
• Κουνάβια: Κοκκιδιομυκητίαση, Κρυπτοκόκκωση
• Ερπετά: Καντιντίαση, Ασπεργίλλωση
• Μικρά κατοικίδια: Λειχήνα, Ιστοπλάσμωση

Σχετικό περιεχόμενο

Λοιμώδη νοσήματα στα πτηνά συντροφιάς

Γνωρίζατε ότι…

• Το αρχαιότερο πουλί είναι γνωστό ως Αρχαιοπτέρυξ και έζησε πριν από περίπου 150 εκατομμύρια έτη. Είχε το μέγεθος ενός κορακιού, ήταν καλυμμένο με πούπουλα και είχε φτερά.
• Οι περισσότεροι κρόκοι που βρέθηκαν ποτέ σε ένα αυγό κοτόπουλου είναι εννέα.
• Ένα αυγό στρουθοκαμήλου πρέπει να βράσει για 2 ώρες ώστε να γίνει “σφιχτοβρασμένο”.
• Τα αυγά των Βασιλικών Άλμπατρος χρειάζονται 79 ημέρες για να εκκολαφθούν.
• Το αυγό του κολιβρίου είναι το μικρότερο αυγό πουλιού στον κόσμο ενώ της στρουθοκαμήλου, το μεγαλύτερο.
• Το εξαφανισμένο πλέον “Πουλί Ελέφαντας της Μαδαγασκάρης” γεννούσε αυγό βάρους 12,25 κιλών.
• Οι νεοσσοί των “ανεξάρτητων πτηνών” όπως τα κοτόπουλα, οι στρουθοκάμηλοι, οι πάπιες και οι γλάροι, γεννιούνται έχοντας την ικανότητα να κινούνται στο χώρο. Προέρχονται από αυγά με μεγαλύτερους κρόκους σε σχέση με αυτά της κουκουβάγιας, του δρυοκολάπτη και των περισσοτέρων μικρών ωδικών πτηνών, που χρειάζονται πολλή προσοχή από τους γονείς τους προκειμένου να επιζήσουν.
• Οι αερόσακοι μπορούν να αποτελέσουν το 1/5 του όγκου του σώματος ενός πουλιού.
• Η κανονική θερμοκρασία σώματος ενός πουλιού είναι συνήθως 7 – 8 βαθμούς υψηλότερη από αυτήν του ανθρώπου. Περίπου τα τρία τέταρτα του αέρα που αναπνέει ένα πουλί χρησιμοποιείται για την ψύξη του σώματος, δεδομένου ότι τα πουλιά δεν ιδρώνουν.
• Η καρδιά ενός πουλιού κτυπά 400 φορές ανά λεπτό στην ανάπαυση και μέχρι 1000 φορές ανά λεπτό όταν πετά.
• Το μόνο πουλί χωρίς φτερά στον κόσμο, είναι το Kiwi της Νέας Ζηλανδίας.
• Μεταναστεύοντας οι πάπιες και οι χήνες, πετούν συχνά σε σχηματισμό V. Κάθε πουλί πετά στο ρεύμα που δημιουργεί το ανέβασμα των φτερών του γείτονά του και αυτή η πρόσθετή υποστήριξη του εξοικονομεί ενέργεια.
• Τα περιστέρια μπορούν να φθάσουν την ταχύτητα των 160 χιλιομέτρων την ώρα.
• Οι Σταχτάρες, τα γεράκια, και τα μπεκατσίνια μπορούν να πλησιάσουν 320 χιλιομέτρα την ώρα.
• Οι πιγκουίνοι, οι στρουθοκάμηλοι, και τα πουλιά dodo είναι τα μόνα πουλιά που δεν πετούν. (Εικόνα 3)
• Τα κολίβρια τρώνε κάθε δέκα λεπτά, ρουφώντας δύο φορές το βάρος τους σε νέκταρ κάθε ημέρα.
• Το ταχυδρομικό περιστέρι, Cher Ami, έχασε ένα μάτι και ένα πόδι μεταφέρνοντας ένα μήνυμα τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το Cher Ami κέρδισε το Σταυρό των Διακεκριμένων Υπηρεσιών. Το πόδι του αντικαταστάθηκε με ξύλινο.
• Το μόνο γνωστό δηλητηριώδες πουλί στον κόσμο, είναι το hooded pitohui της Παπούα Νέα Γουϊνέα. Το δηλητήριο βρίσκεται στο δέρμα και τα φτερά του.
• Η αμερικανικός γύπας βοηθά τους μηχανικούς να ανιχνεύσουν ραγισμένους ή σπασμένους υπόγειους σωλήνες καυσίμων. Η μυρωδιά από τη διαρροή του καυσίμου μοιάζει με την μυρωδιά της τροφής τους (τρώνε ψοφίμια), και τα έτσι τα πουλιά δείχνουν στους μηχανικούς σε ποιο σημείο χρειάζονται οι γραμμές επισκευή, κατευθυνόμενα σε αυτό.
• Το μικρότερο νυκτόβιο αρπακτικό της Ευρώπης, είναι η κουκουβάγια νάνος Glaucidium passerinum με υψος 15 εκατοστά, ενώ το μεγαλύτερο είναι ο μπούφος Bubo bubo που αγγίζει τα 70 εκατοστά.
• Το ρεκόρ ταχύτητας ανήκει στον πετρίτη Falcus peregrinus που εκτελεί πτήσεις με περισσότερα από 350 χιλιόμετρα την ώρα.
• Τα άλμπατρος του είδους Diomedea exulans είναι από τα μεγαλύτερα πουλιά με άνοιγμα φτερούγων που ξεπερνάει τα 3 μέτρα.
• Τα αυγά του κολιμπρί έχουν μήκος μόλις 10 χιλιοστά και ζυγίζουν 0,375 γραμμάρια.
• Το εμού Dromiceius novae hollandiae, μοιάζει με την στρουθοκάμηλο, δεν μπορεί να πετάξει, αλλά τρέχει με ταχύτητα που φτάνει τα 70 χιλιόμετρα την ώρα. Το ύψος του ξεπερνάει το 1,5 μέτρα και το βάρος του φτάνει τα 50 κιλά.
• Η έκφραση ” κύκνειο άσμα”, αναφέρεται στο τελευταίο και ωραιότερο έργο ενός καλλιτέχνη και καθιερώθηκε από την παράδοση ότι ο κύκνος τραγουδά το ωραιότερο τραγούδι του πρίν πεθάνει.
• Ο θηλυκός πιγκουίνος γεννά μόνο ένα αυγό, το οποίο κλωσά ο πατέρας.
• Ο μελισσοφάγος όπως και η Αλκυόνη φωλιάζει σε τρύπες που φτιάχνει στο έδαφος, κοντά σε όχθες ποταμών.
• Ο κύκνος είναι μοναχικό πουλί και μονογαμικό εφ όρου ζωής!
• Πολλοί άνθρωποι συγχέουν τα γεράκια με τις γερακίνες. Όμως πρόκειται για δύο διαφορετικά είδη με χαρακτηριστικές διαφορές ως προς το μέγεθος την εμφάνιση και τον τρόπο σύλληψης της τροφής τους.
• Οι καρακάξες δείχνουν μια προτίμηση σε γυαλιστερά αντικείμενα τα οποία και κρύβουν στις φωλιές τους.
• Οι κάργιες θεωρούνται ως οι “καπνοδοχοκαθαριστές” των πουλιών μιας και συχνάζουν κατά ομάδες στις καπνοδόχους των ευρωπαϊκών πόλεων.
• Τα αυγά της στρουθοκαμήλου έχουν μήκος 17-20 εκατοστά και ζυγίζουν μέχρι και 2,3 κιλά.

Οι σπόροι Chia είναι μια πολύ καλή τροφή για τα πουλιά, πλούσιοι σε διατροφικά στοιχεία όπως βιταμίνες, ιχνοστοιχεία και ωφέλιμα Ω λιπαρά οξέα.

Διατροφικά στοιχεία
Χορήγηση στα πτηνά

Οι σπόροι Chia στη διατροφή των πτηνών


Το Chia είναι η πλουσιότερη φυτική πηγή λιπαρών οξέων ωμέγα 3 και περιέχει φυσικά αντιοξειδωτικά. Διατίθεται ως πρώτη ύλη για χρήση σε διατροφικά και διαιτητικά συμπληρώματα. Η απαράμιλλη σταθερότητα των ωμέγα 3 λιπαρών οξέων του Chia είναι το αποτέλεσμα των φυσικών αντιοξειδωτικών που περιέχει.

Η οξείδωση των λιπιδίων στα τρόφιμα είναι ένα μείζον θέμα που απασχολεί και τους καταναλωτές, αλλά και τις εταιρείες παραγωγής τροφίμων. Εάν δεν ελεγχθεί, η οξείδωση μπορεί να προκαλέσει αλλοιώσεις στη γεύση (χαρακτηριστικά γεύση ψαρίλας) και να προκαλέσει μακροπρόθεσμα εκφυλιστικές ασθένειες που συνδέονται με τη γήρανση όπως ο καρκίνος, καρδιαγγειακές παθήσεις, καταρράκτη, πτώση του ανοσοποιητικού συστήματος και δυσλειτουργία εγκεφάλου.

Τα φυσικά αντιοξειδωτικά του chia, του δίνουν ένα τεράστιο πλεονέκτημα έναντι όλων των άλλων πηγών ωμέγα 3 λιπαρών οξέων.

Όταν το Chia χρησιμοποιείται ως πηγή ωμέγα 3 λιπαρών οξέων, δεν χρειάζονται επιπλέον τεχνητά αντιοξειδωτικά όπως η βιταμίνη Ε. Έχει αποδειχθεί ότι η βιταμίνη Ε αναστέλλει την προστατευτική δράση των καρδιαγγειακών φαρμάκων και μάλιστα προκαλεί οξειδώσεις όταν χρησιμοποιείται σε μεγάλες δόσεις.

Όταν το Chia εντάσσεται στη διατροφή των ζώων, οδηγεί σε δραματική μείωση (άνω των 30,6%) των κορεσμένων λιπαρών οξέων, στα προϊόντα που παράγουν. Αυτή η μείωση είναι σημαντικά μεγαλύτερη από αυτή που προσφέρει μια διατροφή με θαλασσινά προϊόντα (ψάρια και φύκια) και λιναρόσπορο.

Η κατανάλωση κορεσμένων λιπαρών οξέων συνδέεται με καρδιαγγειακές παθήσεις. Αυτή η διαφορά μεταξύ του Chia και των άλλων πηγών ωμέγα 3 λιπαρών οξέων, έχει σημαντικές επιπτώσεις στην εμπορευματοποίηση του προϊόντος.

