Το São Tomé grosbeak είναι το μεγαλύτερο είδος καναρινιού. Βρίσκεται μόνο στον Δυτικό Αφρικανικό κόλπο της Γουινέας, στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε (την δεύτερη μικρότερη σε έκταση χώρα της Αφρικής).

Το καναρίνι του Σάο Τομέ

Το Grosbeak του Σάο Τομέ ανακαλύφθηκε αρχικά το 1888 και στη συνέχεια εντοπίστηκε ξανά από παρατηρητές πτηνών το 1991.

Μετά από τις αναλύσεις DNA με βάση μια φυλογενετική ανάλυση μιτοχονδριακών και πυρηνικών αλληλουχιών που πραγματοποιήθηκαν από ερευνητές, φαίνεται ότι πρόκειται για καναρίνι του γένους Crithagra, ενώ παλαιότερα είχε ταξινομηθεί ως Neospiza.

Ηχητικές καταγραφές

Από τον Philippe Verbelen:

Συνημμένο αρχείο #96616

Από τον Fabio Olmos:

Συνημμένο αρχείο #96617
Συνημμένο αρχείο #96618

Πληθυσμός

Ο πληθυσμός του São Tomé grosbeak υπολογίζεται σε λιγότερα από 250 άτομα. Ο μικρός αυτός αριθμός οφείλεται στην καταστροφή των οικοτόπων και την εισβολής αρπακτικών.

Έχει κατηγοριοποιηθεί από τη Διεθνή Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN) ως άκρως απειλούμενο είδος.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Crithagra concolor Ελληνική: - Αγγλική: São Tomé grosbeak Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Σπιζίδες (Fringillidae) Γένος: Crithagra Είδος: C. concolor

Το γένος Crithagra

Το Crithagra είναι ένα γένος μικρών πουλιών που ανήκουν στην οικογένεια των Σπιζιδών. Τα είδη αυτού του γένους αποδίδονταν παλαιότερα στο γένος Serinus, αλλά η φυλογενετική ανάλυση DNA έδειξε ότι πρόκειται για πολυφυλετικό γένος.

Ως εκ τούτου, χωρίστηκε σε δύο μονοφυλετικά γένη. Οκτώ είδη, συμπεριλαμβανομένου του σκαρθιού (Serinus serinus), διατηρήθηκαν στο γένος Serinus ενώ τα άλλα είδη ταξινομήθηκαν στο γένος Crithagra.

Το γένος απαριθμεί συνολικά 38 είδη:

1. Príncipe seedeater, Crithagra rufobrunnea
2. São Tomé grosbeak, Crithagra concolor
3. African citril, Crithagra citrinelloides
4. Western citril, Crithagra frontalis
5. Southern citril, Crithagra hyposticta
6. Black-faced canary, Crithagra capistrata
7. Papyrus canary, Crithagra koliensis
8. Forest canary, Crithagra scotops
9. White-rumped seedeater, Crithagra leucopygia
10. Black-throated canary, Crithagra atrogularis
11. Yellow-rumped seedeater, Crithagra xanthopygia
12. Reichenow's seedeater, Crithagra reichenowi
13. Arabian serin, Crithagra rothschildi
14. Yellow-throated seedeater, Crithagra flavigula
15. Salvadori's seedeater, Crithagra xantholaema
16. Lemon-breasted canary, Crithagra citrinipectus
17. Yellow-fronted canary, Crithagra mozambica
18. White-bellied canary, Crithagra dorsostriata
19. Ankober serin, Crithagra ankoberensis
20. Yemen serin, Crithagra menachensis
21. Cape siskin, Crithagra totta
22. Drakensberg siskin, Crithagra symonsi
23. Northern grosbeak-canary, Crithagra donaldsoni
24. Southern grosbeak-canary, Crithagra buchanani
25. Yellow canary, Crithagra flaviventris
26. Brimstone canary, Crithagra sulphurata
27. Stripe-breasted seedeater, Crithagra striatipectus[6]
28. Reichard's seedeater, Crithagra reichardi
29. Streaky-headed seedeater, Crithagra gularis
30. West African seedeater, Crithagra canicapilla
31. Black-eared seedeater, Crithagra mennelli
32. Brown-rumped seedeater, Crithagra tristriata
33. White-throated canary, Crithagra albogularis
34. Thick-billed seedeater, Crithagra burtoni
35. Streaky seedeater, Crithagra striolata
36. Yellow-browed seedeater, Crithagra whytii
37. Kipengere seedeater, Crithagra melanochroa
38. Protea canary, Crithagra leucoptera

Ετοιμολογία Το όνομα Crithagra προέρχεται από το κλασικό ελληνικό krithē για το "κριθάρι" και agra για το "κυνήγι".

Μεγαβακτηρίωση - Megabacteria στα πτηνά. Πληροφορίες για την ασθένεια, συμπτώματα και διάγνωση, πως μπορεί να προληφθεί και πως θεραπεύεται.

Τι είναι η μεγαβακτηρίωση - megabacteria των πτηνών

Η μεγαβακτηρίωση είναι μία ασθένεια που προκαλείται από έναν οργανισμό που αρχικά θεωρήθηκε ότι ήταν ένα πολύ μεγάλο βακτήριο (εξ ου και το όνομα "megabacteria"). Αργότερα όμως ανακαταλήφθηκε ότι ήταν ένας μυκητιασικός οργανισμός. Το επίσημο όνομα του μύκητα είναι Macrorhabdus ornithogaster .

Συμπτώματα

Η ασθένεια εξελίσσεται -κατά κανόνα- υποκλινικά, χωρίς να δίνει συμπτώματα στο πρώιμο στάδιο ανάπτυξής της.

Αν το ανοσοποιητικό σύστημα του πτηνού δεν μπορέσει να κρατήσει σε χαμηλό επίπεδο την ανάπτυξη του μεγαβακτηρίου λόγω του ότι δύναται να υπάρχει δευτερογενής παθολογική κατάσταση ή γιατί το στέλεχος του μύκητα είναι πολύ επιθετικό, τότε τα πιθανά συμπτώματα μπορεί να είναι τα παρακάτω.

• Διάρροια
• Εμετός
• Άπεπτοι σπόροι στα περιττώματα
• Χρόνια απώλεια βάρους με αργή εξέλιξη (το πιο κοινό σύμπτωμα)
• Θάνατος - μετά από μακροχρόνια απώλεια βάρους σε πτηνά χωρίς θεραπεία

Μετάδοση

Το μεγαβακτήριο ανευρίσκεται στα περιττώματα, στο γαστρικό υλικό (σάλιο, εμετός) των προσβεβλημένων πτηνών και μπορεί να μεταδοθεί σε άλλα πτηνά μέσω της επαφής και των σκευών σίτισης.

Κάποια πτηνά έχουν υψηλότερα ποσοστά ανοσίας από τα υπόλοιπα και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να φέρουν και να μεταδίδουν το megabacteria χωρίς να νοσούν, καθώς ο οργανισμός τους "ελέγχει" την ανάπτυξη του μύκητα διατηρώντας τον πληθυσμό του σε χαμηλά επίπεδα.

Διάγνωση

Το μεγαβακτήριο ανευρίσκεται αποκλειστικά στη γαστρεντερική οδό του πτηνού και σχεδόν αποκλειστικά αναπτύσσεται στον προλοβό. Δεν μπορεί να προσβάλει άλλα ζωτικά όργανα του πτηνού.

