Για να εφαρμόσουμε ένα σωστό πρόγραμμα διατροφής στις καρδερίνες της εκτροφή μας, πρέπει να μάθουμε και να κατανοήσουμε τη διατροφή των πουλιών στη φύση και στη συνέχεια να εντάξουμε στην εκτροφή μας όσα περισσότερα από αυτά τα στοιχεία μπορούμε.

Η διατροφή της καρδερίνας στη φύση

Η καρδερίνα, όσον αφορά τη διατροφή της, είναι ένας ζογκλέρ στην αναζήτηση τροφής. Χρησιμοποιεί ακροβατικές τεχνικές για να φτάσει και να φάει την τροφή της. Μαζεύει τα σπόρια από το έδαφος ή θα κρεμαστεί από ένα κλαδάκι λυγίζοντας το ώστε να τα φτάσει. Κρέμεται με το κεφάλι προς τα κάτω, τρώγοντας αριστερά και δεξιά όσους σπόρους υπάρχουν.

Σε λεπτά κλαδιά κρέμεται από αυτά λυγίζοντας τα ώστε να φτάσει εύκολα τους σπόρους που υπάρχουν στην κορυφή τους. Αν τα κλαδιά είναι πολύ λεπτά, για το βάρος της, θα πιάσει 5-6 από αυτά λυγίζοντας τα και θα συνεχίσει όπως περιέγραψα παραπάνω.

Η καρδερίνα μπορεί να κρέμεται ανάποδα, με την πλάτη προς τα κάτω και να τρώει με το ράμφος προς τα πάνω. Αν οι σπόροι είναι νωποί τους καταναλώνει ολόκληρους. Τους ώριμους τους ξεφλουδίζει τρώγοντας το εσωτερικό τους.

Σπόρια που βρίσκονται βαθιά μέσα στην φύτρα των φυτών, τα τραβά με το μακρύ της ράμφος μέχρι να τα ξεκολλήσει. Αν αυτό δεν είναι εύκολο, χρησιμοποιεί ολόκληρο το σώμα της κουνώντας το δεξιά αριστερά ώστε να ξεκολλήσουν. Αν είναι πιο βαθιά ανοίγει την διατομή της φύτρας, με το ράμφος, μέχρι να τα φτάσει και να τα τραβήξει.

Αυτές οι τεχνικές αναζήτησης τροφής διδάσκονται από τους γονείς και μάλλον οι καρδερίνες που εκτρέφουμε σε κλούβες δεν θα τις μάθουν ποτέ.

Η διατροφή της καρδερίνας σε συνθήκες εκτροφής

Είναι γενικά ένα πουλί που έχει γίνει επιδέξιο στην αναζήτηση τροφής και την ταυτόχρονη χρήση κεφαλιού, ράμφους και ποδιών για την κατανάλωση της. Από έρευνες, γνωρίζουμε ότι τα είδη της καρδερίνας έχουν την ίδια διατροφή.

Οι καρδερίνες που εκτρέφουμε έχουν ανάγκη από ξηρούς σπόρους, φυτρωμένους σπόρους και πράσινα λαχανικά, ώστε να προσομοιώσουμε, όσο το δυνατόν, την φυσική τους διατροφή για να έχουμε πουλιά υγιή με δυνατότητες αναπαραγωγής.

Στη φύση η διατροφή της καρδερίνας εναλλάσσεται κατά τους μήνες της Άνοιξης από τους χειμωνιάτικους μήνες. Αυτό θα πρέπει να το πετύχουμε εμπλουτίζοντας το βασικό μείγμα σπόρων που τους παρέχουμε, αλλά όχι απότομα. Οι απότομες αλλαγές διατροφής δημιουργούν εντερικά προβλήματα στις καρδερίνες, οι οποίες είναι πολύ ευαίσθητες σε τέτοιες παθήσεις.

Μείγμα σπόρων

Οι ίδιες διατροφικές έρευνες αποκαλύπτουν ότι η καρδερίνα τρέφεται με μια ποικιλία 152 διαφορετικών σπόρων.

Το μείγμα που χρησιμοποιώ στη διατροφή των καρδερίνων που εκτρέφω, περιέχει τους εξής σπόρους:

• Λευκή Περίλλα
• Σπόροι αγριόχορτου
• Σπόροι Kardi
• Παπαρούνα Ιμαλαϊων
• Ξεφλουδισμένο σουσάμι
• Λευκοί σπόροι σαλάτας
• Σπόροι τριφυλλιού
• Δύο είδη σπόρων χλόης
• Ξεφλουδισμένη βρώμη
• Σιτάρι, Δύο είδη γαιδουρανκαθου
• Ιαπωνικό κεχρί
• Ξεφλουδισμένο ηλιόσπορο
• Κόκκινο Ρούπσεν
• Καναβούρι, Νίζερ
• Ασπούρι (Καναρινόσπορος)
• Ζοχός
• Κίτρινος Λιναρόσπορος

Ανάλογα με την εποχή, το εμπλουτίζω με:

• Ξεφλουδισμένο σιτάρι
• Καμελίνα
• Bella di Notte
• Μαύρο ηλιόσπορο
• Chia
• Foniopadday
• Plantago major

Σε κάθε κλούβα, υπάρχει σκεύος με διαθέσιμο μείγμα από φυσικό χώμα, κοχύλια και ιχνοστοιχεία για να μπορούν να επιλέξουν ότι τους είναι χρήσιμο για την διατροφή τους.

Διατροφή την περίοδο της αναπαραγωγής

Στα μέχρι σήμερα άρθρα και βιβλία με τις απόψεις εκτροφέων, για τη διατροφή της καρδερίνας την περίοδο της αναπαραγωγής, οι απόψεις είναι αντικρουόμενες. Άλλοι θεωρούν ότι είναι απαραίτητες οι ζωικές πρωτεΐνες και επιλέγουν να εμπλουτίζουν την διατροφή τους με σκουλήκια και αυγά μυρμηγκιών και άλλοι ότι οι σπόροι είναι αρκετοί την περίοδο αυτή.