Τα αυγά από κότες που έχουν ταϊστεί με chia, έχουν α-λινολενικό λιπαρό οξύ, σε αναλογία DHA, όμοια με αυτήν που βρίσκεται στο μητρικό γάλα. Όταν προστεθούν πολύ υψηλές ποσότητες chia στη διατροφή, παρατηρείται μεγαλύτερη διάρκεια ζωής και αποκορεσμός του α-λινολενικού οξέος, και σταθερή περιεκτικότητα υπολειμμάτων DHA (ασταθές λιπαρό οξύ).

Αυτό σημαίνει ότι εάν προστεθούν υπερβολικά ποσά ωμέγα 3 λιπαρών στη διατροφή των πουλερικών, ουσιαστικά αποθηκεύονται ως α-λινολενικό λιπαρό οξύ. Αυτή η μεταβολική συμπεριφορά, μαζί με την ισχυρή αντιοξειδωτική δράση των φλαβονοειδών του chia και των κιναμωμικών ενώσεων, επιτρέπει στις κότες να παράγουν αυγά που έχουν μεγαλύτερη χημική σταθερότητα και άρα ανθεκτικότητα στην οξείδωση, σε σχέση με τα αυγά που έχουν υψηλή περιεκτικότητα DHA.

Το Chia δεν έχει χοληστερόλη. Αυτή είναι η διαφορά του από το κρέας των ψαριών, τα έλαια των ψαριών, & τα ιχθυάλευρα, τα οποία περιέχουν σημαντικά ποσά. Για τους συνειδητοποιημένους καταναλωτές υγιεινών τροφών, το γεγονός αυτό δίνει στο chia ένα σημαντικό πλεονέκτημα έναντι των άλλων προϊόντων.

Το Chia μπορεί να αποθηκευτεί για χρόνια χωρίς να παρουσιαστούν αλλοιώσεις στη γεύση, τη μυρωδιά ή τη θρεπτική αξία του. Αυτό είναι ένα επιπλέον πλεονέκτημα έναντι των θαλάσσιων προϊόντων, δεδομένου ότι τα έλαια των ψαριών και τα ιχθυάλευρα, καθώς επίσης και τα έλαια και η σκόνες από τα φύκια, απαιτούν ειδικές συνθήκες συσκευασίας και αποθήκευσης προκειμένου να αποτραπεί ακόμη και στο ελάχιστο η αλλοίωση των χαρακτηριστικών τους που εμφανίζεται κατά τη διάρκεια του χρόνου.

Το Chia είναι ένα προϊόν φιλικό προς το περιβάλλον. Η υψηλή περιεκτικότητα των φύλλων του σε έλαια, ενεργεί ως ισχυρή εντομοαπωθητική ουσία και εξαλείφει την ανάγκη των φυτοφαρμάκων που χρησιμοποιούνται για την προστασία της παραγωγής.

Η χρήση του chia ως πηγή ωμέγα-3 λιπαρών αποτρέπει τη μείωση του φυσικού αποθέματος των ψαριών και μειώνει επίσης τις ανησυχίες για τη ύπαρξη τοξινών όπως η διοξίνη και ο υδράργυρος που μπορούν να βρεθούν στα ψάρια και τα προϊόντα των ψαριών.

Η χρήση διαφόρων χημικών ουσιών ή τεχνητών συντηρητικών, δεν είναι απαραίτητη για την τυποποίηση του σπόρου chia που προορίζεται για ανθρώπινη η ζωική κατανάλωση. Αυτό είναι ακόμη ένα πλεονέκτημα έναντι των άλλων πηγών ω-3 λιπαρών όπως είναι τα φύκια.

Διατροφικά στοιχεία σπόρων Chia

Ανά 100 γραμμάρια αποξηραμένων σπόρων.

• Θερμίδες: 486
• Νερό: 6%
• Φυτικές ίνες: 34,4 γρ.

Μακροθρεπτικά Συστατικά

• Πρωτεΐνες: 16,5 γρ.
• Υδατάνθρακες: 7,7 γρ.
• Λιπαρά: 30,7 γρ.
• Κορεσμένα 3,33 γρ.
• Μονοακόρεστα: 2,31 γρ.
• Πολυακόρεστα: 23,67 γρ.
• Ωμέγα-3: 17,83 γρ.
• Ωμέγα-6: 5.84 γρ.
• Trans λιπαρά: 0,14 γρ.

Ιχνοστοιχεία

Μέταλλα

• Ασβέστιο: 18 mg.
• Σίδηρος: 7,72 mg.
• Μαγνήσιο: 335 mg.
• Κάλιο: 407 mg.
• Νάτριο: 16 mg.
• Ψευδάργυρος: 4,58 mg.
• Μαγγάνιο: 2,723 mg.
• Φωσφόρος: 2,723 mg.

Βιταμίνες

Λιποδιαλυτές

• Βιταμίνη A: 54 I.U.
• Βιταμίνη E: 0,5 mg.

Υδατοδιαλυτές

• Βιταμίνη Β1 (θειαμίνη): 0,62 mg.
• Βιταμίνη Β2 (ριβοφλαβίνη): 0,17 mg.
• Βιταμίνη Β3 (νιασίνη): 8,83 mg.
• Βιταμίνη Β9 (φολικό οξύ): 49 mg.
• Βιταμίνη C: 1,6 mg.

Προτεινόμενοι τρόποι χορήγησης στα πτηνά

Ο σπόρος chia είναι πολύ μικρότερος σε μέγεθος σχετικά με τους περισσότερους σπόρους που περιέχονται στα μείγματα σπόρων για πτηνά. Γι' αυτό το λόγο, είναι προτιμότερο να προσφέρεται 2-3 μέρες την εβδομάδα σε ξεχωριστή τροφοθήκη και να μην αναμιγνύεται με το βασικό μείγμα σπόρων γιατί θα χαθεί στο βάθος τους.

Ένας άλλος τρόπος χορήγησης είναι μέσω της αυγοτροφής. Αποφύγετε την προσθήκη τους κατά την παρασκευή της αυγοτροφής που δίνετε στα πουλιά σας γιατί υπάρχει κίνδυνος αλλοίωσης των σπόρων. Προτιμήστε να προσθέτετε μια μικρή ποσότητα σπόρων chia μέσα στη ίδια τροφοθήκη που προσφέρετε την αυγοτροφή.

Χορήγηση κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγής των πτηνών

Μετά την κατανάλωση του, ο σπόρος chia μετατρέπεται σε ζελέ κατά τη διέλευση του από το πεπτικό σύστημα. Το γεγονός αυτό ενδέχεται να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στους νεοσσούς που ταΐζονται από τους γονείς τους, λόγω της ανωριμότητας του πεπτικού τους συστήματος και της αδυναμίας του χωνέψει ορισμένες τροφές, πέρα από τις προβλεπόμενες για αυτήν την περίοδο.

Επομένως, η χορήγηση των σπόρων Chia δεν συνιστάται κατά την περίοδο της ανατροφής των νεοσσών.

Αγορά Σπόρων Chia

https://petbirds.gr/product-tag/chia/

Σχετικό περιεχόμενο

Σπόροι chia στους παπαγάλους Διαφορές chia με perilla

Η διάκριση του τύπου πτερώματος των καναρινιών (έντονο, χιονέ) είναι σημαντική, κυρίως κατά την επιλογή των ζευγαριών αναπαραγωγής, διότι μπορεί να επηρεάσει τον φαινότυπο ενός πουλιού αλλά και να αποτρέψει τη δημιουργία προβλημάτων υγείας που οφείλονται στην κακή ποιότητα του πτερώματος. Μάθετε πώς να διακρίνετε εύκολα τον τύπο φτερώματος των καναρινιών σας.

Τύποι πτερώματος καναρινιών

Ένα από τα ζητούμενα κατά την αναπαραγωγή των καναρινιών χρώματος και τύπου, είναι η παργωγή πουλιών με ποιοτικό πτέρωμα, που ανεξάρτητα από το χρώμα βάσης του, θα είναι βαθύ και λαμπερό.

Το αποτέλεσμα αυτό επιτυγχάνεται κατά κανόνα με το ζευγάρωμα δύο καναρινιών, ενός με πτέρωμα έντονου και ενός με με πτέρωμα μη-έντονου τύπου. Λέμε "κατά κανόνα" διότι έτσι η πλειονότητα των απογόνων θα προσεγγίζουν τα αποδεκτά πρότυπα για την ποιότητα φτερών.

Παρ' όλα αυτά, ορισμένοι εκτροφείς επιχειρούν για ειδικούς σκοπούς ζευγαρώματα έντονων με έντονα ή μη-έντονων με μη-έντονα πουλιά. Οι σκοποί αυτοί αφορούν τη βελτίωση επιμέρους χαρακτηριστικών των φτερών όπως για παράδειγμα η βελτίωση της σκληρότητας ή της ποιότητας του "παγώματος".

Έτσι, προτείνεται στους φίλους και μη έμπειρους εκτροφείς καναρινιών το ζευγάρωμα μη-έντονου με έντονο πτέρωμα και η αποφυγή των ζευγαρωμάτων με πουλιά που έχουν όμοιο τύπο πτερώματος, διότι όταν γίνεται ανεξέλεκτα έχει ως αποτέλεσμα την παραγωγή πουλιών με προβληματικό πτέρωμα (κύστες) ή και προβλήματα υγείας.

Επομένως, ο έλεγχος των καναρινιών για τη διάκριση του τύπου πτερώματός τους είναι σημαντικός και πρέπει να γίνεται από όλους κατά την αγορά γεννητόρων ή την επιλογή ζευγαριών για αναπαραγωγή.

Ο καλύτερος τρόπος για να διακρίνετε τον τύπο πτερώματος ενός καναρινιού, είναι να τραβήξετε ένα φτερό από το στήθος του και έπειτα να το εξετάσετε πάνω σε ένα φύλλο χαρτιού, αντίθετου χρωματισμού. Χρησιμοποιήστε ανοιχτόχρωμο χαρτί για σκούρα φτερά και μαύρο ή σκούρο καφέ χαρτί για κίτρινα φτερά, ώστε να μπορείτε καλύτερα να διακρίνετε τα ακόλουθα:

Έντονο (intensive) πτέρωμα

Έντονου τύπου είναι ένα φτερό που στενεύει ελαφρώς προς την κορυφή του, καταλήγοντας σε ένα ομαλά στρογγυλευμένο σημείο. Ανεξάρτητα από το χρώμα του, ο χρωματισμός του φτάνει μέχρι την άκρη του φτερού. Τα χαρακτηριστικά αυτά δίνουν στο πουλί ένα φωτεινό, έντονο, βαθύτερο χρώμα.