Η ανίχνευση του σε ζώντες οργανισμούς γίνεται με εξέταση των περιττωμάτων επί μικροσκοπίου, μια όχι απλή διαδικασία καθώς απαιτείται επαναληπτική εξέταση δειγμάτων σε βάθος χρόνου, έως και 5 ημερών λόγω της μη "εγγυημένης" παρουσίας του μύκητα σε κάθε δείγμα προς εξέταση.

Σε προχωρημένη ανάπτυξη η προσβολή είναι εμφανής και οπτικά στη θέση εξωτερικά του προλόβου, όπου διακρίνεται ένα "μπαλάκι". Πρόκειται ουσιαστικά για τη διάταση που συντελείται στον πρόλοβο, λόγω της εκτεταμένης παρουσίας του megabacteria.

Θεραπεία

Ως μύκητας, ο Macrorhabdus ornithogaster είναι δύσκολος στην αντιμετώπισή του, όπως συμβαίνει με τους περισσότερους μύκητες. Τα αντιβιοτικά δεν ασκούν καμία απολύτως επίδραση και εμφανίζει αυξημένη ανθεκτικότητα στην πλειονότητα των αντιμυκητιακών παραγόντων.

Η ουσία που είναι πιο αποτελεσματική στην αντιμετώπιση του Megabacteria είναι η Αμφοτερικίνη Β, η οποία δεν είναι διαθέσιμη στην χώρα μας. Λόγω της μη διαθεσιμότητας της φαρμακευτικής ουσίας πρώτης εκλογής, χορηγούνται εναλλακτικά φαρμακευτικά σχήματα Φλουκναζόλης και Ιτρακοναζόλης.

Εικόνες του Macrorhabdus ornithogaster επί μικροσκοπίου.

Σχετικό περιεχόμενο

Μικρόβια: Ιοί, Βακτήρια και Μύκητες Κοκκιδίωση στα πτηνά Η Τριχομονάδωση των πτηνών

Τα πορτοκάλια με καταγωγή από Ινδία και Κίνα είναι από τα πιο αγαπημένα εσπεριδοειδή, γνωστά και για τα οφέλη τους στην υγεία. Είναι ασφαλή φρούτα για τα πτηνά.

Τα οφέλη των πορτοκαλιών στην υγεία

Η μεγαλύτερη ωφέλεια των πορτοκαλιών προέρχεται από το μεγάλο ποσοστό βιταμίνης C που περιέχει (53,2mg/100gr), βιταμίνη που βοηθάει στην καλή απορρόφηση του σιδήρου.

Ακόμα περιέχει φυλλικό οξύ, βιταμίνη απαραίτητη στην ανανέωση των κυττάρων και κάλιο που βοηθάει στην ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης.

Πορτοκάλια στα πτηνά

Στα πτηνά μας μπορούμε να δίνουμε φέτες πορτοκαλιού και με τα κουκούτσια αν έχουμε παπαγάλους, ενώ δεν έχει κανένα νόημα να τους δίνουμε χυμό, μια και ο χυμός χάνει τις ωφέλιμες ουσίες του, σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα μετά το στύψιμο.

Να υπενθυμίσουμε ότι δεν δίνουμε στα πουλιά χυμούς ή φρούτα από κονσέρβες και δεν δίνουμε φρούτα και λαχανικά εκτός εποχής.

Σχετικό περιεχόμενο

Ασφαλή και μη φυτά και καρποί

Συμβουλές από την Dr. Laurie Hess, DVM, για την αλλαγή της τροφής από σπόρους σε pellets, στη διατροφή του πτηνού σας.

Πως θα μάθετε το πτηνό σας να τρώει pellets

Το να μάθετε το πτηνό σας να τρώει pellets μπορεί να είναι δύσκολο και μπορεί να πάρει λίγο χρόνο. Ωστόσο, μην τα παρατάτε. Ακολουθήστε μερικές συμβουλές που μπορούν να σας βοηθήσου να ολοκληρώσετε αυτή τη μετάβαση με επιτυχία:

• Κονιορτοποιήστε τα pellets σε λεπτή σκόνη και ρίξτε την στα αγαπημένα φρούτα ή λαχανικά του πτηνού σας. Έτσι, τρώγοντας τα φρούτα ή τα λαχανικά θα καταναλώνει και κάποια ποσότητα από τη σκόνη και έτσι θα εξοικειώνεται με τη γεύση των pellets. Με την πάροδο του χρόνου, αφήνετε τα pellets πιο χοντρά μέχρι το πτηνό σας να τρώει μόνο pellets.
• Να θυμάστε ότι τα πουλιά επιζητούν την επιδοκιμασία σας. Να επαινείτε λοιπόν λεκτικά το πτηνό σας χρησιμοποιώντας το όνομά του και φυσικά να του ξύνετε το κεφάλι (αν του αρέσουν τα χάδια στο κεφάλι) όταν καταναλώνει ή ασχολείται με τα pellets.
• Ακόμα και όταν προσφέρετε μια μικρή ποσότητα σπόρων κατά τη διαδικασία της μετάβασης, μην βγάζετε τα σκεύη με τα pellets. Το πτηνό σας πρέπει να έχει συνεχή επαφή τη νέα τροφή, ακόμη και όταν υπάρχει μία μικρή ποσότητα της παλιάς τροφής δίπλα του.
• Διατηρείτε πάντα τους σπόρους και τα pellets ξεχωριστά, γιατί τα πουλιά θα επιλέγουν τους σπόρους, αφού γενικά είναι λιγότερο πιθανό να δοκιμάσουν μία νέα τροφή αν έχουν στη διάθεσή τους και γνώριμη, δοκιμασμένη.
• Καλό θα είναι να διασφαλίζετε ότι το πτηνό σας καταναλώνει επαρκή ποσότητα pellets κάθε μέρα. Πάρτε μια ζυγαριά που ζυγίζει σε γραμμάρια και ζυγίζετε το πτηνό σας κάθε πρωί, πριν το φαγητό. Παρακολουθείτε συνεχώς το βάρος του πτηνού σας κατά τη διάρκεια της μετάβασης. Εάν χάσει περισσότερο από το 10% του σωματικού του βάρους, επικοινωνήστε με τον κτηνίατρό σας.
• Να φροντίζετε να έχει πάντα το πτηνό σας πρόσβαση σε φρέσκο, καθαρό νερό. Μερικά πουλιά πίνουν περισσότερο νερό κατά τη διαδικασία της μετάβασης.

Να θυμάστε ότι η διαδικασία αλλαγής της τροφής από σπόρους σε pellets στη διατροφή του πτηνού σας μπορεί να πάρει λίγο χρόνο, αλλά αξίζει τον κόπο διότι θα έχει μία μακρά, ευτυχισμένη και υγιή ζωή.

Σχετικό περιεχόμενο

Τροφές πτηνών σε μορφή pellets

Η μετάβαση των πουλιών από μία διατροφή που βασίζεται σε σπόρους σε μία διατροφή που βασίζεται σε pellets πρέπει να γίνεται σταδιακά ώστε να καταφέρουν τα πουλιά να προσαρμοστούν απόλυτα και να δεχθούν αυτή τη νέα διατροφή.