Προσωπικά έχω επιλέξει τον πρώτο τρόπο διατροφής και τους παρέχω, κατά την περίοδο προετοιμασίας 4-5 σκουλήκια, 3 φορές την εβδομάδα ανά ζευγάρι. Όταν το θηλυκό κλωσάει τα αυγά, παρέχω μικρότερες ποσότητες (4 σκουλήκια ανά ζευγάρι εβδομαδιαία).

Από την εκκόλαψη και μέχρι την εγκατάλειψη της φωλιάς, από τους νεοσσούς δίνω 6-8 σκουλήκια ημερησίως και αυγά μυρμηγκιών.

Στην αναπαραγωγική περίοδο ενισχύω την τροφή με σπόρους γαϊδουράγκαθου. Ο σπόρος αυτός, στην φύση, εμφανίζεται αργά την άνοιξη και ίσως να είναι και ο λόγος που οι καρδερίνες αρχίζουν την αναπαραγωγή τους τόσο αργά, αφού είναι ο αγαπημένος τους σπόρος. Το μακρύ ράμφος της καρδερίνας είναι ιδανικό εργαλείο για την συγκομιδή αυτών των σπόρων που βρίσκονται βαθιά μέσα στο φυτό.

Η αυγοτροφή

Το μίγμα της αυγοτροφής, χρησιμοποιώ ένα έτοιμο αποξηραμένο μίγμα εταιρίας το οποίο ενισχύω ως εξής. Προσθέτω καλοβρασμένα αυγά (τουλάχιστον 16 λεπτά για την αποφυγή μεταφοράς ασθενειών), σπιρουλίνα, σπόρους “αγκάθι Μαρίας”, γύρη, βιταμίνες, μέλι, έντομα, προβιοτικά, βότανα και καρότο.

Είναι σημαντικό τα πουλιά να έχουν συνηθίσει την αυγοτροφή από πρίν ώστε ν αρχίσουν το τάισμα των νεοσσών αμέσως και να μην χρειαστεί περίοδος προσαρμογής τις ευαίσθητες μέρες της ανατροφής τους. Γι αυτόν τον λόγο, όλο τον χρόνο, τους δίνω ένα κουταλάκι του γλυκού ανά πουλί την εβδομάδα και δεν έχω αντιμετωπίσει τέτοια προβλήματα.

Σχετικό περιεχόμενο

Η διατροφή της καρδερίνας σε συνθήκες εκτροφής Η διατροφή των καναρινιών Διατροφή σποροφάγων πουλιών

Η αναπαραγωγή της καρδερίνας σε περιβάλλον εκτροφής είναι ένα εγχείρημα με αρκετές ιδιαιτερότητες. Μάθετε γι' αυτές και δείτε πώς μπορείτε να την ολοκληρώσετε με επιτυχία μέσα από το άρθρο - οδηγό που ακολουθεί.

Συμβουλές για την αναπαραγωγή της καρδερίνας

Το περιεχόμενο του άρθρου αφορά αποκλειστικά σε καρδερίνες εκτροφής και όχι σε αιχμαλωτισμένα πουλιά ή νεαρά που πάρθηκαν από φωλιές, στην φύση. Απευθυνόμενος λοιπόν στους κατόχους πουλιών εκτροφής που σκοπεύουν να ασχοληθούν με την αναπαραγωγή τους, προτείνω να τα ζευγαρώνουν μετά την ηλικία των 12 μηνών, καθώς γίνονται γόνιμες από τον δέκατο μήνα της ζωής τους.

Την περίοδο της αναπαραγωγής τα ζευγάρια μένουν μαζί και κάνουν μέχρι και 3 γέννες. Είναι προτιμότερο να μην τα αφήνουμε περισσότερες από 2 γέννες ώστε να μην εξαντλήσουμε το θηλυκό. Μια καλή λύση είναι να χρησιμοποιούμε έναν αρσενικό με δύο θηλυκές, σε περίπτωση που το αρσενικό είναι αξιόλογο ή αν θέλουμε να μεταβιβάσουμε κάποια μετάλλαξη γρηγορότερα στο κοπάδι μας.

Τα πρώτα σημάδια αναπαραγωγικής ετοιμότητας

Τέλη Φεβρουαρίου με αρχές Μαρτίου οι αρσενικές καρδερίνες αρχίζουν να προπονούνται στο κελάηδισμα και στην πλήρη έκταση των φωνητικών τους δυνατοτήτων. Αυτή η διαδικασία διαρκεί 3-4 εβδομάδες, περίπου μέχρι τα τέλη Μαρτίου. Τώρα αρχίζουν και οι ερωτοτροπίες μεταξύ των ζευγαριών και ουσιαστικά και η αρχή της αναπαραγωγικής περιόδου.

Η αρσενική καρδερίνα κάθεται σε ένα ψηλό κλαδί κελαηδώντας για να προσελκύσει τη θηλυκή. Η θηλυκιά καρδερίνα πλησιάζει σιγά σιγά έως ότου βρεθούν στο ίδιο κλαδί. Κατεβάζει το ράμφος και κουνιέται πέρα δώθε, σηκώνοντας ταυτόχρονα τις φτερούγες ώστε να μην φαίνονται οι κίτρινες γραμμές τους. Το αρσενικό κάνει ακριβώς το αντίθετο. Κολλάει όλα τα φτερά του πάνω στο σώμα, ανοίγοντας τις φτερούγες, ώστε να διακρίνονται καθαρά οι κίτρινες γραμμές τους. Σηκώνει το σώμα, ανοίγει τα φτερά της ουράς και κελαηδά δυνατά κουνώντας το σώμα του πέρα δώθε, ρυθμικά.

Αν το ζευγάρι ταιριάξει, το θηλυκό ζητά τάισμα τρεμουλιάζοντας τα φτερά και κατεβάζοντας την ουρά, όπως οι νεοσσοί από τους γονείς τους. Ο αρσενικός ανταποκρίνεται και προχωρούν στην επόμενη φάση του ζευγαρώματος που περιλαμβάνει το χτίσιμο της φωλιάς και αρκετά ζευγαρώματα κατά την διάρκεια της μέρας, έως ότου ολοκληρωθεί η γέννηση 4-6 αυγών σ’ αυτήν.