Η δομή των φτερών έντονου τύπου είναι συμπαγής. Το σχήμα τους είναι οριοθετημένο και δείχνουν λιγότερο "χνουδωτά" κατά μήκος του σώματος του φτερού σε σχέση με τα φτερά μη-έντονου τύπου, αν και όλα τα φτερά έχουν μερικά χνουδωτά σημεία προς τη βάση τους.

Ένα πουλί έντονου τύπου θα πρέπει να έχει λαμπερό, βαθύ χρώμα, ομοιόμορφα κατανεμημένο σε όλο το φτέρωμα χωρίς ίχνος χιονέ φτερών οπουδήποτε.

Άλλες ονομασίες του έντονου πτερώματος (αναφέρεται κυρίως στα καναρίνια χρώματος) είναι σκληρό (hard) ή κίτρινο (δεν αφορά το χρώμα και αναφέρεται στα καναρίνια τύπου) ή χρυσό (gold, αναφέρεται στα καναρίνια lizard) ή non-frost (αναφέρεται κυρίως στα καναρίνια Stafford.

Ο έντονος τύπος πτερώματος είναι το αποτέλεσμα μίας ετεροζυγωτής επικρατούσας (έχει κυρίαρχο χαρακτήρα) μετάλλαξης του αρχικού buff, που σημαίνει ότι το πουλί που φέρει έντονου τύπου φτερό έχει ένα γονίδιο έντονο και ένα μη-έντονο.

Το ζευγάρωμα έντονου με μη-έντονο καναρίνι, παράγει θεωρητικά, 50% έντονους και 50% μη-έντονους απογόνους.

Το ζευγάρωμα δύο έντονων καναρινιών, θα δώσει θεωρητικά, 25% ομοζυγωτά έντονα, 50% ετεροζυγωτά έντονα και 25% ομοζυγωτά μη-έντονα.

Και στα δύο παραδείγματα, δεν έχει διαφορά ποιο πουλί είναι θηλυκό και ποιο αρσενικό, αφού ούτως ή άλλως τα αποτελέσματα θα είναι όμοια.

Μη-έντονο (non-intensive) πτέρωμα

Η κύρια διαφορά του μη-έντονου από το έντονο φτερό είναι ότι στο πρώτο ο χρωματισμός δεν εκτείνεται μέχρι την άκρη του, σε αντίθεση με το έντονο φτερό.

Στο σχήμα του ένα μη-έντονου τύπου φτερό είναι ομοιόμορφα ωοειδές σε όλο του το μήκος και δεν είναι τόσο σφιχτοδεμένο, όσο ένα φτερό έντονου τύπου. Πολλές φορές παρατηρούμε μερικά μαλακά χνουδωτά τμήματα να κυματίζουν στο πρώτο τρίτο (από τη ρίζα) του φτερού, γνωστό και ως υποπτέρωμα ή χνούδι.

Το υπόλοιπο του φτερό προς την κορυφή, στις λιποχρωμικές ποικιλίες έχει το βασικό χρώμα του πουλιού, δηλαδή κόκκινο, κίτρινο ή λευκό, εκτός φυσικά απ' την ίδια την κορυφή του φτερού (άκρη) που είναι λευκή.

Το αποτέλεσμα αυτών των χαρακτηριστικών στο σύνολο του πτερώματος, είναι μια αχνή απόχρωση "πάγου", σαν να έχει πέσει πάχνη πάνω στο πουλί.

Άλλες ονομασίες του μη-έντονου (αναφέρεται κυρίως στα καναρίνια χρώματος) πτερώματος είναι Χιονέ (Frost) ή Buff (αναφέρεται κυρίως στα καναρίνια τύπου) ή Silver (αναφέρεται κυρίως στα καναρίνια lizard).

Το ζευγάρωμα δύο μη-έντονων καναρινιών, θα δώσει 100% μη-έντονους απογόνους.

Γενικά, τα πουλιά μη-έντονου πτερώματος έχουν μαλακά στην υφή φτερά, ενώ αντίστοιχα, τα πουλιά με έντονο πτέρωμα, έχουν σχετκά σκληρότερα φτερά, χωρίς όμως αυτό να συμβαίνει πάντα.

Τα πουλιά έντονου πτερώματος με μαλακά φτερά λέγονται και ελεγμένα χιονέ (checked frost) καθώς έχουν την ίδια δομή φτερώματος με τα χιονέ (ή μη-έντονα) πουλιά, των οποίων ο παράγοντας χιονέ "ελέγχθηκε", δηλαδή διακόπηκε προτού επεκταθεί μέχρι την άκρη του φτερού. Έτσι, το φτερό στην άκρη του δεν είναι λευκό αλλά διατηρεί το χρώμα του υπόλοιπου φτερού.

Διμορφικό ή μωσαϊκό (mosaic) πτέρωμα

Το διμορφικό φτερό ή μωσαϊκού τύπου είναι αρκετά φαρδύτερο από το φτερό μη εντόνου τύπου. Στο κάτω ένα τρίτο έως το μισό του μήκους του και πάνω στην άκρη (κορυφή), είναι "παγωμένο" (χωρίς χρώμα). Το "παγωμένο" τμήμα της κορυφής είναι πολύ εκτεταμένο σε σχέση με το μη-έντονο φτερό, με αποτέλεσμα το λιπόχρωμα να περιορίζεται σε μια μικρή περιοχή στο κέντρο (μέση) του φτερού.

Αυτό σημαίνει ότι το μεγαλύτερο μέρος του λιποχρωμικού χρώματος εξακολουθεί να υπάρχει στο πουλί, αλλά είναι κρυμμένο κάτω από το λευκό τελείωμα που εμφανίζετε στην επιφάνεια του πτερώματος.

Έτσι, το πουλί εμφανίζεται λευκό, εκτός από συγκεκριμένες περιοχές που διατηρούν το κόκκινο ή κίτρινο λιπόχρωμά τους, δίνοντας έτσι τη χαρακτηριστική εμφάνιση στα καναρίνια mosaic.

Όπως και με τους άλλους δύο τύπους φτερών, υπάρχει μεγάλη ποικιλία στο πλάτος και το μήκος των φτερών των καναρινιών μωσαϊκού τύπου.

Σχετικό περιεχόμενο

Τύποι φτερώματος καναρινιών

Αναπαραγωγή καναρινιών σε διπλή ή και τριπλή ζευγαρώστρα, σε περιπτώσεις ζευγαρώματος ενός αρσενικού με περισσότερα από ένα θηλυκά καναρίνια.

Αναπαραγωγή σε διπλή ζευγαρώστρα;


Η καλύτερη πρακτική στην αναπαραγωγή καναρινιών για τους αρχαρίους εκτροφείς, είναι κατά κανόνα το ζευγάρωμα ενός μόνο αρσενικού με μια θηλυκιά, γιατί με αυτόν τον τρόπο μπορούν να παρατηρούν καλύτερα τη συμπεριφορά των πουλιών και υπάρχει μικρότερο περιθώριο λάθους.

Ο τύπος του κλουβιού αναπαραγωγής καναρινιών (ζευγαρώστρα) που θα χρησιμοποιηθεί, είναι πολύ σημαντικός σε ό,τι αφορά τη διαχείριση των ζευγαριών κατά την αναπαραγωγή. Μια διπλή ζευγαρώστρα (ένα κλουβί με δύο διαμερίσματα που διαιρούνται με ένα προσθαφερούμενο χώρισμα) είναι το ελάχιστο που πρέπει να παρέχεται για αυτή την περίπτωση.

Η διπλή ζευγαρώστρα έχει πολλά πλεονεκτήματα έναντι της μονής. Μπορείτε να χωρίσετε τον αρσενικό από τη θηλυκιά οποιαδήποτε στιγμή εάν χαλάει τη φωλιά ή εάν εμμένει στην προσπάθεια να ζευγαρώσει μαζί της όταν αυτή επωάζει ήδη.

Όταν οι νεοσσοί είναι έτοιμοι να "απογαλακτίσουν" σε ηλικία περίπου 21 ημερών, μπορείτε να τοποθετήσετε τους νεοσσούς και τον αρσενικό στη μια πλευρά του κλουβιού και να επιστρέφετε τον αρσενικό ξανά για να ζευγαρώσει με την θηλυκιά μερικές φορές κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Εναλλακτικά, μπορείτε να αφήσετε τον αρσενικό στο διαμέρισμα της κανάρας και να βάλετε έναν συρμάτινο διαχωριστικό πλέγμα ανάμεσα στο ζευγάρι και τους νεοσσούς. Ο αρσενικός θα συνεχίσει να ταΐζει τους νεοσσούς μέσω του χωρίσματος. Τα συρμάτινα χωρίσματα είναι κατασκευασμένα όμοια με τις προσόψεις των κλουβιών.

Αναπαραγωγή σε τριπλή ζευγαρώστρα;

Στη Μεγάλη Βρετανία είναι κοινή πρακτική η χρησιμοποίηση τριπλής ζευγαρώστρας για την αναπαραγωγή καναρινιών, με κάθε ένα από τα τρία διαμερίσματα να έχει περίπου 45 εκ μήκος, με αντίστοιχο βάθος και ύψος. Αυτό επιτρέπει την ύπαρξη μιας κανάρας σε κάθε ένα από τα δύο ακριανά διαμερίσματα και ενός αρσενικού στη μέση, απομονωμένου με δύο χωρίσματα στην κάθε πλευρά τού δικού του διαμερίσματος.

Το πλεονέκτημα της τριπλής ζευγαρώστρας, είναι ότι όταν αφαιρεθούν όλα τα χωρίσματα, έχετε μια κλούβα πτήσης μήκους 135 εκ, η οποία είναι αρκετή στο να επιτρέπει στα καναρίνια να πετούν λιγάκι, ώστε να διατηρούνται σε καλή φυσική κατάσταση.

Χρησιμοποιώ σχεδόν εξ ολοκλήρου τριπλές ζευγαρώστρες, αν και έχω μερικές διπλές επίσης.

Όταν έχετε ένα τρίο πουλιών στις ζευγαρώστρες τους, επιλέξτε τη θηλυκιά που δείχνει ότι βρίσκεται στην καλύτερη αναπαραγωγική ετοιμότητα και δώστε της φωλιά και νήμα για να αρχίσει να φτιάχνει τη φωλιά της.

Το χώρισμα που κρατά τον αρσενικό μακριά της θα πρέπει να είναι τραβηγμένο ελαφρώς, περίπου 1,3 εκ, ούτως ώστε να μπορεί ίσα ίσα να την βλέπει και να περνάει το ράμφος του για να την ταΐζει μέσω του ανοίγματος.

Εάν και τα δύο καναρίνια βρίσκονται σε αναπαραγωγική ετοιμότητα, θα δείτε τον αρσενικό να κελαηδάει μέσα από αυτό το μικρό άνοιγμα και να τιτιβίζουν με το ράμφος ανοικτό.