Πώς να μάθετε τα πουλιά να τρώνε pellets

Το πρόγραμμα της Nutribird για την εκπαίδευση των πουλιών σε μία διατροφή με pellets βασίζεται σε δύο στάδια:

1. Στάδιο προετοιμασίας

Όσον αφορά τα μικρότερα είδη (καναρίνια, εξωτικά, βρετανικοί σπίνοι, budgies…), συνιστάται να ξεκινήσετε προετοιμάζοντάς τα για την αλλαγή. Ο στόχος δεν είναι να αναγκάστε τα πουλιά να φάνε pellets κατά τη διάρκεια αυτής της προπαρασκευαστικής φάσης. Πρέπει απλά να τα μάθετε να αναγνωρίζουν τα pellets ως ένα από τα στοιχεία της τροφής τους.

Για 2 ή 3 εβδομάδες, δώστε το κανονικό μείγμα σπόρων στους οποίους θα προσθέσετε το 10% pellets.

Για μεγάλους παπαγάλους και μεγλαλα parakeets αυτή η προπαρασκευαστική φάση δεν είναι απαραίτητη.

2. Η αλλαγή

Κατά τη διάρκεια της περιόδου αλλαγής, οι σπόροι και τα pellets δεν θα αναμιγνύονται πλέον. Στα πουλιά δίδονται μόνο pellets καθ' όλη τη διάρκεια της περιόδου.

Κάποιες μέρες, ακολουθώντας το παρακάτω πρόγραμμα, θα μπορεί ακόμα να τους δοθεί ένα μπολ με σπόρους που θα τρώνε όσο θέλουν. Όμως, οι περίοδοι κατά τις οποίες τα πουλιά λαμβάνουν μόνο pellets θα γίνουν όλο και μεγαλύτερες ώστε να υποχρεώνονται να καταναλώνουν περισσότερα pellets.

Οι μέρες με σπόρους θα εισάγονται στο πρόγραμμα για να αποτρέπουν τα πουλιά να χάσουν πάρα πολύ βάρος. Κατά τη διάρκεια αυτών των ημερών, τα πουλιά θα είναι σε θέση να ανακτήσουν την ενέργεια που μπορεί να έχουν χάσει κατά τη διάρκεια των ημερών με pellets.

Ημερήσιο πρόγραμμα σίτισης

Ημέρα 1 NutriBird	Ημέρα 23 NutriBird + σπόρους
Ημέρα 2 NutriBird + σπόρους	Ημέρα 24 NutriBird
Ημέρα 3 NutriBird	Ημέρα 25 NutriBird
Ημέρα 4 NutriBird + σπόρους	Ημέρα 26 NutriBird
Ημέρα 5 NutriBird	Ημέρα 27 NutriBird
Ημέρα 6 NutriBird	Ημέρα 28 NutriBird + σπόρους
Ημέρα 7 NutriBird + σπόρους	Ημέρα 29 NutriBird
Ημέρα 8 NutriBird	Ημέρα 30 NutriBird
Ημέρα 9 NutriBird	Ημέρα 31 NutriBird
Ημέρα 10 NutriBird + σπόρους	Ημέρα 32 NutriBird
Ημέρα 11 NutriBird	Ημέρα 33 NutriBird
Ημέρα 12 NutriBird	Ημέρα 34 NutriBird + σπόρους
Ημέρα 13 NutriBird	Ημέρα 35 NutriBird
Ημέρα 14 NutriBird + σπόρους	Ημέρα 36 NutriBird
Ημέρα 15 NutriBird	Ημέρα 37 NutriBird
Ημέρα 16 NutriBird	Ημέρα 38 NutriBird
Ημέρα 17 NutriBird	Ημέρα 39 NutriBird
Ημέρα 18 NutriBird + σπόρους	Ημέρα 40 NutriBird + σπόρους
Ημέρα 19 NutriBird	Ημέρα 41 NutriBird
Ημέρα 20 NutriBird	Ημέρα 42 NutriBird
Ημέρα 21 NutriBird	Ημέρα 43 NutriBird
Ημέρα 22 NutriBird	Ημέρα... NutriBird

Γενικές συμβουλές

• Κάντε την αλλαγή μόνο σε πουλιά με καλή υγεία.
• Μην πηγαίνετε απευθείας σε δίαιτα με pellets με πουλιά που μόλις αγοράσατε.
• Δείξτε την απαραίτητη επιμονή και παρατηρήστε καλά τα πουλιά σας.
• Βεβαιωθείτε ότι δεν έχουν απομείνει σπόροι στο πάτωμα του κλουβιού κατά τη διάρκεια των ημερών με pellets.

Δείτε επίσης

Τα pellets της Nutribird

Αμέσως μετά την επώαση και την εκκόλαψη των αυγών, η ανατροφή των νεοσσών αποτελεί αναμφίβολα το επόμενο ομορφότερο στάδιο. Το παρών άρθρο αποτελεί εγχειρίδιο γνώσης και ενημέρωσης για τον αρχάριο ορνιθοτρόφο και αποσκοπεί κυρίως στην ενημέρωση και τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσει στη φυσική ανατροφή των νεοσσών.

Πως θα αναθρέψετε κοτοπουλάκια με τη φυσική μέθοδο


Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τo στάδιο της επώασης, έτσι και εδώ η εξέλιξη των νεοσσών μπορεί να διακριθεί στη φυσική και στην τεχνητή ανατροφή. Και οι δύο μέθοδοι μπορούν να εφαρμόζονται παράλληλα ή και σε συνδυασμό, δίνοντας μας τα θεμιτά αποτελέσματα.

Πιο συγκεκριμένα, απλούστατα μπορεί κάποιος να εναποθέσει μερικά μικρά που εκκολάφθηκαν με τεχνητό τρόπο σε μια όρνιθα που εκείνη την περίοδο καθοδηγεί, όπως και επίσης πολύ εύκολα μπορούμε να μεγαλώσουμε τεχνητά νεοσσούς που λόγω δυσκολιών χωρίστηκαν από την μητέρα τους.

Ανάλογα με την περίπτωση και προσαρμοζόμενοι στα συγκεκριμένα δεδομένα και τις επιθυμίες του ορνιθοτρόφου, πρέπει και εδώ να σταθμίσουμε ποιο σύστημα προσφέρει τα περισσότερα πλεονεκτήματα τόσο σε εμάς όσο και στους ίδιους τους νεοσσούς.

Ενέργειες κατά την εκκόλαψη

Εφόσον έχουν εκκολαφθεί όλοι οι νεοσσοί της όρνιθάς μας, εμείς θα πρέπει να έχουμε μεριμνήσει από πριν να έχουν απομακρυνθεί όλα να σπασμένα κελύφη των αυγών και σε κάποιες περιπτώσεις οι πιθανοί νεκροί νεοσσοί. Επιστρέφουμε τυχόν απομακρυσμένους νεοσσούς, τους οποίους είχαμε τοποθετήσει σε ειδικό κατάλυμα για να μην διασπούν την προσοχή της κλώσας, πίσω σε αυτή και το πρώτο βράδυ δεν ενοχλούμε τα μικρά που εκκολάφθηκαν παρά μόνο αφήνουμε την κλώσα να κοιμηθεί κανονικά με τα μικρά στην φωλιά της.

Προσθήκη επιπλέον νεοσσών στη φωλιά

Αν τυχόν θέλουμε να προσθέσουμε κάποιους έξτρα νεοσσούς στη φωλιά, τότε η καλύτερη ώρα για να γίνει αυτή η διαδικασία είναι αργά το σούρουπο όπου η κότα δεν θα αντιλαμβάνεται πολλά. Δίνοντας βάση σε αυτό, οι υιοθετημένοι νεοσσοί θα έχουν τη δυνατότητα να γνωριστούν με την νέα τους μητέρα όλο το βράδυ, μέσω των συγκεκριμένων ήχων που θα παράγουν.