Στην αρχή των ζευγαρωμάτων η κυριαρχία στην σχέση είναι του αρσενικού, από δω και πέρα περνά στο θηλυκό.

Ο κατάλληλος χώρος για την αναπαραγωγή της καρδερίνας

Η αναπαραγωγή της καρδερίνας επιτυγχάνεται ευκολότερα σε κλούβες πάνω από ένα μέτρο. Φυσικά αναφέρονται πολλά επιτυχημένα παραδείγματα και σε μικρότερες ζευγαρώστρες, αλλά αυτό δεν αποτελεί ακόμη κανόνα. Ο πιο σίγουρος και αποδοτικότερος τρόπος είναι οι μεγάλες κλούβες. Οι περισσότεροι συστηματικοί εκτροφείς που γνωρίζω, έχουν κλούβες που ξεκινούν από 1Χ1Χ2 μέτρα.

Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αν οι κλούβες είναι εσωτερικές ή εξωτερικές. Επίσης, Στις καρδερίνες έχει λιγότερη σημασία η διαμόρφωση της κλούβας – ζευγαρώστρας, από την διατροφή της την περίοδο αναπαραγωγής. Παρ’ όλα αυτά, είναι χρήσιμη η ύπαρξη πράσινων φυλλωμάτων, φυτών κλπ, μέσα στην κλούβα. Φυσικά υπάρχει πάντα ο κίνδυνος της απογύμνωσης τους από τα ίδια τα πουλιά. Με λίγο ψάξιμο θα βρούμε φυτά με σκληρά φύλλα που αντέχουν στην εμμονή των πουλιών. Τα ψεύτικα φυτά είναι μια λύση.

Στην εκτροφή μου, χρησιμοποιώ κλούβες, ως ζευγαρώστρες, διαστάσεων 1,20Χ0,40Χ0,50 σε εσωτερικό χώρο. Επίσης έχω και δύο κλούβες διαστάσεων 2Χ1Χ2 για τους απογαλακτισμένους νεοσσούς, οι οποίες έχουν την δυνατότητα να γίνου μια ενιαία και να χρησιμοποιηθεί την περίοδο διαχωρισμού αρσενικών – θηλυκών.

Φυσικά παίζει ρόλο και το πλήθος των πουλιών ανά κλούβα. Προσωπικά έχω μόνο ένα ζευγάρι ανά κλούβα την περίοδο αναπαραγωγής, ώστε ν αποφεύγω τσακωμούς και στρες Έπειτα από την περίοδο αναπαραγωγής, τα χωρίζω σε ομάδες αρσενικών – θηλυκών μέχρι τον επόμενο Φεβρουάριο.

Ως υλικό υγιεινής στο πάτωμα, χρησιμοποιώ χαλίκι της εταιρίας Versele. Αυτό απορροφά την υγρασία των περιττωμάτων μειώνοντας τον κίνδυνο κοκκιδιάσεων.

Η φωλιά

Στις καρδερίνες αρέσουν τα ψηλά σημεία, προστατευμένα από φύλλα, αλλά όχι τελείως κλειστά ώστε να μπορούν να ελέγχουν την γύρω περιοχή.

Στη φύση επιλέγει ψηλά, σταθερά, κλαδιά κοντά στον κορμό του δέντρου. Στην κλούβα, συνήθως, επιλέγει την εξωτερική φωλιά ειδικά αν είναι προστατευμένη από φυλλωσιές.

Στη φύση, βρίσκουμε φωλιές καρδερίνας ακόμη και σε απόσταση 3-4 μέτρων ανάμεσα τους, δίχως κανένα πρόβλημα. Στις κλούβες όμως, έπειτα από τις διαπιστώσεις εκτροφέων, υπάρχει μεγάλη ένταση και τσακωμοί μεταξύ των αρσενικών που έχει επίπτωση και στον αριθμό των απογόνων τους.

Τοποθετώ πάντα δύο φωλιές ανά ζευγάρι, ώστε να έχουν επιλογή, μια εσωτερική και μια εξωτερική. Από προσωπική εμπειρία, το 80% των φωλιών κατασκευάζονται στην εξωτερική θέση.

Το αρσενικό “προτείνει” κάποιες τοποθεσίες στο θηλυκό για την δημιουργία της φωλιάς κι αυτό επιλέγει κι αρχίζει την κατασκευή. Το χτίσιμο της φωλιάς είναι συνήθως εργασία του θηλυκού. Πάντως είχα στην εκτροφή μου αρσενικά που βοηθούσαν στην κατασκευή και σε μια περίπτωση, μάλιστα, την έφτιαξε εξ ολοκλήρου ο αρσενικός! Στην αρχή ξεκινά την κατασκευή του εξωτερικού μέρους με ξερά κλαδάκια και κλωστές.

Προχωρώντας στην κατασκευή του εσωτερικού τμήματος επιλέγει πιο μαλακά υλικά, όπως βαμβάκι και πούπουλα. Η κατασκευή διαρκεί συνήθως 4-6 μέρες αλλά μπορεί να ολοκληρωθεί και σε μικρότερο χρόνο. Πολύ πιθανό να την χαλάσει 2-3 φορές, μέχρι να μείνει ικανοποιημένη από το αποτέλεσμα.

Δείτε ακόμη: Φωλιές και υλικό φωλιάς για καρδερίνες.

Τα αυγά

Τα αυγά της καρδερίνας έχουν ανοιχτό πράσινο χρώμα με καφέ – κόκκινα στίγματα και κηλίδες στο πίσω (φαρδύ) μέρος τους. Κάθε πρωί γεννάει ένα αυγό. Πολλές φορές η κατασκευή της φωλιάς ολοκληρώνεται και μετά την γέννηση του πρώτου αυγού. Ο συνηθισμένος αριθμός αυγών είναι 5, δίχως να αποκλείονται οι περιπτώσεις 4 ή 6 αυγών σε μια φωλιά.