Ο αρσενικός σύντομα θα ταΐζει τη κανάρα μικρές ποσότητες αυγοτροφής (θα πρέπει να που παρέχεται ποσότητα ίση με ένα κουταλάκι του γλυκού ημερησίως).

Όταν η θηλυκιά βρίσκεται στην κορύφωση της αναπαραγωγικής της ετοιμότητας, θα στέκεται πάνω στην πατήθρα με την ουρά ανασηκωμένη, τα φτερά κατεβασμένα και το κεφάλι γερμένο προς τα πίσω. Θα κουνάει ρυθμικά, γρήγορα (σαν τρέμουλο) τα φτερά της και θα τιτιβίζει προσκαλώντας το ταίρι της για ζευγάρωμα. Ο αρσενικός μπορεί τότε να εισαχθεί στο κλουβί μαζί της και το ζευγάρωμα γίνεται συχνά ΣΤΙΓΜΙΑΙΑ.

Ένα επιτυχές ζευγάρωμα καναρινιών γίνεται όταν ο αρσενικός επιβαίνει στην πλάτη της κανάρας και κινεί το σώμα του κάτω από το σημείο της ουράς της, προκειμένου να έρθουν σε επαφή τα αναπαραγωγικά τους όργανα.

Όλη αυτή η διαδικασία διαρκεί περίπου 2 δευτερόλεπτα. Εάν έχει επιτευχθεί το ζευγάρωμα, τα δύο πουλιά κάθονται δίπλα-δίπλα στην πατήθρα, σείοντας το σώμα τους με ευχαρίστηση και τιτιβίζοντας έντονα. Κάπως έτσι μπορεί να περιγραφεί μια οργασμική αντίδραση σε ένα πουλί.

Αφότου δείτε ένα ή δύο ζευγαρώματα, μετά από λίγα λεπτά μπορείτε να επιστρέψετε τον αρσενικό στο διαμέρισμά του, αφήνοντας τη θηλυκιά να συνεχίσει να φτιάχνει τη φωλιά της. Θα πρέπει να εισάγετε τον αρσενικό πρωί και βράδυ, όταν θα μπορείτε να παρατηρείται διακριτικά τη διαδικασία, έως ότου γεννηθεί τουλάχιστον το τρίτο αυγό.

Μερικοί πεπειραμένοι εκτροφείς, λένε ότι ένα μόνο ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟ ζευγάρωμα είναι αρκετό να γονιμοποιήσει όλα τα αυγά σε μια φωλιά. Οι περισσότεροι από εμάς αφήνουμε όσα περισσότερα ζευγαρώματα γίνεται, έως ότου γεννηθεί τουλάχιστον το τρίτο αυγό.

Τη στιγμή περίπου που θα γεννηθεί το τελευταίο αυγό, δίνετε στη δεύτερη θηλυκιά φωλιά, απομακρύνοντας τον αρσενικό από την πρώτη, επαναλαμβάνοντας την ίδια διαδικασία με τη δεύτερη. Στο μεταξύ η πρώτη θηλυκιά επωάζει και είναι χρήσιμο να κανονιστούν τα πράγματα με τρόπο ώστε να υπάρχει τουλάχιστον μια εβδομάδα διαφορά μεταξύ των δύο γεννών.

Εάν λειτουργήσουν όλα σωστά, οι νεοσσοί της πρώτης θηλυκιάς θα εκκολαφθούν μία εβδομάδα πριν από αυτούς της δεύτερης.

Ο αρσενικός μπορεί να αφεθεί μέσα για να βοηθήσει στη σίτιση των μικρών μετά από την πρώτη εβδομάδα ή η θηλυκιά μπορεί να εκθρέψει τους νεοσσούς μόνη της. Η πιο κρίσιμη φάση είναι όταν οι νεοσσοί γίνουν περίπου 14 – 16 ημερών, τη στιγμή που θα θέλει η θηλυκιά να ξεκινήσει ένα νέο κύκλο αναπαραγωγής.

Σε αυτό το σημείο χάνει συχνά το ενδιαφέρον για τη σίτιση των νεοσσών και ή συνεισφορά του αρσενικού γίνεται σημαντική στον τομέα αυτό. Από τη στιγμή που οι νεοσσοί γίνουν 21 - 24 ημερών, μπορείτε να τους μεταφέρετε στο κεντρικό διαμέρισμα μαζί με τον αρσενικό, ο οποίος θα συνεχίσει να τους ταΐζει για άλλη μια εβδομάδα περίπου, έως ότου σιγουρευτείτε ότι μπορούν να τραφούν μόνοι τους.

Εδώ πια ο αρσενικός μπορεί να μεταφερθεί στη δεύτερη θηλυκιά για να την βοηθήσει στο τάισμα των νεοσσών της, έως το στάδιο του "απογαλακτισμού". Αφού τελειώσετε με τον "απογαλακτισμό" όλων των νεοσσών, μπορείτε πλέον να τους βάλετε όλους μαζί με τον πατέρα τους.

Καθώς γίνεστε πιο έμπειροι, μπορείτε να ζευγαρώσετε τον αρσενικό με τρεις θηλυκές (εγώ το έχω κάνει με τέσσερις), αλλά εάν κάτι πάει στραβά, όπως μια νέα θηλυκιά που αρνείται να ταΐσει μόνη της, τότε τα προβλήματα μπορούν να πολλαπλασιάσουν, σε τέτοιο σημείο που θα έκανε την κατάσταση πολύ περίπλοκη για έναν αρχάριο.

Εντούτοις, πολλοί αρχάριοι ξεκινούν με ένα τρίο ενός αρσενικού και δύο θηλυκών, ή με δύο ή περισσότερες τριάδες. Εάν δεν έχετε διπλή ή τριπλή ζευγαρώστρα, μπορείτε απλώς να μεταφέρετε τον αρσενικό από το ένα κλουβί στο άλλο μέσω ενός κλουβιού επίδειξης. Οι έμπειροι "επιβήτορες" θα μπαίνουν μέσα στο κλουβί σαν αστραπή, δεδομένου ότι θα είναι ρουτίνα πλέον για αυτούς.

Ο λόγος που για την αναπαραγωγή καναρινιών χρησιμοποιείται ένας αρσενικός σε δύο ή τρεις θηλυκές, είναι επειδή εμπλουτίζετε γενετικά με τα γονίδια ενός καλού αρσενικού το κοπάδι σας και έτσι γλιτώνετε χρόνια ενδοδιασταυρώσεων. Σοβαροί αρχάριοι εκτροφείς θα πλήρωναν πολλά χρήματα για έναν αξιόλογο αρσενικό και θα τον αναπαρήγαγαν έπειτα με πέντε ή έξι θηλυκές, με την ελπίδα της αύξησης της "ομοζυγωτικότητας" (γενετικής ομοιότητας) του κοπαδιού τους, από τα πρώτα χρόνια.

Σχετικό περιεχόμενο

Η αναπαραγωγή των καναρινιών

Δεν κάνει κανέναν ήχο και δεν έχει καμία μυρωδιά. Παρόλα αυτά το polytetraflouethylene (αναθυμιάσεις από την θέρμανση του Teflon) είναι θανατηφόρο για τα πουλιά σας.

Τι προκαλεί το Teflon στα πουλιά

Το μέγεθος του πτηνού και η λειτουργική ικανότητα των πνευμόνων, είναι παράγοντες που καθορίζουν την ευαισθησία στις τοξίνες που υπάρχουν στο περιβάλλον μας. Αυτός ήταν και ο λόγος που οι ανθρακωρύχοι έπαιρναν ένα καναρίνι μαζί τους κατεβαίνοντας στα ορυχεία. Εάν το πουλί αδιαθετούσε ή πέθανε, ήξεραν ότι ήταν επικίνδυνο για αυτούς να βρίσκονται στο συγκεκριμένο ορυχείο.

Το polytetraflouethylene είναι γνωστό με την εμπορική ονομασία Teflon και οι περισσότεροι ιδιοκτήτες πουλιών συνειδητοποιούν ότι η χρησιμοποίηση προϊόντων που έχουν αυτήν την επίστρωση, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ακίνδυνα στους χώρους των πουλιών.

Εντούτοις, υπάρχουν πολλές άλλες εμπορικές ονομασίες (μάρκες) που είναι polytetraflouethylene. Μερικές από αυτές είναι: Silverstone, Fluron, Supra, Excalibur, Greblon, Xylon, Duracote, Resistal, Autograph and T-Fal. Αυτή η επίστρωση χρησιμοποιείται κυρίως σε επιφάνειες, για να εμποδίζει πράγματα να κολλούν σε αυτές.

Ο ζωολογικός κήπος του San Antonio στο Τέξας, “έχασε” 21 πουλιά σε μια υπαίθρια κλούβα λίγο καιρό πριν. Ο θάνατός τους προκλήθηκε όταν τα πουλιά μαζεύτηκαν κάτω από τα φώτα, που οι υπεύθυνοι του ζωολογικού κήπου είχαν εγκαταστήσει με σκοπό να τα θερμάνουν στην υπαίθρια αυτή κλούβα. Οι λάμπες ήταν επικαλυμμένες με Polytetraflouethylene.

Οι τυποποιημένοι κόκκινοι λαμπτήρες θέρμανσης της Phillips, έχουν επίστρωση από Teflon. Ο FDA (Food and Drug Administration) απαιτεί πλέον να τοποθετείται επίστρωση από Teflon σε λαμπτήρες που προορίζονται για χρήση σε χώρους με τρόφιμα, ως ασπίδα θρυμματισμού του γυαλιού σε περίπτωση θραύσης.

Εάν σκοπεύετε να χρησιμοποιήσετε ένα λαμπτήρα ως θερμαντικό μέσο σε μια επωαστική μηχανή ή για να διατηρήσετε ένα άρρωστο πουλί ζεστό, να είστε προσεκτικοί και να διαβάζετε τη συσκευασία του για να δείτε εάν έχει χρησιμοποιηθεί Teflon στην κατασκευή του.

Εάν δεν βρίσκεται μέσα σε συσκευασία ή δεν αναφέρει ότι έχει κάποια ειδική επίστρωση, ελέγξτε οι ίδιοι σας των λαμπτήρα. Αυτοί που έχουν επίστρωση από Teflon, έχουν “αφρώδη” ή αδιαφανή (μουντή) επιφάνεια. Μπορεί να χρησιμοποιούν κάποια από τις άλλες εμπορικές ονομασίες για το Polytetraflouethylene, έτσι να θυμάστε ότι επειδή δεν αναγράφει Teflon δεν σημαίνει ότι είναι ασφαλές για να χρησιμοποιείται στα πουλιά.