Απαραίτητο είναι οι νεοσσοί να μην είναι μεγαλύτεροι των τεσσάρων ημερών καθώς και να μην υπερβαίνουν σε αριθμό τους νεοσσούς που μπορεί να αναλάβει η κλώσα. Η κότα θα πρέπει να μπορεί να διαχειριστεί μετέπειτα τα μικρά της καθώς και να υπάρχει επαρκής χώρος για προστασία και ύπνο κάτω από τα φτερά έως και τις πρώτες εβδομάδες όπου θα την έχουν μεγαλύτερη ανάγκη.

Το πρωί παρατηρούμε προσεκτικά την συμπεριφορά της μητέρας προς τα υιοθετημένα μικρά και πράττουμε ανάλογα με την διάθεση της.

Στέγαση

Ο χώρος που θα στεγάσουμε την οικογένεια πρέπει να είναι φωτεινός, στεγνός, προστατευμένος από τα καιρικά φαινόμενα, ειδικά από τα ρεύματα αέρα και φυσικά αποπαρασιτωμένος.

Ως στρώμνη ενδείκνυται το χοντρό πριονίδι ή το κοντοκομμένο άχυρο.

Αν επιλέξουμε να τοποθετήσουμε τα πουλιά σε κλούβα, στρώνουμε στον πάτο της κάποιο συμπαγές υλικό όπως κομμάτια από χοντρό χαρτόνι, ώστε τα μικρά να μην έρχονται σε επαφή με τα μεγάλα διάκενα που έχουν τα κάγκελα και δυσκολεύονται στο να σταθούν. Σε 3-4 εβδομάδες μπορούμε να αφαιρέσουμε το χαρτόνι.

Μεριμνούμε από πριν να έχουν αγοραστεί οι κατάλληλες σε μέγεθος ποτίστρες και ταΐστρες όπου θα τροφοδοτούν με άνεση τους νεοσσούς. Αν η ποτίστρα έχει πολύ μεγάλο βάθος και πλάτος, τοποθετούμε μέσα της βότσαλα ή μπίλιες προκειμένου να μην πέσουν στο εσωτερικό της οι μικροκαμωμένοι νεοσσοί και πνιγούν.

Τα κοτοπουλάκια θα πρέπει να φθάνουν με ευκολία την ταΐστρα μέσα στην οποία θα έχουμε τοποθετήσει ψιλοκομμένο φύραμα ανάπτυξης. Δεν δίνουμε ποτέ σπαστό καλαμπόκι μιας και το ευαίσθητο στομάχι των νεοσσών δυσκολεύεται να χωνέψει αυτό το αιχμηρό τρόφιμο κάτι το οποίο οδηγεί στον τραυματισμό του στομάχου και σε κουτσουλιές με εμφανή σημάδια αίματος. Σε ειδικές περιπτώσεις μπορεί να επέλθει και θάνατος.

Μία έξυπνη επίσης ιδέα, είναι να βράζουμε καθημερινά 1-2 αυγά για περίπου 15 λεπτά και αφού τα τρίψουμε σε πολύ μικρά κομματάκια, να τα προσφέρουμε στους νεοσσούς και την όρνιθα. Το αυγό είναι μια πολύ καλή πηγή πρωτεΐνης γεγονός το οποίο βοηθάει τους νεοσσούς στην ομαλή ανάπτυξή τους.

Τα πρώτα στάδια ανάπτυξης των νεοσσών

Κατά τις πρώτες 36 ώρες τις ζωής τους έξω από το αυγό οι νεοσσοί είναι πολύ ευαίσθητοι στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος. Το στάδιο αυτό των μικρών είναι γνωστό και ως φάση αποτύπωσης, κατά την οποία είναι εξαιρετικά τρωτοί στα κατακλυσμιαία φυσικά φαινόμενα. Μεγάλης σημασίας επομένως η ασφάλειά τους διότι οι πρώτες εικόνες εντυπώνονται ανεξίτηλα στον ψυχισμό των πουλιών. Η μητέρα φύση έχει προνοήσει εύστοχα σχετικά με αυτό.

Όταν τα κοτοπουλάκια εκκολαφθούν, είναι σε θέση μέσα σε μερικές ώρες μόνο να εγκαταλείψουν τη φωλιά ακολουθώντας τη μητέρα τους. Η όρνιθα είναι αναγκασμένη να φροντίζει τα μικρά της τα οποία αν εγκατέλειπαν όποτε ήθελαν την προστασία της, δύσκολα θα μπορούσε να τα επιτηρήσει, να τα διδάξει και να τα προστατέψει από τους πιθανούς κινδύνους.

Ο ρόλος της αποτύπωσης επομένως, αφορά την ανάπτυξη της πολύ στενής σχέσης μητέρας - παιδιού, κατάσταση η οποία αρχίζει από όταν οι νεοσσοί βρίσκονται ακόμη στο αυγό όπου με τη βοήθεια των ήχων και του χτύπου της καρδιάς τους αρχίζουν να επικοινωνούν με την όρνιθα. Μετά τη γέννησή τους προστίθεται ή εικόνα της μητέρας και των αδελφών του κάθε μικρού, κάτι το οποίο σταθεροποιεί την απαιτούμενη κατά την πρώτη εβδομάδα ζωής, συνοχή του μικρού σμήνους.

Τις πρώτες 2 εβδομάδες πρέπει να δείχνουμε τη μέγιστη προσοχή μας στην κλώσα και τα μικρά της. Τα κοτοπουλάκια μπορούν να αποτελέσουν εκλεκτή λιχουδιά διάφορων επιτήδειων θηρευτών όπως είναι οι γάτες και οι νυφίτσες. Δεν αφήνουμε την όρνιθα, για ελεύθερη βοσκή χωρίς επίβλεψη και φροντίζουμε να απομακρύνουμε τυχόν μεγαλόσωμα ζώα που θα μπορούσαν να αποτελέσουν κίνδυνο για την ζωή των νεοσσών.

Αναγκαίο θα ήταν τον πρώτο καιρό να δίνεται ξεχωριστός περίβολος στην οικογένεια μακριά από οποιοδήποτε ζώο, ώστε να μπορεί η κλώσα με ευκολία να καθοδηγεί τα μικρά της. Η τοποθέτηση της οικογένειας σε ένα προστατευμένο κινητό κοτέτσι έξω στον περίβολο, είναι μια πολύ καλή λύση επίσης.

Γενικώς όμως, η κλώσα αποτελεί ασπίδα προστασίας για τα κλωσόπουλα. Ενώ κάποια πουλιά χρησιμοποιούν μεγάλο αριθμό παραλλαγών για να παρασύρουν μακριά από τα μικρά τους τον εχθρό που πλησιάζει, η κλώσα επιτίθεται και αμύνεται σθεναρά. Γαμψά νύχια, δυνατές φτερούγες και ένα ισχυρό ράμφος αποφασισμένο να παλέψει μέχρι θανάτου, αποτελούν τη βασική άμυνα της μητέρας.