Το κλώσημα τους είναι αποκλειστική ευθύνη του θηλυκού. Το αρσενικό κοντεύει μόνο για να ταΐσει το θηλυκό ή να προστατεύσει την φωλιά την μοναδική φορά που σηκώνεται, κάθε πρωί. Το κλώσημα αρχίζει ουσιαστικά από την γέννηση του τρίτου αυγού κι έπειτα. Η φύση προνόησε αυτό το σύστημα ώστε να εκκολαφθούν τα 3 πρώτα την ίδια μέρα και να έχουν πιθανότητες ομοιόμορφης ανάπτυξης. Η τύχη των επόμενων 2 εξαρτάται από την αφθονία τροφής την συγκεκριμένη εποχή της γέννησης τους.

Οι νεοσσοί

Επειδή η ανάπτυξη των νεοσσών θα είναι σαφώς πιο αργή, δίνεται η επιλογή στους γονείς να επιλέξουν εύκολα πιο θα ρίξουν έξω από την φωλιά ώστε να έχουν τα υπόλοιπα περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης. Φυσικά στην κλούβα μας τέτοιο πρόβλημα έλλειψης δεν υπάρχει γι αυτό και αφαιρώ τα 4 πρώτα αυγά, αντικαθιστώντας τα με πλαστικά και τοποθετώντας τα ξανά με την εμφάνιση του πέμπτου αυγού, ώστε να εκκολαφθούν όλα μαζί και να έχουν οι νεοσσοί ομοιόμορφη ανάπτυξη.

Τις πρώτες 3 μέρες οι νεοσσοί ξαπλώνουν ο ένας δίπλα στον άλλο με τα κεφάλια ψηλά, δημιουργώντας μια πυραμίδα στης οποίας το κέντρο καταφεύγει αυτός που κρυώνει περισσότερο. Τις πρώτες μέρες το θηλυκό δεν σηκώνεται καθόλου από τη φωλιά και είναι ευθύνη του αρσενικού η τροφοδοσία του θηλυκού ώστε με την σειρά του να το μοιράσει στους νεοσσούς.

Την πρώτη μέρα οι νεοσσοί δεν κουτσουλάνε. Από την δεύτερη έως την έκτη το θηλυκό κρατά καθαρή την φωλιά τρώγοντας τες. Από την έβδομη έως τη δωδέκατη μέρα τις απομακρύνει από την φωλιά πετώντας τες. Μετά τη δωδέκατη μέρα οι νεοσσοί μεγάλωσαν πλέον και βγάζοντας το πίσω μέρος του σώματος τους έξω από την φωλιά κουτσουλάνε στην άκρη της ή και γύρω από αυτήν.

Οι νεοσσοί ανοίγουν τα μάτια τους κάπου την πέμπτη με έκτη μέρα. Από δω και πέρα οι φωνές τους θα γίνονται αντιληπτές και η επιμονή τους για φαΐ θα είναι συνεχής και επιτακτική προς τους γονείς. Η έκτη μέρα είναι και η μέρα που επιλέγω να τους περάσω τα δακτυλίδια στα πόδια τους, επειδή έχουν πλέον δυναμώσει και μπορούν να τα κρατούν μαζεμένα κάτω από το σώμα τους. Μ αυτόν τον τρόπο μειώνεται ο κίνδυνος να θεωρήσουν οι γονείς το δακτυλίδι ως κουτσουλιά και να τραυματίσουν τον νεοσσό στην προσπάθεια τους να την πετάξουν.

Από την όγδοη μέρα κι έπειτα αποφεύγω την επαφή με τη φωλιά για να μην τρομάξουν οι νεοσσοί και πηδήξουν έξω από αυτήν και τραυματιστούν.

Από την 12η – 14η μέρα τα μικρά φεύγουν από την φωλιά και φωνάζοντας δείχνουν την θέση τους ώστε ο αρσενικός να συνεχίσει την ανατροφή τους. Το θηλυκό πλέον ξεκινά την κατασκευή νέας φωλιάς, αφού η παλιά είναι άχρηστη λόγω των ακαθαρσιών που συσσωρεύτηκαν πάνω της.

Τα μικρά ανεξαρτητοποιούνται πλήρως την 28η – 30η μέρα. Στην αρχή της προσπάθειας τους για να τραφούν μόνα πλέον τους παρέχω φυτρωμένους σπόρους που ξεφλουδίζονται πιο εύκολα και είναι πιο πλούσιοι σε θρεπτικά συστατικά. Τώρα θα πρέπει να τους απομακρύνουμε από τους γονείς που ήδη έχουν ξεκινήσει την κατασκευή της επόμενης φωλιάς και ο αρσενικός ήδη θα τα κυνηγά θεωρώντας τα αντιπάλους.

Όλα τα μικρά που απογαλακτίζω τα έχω μέσα σε μια μεγάλη κλούβα όπου μπορούν να πετάνε δυναμώνοντας τους μυς τους και να δημιουργήσουν νέο, ωραίο πτέρωμα. Η μάσκα δημιουργείται τον Αύγουστο – Σεπτέμβριο, περίοδος της ετήσιας πτερόροιας για όλες τις καρδερίνες.

Σχετικό περιεχόμενο

Εκτροφή και αναπαραγωγή καρδερίνας Αναπαραγωγή καρδερίνας σε κλουβί

Γενικά, είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κάνεις όλα τα υποείδη καρδερίνας. Με αυτόν τον οδηγό θα σας βοηθήσουμε να κάνετε ευκολότερα τη διάκριση.

Η πρώτη ταξινόμηση υποειδών της καρδερίνας

Oι πρώτοι οργανωμένοι εκτροφείς πουλιών που ενέταξαν την καρδερίνα στην εκτροφή τους, την είχαν χωρίσει σε τρία υποείδη, μόνο. Αυτά ήταν:

1. Ένα, μικρό σε μέγεθος πουλί, με μέτρια φωνή που ονόμαζαν "καρδερίνα της αυλής". Σύμφωνα με τις περιγραφές πρέπει να είναι το υποείδος που σήμερα ονομάζουμε Carduelis carduelis carduelis.
2. Ένα πουλί, μεγαλύτερο από το πρώτο, πολύ ζωηρό και με πολύ ωραία φωνή. Τα χρώματα του έντονα και η εμφάνιση του υπέροχη. Το ονόμαζαν "καρδερίνα των Άλπεων" και σήμερα το γνωρίζουμε με την ονομασία Carduelis carduelis balkanika.
3. Τελευταίο, ένα που ονόμαζαν "καρδερίνα του δάσους". Μεγαλύτερο από τα άλλα δύο και πιο ανοιχτόχρωμο. Αυτό το πουλί σήμερα το γνωρίζουμε με την ονομασία Carduelis carduelis major.