Το PTFE (Polytetraflouethylene) ανακαλύφθηκε το 1941. Βασικά πρόκειται για πλαστικό. Το Teflon είναι το εμπορικό σήμα (trademark) για το tetrafluoroeghylene resin, το οποίο εμφανίζει υψηλή θερμική αντίσταση καθώς επίσης και αντίσταση στις διαβρώσεις από χημικές ουσίες.

Χρησιμοποιήθηκε αρχικά για τη μόνωση καλωδίων, φλαντζών και άλλων εφαρμογών στη χημική βιομηχανία. Αργότερα έγινε δημοφιλές ως αντικολλητική επίστρωση σε σκεύη μαγειρέματος.

Το 1951 αναφέρθηκε η πρώτη περίπτωση παρενεργειών από tetrafluoroethylene στον άνθρωπο. Προκαλούσε συμπτώματα όπως αυτά της γρίπης στους ανθρώπους. Το tetrafluoroethylene παραμένει αρκετά στο χώρο, ακόμη και αφότου απομακρυνθεί το προϊόν. Μπορεί να παραμείνει για κάποιο χρονικό διάστημα στα χαλιά και στις κουρτίνες.

Τα πουλιά πεθαίνουν με εξαιρετικά επίπονο και αγωνιώδη θάνατο όταν εκτεθούν στα παράγωγα της καύσης αυτού του υλικού. Το προϊόν αυτό μπορεί να μην σκοτώσει όλα τα πουλιά συγχρόνως. Οι τοξίνες “ταξιδεύουν” με τα ρεύματα του αέρα. Τα ρεύματα αυτά, μπορεί να παρακάμψουν ένα πουλί και να έρθουν σε επαφή με κάποιο άλλο. Τα προϊόντα αυτής της καύσης (αναθυμιάσεις), στροβιλίζονται σε αυτά τα ρεύματα αέρα όπως ακριβώς συμβαίνει και με τον καπνό.

Το πουλί δεν είναι απαραίτητο να βρίσκεται στο δωμάτιο που δημιουργούνται οι αναθυμιάσεις, δεδομένου ότι αυτές μπορούν να μεταφερθούν σε διάφορα μέρη του σπιτιού με αυτά τα ρεύματα αέρα. Στα μικρότερα πουλιά μπορούν να είναι επιβλαβή μικρότερα ποσά αναθυμιάσεων από ότι σε ένα μεγαλύτερο πουλί, αλλά ακόμη και ένα μικρό σχετικά ποσό έκθεσης, μπορεί να σκοτώσει ένα μεγάλο πουλί.

Όταν κυκλοφόρησε αρχικά η έκθεση ότι το Teflon προκαλεί θανάτους στα πουλιά, θεωρήθηκε ότι απαιτούνταν πολύ υψηλές θερμοκρασίες για την απελευθέρωση των θανάσιμων αναθυμιάσεων. Τώρα πλέον υπάρχουν εκθέσεις που αναφέρουν ότι θερμοκρασίες χαμηλότερες των 140ο C (285ο F), μπορούν να προκαλέσουν το θάνατο στα πουλιά.

Το Teflon αρχίζει να εκπέμπει αναθυμιάσεις από την έναρξη της θέρμανσής του. Δεν είναι απαραίτητο να υπάρχουν υψηλές θερμοκρασίες ή παρατεταμένο χρονικό διάστημα θέρμανσης για την πρόκληση θανάτου στα πουλιά σας. Μικρά πουλιά που αναπνέουν αυτές τις αναθυμιάσεις για μερικά μόνο δευτερόλεπτα, πεθαίνουν μέσα σε διάστημα 24 ωρών.

Πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι το Teflon είναι επικίνδυνο μόνο σε ένα τηγάνι που καίει. Αυτός ο κίνδυνος “κρύβεται” και σε άλλα προϊόντα εκτός από τα μαγειρικά σκεύη. Αυτά δεν είναι απαραίτητο να λειτουργήσουν σε υψηλές θερμοκρασίες για να προκαλέσουν ζημία στα πουλιά σας. Έχω απαριθμήσει μερικά προϊόντα που χρησιμοποιούν polytetraflouethylene. Δεν χρησιμοποιούν όλα αυτή την επίστρωση ούτε είναι αυτά τα μόνα προϊόντα που τη χρησιμοποιούν.

Διαβάζετε προσεκτικά όλα τα προϊόντα που αγοράζετε προτού να τα χρησιμοποιήσετε σε χώρους κοντά στα πουλιά σας. Αν υπάρχει αμφιβολία, καλέστε τον κατασκευαστή και ρωτήστε τι υλικά έχουν χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή του προϊόντος.

Μερικά προϊόντα που χρησιμοποιούν Polytetrafluoroethylene (ενδεικτικά)

• Θερμικοί λαμπτήρες
• Φορητές θερμάστρες
• Επιφάνεια της βάσης του ηλεκτρικού σίδερου
• Σιδερόπανα (το πανί της σιδερώστρας)
• Η επιφάνεια της σόμπας (πλάκα)
• Τηγάνια
• Μεταλλικές πλάκες ψησίματος
• Γουοκς
• Συσκευές που χρησιμοποιούνται για την παρασκευή τηγανίτας
• Ηλεκτρικά τηγάνια
• Παρασκευαστές popcorn θερμού αέρα.
• Καφετιέρες
• Παρασκευαστές ψωμιού
• Αντικολλητικός ανοξείδωτος χάλυβας
• Ψηστιέρες
• Αντικολλητικές φόρμες για κέικ
• Ταψάκια για πίτσα
• Πρέσες για τορτίγιας

Σχετικό περιεχόμενο

Πιθανοί κίνδυνοι του σπιτιού για τα πουλιά Πως να σκοτώσετε τα πουλιά σας χωρίς προσπάθεια!

Το μηλόξυδο είναι μια συμπληρωματική τροφή με υψηλή θρεπτική αξία τα οφέλη της οποίας μπορούν να αξιοποιηθούν με διάφορους τρόπους στη διατροφή των πουλιών.

Το Μηλόξυδο ως συμπλήρωμα διατροφής στα πτηνά


Το ξύδι γενικά, παράγεται και χρησιμοποιείται από τον άνθρωπο εδώ και πάρα πολλά χρόνια, είτε ως ενισχυτικό της γεύσης στα γεύματα, είτε ως μέσο για την απολύμανση πληγών, διαφόρων σκευών, ως απωθητικό για τις ψείρες στον άνθρωπο και τα ζώα, για την ανακούφιση από τα τσιμπήματα εντόμων, ως θεραπεία στα κονδυλώματα, ως ζιζανιοκτόνο και πολλά άλλα.

Το μηλόξυδο λειτουργεί και ως ενισχυτικό της πέψης, αφού διασπά τα μέταλλα, τα λίπη και τις πρωτεΐνες. Επίσης εμποδίζει την ανάπτυξη των μη φιλικών βακτηριδίων στο πεπτικό σύστημα.

Σήμερα, εκτός από τη διατροφή χρησιμοποιείται στο πλύσιμο των λαχανικών, για την εξουδετέρωση πιθανών υπολειμμάτων από φυτοφάρμακα.

Δράση του μηλόξυδου στο γαστρεντερικό

Καθώς το μηλόξυδο εισέρχεται στον πρόλοβο του πτηνού, εξισορροπεί και βοηθά στη διατήρηση του φυσιολογικού pH στο εσωτερικό του. Όταν το περιεχόμενο μετακινείται προς τα κάτω, στον αδενώδη και μυώδη στόμαχο, συναντά ένα ισχυρό οξύ το υδροχλωρικό, το οποίο μειώνει το pH του στομάχου στο εύρος μεταξύ 1 και 3.

Το στρες ή οι ασθένειες μπορεί να προκαλέσουν απώλεια της όρεξης και το άδειο στομάχι δεν παράγει οξέα. Έτσι, το pH του στομάχου ανεβαίνει με αποτέλεσμα το αυξημένο pH (αλκαλικό) να δημιουργεί αφιλόξενο περιβάλλον για τα ευεργετικά βακτήρια ενώ ταυτόχρονα προσφέρει ευνοϊκό περιβάλλον για τον πολλαπλασιασμό και την ανάπτυξη των παθογόνων βακτηρίων.

Τα οξέα του στομάχου δεν προσφέρουν μόνο προστασία από τα μικρόβια και τα παράσιτα, αλλά ενεργοποιούν επίσης ένζυμα που είναι απαραίτητα για την πέψη της πρωτεΐνης. Χωρίς αυτά τα ένζυμα, η πρωτεΐνη στη διατροφή των πτηνών γίνεται ανεπαρκής και εμφανίζονται συμπτώματα της ανεπάρκειάς της στον οργανισμό.

Ένα από τα πρώτα σημάδια ότι το pH στο πεπτικό είναι πολύ υψηλό, είναι η εμφάνιση υδαρών περιττωμάτων (νερουλές κουτσουλιές).

Προσοχή, τα υδαρά περιττώματα δεν είναι αποκλειστική ένδειξη υψηλού pH στο πεπτικό σύστημα, αλλά μπορεί να είναι επίσης ένδειξη αρκετών ασθενειών. Εάν αντιμετωπίζεται πρόβλημα διάρροιας στα πουλιά σας, πρέπει να συμβουλευτείτε τον κτηνίατρό σας.

Τι είδους μηλόξυδο να προτιμήσετε

Το ακατέργαστο μηλόξυδο έχει ανώτερη θρεπτική αξία από τα παστεριωμένα, διότι (όπως το γιαούρτι) περιέχει ζωντανά βακτήρια (ωφέλημα) που παράγουν οξικό οξύ και ένζυμα, γνωστά και ως "μάνα" του ξυδιού.

Όταν όμως το πτηνό καταναλώσει ωμό ξύδι που περιέχει ζωντανά βακτήρια, η "μάνα" του ξυδιού δεν επιβιώνει στο αναερόβιο περιβάλλον του πεπτικού με αποτέλεσμα οι όποιες ωφέλιμες θρεπτικές ουσίες της "μάνας" να βρίσκονται σε τόσο μικρές ποσότητες που δεν μπορεί να έχουν κάποια αξία στην υγεία του πτηνού.

Έτσι, όταν θέλουμε απλά να μειώσουμε τα επίπεδα του pH στο πεπτικό σύστημα, το είδος του μηλόξυδου (αφιλτράριστο/παστεριωμένο) που θα χρησιμοποιηθεί στη διατροφή των πουλιών, δεν είναι το κυριότερο κριτήριο επιλογής. Το σημαντικότερο κριτήριο επιλογής σε αυτή την περίπτωση, είναι η περιεκτικότητα του σε οξικό οξύ, η οποία πρέπει να είναι τουλάχιστον 4%.