Αν η κλώσα νιώσει απειλή, φουσκώνει το φτέρωμα της ράχης της, ανοίγει τις φτερούγες της για να φαίνεται μεγαλύτερη και με έντονες φωνές προειδοποιεί τον πιθανό κίνδυνο πως θα πραγματοποιηθεί επίθεση αν τολμήσει να πλησιάσει τα μικρά της. Παρόλο που οι κότες αποφεύγουν να παλεύουν με μεγαλύτερα ζώα, το ίδιο δεν συμβαίνει και με την κλώσα. Μπορεί να τα βάλει και με ζώα 10 φορές μεγαλύτερα από την ίδια αρκεί πάντα να βρίσκονται τα κοτοπουλάκια της προστατευμένα.

Αν και στην κλώσα αρέσει πολύ να περιφέρεται ελεύθερη με τους νεοσσούς της και να τους δείχνει τροφές και λιχουδιές από την πλούσια ποικιλία της φύσης, για τις 2 πρώτες εβδομάδες δεν θα πρέπει να την αφήνουνε να διανύει μεγάλες αποστάσεις προς αναζήτηση τροφής. Τα κοτοπουλάκια κατά αυτό το διάστημα δεν έχουν την πλήρη δυνατότητα να ακολουθούν παντού την κλώσα και αυτό μπορεί πολύ εύκολα να επιφέρει κάποια προβλήματα.

Για παράδειγμα, τα πρωτεύοντα φτερά που έχουν στις φτερούγες τους δεν έχουν ακόμη αναπτυχθεί σε ικανοποιητικό βαθμό και αυτό ίσως τα δυσκολέψει σε ένα μεγάλο περίπατο. Αδυνατώντας να προσπεράσουν ένα ψηλό εμπόδιο μπορούν εύκολα να χαθούν μέσα στην αναστάτωσή τους ή να γίνουν στόχος. Επομένως προτείνεται καλύτερα ένας τέτοιος περίπατος μετά τις 3 εβδομάδες ζωής.

Κατά κανόνα όμως η κότα καθοδηγεί σωστά τα μικρά της. Φροντίζει να διατηρεί πάντοτε τους νεοσσούς κοντά της και και να παραμένει σε συνεχή επαγρύπνηση για πιθανά προβλήματα. Τα διδάσκει πως να κινούνται ομαδικά, πως να ανατρέχουν για εύρεση τροφής, πως να κάνουν αμμόλουτρο, πως να μεγαλώνουν υπό την επίβλεψη ενός κυρίαρχου πτηνού αλλά και πως να προστατεύονται από τους διάφορους θηρευτές τους

Ιδιαίτερα ευαίσθητη είναι η κλώσα έναντι των κινδύνων που απειλούν από τον αέρα. Αν αντιληφθεί το χαρακτηριστικό πέταγμα αρπακτικού πουλιού στον ουρανό, μονομιάς βγάζει μια διαπεραστική προειδοποιητική κραυγή που κάνει τους νεοσσούς να αναζητήσουν άμεσα ένα πρόχειρο καταφύγιο μέσα στις φυλλωσιές ή ανάμεσα στις πέτρες. Αν δεν προλάβουν να κρυφτούν εγκαίρως τότε παραμένουν σκυμμένα και "κοκκαλωμένα" στο έδαφος μέχρι ο εχθρός να απομακρυνθεί. Αφού απομακρυνθεί η απειλή, ένα χαρακτηριστικό "γκλουκ γκλουκ" από την κλώσα, αρκεί για να επαναφέρει τα μικρά πίσω στην προστασία της.

H αντίδραση αυτή των νεοσσών καθώς η στιγμιαία προειδοποίηση της κλώσας, δεν είναι κάτι που τους διδάσκεται αλλά μια ενστικτώδης αντίδραση επιβίωσης. Το ίδιο φαινόμενο μπορεί να παρατηρηθεί και σε τεχνητά μεγαλωμένους νεοσσούς, αρκεί πάντα να μιμηθούμε τον χαρακτηριστικό ήχο της κλώσας όταν εντοπίζει κίνδυνο.

Μικροί μαχητές

Σε ηλικία μόλις δύο εβδομάδων περίπου παρατηρούμε στο παιχνίδι των μικρών μας τις πρώτες δοκιμές δύναμής τους. Χτυπώντας τις φτερούγες τους τρέχουν και πηδούν το ένα πάνω στο άλλο, περιμένουν λίγα λεπτά παραφυλώντας πρόσωπο με πρόσωπο, για να στραφούν την επόμενη στιγμή μπροστά σε κάποιο άλλο συμπαίκτη.

Τις επόμενες όμως ημέρες μπορεί να συμβεί ένας μικρός μαχητής να χτυπήσει εσκεμμένα με το ράμφος του το πρόσωπο του αντιπάλου και αυτός να πρέπει να αποτραβηχτεί σαστισμένος. Αυτά είναι τα πρώτα σημάδια της πάλης για ιεραρχία.

Πραγματικά σοβαρή γίνεται όμως η κατάσταση μόλις με την έναρξη της γενετήσιας ωριμότητας όπου η κοινωνική θέση κατακτάται με αγώνα στο σμήνος. Αυτός ο αγώνας μπορεί να είναι σκληρός και ανελέητος. Σπανίως όμως γίνονται αιματηροί και ποτέ δεν καταλήγουν σε θάνατο.

Μετά από μερικές ημέρες ανησυχίας και κινητικότητας στο σμήνος, όλα αποκαθίστανται γρήγορα. Νικητές και ηττημένοι έχουν καθοριστεί και έτσι πλέον κάθε πτηνό μπορεί να γνωρίζει την συνήθως σταθερή ιεραρχική του θέση στο σμήνος. Τα αρσενικά είναι εκείνα που βρίσκονται στην κορυφή της ιεραρχίας , ξεκινώντας από το δυνατότερο έως το πιο αδύναμο, ενώ οι νεαρές όρνιθες αποτελούν τον χαμηλότερο κρίκο αυτής της κοινωνίας.

Η μάθηση

Όπως συμβαίνει με όλες τις ανώτερες μορφές ζωής, έτσι και εδώ οι κότες δεν βασίζονται μόνο στο ένστικτο τους για να επιβιώσουν. Η ικανότητα της μάθησης αποτελεί στοιχείο μέγιστης σημασίας για την ικανοποίηση μιας βασικής ανάγκης, της τροφής.

Τα κοτοπουλάκια έχουν εκ γενετής την τάση να τσιμπολογούν και να επεξεργάζονται με το ράμφος τους οτιδήποτε τους κινήσει εκείνη τη στιγμή το ενδιαφέρον. Αυτό μπορεί να αποτελείται από ένα κινητικό αρθρόποδο έως ένα μεγάλο σπόρο καλαμποκιού. Η κλώσα όμως είναι εκείνη που θα τα διδάξει τι από αυτά μπορεί να φαγωθεί και τι όχι.

Οδηγώντας τα σε εκλεκτές λιχουδιές (σκουλήκια, προνύμφες, μυρμήγκια, σκαθάρια, πεταλούδες, κουνούπια, μικρές σαύρες, φίδια ακόμη και ποντίκια), τα προτρέπει δείχνοντας, τσιμπώντας, κρατώντας και αφήνοντάς τα να δοκιμάσουν αυτές τις ιδιαίτερες τροφές. Με τον καιρό, τα κοτοπουλάκια μαθαίνουν να ξεχωρίζουν μόνα τους τα φαγώσιμα τρόφιμα μέχρι που φτάνουν στο σημείο να μην βασίζονται άλλο στην μητέρα τους.