Έπειτα, ξεχώριζαν τις καρδερίνες σε "τεσσάρες", "εξάρες" και "οχτάρες", ανάλογα με τον αριθμό των λευκών στιγμάτων που είχαν στα φτερά της ουράς. Με τα χρόνια αποδείχτηκε ότι αυτή η διάκριση ήταν ένας μύθος που δεν έχει καμία επίδραση στη φωνή ή κάπου αλλού, παρά μόνο στην εμφάνιση. Ο μόνος λόγος που υπήρχε, ήταν η εμπορική προώθηση των πουλιών με τα περισσότερα "τέλια" (στίγματα - βούλες) σε πιο ακριβή τιμή από τα άλλα.

Την πρώτη εμφάνιση της καρδερίνας σε βιβλίο την συναντούμε το 1954, από τον Κόνραντ Γκέσνερ. Αφού περιέγραφε το κάθε πουλί, ανέφερε και τη χρησιμότητά του. Για την καρδερίνα έγραφε:

• "Αν έχεις κοιλόπονο ή εντερικές διαταραχές είναι χρήσιμο να τρως καρδερίνα… ψητή!".
• "Αν κάποιος έχει πνευμονία, τοποθετούμε ένα κλουβί με καρδερίνα στο δωμάτιο του και η ασθένεια θα… μεταβιβαστεί στην καρδερίνα!".

Όπως και με τις βούλες της ουράς, γίνεται αντιληπτό ότι "κυκλοφορούσαν" κι άλλοι μύθοι.

Κανένα άλλο πουλί δεν μοιάζει με τις καρδερίνες. Δεν υπάρχει περίπτωση να την μπερδέψει κανείς με άλλο πουλί. Η ποικιλοχρωμία της και το χαρακτηριστικό κελάηδισμα της είναι μοναδικά. Τα διάφορα υποείδη καρδερίνας διαχωρίζονται από τα εμφανισιακά χαρακτηριστικά τους και το μέγεθος τους. Οι ονομασίες δίνονται συνήθως από την χώρα ή την περιοχή καταγωγής τους.

Όλα τα υποείδη που γνωρίζουμε ξεχωρίζουν από το μαύρο κεφάλι, τον μαύρο αυχένα και την καφέ πλάτη. Την συναντούμε στην Δυτική Ευρώπη μέχρι και την Σιβηρία. Όσο πιο ανατολικά την συναντούμε τόσο μεγαλώνει το σώμα της και ξεθωριάζουν τα χρώματα της.

Υπάρχουν καρδερίνες και στην Νότιο Αμερική, την νέα Ζηλανδία και την Αυστραλία. Αυτές είναι απόγονοι πουλιών που μεταφέρθηκαν από μετανάστες, προσαρμόστηκαν στον τόπο, πολλαπλασιάστηκαν και δεν αποτελούν φυσικό είδος αυτών των χωρών.

Το μήκος τους, ανάλογα το είδος, είναι 12 έως 15 εκατοστά και το άνοιγμα των φτερών 21 έως 25 εκατοστά. Το βάρος τους κυμαίνεται ανάμεσα στα 15 και 24 γραμμάρια.

Οι καρδερίνες μεταναστεύουν από τις χώρες όπου ζουν και ο χειμώνας είναι βαρύς (Β. Ευρώπη, Σιβηρία) προς τον Νότο, σε πιο θερμά κλίματα. Όταν ζουν σε χώρες με ήπιο χειμώνα δεν μεταναστεύουν τον χειμώνα.

Σήμερα, η καρδερίνα έχει κατηγοριοποιηθεί συστηματικά. Την πρώτη συστηματική καταγραφή των υποειδών της την έκανε ο WOLTERS. Εκτός από τον Wolters έχουν ασχοληθεί κι άλλοι με τα υποείδη της καρδερίνας ανεβάζοντας τον αριθμό τους από 14 σε 16 είδη. Αναφέρονται τα είδη: C. c. ultima, και C. c. trigoris.

Συστηματική ταξινόμηση της καρδερίνας

• Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes)
• Οικογένεια: Σπιζίδες (Fringillidae)
• Γένος: Ακανθυλίς (Carduelis), BRISS 1760,
• Είδος: C. carduelis, BRISS 1758

Υποείδη

1. Ομάδα Carduelis

Τα υποείδη της ομάδας Carduelis καταλαμβάνει τις δυτικές περιοχές και έχουν μαύρες κορώνες.

• C. carduelis balcanica
• C. carduelis brevirostris
• C. carduelis britannica
• C. carduelis carduelis
• C. carduelis colchica
• C. carduelis frigoris (major)
• C. carduelis niediecki
• C. carduelis parva
• C. carduelis tschusii
• C. carduelis volgensis

2. Ομάδα Caniceps

Τα υποείδη στην ομάδα Caniceps καταλαμβάνουν τις ανατολικες περιοχές και έχουν γκρίζα κεφάλια.

• C. c. caniceps
• C. c. paropanisi
• C. c. subulata
• C. c. ultima

Στην ομάδα 1, υπήρχε κάποτε σε διάφορα βιβλία αναφορά και σε ακόμη είδος που λεγόταν Albigularis. Πλέον δεν υπάρχει καμία αναφορά σε αυτό το είδος, παρά μόνο σ' ένα βιβλίο από κάποιον Ούγγρο J.v. Madarasz 1858-1931 σε είδος καρδερίνας που της έδινε το όνομα Carduelis carduelis albigularis. Σήμερα, δεν υπάρχουν επισήμως πουλιά με αυτήν την περιγραφή και έτσι δεν υπάρχει αυτό το είδος.