Το ποσοστό οξικού οξέως των επιτραπέζιων ξυδιών, είτε είναι φτιαγμένο από μήλα, είτε από σταφύλια, είτε από διάφορα άλλα φρούτα, είναι συνήθως 5% κατά το μέγιστο.

Το pH των λευκών ξυδιών κυμαίνεται γενικά από 2,3 έως 2,6, ενώ η τιμές του pH των light μηλόξυδων κυμαίνονται από 3 έως 3,3.

Διατροφικά στοιχεία

Ακολουθεί διατροφική ανάλυση του μηλόξυδου. Οι τιμές αντιστοιχούν σε ποσότητα 100 ml.

Στοιχείο, Ποσότητα

• Θερμίδες, 21
• Ολικά λιπαρά, 0,12g
• Κορεσμένα, 0.02
  • Πολυακόρεστα, 0.035g
  • Μονοακόρεστα, 0.005g
  • Χοληστερόλη 0mg - 0%
• Νάτριο 5mg
• Καλίο, 125mg
• Σύνολο Υδατάνθρακων 12.24g
  • Φυτικές ίνες 0,1g - 0%
  • Σάκχαρα 11.43g
• Πρωτεΐνη 0.06g
• Ασβέστιο: 7 mg
• Μαγνήσιο: 5mg
• Σίδηρος: 0,2 mg

Δοσολογία

Η αύξηση της οξύτητας του πόσιμου νερού με την προσθήκη 10 mL/L μηλόξυδο, βοηθά στην αποκατάσταση της φυσιολογικής εντερικής χλωρίδας και στον έλεγχο των Gram-αρνητικών βακτηρίων και των ζυμομυκήτων.2

Tip: Διπλασιάστε τη δόση εάν έχετε σκληρό νερό (αλκαλικό pH).

Χορήγηση, 10-14 ημέρες.

Το μηλόξυδο δεν είναι πανάκεια

Το μηλόξυδο μπορεί να είναι ωφέλιμο για την υγεία των πουλιών σας ή και να προλαμβάνει ορισμένες ασθένειες αλλά δεν μπορεί να εξασφαλίσει τη λύση σε κάθε πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα πτηνά. Φροντίζετε συνεχώς για τη σωστή υγιεινή, διατροφή και φροντίδα των πουλιών σας και συμβουλευτείτε ειδικό γιατρό όταν αυτά ασθενούν.

Media gallery Μηλόξυδο

Σχετικό περιεχόμενο

Χρήση και δοσολογία του μηλόξυδου στα πτηνά Παρασκευή σπιτικού βιολογικού μηλόξυδου

Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότεροι εκτροφείς εντάσσουν τη σπιρουλίνα στη διατροφή των πτηνών τους ως διατροφικό συμπλήρωμα. Τι είναι όμως η σπιρουλίνα και γιατί θεωρείται ωφέλιμη για τα πουλιά;

Τι είναι η σπιρουλίνα;

Η σπιρουλινα είναι ένα φαγώσιμο κυανο-πράσινο μικροφύκος. Αποτελείται από πολλά κύτταρα, που σχηματίζουν μεταξύ τους νημάτια, τα οποία πολλές φορές είναι σπειροειδή. Περιέχει υψηλό ποσοστό πρωτεΐνης και περισσότερες από 100 ακόμη πολύτιμες θρεπτικές ουσίες που την καθιστούν ένα εξισορροπημένο και πλήρες τρόφιμο, από τα πιο πλούσια που μας έχει δώσει η φύση.

Πιο συγκεκριμένα, η σπιρουλίνα είναι ένα μικροσκοπικό φυτό του γλυκού νερού, ένας υδρόβιος μικρό-φυτικός οργανισμός ο οποίος αποτελείται από διαφανή λεπτά κύτταρα σε μορφή φυσαλίδας, τα οποία κολλημένα το ένα μετά το άλλο σχηματίζουν μία ελικοειδή σπειροειδή ίνα (γι' αυτό και ονομάστηκε σπιρουλίνα που σημαίνει μικρή έλικα).

Η σπιρουλίνα παράγει όλες τις θρεπτικές τις ουσίες με τη βοήθεια του ηλιακού φωτός και του διοξειδίου του άνθρακα της ατμόσφαιρας. Το κυανό της χρώμα οφείλεται σε μια πρωτεΐνη, την φυκοκυανίνη, ενώ το πράσινο στη χλωροφύλλη η οποία βοηθά τα φυτικά κύτταρα να δεσμεύουν και μετατρέπουν την ηλιακή ακτινοβολία σε ενέργεια.

Η πράσινη χρωστική είναι η Η χλωροφύλλη είναι σχεδόν ταυτόσημη στην μοριακή της δομή με την ανθρώπινη αιμοσφαιρίνη γι’ αυτό και συχνά ονομάζεται ‘πράσινο αίμα’.

Τι καθιστά τη σπιρουλίνα τόσο σημαντική;

Η σπιρουλίνα περιέχει πολλά από τα θρεπτικά συστατικά που είναι απαραίτητα για τον οργανισμό, όχι μόνο βιταμίνες και ιχνοστοιχεία. Μερικά από αυτά τα συστατικά τα διαθέτει στα υψηλότερα επίπεδα που υπάρχουν στα τρόφιμα.

• Είναι η πιο πλούσια φυσική τροφή σε βιταμίνη Β12 . Έχει 2 - 6 φορές περισσότερη από το μοσχαρίσιο συκώτι, τον σημαντικότερο "αντίπαλό" της.
• Είναι η πιο πλούσια φυσική τροφή σε βιοχημικό οργανικό σίδηρο ο οποίος δεν είναι καθόλου τοξικός. Είναι 58 φορές πιο πλούσια σε σχέση με το ωμό σπανάκι και 28 φορές πιο πλούσια σε σχέση με το ωμό μοσχαρίσιο συκώτι.
• Είναι η πιο πλούσια φυσική τροφή σε βιταμίνη Ε. Έχει 3 φορές μεγαλύτερη ποσότητα από το σιτέλαιο και η βιολογική της αξία είναι 49% μεγαλύτερη σε σχέση με εκείνη της συνθετικής βιταμίνης Ε.
• Είναι η πιο πλούσια φυσική τροφή σε β-καροτένιο (προβιταμίνη Α). Η σπιρουλίνα παρέχει β-καροτένιο (σε 4 διαφορετικές μοριακές μορφές) σε ένα φυσικό χημικό σύμπλεγμα το οποίο είναι πολύ πιο εύκολα απορροφήσιμο από ότι το β-καροτένιο του μπρόκολου ή του καρότου. Είναι 25 φορές πλουσιότερη σε σχέση με εκείνη των ωμών καρότων. Αντίθετα από την συνθετική βιταμίνη Α και εκείνη των ιχθυελαίων, το β-καροτένιο είναι μη τοξικό ακόμη και σε μεγάλες δόσεις.
• Είναι η πιο πλούσια φυσική τροφή σε αντιοξειδωτικές ουσίες. Περιέχει ένα ευρύ φάσμα όλων των γνωστών αντιοξειδωτικών παραγόντων, όπως τις αντιοξειδωτικές βιταμίνες Β1 και Β6 τα ιχνοστοιχεία ψευδάργυρο, μαγγάνιο, σελήνιο και χαλκό, το αμινοξύ μεθειονίνη και τα υπερ-αντιοξειδωτικά β-καροτένιο και βιταμίνη Ε.
• Είναι η πιο πλούσια φυσική τροφή σε γ-λινολενικό οξύ (< 31Α). Τα λιπαρά της είναι 3 φορές πιο πλούσια σε < 31Α σε σύγκριση με το έλαιο νυχτολούλουδου.
• Είναι η πιο πλούσια φυσική τροφή σε χλωροφύλλη, πολλές φορές πιο πλούσια από ότι τα αγρωστώδη.
• Είναι η πιο πλούσια φυσική τροφή σε πλήρη και υψηλής βιολογικής αξίας πρωτεΐνη.

Χορήγηση σπιρουλίνας στα πουλιά

Η σπιρουλίνα χορηγείται στα πτηνά συνήθως μέσω της αυγοτροφής, προσθέτοντάς την στο νερό μαζί με τα υπόλοιπα συστατικά που χρησιμοποιούμε για την παρασκευή της.

Δείτε μερικές συνταγές αυγοτροφής για πτηνά.

Σημείωση: Αποφύγετε τη χορήγηση της μέσω του πόσιμου νερού (στην ποτίστρα). Γενικά, η χορήγηση συμπληρωμάτων μέσω του νερού πρέπει να αποφεύγεται και ειδικά με τη σπιρουλίνα η οποία είναι τροφή, το περιβάλλον που δημιουργείται στο νερό ευνοεί περισσότερο την ανάπτυξη βακτηριδίων σε σχέση με τα συμπληρώματα διατροφής.

Χορήγηση στα καναρίνια χρώματος

Η χορήγηση της σπιρουλίνας στα καναρίνια χρώματος και ιδιαίτερα σε αυτά του κίτρινου παράγοντα χρειάζεται προσοχή διότι μπορεί να αλλοιώσει την ποιότητα του κίτρινου χρώματος, δίνοντας μια χρυσο-πορτοκαλί απόχρωση στο πτέρωμα.

Στα καναρίνια κόκκινου παράγοντα, η χορήγηση της σπιρουλίνας είναι καλό να γίνεται δοκιμαστικά για μια μικρή περίοδο, καθώς μπορεί να δώσει διαφορετικές αποχρώσεις του κόκκινου, ανάλογα με το γενετικό υπόβαθρο των πουλιών.

Σε όλα τα υπόλοιπα καναρίνια όπως εμφάνισης αλλά και στα καναρίνια φωνής Timbrado, μπορεί να χορηγείται κανονικά ως συμπλήρωμα διατροφής.

Διατροφική αξία ανά 100 γρ.

Ενέργεια 1,213 kJ (290 kcal)
Υδατάνθρακες 23,9 γρ.
Ζάχαρα 3.1 γρ.
Φυτικές ίνες 3,6 γρ.

Λιπαρά

Λιπαρά 7,72 γρ. Κορεσμένα 2,65 γρ. Μονοακόρεστα 0,675 γρ. Πολυακόρεστα 2,08 γρ.

Πρωτεΐνες - Αμινοξέα

Πρωτεΐνες 57 γρ.

Αμινοξέα βασικά
Βαλίνη: 3,512 γρ.
Θρεονίνη: 2.97 γρ.
Ισολευκίνη: 3.209 γρ.
Λευκίνη: 4.947 γρ.
Λυσίνη: 3,025 γρ.
Μεθειονίνη: 1,149 γρ.
Τρυπτοφάνη: 0.929 γρ.
Φαινυλαλανίνη: 2.777 γρ.