Η κλώσα στην αρχή της εκπαίδευσης των μικρών της, χρησιμοποιεί πληθώρα ήχων που ενημερώνουν τα κοτοπουλάκια για το πότε έχει εντοπίσει μια λιχουδιά και για το πότε κάτι διαφορετικό.

Η ανεξαρτητοποίηση

Όταν πλέον τα μικρά έχουν μάθει καλά το μάθημα τους και η κλώσα θεωρεί πως δεν την έχουν πλέον ανάγκη, η οικογένεια αρχίζει να διασπάται. Αυτό συμβαίνει συνήθως μετά από οχτώ περίπου εβδομάδες.

Κάποιες φορές η διαδικασία μπορεί να γίνει εντελώς διακριτικά, σχεδόν χωρίς να γίνει αντιληπτό, ενώ σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, από την μία στιγμή στην άλλη η κότα διώχνει τους νεοσσούς της χτυπώντας τους με το ράμφος της. Η ίδια θα επιστρέψει ξανά στο ενήλικο σμήνος της, υπό την προστασία του Άλφα πουλιού, ενώ για τα κλωσόπουλα θα αρχίσει πια ένα νέο κεφάλαιο.

Από την 8η εβδομάδα δεν μιλάμε πια για νεοσσούς αλλά για νεαρές όρνιθες και αντίστοιχα νεαρούς πετεινούς. Το φτέρωμα έχει σε μεγάλο βαθμό αναπτυχθεί και μπορεί να προστατέψει τα πτηνά από τις επιδράσεις του καιρού.

Παρόλο που πλέον τα μικρά μας έχουν αποκοπεί από την προστασία της μητέρας τους, συνεχίζουν να παραμένουν όλα μαζί λειτουργώντας σαν ομάδα. Ποτέ κάποιο νεαρό πτηνό δεν απομακρύνετε πολύ από την ασφάλεια του σμήνους. Εάν αυτό όμως για κάποιο λόγο συμβεί, τότε γρήγορα με αγωνιώδεις κραυγές ψάχνει τα απομακρυσμένα αδέρφια του και σταματάει μόνο έως ότου βρεθεί ξανά κοντά τους.

Εάν κάτι τέτοιο γινόταν ενώ βρισκόταν ακόμη υπό την επίβλεψη της μητέρας του, τότε εκείνη θα έτρεχε αμέσως να συναντήσει το απομακρυσμένο της κλωσόπουλο ακολουθώντας τις ανήσυχες κραυγές του. Η ομάδα θα ενώνονταν ξανά και η κλώσα θα συνέχιζε την καθοδήγηση. Δυστυχώς όμως, τα αδέρφια του δεν θα είναι το ίδιο ευαίσθητα σε ένα αντίστοιχο κάλεσμα.

Προτιμώμενες τροφές

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, τα νεογέννητα κλωσόπουλα είναι αναγκαίο να τρέφονται, εκτός των λιχουδιών που τους δείχνει η μητέρα τους, μόνο με φύραμα ανάπτυξης και συμπληρωματικά με βραστό αυγό, κατά το πρώτο διάστημα.

Σε ηλικία 2 μηνών και άνω μπορούν πλέον να καταναλώνουν μεγάλα δημητριακά χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία.

Οι όρνιθες γενικώς προτιμούν τροφές που μπορούν να πιάσουν και να καταπιούν εύκολα. Απεχθάνονται το δύσκολο και χρονοβόρο τεμάχισμα. Για αυτό το λόγο εκτιμούν σπόρους όπως είναι το σιτάρι, το καλαμπόκι, το κριθάρι, η σίκαλη και τέλος η βρώμη.

Συμπληρωματικά, καλό είναι να χορηγούμε μια μικρή ποσότητα από αυτούς τους σπόρους στα κλωσόπουλα καθημερινά χωρίς όμως να παραλείπουμε το αναγκαίο μέχρις στιγμής φύραμα. Οι κότες θα καταναλώσουν επίσης με ευχαρίστηση οποιοδήποτε μικρό σπόρο τους χορηγήσουμε όπως π.χ. ο ηλιόσπορος, το σουσάμι, η κινόα ακόμη και οι σπόροι των ωδικών πτηνών.

Ψιλοκομμένα αποξηραμένα βότανα (ρίγανη, θυμάρι κ.α.) καλό είναι να χορηγούνται αναμεμιγμένα στο φύραμα 1-2 φορές την εβδομάδα. Η παροχή βιολογικού μηλόξυδου και εκχυλίσματος μελιάς στην ποτίστρα κρίνεται απαραίτητη για την διατήρηση της καλής τους υγείας.

Σημαντικές περίοδοι στην ανατροφή των νεοσσών

Τις πρώτες εβδομάδες τις διακρίνουμε χοντρικά στην:

1. Περίοδο των πούπουλων: 1η μέχρι 3η εβδομάδα
2. Περίοδο ανάπτυξης πετρώματος: 3η μέχρι 6η εβδομάδα
3. Περίοδο ανάπτυξης: 6η μέχρι 8η εβδομάδα

Αυτές οι περίοδοι, ανάλογα με τη φυλή μπορεί να διαφέρουν μέχρι και κατά μια εβδομάδα.

Ιδιαίτερη σημασία έχει τα πουλιά να τρέφονται σωστά αυτές τις περιόδους, να είναι προστατευμένα καλά από το κρύο και να τους δίνεται αρκετός χρόνος για να εκτελούν τις φυσικές τους δραστηριότητες μαζί με τη μητέρα τους.

Τα νεαρά πτηνά

Νεαροί πετεινοί

Σε ηλικία 3 μηνών μπορούν να παρατηρηθούν τα πρώτα σημάδια διάκρισης ενός νεαρού πετεινού. Το λειρί αρχίζει να μεγαλώνει περισσότερο από ότι των θηλυκών ενώ τα φτερά της ράχης, της ουράς, του σβέρκου και των φτερούγων, αρχίζουν να αποκτούν ένα νέο, πολύχρωμο χρωματισμό, στοιχείο που αντιπροσωπεύει ολοφάνερα το φύλο είδους.

Όσο για το γνωστό σε όλους μας λάλημα, θα ξεκινήσει διστακτικά από την ηλικία των 4-5 μηνών και με τον καιρό θα γίνεται ολοένα πιο σίγουρο και δυναμικό.

Σημαντικό επίσης είναι να ειπωθεί πως σε μερικές νάνες φυλές, τα κοκοράκια μπορεί να αρχίσουν σημάδια ωριμότητας από την ηλικία μόλις των 3 μηνών.

Νεαρές όρνιθες

Τα θηλυκά πτηνά, τα οποία προσέχουμε φυσικά περισσότερο λόγο της μεγαλύτερης διάρκειας εκμετάλλευσης τους, διανύουν μια φάση κατά την οποία δεν χρειάζονται πολύ την προστασία μας, χρειάζονται όμως πιο προσεκτική διαχείριση.

Θα πρέπει να τους δίνεται η ευκαιρία να απολαμβάνουν όσο το δυνατόν περισσότερο τον περίβολο προκειμένου να αποκτήσουν δυνάμεις και αντισώματα ώστε με την σειρά τους να γίνουν δυνατές παραγωγοί αυγών.