Αναλυτική περιγραφή των υποειδών της καρδερίνας

Γενικά είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσεις όλα τα υποείδη καρδερίνας και μερικές φορές δυσκολεύονται ακόμη και οι ειδικοί. Συνήθως τις ξεχωρίζουμε από τον τόπο καταγωγής τους. Ο βαθμός δυσκολίας αυξάνεται επειδή ζευγαρώνουν και διαφορετικά υποείδη μεταξύ τους κι έτσι εμφανίζονται πουλιά με δυσδιάκριτα χαρακτηριστικά.

Συνήθως, τα είδη που ενδιαφέρουν περισσότερο είναι:

• Το "γενικό" είδος C. carduelis
• Η C. c. balkanika, η καρδερίνα με την καλύτερη φωνή και τα εντονότερα χρώματα.
• Η C. c. parva, η πιο μικρόσωμη και πιο ζωηρή
• Η C. c. frigoris (major), η μεγαλύτερη, πιο ήμερη και ανοιχτόχρωμη

Ομάδα Carduelis

Carduelis carduelis balkanika

Η C. c. balkanika ζει στη νοτιοανατολική Ευρώπη, τα Βαλκάνια έως και στην Κρήτη. Έχει περισσότερη φαιομελανίνη από την carduelis, αλλά λιγότερο από την tschussi. Πολλές φορές εμφανίζεται με μάγουλα χρώματος ανοιχτού καφέ.

Τα κύρια χαρακτηριστικά της είναι τα έντονα χρώματα και η πολύ δυνατή και καθαρή φωνή.

Το μέγεθος της είναι περίπου 14 εκατοστά.

Carduelis carduelis brevirostris (loudoni)

Η C. c. brevirostris συναντάται στην Κριμαία και τον βόρειο Καύκασο. Έχει περισσότερο καφέ χρώμα και λιγότερο γκρι. Η ονομασία της προέρχεται από μια λευκή γραμμή ανάμεσα στο μαύρο του αυχένα και στο καφέ της πλάτης.

Τον χειμώνα μεταναστεύει στην Ελλάδα.

Το μέγεθος είναι περίπου 13-14 εκατοστά.

Carduelis carduelis britannica

Η C. c. britannica ζει στην Μ. Βρετανία, όπως μαρτυρά και τα όνομα της. Η πλάτη της είναι σκούρη με λιγότερο καφέ χρώμα από την C. c. carduelis. Στήθος και πλευρά πιο καφέ από την C. c. carduelis. Γενικά όμως τα χρώματα της δεν είναι τόσο έντονα.

Το μήκος της είναι περίπου 14 εκατοστά.

Carduelis carduelis carduelis

Ο γενικός τύπος καρδερίνας. Ζει στη Βορειοδυτική και Ανατολική Ευρώπη. Έχει ασπρόμαυρο κεφάλι και μια μοναδική κόκκινη μάσκα. Μαύρα φτερά πτήσης με μια χοντρή κίτρινη γραμμή. Πλάτη γκρι - καφέ. Στήθος και πλευρά ανοιχτό καφέ.

Η κοιλιά της έχει γριζωπό χρώμα και η περιοχή ανάμεσα στην πλάτη και την ουρά έχει λευκό χρώμα. Τα φτερά πτήσης και της ουράς έχουν άσπρες άκρες. Το μακρόστενο, ράμφος της έχει χρώμα γκριζωπό με μαύρο στην άκρη του, ενώ στην εποχή αναπαραγωγής γίνεται λευκό. Έτσι καταλαβαίνουμε πότε είναι έτοιμη για αναπαραγωγή.

Carduelis carduelis colchica

Η C. c. colchica συναντάται στην Κριμαία και τον βόρειο Καύκασο.

Carduelis carduelis frigoris (major)

Η C. c. frigoris συναντάται στη στην βορειοανατολική Ευρώπη μέχρι την δυτική Σιβηρία. Είναι το πιο ανοιχτόχρωμο είδος. Όλες οι ανοιχτόχρωμες περιοχές είναι λευκές.

Έχει το μεγαλύτερο ράμφος από όλα τα υποείδη και το μέγεθος της είναι περίπου 15-16 εκατοστά.

Carduelis carduelis niediecki

Ζει στα νησιά του Αιγαίου, στην Κύπρο, στην Κεντρική και Δυτική Τουρκία μέχρι το Βορειοδυτικό Ιράν και το Ισραήλ. Τα χρώματα της είναι σαν της C. tschussi, όμως όχι τόσο έντονα.

Το μέγεθος της είναι περίπου 13 εκατοστά.

Carduelis carduelis parva

Ζει στην νοτιοδυτική Ευρώπη, (Κανάριοι Νήσοι, Μαδέρα), Ιβηρική και βορειοδυτική Αφρική. Είναι πιο σκούρη από την C. carduelis και πιο μικρή. Είναι η πιο μικρόσωμη καρδερίνα και ζει νοτιότερα από όλα τα είδη.

Το μήκος της είναι 12,5 εκατοστά περίπου.

Carduelis carduelis tschussi

Ζει στην Κορσική, τη Σαρδηνία και τη Σικελία. Έχει περισσότερη φαιομελανίνη γι αυτό η πλάτη και η κοιλιά της είναι πιο σκούρη καφέ από την C. carduelis.

Το μέγεθος της είναι περίπου 12,5 εκατοστά.

Carduelis carduelis volgensis

Συναντάται, στη νότια Ουκρανία, τη νοτιοδυτική Ρωσία και το βορειοδυτικό Καζακστάν.

Ομάδα Caniceps, οι καρδερίνες των Ιμαλαΐων

Στις "καρδερίνες Ιμαλαΐων" λείπει ο μαύρος σταυρός στο κεφάλι και το καφέ χρώμα στην πλάτη. Το γκρι χρώμα επικρατεί πάνω τους. Το στήθος και τα πλευρά τους έχουν γκρι - καφέ χρώμα.

Το ράμφος τους είναι πιο λεπτό και πιο μακρύ. Η κόκκινη μάσκα είναι μικρότερη από της C. c. carduelis. Ο λαιμός, το στήθος και η ανοιχτόχρωμη περιοχή στο τελείωμα της πλάτης και πριν την ουρά, είναι σημεία καθαρά λευκά.