Αμινοξέα μη βασικά
Αλανίνη: 4,515 γρ.
Αργινίνη: 4.147 γρ.
Ασπαραγίνη:
Ασπαραγινικό οξύ: 5.793 γρ.
Γλουταμινικό οξύ: 8,386 γρ.
Γλουταμίνη:
Γλυκίνη: 3.099 γρ.
Ιστιδίνη: 1,085 γρ.
Κυστεΐνη: 0,662 γρ.
Προλίνη: 2,382 γρ.
Σερίνη: 2.998 γρ.
Τυροσίνη: 2.584 γρ.

Βιταμίνες

Βιταμίνη Α: 570 IU Βιταμίνη Β1: 2.38 mg Βιταμίνη Β2: 3,67 mg Βιταμίνη Β3: 12,82 mg Βιταμίνη Β5: 3.48 mg Βιταμίνη Β6: 0,4 mg Φολικό οξύ (Β9): 94 μg Βιταμίνη Β12: 0 μg Βιταμίνη C: 10,1 mg Βιταμίνη D: 0 IU Βιταμίνη Ε: 5 mg Βιταμίνη Κ: 25,5 μg Χολίνη: 66 mg

Περισσότερα για τις βιταμίνες στα πτηνά.

Μέταλλα - Ιχνοστοιχεία

Ασβέστιο: 120 mg Κάλιο: 1363 mg Μαγγάνιο: 1,9 mg Μαγνήσιο: 195 mg Νάτριο: 1048 mg Σίδηρος: 28,5 mg Φωσφόρος: 118 mg Ψευδάργυρος: 2 mg

Μέταλλα - Ιχνοστοιχεία

Β καροτίνη 342 μg Ζεαξανθίνη: 0 μg Λουτεΐνη: 0 μg

Άλλα συστατικά

Νερό 4,68 γρ.

Μονάδες
μg = μικρογραμμάρια
mg = χιλιοστόγραμμα
IU = Διεθνείς μονάδες

Σκευάσματα σπιρουλίνας για πτηνά

https://petbirds.gr/product-tag/spirulina/

Οδηγίες για την κατασκευή χειροποίητου κλουβιού νοσοκομείου για πουλιά. Μία χρησιμότατη συσκευή για κάθε εκτροφείο, με τις ευχές μας να μη χρειαστεί ποτέ.

Πως να κατασκευάσετε ένα νοσοκομειακό κλουβί

Το στοιχείο θέρμανσης είναι ένας οικιακός λαμπτήρας μόλις 40w. Θα πρέπει να πειραματιστείτε με λαμπτήρες διαφορετικής ισχύος για να επιτύχετε τη σωστή θερμοκρασία, χρησιμοποιώντας πρώτα ένα κενό κλουβί.

Τρεις τρύπες φτιαγμένες με τρυπάνι σε κάθε πλευρά του κλουβιού, επιτρέπουν στον ζεστό αέρα να διαφεύγει. Με το άνοιγμα ή το κλείσιμο μερικών από τις έξι τρύπες, μπορείτε επίσης να ελέγξετε τη θερμοκρασία μέσα στο κλουβί.

Θα πρέπει να έχετε ένα θερμόμετρο μέσα στο κλουβί για να εξασφαλίσετε ότι δεν θα ψήσετε το πουλί. Θα εξηγήσω ποιες θερμοκρασίες θα χρησιμοποιούνται παρακάτω σε αυτήν την σελίδα!

Κοπή Ξύλων

• Για την οροφή, 1 Τεμ. 40X14εκ. κόντραπλακέ πάχους 1,25εκ. Τρίψτε τις άκρες με γυαλόχαρτο. (εικόνα 1).
• Για τα πλαϊνά, 2 Τεμ. Εκ 40X15. κόντραπλακέ πάχους 1,25εκ. Αυτά τα δύο κομμάτια θα χρειαστούν μια τομή το καθένα για την εφαρμογή του γυαλιού. Σημαδέψτε πίσω από την μπροστινή άκρη 0,3εκ. και κόψτε έπειτα μια πατούρα με 0,47εκ. Φάρδος και 0,63εκ. Βάθος. (εικόνα 2).
• Για τον πάτο, 1 Τεμ. 40X15εκ. κόντραπλακέ πάχους 1,25εκ. Τρίψτε τις άκρες με γυαλόχαρτο.
• Για την πρόσοψη, 1 Τεμ 40X12.5εκ. κόντραπλακέ πάχους 1,25εκ. Τρίψτε τις άκρες με γυαλόχαρτο.

Κατασκευή

Φτιάχνουμε τα δύο πλαϊνά κομμάτια πρώτα που είναι πιο χρονοβόρα. Τα δύο πλαϊνά είναι τα κομμάτια Α, & Β. Σε αυτά τα δύο πλαϊνά, θα πρέπει να κάνετε από μια πατούρα, ούτως ώστε να κινείται μέσα τους το γυαλί πάνω κάτω.

Σημαδέψτε πίσω από την μπροστινή άκρη 0,3εκ. και στα δύο κομμάτια. Στη συνέχεια κόψετε μια πατούρα πάχους 0,47εκ. (ή ανάλογη του πάχους του γυαλιού) σε όλο το μήκος της πλευράς, με βάθος 0,63εκ. Δείτε τη φωτογραφία ως οδηγό. Σας υπόσχομαι ότι αυτό θα είναι το μόνο δύσκολο μέρος ολόκληρου του εγχειρήματος!

Πάρτε τα δύο πλαϊνά (A&B) κολλήστε και καρφώστε τα στην πίσω πλευρά πάχους 0,63εκ. Στο μήκος της πλευράς των 40εκ. σιγουρευτείτε ότι οι πατούρες είναι απέναντι η μια με την άλλη και βρίσκονται στο μπροστινό μέρος του κουτιού.

Τώρα πάρτε το κομμάτι της οροφής (D), τοποθετήσετε το ανάμεσα στα δύο πλαϊνά (A&B). Θα πρέπει να εφαρμόζει ακριβώς πίσω από τις πατούρες όπως φαίνεται στη φωτογραφία.

Κολλήστε και καρφώστε την.

Πάρτε τώρα τον πάτο (C) και όπως κάνατε με την οροφή, τοποθετήστε τον ανάμεσα στα πλάινα, κολλήστε και καρφώστε την. Τώρα, πάρτε την πρόσοψη (E) και αφού βάλλεται κόλα, καρφώστε την στη θέση της, ανάμεσα στα δύο πλαϊνά και ακριβώς πάνω στην πλευρά του πάτου όπως εμφανίζεται στη φωτογραφία

Η πρόσοψη καρφωμένη στη θέση της πρέπει να καλύπτει την πατούρα του πλαϊνού κομματιού, ώστε να μην επιτρέπει στο γυαλί να κατέβει περισσότερο. Εάν έχετε φτιάξει την πατούρα 0,31εκ. μέσα από την άκρη της πρόσοψης, τότε θα πρέπει να εφαρμόζει τέλεια.

Εδώ έχουμε μια πρόσθια άποψη για να δείτε πώς θα πρέπει να δείχνει η κατασκευή έως εδώ. Βασικά εδώ έχει τελειώσει ο σκελετός του κλουβιού νοσοκομείο. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε τώρα είναι να βάλουμε τις τελευταίες πινελιές σε αυτό.

Κοπή ξύλων για την κατασκευή του εσωτερικού

• Για το πάτωμα, 1 τεμ 30Χ14εκ. κόντραπλακέ πάχους 1,25εκ. Τρίψτε τις άκρες με γυαλόχαρτο.
• Για το πάτωμα, 1 τεμ 40Χ14εκ. συρματόπλεγμα 6Χ6 χιλιοστών. Λιμάρετε τις αιχμηρές άκρες.
• Για το πάτωμα, 4 τεμ 14εκ. Πηχάκια 6Χ6χιλιοστών. Τρίψτε τις άκρες με γυαλόχαρτο.

Το Πάτωμα

Όταν κόβετε το συρματόπλεγμα βεβαιωθείτε ότι εφαρμόζει εύκολα και όχι σφιχτά γιατί θα πρέπει να μπορείτε να το βγάζετε για να το καθαρίζεται αλλά και να αλλάζετε τη λάμπα.

Όπως μπορείτε να δείτε στη φωτογραφία, το πάτωμα από κοντραπλακέ βρίσκεται στο κέντρο του συρματοπλέγματος και έτσι υπάρχει ένα άνοιγμα σε κάθε πλευρά που επιτρέπει στον ζεστό αέρα να εισέρχεται στο εσωτερικό του κλουβιού.

Το πάτωμα εμποδίζει το νερό και τα περιττώματα του πουλιού να έρθουν σε επαφή με τον καυτό λαμπτήρα, καθώς επίσης επιτρέπει στο πουλί να πατάει κάτω χωρίς να καίγεται. Επιπλέον περιορίζει τον πολύ έντονο φωτισμό

Εδώ είναι το πάτωμα καρφωμένο στο συρματόπλεγμα για να το κρατάει στη θέση του.

Σημειώστε ότι έχω τοποθετήσει ένα κομμάτι αλουμινόχαρτου ανάμεσα στο πλέγμα και το πάτωμα, για να μην επιτρέπει στη θερμότητα να κάψει το ξύλο. Η κάτω φωτογραφία δείχνει πώς το πλέγμα εφαρμόζει στο εσωτερικό του κουτιού.

Τώρα που το πάτωμα έγινε και είναι καρφωμένο με το πλέγμα, θα πρέπει να μετρήσουμε το πάχος του. Το πάτωμά μου έχει 1,42εκ πάχος. Έτσι το πάτωμα έρχεται στο ίδιο επίπεδο με την πρόσοψη (Ε).

Θα πρέπει τώρα να τραβήξουμε μια γραμμή στο εσωτερικό του κουτιού, 1,42εκ χαμηλότερα από την κορυφή της πρόσοψης συνεχίζοντας γύρω γύρω. Στο επίπεδο αυτής της γραμμής, κολλάμε πηχάκι των 6,3Χ6,3χιλ για να δημιουργήσουμε μια προεξοχή ώστε να “καθίσει” επάνω το πάτωμα χαλαρά για να μπορεί να αφαιρεθεί όποτε χρειαστεί.

Τώρα πρέπει να τοποθετήσουμε τον λαμπτήρα. Αρχικά βρείτε το κέντρο του κουτιού αφού αυτό θα είναι το σημείο θα βρίσκεται ο λαμπτήρας. Εάν χρησιμοποιήσετε “στήριγμα γωνία” για την λάμπα όπως εγώ, η τοποθέτησή του να γίνει έκτος κέντρου με τρόπο που να αφήνει τη λάμπα να βρίσκεται στο κέντρο.