Σε ηλικία 6 μηνών θα αρχίσουν να προετοιμάζονται για τα πρώτα τους αυγά. Το πώς εμείς θα το καταλάβουμε αυτό είναι μια εύκολη υπόθεση...

Το λειρί θα έχει αποκτήσει μια έντονη κόκκινη απόχρωση ενώ η αμάρα θα μεγαλώσει και θα έχει γίνει πιο ελαστική. Ένα συνεχές κάλεσμα που θα θυμίζει τραγούδι θα ακούγεται συχνότερα τις ημέρες που θα κοντεύει η πρώτη έποδος. Το κάλεσμα αυτό μπορούμε να το ονομάσουμε και ως το λεγόμενο "τραγούδι του αυγού" κάτι το οποίο προμηνύει πάντοτε την έναρξη μιας ωοτοκίας.

Κάτι το οποίο θα μπορούσε να βοηθήσει επίσης είναι το να βλέπουμε τα πτηνά μας να καταναλώνουν με βουλιμία πετραδάκια και μικρά χαλίκια. Με αυτό τον τρόπο προσπαθούν να συλλέξουν ασβέστιο για την ομαλή δημιουργία του κελύφους.

Τελικό στάδιο ανατροφής

Σε ηλικία μόλις 6 μηνών, τα μικρά μας κοτοπουλάκια θα έχουν ήδη μεταμορφωθεί σε επιβλητικούς πετεινούς και σε αντίστοιχα κομψές όρνιθες. Ώριμα και ενήλικα πια τα μικρά μας είναι έτοιμα να συνεχίσουν το καθένα τους το δικό του σκοπό στο σμήνος.

Φτάνοντας στη λήξη αυτού του όμορφου κεφαλαίου, ο ορνιθοτρόφος, υπερήφανος πια, μπορεί να χαίρεται για την τελική εξέλιξη των πτηνών του. Τα δυσάρεστα μπορεί πάντοτε να προκύψουν σε μια τέτοια ιστορία όμως το μόνο σίγουρο είναι πως στο τέλος θα στεκόμαστε εμείς κερδισμένοι από αυτό το ταξίδι. Ένα ταξίδι που θα μας γεμίσει με τρυφερά συναισθήματα, ευαισθησίες, αγάπη αλλά κυρίως χαρά και υπερηφάνεια. Ένα ταξίδι που μπορούν να απολαύσουν τόσο οι μικροί όσο και οι μεγάλοι ενδιαφερόμενοι.

Σχετικό περιεχόμενο

Παραγωγή νεοσσών όρνιθας με τη φυσική μέθοδο Το κοτέτσι και η αναπαραγωγή της κότας

Τα μήλα στη διατροφή των πτηνών, η θρεπτική τους αξία, οφέλη και προφυλάξεις κατά τη χορήγησή τους στα πουλιά.

Τα μήλα στη διατροφή των πτηνών


Τα μήλα είναι ασφαλή φρούτα για τα πτηνά. Μέχρι και παροιμία προς χάριν αυτού του θαυμαστού, πολύ θρεπτικού και ωφέλιμου φρούτου, γνωστού από αρχαιοτάτων χρόνων για την αξία του.

Πλήρες φυτικών ινών, βιταμινών ιδίως Α και C, μεταλλικών στοιχείων ασβέστιο, φώσφορο και κάλιο, φολικό οξύ, βιοτίνη και μηλικό οξύ. Δημιουργεί κορεσμό χωρίς να προσθέτει λίπος, μια μαγική τροφή με λίγα λόγια.

Το πιο αποδεκτό και αγαπητό και στα πουλιά μας και δικαίως, το καλό μας "εργαλείο" ως συμπλήρωμα στην διατροφή τους, το πρώτο φρούτο των νεοσσών από την πιο τρυφερή ηλικία τους.

Χορήγηση

Για να δώσουμε το μήλο στα πουλιά, το πλένουμε καλά και κόβουμε ένα μικρό κομμάτι το οποίο στηρίζουμε με το ειδικό μανταλάκι στήριξης φρούτων μέσα στο κλουβί. Είναι προτιμότερο να καθαρίζουμε τη φλούδα του μήλου, η οποία παρά την πλούσια διατροφή της αξία, ενδέχεται να έχει επάνω της υπολείμματα φυτοφαρμάκων που μπορεί να βλάψουν τα πουλιά.

Μετά από 3-4 ώρες, απομακρύνουμε το μήλο από το κλουβί για να προλάβουμε την αλλοίωση του.

Μπορούμε επίσης να δώσουμε το μήλο στα πουλιά προσθέτοντας μια μικρή ποσότητα τριμμένου μήλου στην αυγοτροφή τους.

Προσοχή στα κουκούτσια του μήλου, πρέπει να αφαιρούνται προσεκτικά και ποτέ να μην προσφέρονται στα πουλιά μας, είναι ιδιαίτερα τοξικά, περιέχουν κυάνιο.

Το αγαπημένο μας μήλο, μας δίνει επίσης και το μηλόξυδο που τόσα μας προσφέρει στον τομέα της πρόληψης ασθενειών και καλής φυσικής κατάστασης των πουλιών μας.

Περισσότερα για το μηλόξυδο και τις χρήσεις του στα πουλιά.

Η μηλιά και η χρήση του ξύλου της

Η μηλιά είναι δέντρο ασφαλές για τα πτηνά. Είναι φυλλοβόλο οπωροφόρο δέντρο που φτάνει τα 5 μ., ανθίζει την άνοιξη και καρπίζει στα τέλη του καλοκαιριού προς φθινόπωρο.

Το ξύλο του δέντρου είναι αρκετά σκληρό αλλά η χρήση του περιορίζεται στην παραγωγή καπλαμάδων διότι πιάνει εύκολα σαράκι.

Λόνχουρα (Lonchura) είναι γένος πτηνών της οικογενείας Εστριλδίδων. Περιλαμβάνει πτηνά με την κοινή ονομασία munias, mannikins και silverbills.

Το γένος πτηνών Λόνχουρα (Lonchura)


Τα πτηνά του γένους Λόνχουρα απαντώνται στην Αφρική και στη Νότια Ασία από την Ινδία, το Μπαγκλαντές, τη Σρι Λάνκα ανατολικά έως την Ινδονησία, την Παπούα Νέα Γουινέα και τις Φιλιππίνες.

Μερικά από τα είδη Λόνχουρα ταξινομούνταν κατά το παρελθόν στο γένος Spermestes ενώ άλλα ταξινομήθηκαν στο νεοσυσταθέν Euodice.