Οι νεοσσοί δεν έχουν την κόκκινη μάσκα και η κοιλιά καλύπτεται από γκρι - καφέ χρώμα με σκούρες ραβδώσεις. Ζουν στην Κεντρική Ασία και ο διαχωρισμός τους γίνεται με βάση του μεγέθους τους.

Carduelis carduelis caniceps

Ζει στο Βόρειο Αφγανιστάν μέχρι το Νεπάλ. Με μέγεθος περίπου 14 εκατοστών είναι ο μικρότερος εκπρόσωπος των Caniceps. Στα μάγουλα έχει λιγότερο λευκό χρώμα, ενώ το φτέρωμα του σε πλάτη και πλευρά είναι πιο σκούρο από τους άλλους τύπους.

Carduelis carduelis paropanisis

Η C. c. paropanisis έχει πιο σκούρα χρώματα από την C. c. subulata, ενώ δεν έχει τα σκούρα μάγουλα της C. c. caniceps. Ζει στο Ιράν και στο Νότιο Αφγανιστάν.

Έχει μέγεθος 14,5 εκατοστά.

Carduelis carduelis subulata

Είναι το πιο ανοιχτόχρωμο είδος των caniceps αλλά και το πιο μεγαλόσωμο. Το μέγεθος της είναι 15 εκατοστά και ζει στη Σιβηρία, σε μια περιοχή που εκτείνεται από από τον ποταμό Yenisei και μέχρι την οροσειρά Atai.

Carduelis carduelis ultima

Η C. c. ultima απαντάται στο νότιο Ιράν.

Media gallery Καρδερίνων

Σχετικό περιεχόμενο

Καρδερίνα (Carduelis carduelis)

Το "γεράκι" της Νότιας Αμερικής. Ο Παπαγάλος με κόκκινο λοφίο ή Hawk-headed parrot ή Red-fan parrot, όπως είναι οι αγγλικές του ονομασίες, κατάγεται από την Νότια Αμερική και ο βιότοπος του είναι τα πυκνά δάση του Αμαζονίου. Συνήθως προτιμά πυκνά δάση και σπάνια ξεπροβάλει στα ξέφωτα. Ζει κατά κύριο λόγο σε μικρά κοπάδια των 15-20 ατόμων και σε ζευγάρια.

Παπαγάλος με κόκκινο λοφίο ή Red-fan parrot


Ο χρωματισμός του παπαγάλου με κόκκινο λοφίο μπορεί να χαρακτηριστεί και ουράνιο τόξο μιας και ελάχιστα χρώματα λείπουν από το πτέρωμα του. Η κορώνα στο κεφάλι του αποτελείται από λευκό χρώμα, το κεφάλι του από καφέ με λευκά στίγματα και το περιδέραιο του λαιμού του από μοβ, κόκκινο και μπλε.

Ο κορμός του αποτελείται από πράσινο και το στήθος από κόκκινο και μπλε.

Πρέπει να τονίσω ότι είναι το μόνο είδος μετά τα Cockatoo που έχει και μπορεί να κοντρολάρει το λοφίο του. Πράγμα που συμβαίνει σε περιπτώσεις φοβίας, χαράς, ηγετικής επίδειξης. Το μήκος του είναι περίπου 31-35 εκατοστά και το βάρος του 190-275 γραμμάρια.

Διάκριση φύλου

Δεν υπάρχει ορατή διαφορά μεταξύ των δύο φύλλων για αυτό το λόγο η εξέταση DNA κρίνεται απαραίτητη για την αναγνώριση του.

Συμπεριφορά των hawk-headed parrot

Ο παπαγάλος hawk-headed parrot ως κατοικίδιο, συμπεριλαμβάνεται στις πρώτες προτιμήσεις των υποψηφίων ιδιοκτητών. Είναι πράος χαρακτήρας, έξυπνος αλλά αρκετά ζηλιάρης. Προτιμά να μένει έξω από το κλουβί του και νευριάζει όταν τοποθετείτε μέσα σε αυτό.

Λατρεύει να ροκανίζει πράγματα για αυτό τα πολλά παιχνίδια στο "σπιτάκι" του είναι απαραίτητα. Βλέποντας εχθές έναν εκπαιδευτή να μιλάει για αυτούς, συνιστούσε στους κατόχους ότι μια λέξη "ΜΗ" δεν είναι αρκετή να συνετίσει τον Hawk. Προτείνονται σε έμπειρους ιδιοκτήτες και όχι σαν πρώτο κατοικίδιο.

Το προσδόκιμο ζωής τους ξεπερνά τα 50 έτη.

Διατροφή

Στη φύση η διατροφή του αποτελείται απο σπόρους, βατόμουρα, μεγάλη ποικιλία φρούτων και μικρά έντομα.

Αναπαραγωγή

Ενηλικιώνονται στην ηλικία των 4-7 ετών και τον Δεκέμβρη με Ιανουάριο γεννούν 2-3 αυγά σε κουφάλες δέντρων ή εγκαταλελειμμένες φωλιές. Τα αυγά επωάζει το θηλυκό για 26 μέρες και το αρσενικό την προσέχει και την φροντίζει καθόλη την διάρκεια επώασης.

Οι νεοσσοί αποκτούν πτέρωμα στην ηλικία των 10-12 εβδομάδων, οπότε και εγκαταλείπουν τη φωλιά τους.

Στην άγρια μορφή και οι δύο γονείς ταΐζουν τα μικρά, αλλά σε κατάσταση αιχμαλωσίας την ανατροφή των νεοσσών αναλαμβάνει ο άνθρωπος, μιας και είναι πολλές οι περιπτώσεις που έχουν καταγραφεί, που ο αρσενικός σκοτώνει το ταίρι του.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Deroptyus accipitrinus Ελληνική: Παπαγάλος με κόκκινο λοφίο Αγγλική: Red-fan parrot, Hawk-headed parrot Τάξη: Ψιττακόμορφα Οικογένεια: Ψιττακίδες Γένος: Deroptyus Είδος: D. accipitrinus

D. a. fuscifrons (υποείδος του Hawk) βρίσκεται σε εξαφάνιση σε άγρια κατάσταση. Υπάρχουν λιγότερα από 12 πτηνά και περίπου σε ιδιωτικές συλλογές.