Τοποθετώ τον λαμπτήρα μέσα για να σημαδεύω ευκολότερα. Τώρα που έχουμε βρει το κέντρο κατά μήκος, θέλουμε επίσης να βρούμε και το κέντρο κατά το ύψος, τα μισά δηλαδή της διαδρομής από τον πάτο του κουτιού έως το εσωτερικό πάτωμα με το πλέγμα.

Συνδέστε το καλώδιο με τη βάση του λαμπτήρα και έπειτα βιδώστε την στη θέση της. Τώρα, ανοίξτε μια τρύπα με τρυπάνι στο σημείο που θέλετε να εξέρχεται το καλώδιο από το κουτί και περάστε το έξω.

Συνδέστε στην άκρη του καλωδίου το κατάλληλο φις για την πρίζα σας. Εάν επιθυμείτε μπορείτε να καλύψετε το πάτωμα και τα πλαϊνά του χώρου που βρίσκεται ο λαμπτήρας με αλουμινόχαρτο.

Τελευταίες "πινελιές"

Φτιάξτε μια πόρτα στην πλευρά του κουτιού με μια σέγα. Είναι απαραίτητη για την είσοδο – έξοδο του πουλιού και για την αλλαγή των σπόρων και του νερού. Σημαδέψτε 2,5εκ από την μπροστινή άκρη και 9εκ από την κορυφή. Η ίδια η πόρτα θα είναι 14εκ ύψος Χ 10εκ φάρδος.

Χρησιμοποιήστε έναν μεντεσέ των 7,5εκ, βιδώνοντάς τον στην πίσω άκρη, όχι στην μπροστινή άκρη, λόγω της πατούρας για το γυαλί. Προσθέστε ένα σύρτη ώστε να ασφαλίζετε την πόρτα κατά τη χρήση.

Για τον εξαερισμό: Τραβήξτε μια γραμμή σε κάθε πλευρά του κουτιού (A&B), 2,5εκ χαμηλότερα από την κορυφή, πάνω στην οποία θα ανοίξετε τρύπες διαμέτρου 1,25εκ με το τρυπάνι. Να διατηρήσετε ασφαλή απόσταση από την μπροστινή άκρη, ούτως ώστε να μη τρυπήσει την πατούρα που σα σύρεται το γυαλί.

Πατήθρες

Χρησιμοποιήστε τις πήχες 1,25 Χ 1,25εκ για να κόψετε δύο κομμάτια μήκους 14εκ και να τις τοποθετήσετε στο ύψος που θέλετε. Εγώ έχω τις δικές μου σε ύψος 12,5εκ από το πάτωμα και 9εκ από τα πλαϊνά.

Ανοίξτε μια τρύπα με τρυπάνι στο πίσω μέρος του κουτίου και περάστε τις πατήθρες από μέσα από την πίσω πλευρά προς τα μέσα. Βάλτε λίγη κόλλα στην άκρη της κάθε πατήθρας πριν τις περάσετε μέσα.

Πηγαίνετε το “κλουβί νοσοκομείο” σε ένα εργαστήριο υαλοπινάκων και ζητήστε να σας κόψουν ένα κομμάτι γυαλί σε μέγεθος που να εφαρμόζει στις πατούρες, αλλά και να γλιστρά πάνω-κάτω με ευκολία.

Σημαντικό: κόψτε το γυαλί 2εκ μεγαλύτερο στο ύψος ώστε να εξέχει από την κορυφή για να μπορείτε να το κρατάτε και να το σηκώνετε εύκολα. Μπορείτε να βάλετε ένα αυτοκόλλητο “αεροστόπ” κατά μήκος της πάνω άκρης της πρόσοψης (Ε) ώστε όταν “κάθετε” το γυαλί στο ξύλο, να σφραγίζει το θερμό αέρα στο εσωτερικό.

Μπορείτε τώρα να βάψετε ή να λουστράρετε το κλουβί νοσοκομείο. Είναι καλό να δημιουργηθεί μια “ασπίδα” με αυτόν τον τρόπο έτσι ώστε να μπορεί να καθαρίζεται, να απολυμαίνεται και να σκουπίζεται επαρκώς. Για λόγους υγιεινής και όχι μόνο για αισθητικούς λόγους.

Πώς να να χρησιμοποιήσετε το κλουβί νοσοκομείο

Το κλουβί νοσοκομείο είναι ένα απαραίτητο εξάρτημα σε κάθε εκτροφείο. Δεν κοστίζει πολύ εάν το κατασκευάσετε μόνοι σας, διαφορετικά μπορείτε να το αγοράσετε από ένα κατάστημα πώλησης κατοικίδιων ή να το παραγγείλετε ταχυδρομικώς.

Η προετοιμασία του θα πρέπει να γίνει πριν από τη στιγμή που θα χρειαστεί να το χρησιμοποιήσετε για κάποιο άρρωστο πουλί. Το μόνο που θα πρέπει να κάνετε όταν χρειαστεί, είναι να βάλετε το πουλί μέσα και να το θέσετε σε λειτουργία. Εάν σε ένα άρρωστο πουλί παρέχετε ένα περιβάλλον με αυξημένη θερμοκρασία, υπάρχουν πολύ καλές πιθανότητες να επιζήσει.

Σε μερικές περιπτώσεις, η αύξηση θερμοκρασίας από μόνη της αρκεί για να θεραπεύσει ένα άρρωστο πουλί. Η ενδεδειγμένη θερμοκρασία για ένα κλουβί νοσοκομείο είναι μεταξύ 27° & 30° Κελσίου που αντιστοιχεί σε περίπου 90° Φαρενάιτ.

Ρύθμιση λειτουργίας

Κατά τη διάρκεια των ρυθμίσεων του κλουβιού νοσοκομείο (Κ/Ν), μην βάλτε το πουλί μέσα. Χρησιμοποιήστε έναν λαμπτήρα πυρακτώσεως ισχύος 40w και ανάψτε τον. Βάλτε και πάλι το πάτωμα στη θέση του και τοποθετήστε ένα καλό θερμόμετρο μέσα στο κλουβί, δίπλα στην πατούρα στο σημείο που κλείνει το γυαλί.

Σιγουρευτείτε ότι και οι έξι τρύπες είναι ανοικτές στις πλευρές του (Κ/Ν). Επειδή το (Κ/Ν) θα είναι κρύο και ίσως λίγο υγρό αμέσως μετά την κατασκευή του, αφήστε τη λάμπα αναμμένη για περισσότερο από τρία τέταρτα της ώρας ούτως ώστε η ένδειξη του θερμομέτρου να είναι πιο ακριβής.

Εάν η εσωτερική θερμοκρασία υπερβεί τους 27° με 30° Κέλσιου ή τους περίπου 90° Φαρενάιτ, τότε χρησιμοποιήστε λαμπτήρα μικρότερης ισχύος. Εάν η εσωτερική θερμοκρασία δεν μπορεί να φτάσει τους 27° με 30° Κέλσιου ή τους περίπου 90° Φαρενάιτ, τότε αρχίσετε να κλείνετε σταδιακά μια μια τις τρύπες που βρίσκονται στις πλευρές του (Κ/Ν) έως ότου πετύχετε την επιθυμητή θερμοκρασία.

Ξεκινήστε κλείνοντας μια τρύπα για δέκα λεπτά και εάν η θερμοκρασία δεν είναι η επιθυμητή, επαναλάβετε τη διαδικασία με την επόμενη τρύπα κ. Ο. Κ.

Τώρα, το (Κ/Ν) είναι έτοιμο. Μπορείτε να κλείσετε το διακόπτη αφού αυτό το στάδιο της προετοιμασίας έχει τελειώσει. Όταν αρρωστήσει κάποιο πουλί σας, βάλτε το μέσα στο κλουβί και άνοιξε το διακόπτη.

Να ελέγχετε συχνά τη θερμοκρασία όταν η συσκευή βρίσκεται σε χρήση.

Χρήσιμα μυστικά

Βάλτε το άρρωστο πουλί στο (Κ/Ν), αλλά μην ανοίγετε τη θέρμανση ακόμη. Βάλτε το πουλί στο κρύο (Κ/Ν) και έπειτα ανάψτε τη λάμπα έτσι ώστε το άρρωστο πουλί να προσαρμοστεί στην θερμοκρασία ομαλά. Εάν στο κλουβί υπάρχει από την αρχή υψηλή θερμοκρασία, το πουλί θα βρεθεί σε κατάσταση στρες κατά την είσοδο του. Οποιεσδήποτε ξαφνικές αλλαγές στη θερμοκρασία, θα πρέπει να αποφεύγονται.

Αφού θεραπεύσετε το πουλί στο (Κ/Ν), μειώστε βαθμιαία τη θερμοκρασία στο κλουβί στα επίπεδα της θερμοκρασία δωματίου και κατόπιν μεταφέρετε το πουλί σε ένα άλλο κλουβί για μερικές ημέρες. Δίνω επίσης στο πουλί έναν καλό τονωτικό μείγμα σπόρων για να το βοηθήσω να ανακτήσει τις δυνάμεις του.

Παρατηρήστε το πουλί κατά τη διάρκεια αυτού του διαστήματος και εάν είστε ικανοποιημένοι με την κατάσταση της υγείας του, μεταφέρετε το κατόπιν στον κύριο χώρο εκτροφής και συνεχίστε την παρακολούθηση για μερικές ακόμη μέρες έως ότου είστε 100% βέβαιοι για την κατάσταση του.

Είναι πολύ σημαντικό να καθαρίζετε και να απολυμαίνετε το (Κ/Ν), μετά από κάθε χρήση. Μερικά σημαντικά σημεία κατά τη χρήση του (Κ/Ν). Πάντα να έχετε διαθέσιμους άφθονους σπόρους και προπαντός νερό, ούτως ώστε να μην κινδυνεύει να αφυδατωθεί το πουλί λόγω της υψηλής θερμοκρασίας.

Πάντα να προσέχετε τον εξαερισμό να είναι ελαφρώς ανοικτός για να επιτρέπει στον ζεστό αέρα να διαφεύγει και να επιτρέπει στον φρέσκο αέρα να εισέρχεται. Να έχετε πάντα ένα καλό θερμόμετρο μέσα στο κλουβί για να είστε σίγουροι ότι η θερμοκρασία δεν θα ξεπεράσει τα όρια.

Χρησιμοποιήστε τις καρτέλες που βρίσκονται στην κορυφή της σελίδας για να δείτε περισσότερα φωτογραφίες αλλά και για να παρακολουθήσετε τη συζήτηση του άρθρου όπου θα βρείτε περισσότερες χρήσιμες πληροφορίες.

Σχετικό περιεχόμενο

Νοσοκομειακό κλουβί πτηνών Νοσοκομειακός κύβος The Cube-The Cure