Πρόκειται για μικρά αγελαία πουλιά που τρέφονται κυρίως με σπόρους που συλλέγουν συνήθως σε ανοιχτούς βιότοπους. Προτιμούν να τρέφονται στο έδαφος ή σε καλαμιές με χαμηλή βλάστηση.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Ελληνική ονομασία: Λόνχουρα Αγγλική ονομασία: Lonchura Τάξη: Στροθιόμορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Εστριλδίδες (Estrildidae)

Τα είδη του γένους Λόνχουρα (Lonchura)

1. Lonchura atricapilla - Chestnut munia
2. Lonchura bicolor - Black-and-white mannikin, γνωστό και ως black-and-white munia
3. Lonchura caniceps - Grey-headed mannikin
4. Lonchura castaneothorax - Chestnut-breasted mannikin
5. Lonchura cucullata - Bronze mannikin, γνωστό και ως bronze munia
6. Lonchura ferruginosa - White-capped munia
7. Lonchura flaviprymna - Yellow-rumped mannikin
8. Lonchura forbesi - Forbes's mannikin
9. Lonchura fringilloides - Magpie mannikin, γνωστό και ως magpie munia
10. Lonchura fuscans - Dusky munia
11. Lonchura fuscata - Timor sparrow
12. Lonchura grandis - Great-billed mannikin
13. Lonchura hunsteini - Hunstein's mannikin
14. Lonchura kelaarti - Black-throated munia, γνωστό και ως Jerdon's mannikin
15. Lonchura leucogastra - White-bellied munia
16. Lonchura leucogastroides - Javan munia
17. Lonchura leucosticta - White-spotted mannikin
18. Lonchura maja - White-headed munia
19. Lonchura malacca - Tricolored munia
20. Lonchura melaena - Buff-bellied mannikin
21. Lonchura molucca - Black-faced munia
22. Lonchura montana - Western alpine mannikin
23. Lonchura monticola - Eastern alpine mannikin
24. Lonchura nevermanni - Grey-crowned mannikin
25. Lonchura nigriceps Red-backed mannikin, γνωστό και ως brown-backed munia
26. Lonchura oryzivora - Java sparrow
27. Lonchura pallida - Pale-headed munia
28. Lonchura punctulata - Scaly-breasted munia, γνωστό και ως nutmeg mannikin or spice finch
29. Lonchura quinticolor - Five-colored munia
30. Lonchura spectabilis - Hooded mannikin
31. Lonchura striata- White-rumped munia
    1. Lonchura striata domestica - Society finch
32. Lonchura stygia - Black mannikin
33. Lonchura teerinki - Black-breasted mannikin
34. Lonchura tristissima - Streak-headed mannikin
35. Lonchura vana - Grey-banded mannikin


Media gallery Λόνχουρα

Η εχινάκεια είναι ασφαλές βότανο για τα πτηνά. Αγγλικές ονομασίες: Purple coneflowers. Βότανο της Β. Αμερικής, γνωστό στους Ινδιάνους για τις θεραπευτικές του ιδιότητες.

Η εχινάκεια στα πτηνά


Η εχινάκεια περιέχει πτητικό έλαιο, γλυκοσίδες, αμίδες αντιβιοτικά πολυακετυλένια, ινουλίνη, λιπαρά οξέα, σίδηρο, πρωτεΐνες, τανίνες και βιταμίνες Α, C και E.

Η Echinacaea angustifolia έχει αντιβιοτικές ιδιότητες έναντι του στρεπτόκοκκου και σταφυλόκοκκου. Έχει ήπια εντομοκτόνο δράση και διακόπτει τον πολλαπλασιασμό πολλών εντόμων. Επίσης, έχει αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες και αντιοξειδωτική δράση, ο μηχανισμός των οποίων δεν έχει πλήρως διερευνηθεί.

Τα πτηνά, προφανώς γνωρίζοντας τις παραπάνω ιδιότητες, χρησιμοποιούν την εχινάκεια ως υπόστρωμα φωλεών την περίοδο της αναπαραγωγής, γι' αυτό προτείνεται να προσφέρεται και στα κατοικίδια πτηνά ως επιλογή υλικού επίστρωσης.

Δείτε: Ποια υλικά επιλέγουν και τι φωλιές φτιάχνουν τα πουλιά στη φύση.

Το μέγιστο των ιδιοτήτων της βρίσκονται στις ρίζες, οι οποίες αντλούνται από φυτά άνω των 3-4 ετών, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν είναι ωφέλιμος και ο ανθός της.

Μπορούμε να καλλιεργήσουμε εχινάκεια στο σπίτι μας, ως ένα όμορφο φυτό αλλά και για τη συλλογή των ανθών και ριζών της.

Δείτε: Καλλιέργεια βοτάνων για τα πτηνά.

Η φύτευση των σπόρων γίνεται κατά τους μήνες Μάρτιο-Απρίλιο, σε θέσεις προσήλιες και χώμα αφράτο, ελαφρύ καλά στραγγιζόμενο, με ΡΗ 6,5 -7,2. Η συλλογή των ανθών γίνεται από το φθινόπωρο του πρώτου έτους ενώ οι ρίζες μετά το 3ο έτος.

Με ειδική επεξεργασία, εύκολη και για σπιτική παρασκευή, μπορούμε να φτιάξουμε και αιθέριο έλαιο εχινάκειας.

Πολύ ενδιαφέρων τρόπος χρήσης του βοτάνου, περιγράφεται στο άρθρο Σιρόπι με βότανα και πρόπολη για πρόληψη ασθενειών στα πτηνά.

Media gallery ασφαλών φυτών και καρπών για πτηνά

Σχετικό περιεχόμενο

Ασφαλή και μη φρούτα και δέντρα

Οι φλώροι ή φλώρια είναι μικρά πουλιά του γένους Χλωρίς (Chloris) που ανήκει στην οικογένεια των Σπιζίδων Fringillidae.

Φλώροι, πτηνά του γένους Χλωρίς


Οι φλώροι απαντώνται στην περιοχή της Ευρασίας, εκτός από τον ευρωπαϊκό φλώρο (European greenfinch) που απαντάται και στη Βόρεια Αφρική.

Όλα τα είδη των φλώρων έχουν μεγάλα κωνικά ράμφη και κίτρινα μπαλώματα στις φτερούγες.

Οι φλώροι ταξινομούνταν στο παρελθόν στο γένος Ακανθυλλίς (Carduelis). Νεότερες όμως μοριακές φυλογενετικές μελέτες έδειξαν ότι οι φλώροι σχηματίζουν μια ομάδα που δεν σχετίζεται στενά με τα είδη του γένους Carduelis, αλλά συγγενεύουν περισσότερο με πτηνά ενός κλάδου στον οποίο ανήκει το Socotra golden-winged grosbeak (Rhynchostruthus socotranus).

Έτσι, οι φλώροι μεταφέρθηκαν στο ανασυσταθέν γένος Χλωρίς, το οποίο είχε συσταθεί αρχικά από τον Γάλλο φυσιοδίφη Ζωρζ Κυβιέ το 1800, με τον ευρωπαϊκό φλώρο ως κύριο είδος του γένους.

Το όνομα Χλωρίς προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη χλωρίδα, χλωρός, που συμβολίζει το πράσινο χρώμα.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Ελληνική ονομασία: Χλωρίς Αγγλική ονομασία: Chloris Τάξη: Στρουθιόμορφα Οικογένεια: Σπιζίδες

Τα είδη του γένους Χλωρίς

Τα είδη του γένους Χλωρίς είναι 5:

1. Chloris ambigua, Μαυροκέφαλος φλώρος (Black-headed greenfinch). Γιουνάν, βόρειο Λάος, ανατολική Μιανμάρ και παρακείμενες περιοχές του Βιετνάμ, της Ταϊλάνδης και της βορειοανατολικής Ινδίας.
2. Chloris chloris, Ευρωπαικός φλώρος (European greenfinch). Ευρώπη, Βόρεια Αφρική και Νοτιοδυτική Ασία.
3. Carduelis sinica, Grey-capped greenfinch. Ανατολική Ασία.
4. Chloris monguilloti. Βιετναμέζικος φλώρος (Vietnamese greenfinch). Βιετνάμ.
5. Chloris spinoides, Yellow-breasted greenfinch. Βόρειες περιοχές της ηπειρωτικής Ινδίας.