Ο μεγαλύτερος παπαγάλος vasa (Greater vasa) είναι ένα από τα τρία είδη του παπαγάλου Coracopsis. Τον συναντάμε σε όλη τη Μαδαγασκάρη και τα νησιά Κομόρες.

Ο μεγαλύτερος παπαγάλος vasa


Φανταστείτε έναν παπαγάλο που να κάνει μόνο 18 μέρες για να την εκκόλαψη των αυγών του, να χάνει πτέρωμα από το κεφάλι του και το στήθος του κατά την διάρκεια της αναπαραγωγικής διαδικασίας και να αλλάζει το χρωματικό του φαινότυπο εκτός πτερόρροιας. Ο Vasa είναι το πιο παράξενο είδος παπαγάλου που μπορεί να συναντήσει κάποιος.

Περιγραφή

Τα παράξενα αυτά πτηνά με ομοιότητες όπως η κουρούνα, το περιστέρι και ο δεινόσαυρος προέρχονται από την Μαδαγασκάρη και συναντώνται και στα γύρο συμπλέγματα νήσων.

Το συνολικό τους μήκος ανέρχεται στα 50 εκατοστά περίπου και το βάρος τους πάνω από 500 γραμμάρια. Ο γενικός χρωματισμός είναι μαύρος, γκρι, και ανοιχτό γκρι.

Διατροφή

Η διατροφή τους στην φύση αποτελείτε από σπόρους, φρούτα, βατόμουρα κ. Α. Συνήθως συναντώνται σε ομάδες 10-15 ατόμων εκτός από την περίοδο αναπαραγωγής που τα ζευγάρια μένουν μόνα τους.

Αναπαραγωγή

Κατά την αναπαραγωγή τα θηλυκά αλλάζουν τα χρώματα τους σε ανοιχτό καφέ. Πιστεύεται ότι αυτό οφείλετε στις ορμόνες που παράγει ο ουροπηγικός αδένας της και έτσι εξηγείται η αλλαγή χρώματος. Κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγής, το θηλυκό θα χάσει όλα τα φτερά του κεφαλιού της και μερικά από τα φτερά στο στήθος της.

Το θηλυκό επωάζει 2-3 αυγά θάβοντάς τα μέσα στο υλικό της φωλιάς και τα φροντίζει συνεχώς. Τα θηλυκά είναι αρκετά κυρίαρχα εν αντιθέσει με το αρσενικό και έτσι χρειάζονται συνεχώς την προσοχή τους.

Το αρσενικό ταΐζει συνεχώς το θηλυκό και σε περίπτωση που δεν το κάνει, το θηλυκό το καταδιώκει μέχρι να πάρει αυτό που θέλει. Έχουν καταγραφεί μέχρι και περιπτώσεις θανάτων αρσενικών από τα θηλυκά.

Τα μικρά ξεπροβάλλουν από τα αυγά τους στην 18 μέρα και οι 2 γονείς αναλαμβάνουν την φροντίδα τους για περίπου 7 εβδομάδες που αποκτούν το πτέρωμά τους και γίνονται ανεξάρτητα.

Αν και ο παπαγάλος greater vasa ενδείκνυται για κατοικίδιο αλλά κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγής γίνεται αρκετά περίεργος και αρκετά θορυβώδης. Οπότε η διατήρηση του πρέπει να γίνεται από έμπειρα άτομα.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Coracopsis vasa Ελληνική ονομασία: Παπαγάλος βάσα Αγγλική ονομασία: Greater vasa parrot Τάξη: Ψιττακόμορφα (Psittaciformes) Οικογένεια: Ψιττρικασίδες (Psittrichasidae) Γένος: Coracopsis Είδος: C. vasa Υποείδη Coracopsis vasa comorensis Coracopsis vasa drouhardi Coracopsis vasa vasa

Ο Τρυποφράχτης είναι από το πιο μικρόσωμα στρουθιόμορφα πουλιά της χώρας μας. Είναι γνωστός και σε όλη την Ευρώπη με την ονομασία Wren.

Τρυποφράχτης


Το όνομά του προέρχεται από την Ελληνική λέξη Τρωγλοδύτης, λόγω της συνήθειάς του να τρυπώνει συχνά σε τρύπες προκειμένου να προφυλαχθεί από την κακοκαιρία και την παγωνιά, επειδή είναι ιδιαίτερα ευάλωτος στο κρύο.

Ο τρυποφράκτης έχει συνδέσει το όνομά του με πολλούς μύθους, θρύλους, παραδόσεις. Ένας από αυτούς τον θέλει να γίνεται ο Βασιλιάς των πουλιών, αφού με την εξυπνάδα του ξεγέλασε τον αετό, παραμένοντας κρυμμένος μέσα στα φτερά του όταν έκαναν διαγωνισμό για το ποιος θα πετάξει ψηλότερα.

Όταν ο αετός εξαντλήθηκε από το πολύ πέταγμα, ο ξεκούραστος τρυποφράκτης ξεπετάχτηκε και πέταξε ακόμα ψηλότερα, κερδίζοντας έτσι τον τίτλο του Βασιλιά των πουλιών.

Περιγραφή

Πρόκειται για ένα τα πιο μικροκαμωμένα πουλιά που το μέγεθός του κυμαίνεται από 9-10,5 εκατοστά, ενώ το συνολικό του βάρος δεν ξεπερνάει τα 9 γραμμάρια. Η ασυνήθιστα κοντή ουρά του την οποία κρατά και συχνά όρθια και την κουνά σπασμωδικά, τον κάνει να μοιάζει πολλές φορές κολοβός. Μοιάζει με στρογγυλή μπαλίτσα καθώς έχει πολύ κοντό λαιμό.

Ο χρωματισμός του φτερώματός του είναι ίδιος και για τα δύο φύλα. Είναι καστανοκόκκινος στο κεφάλι, τον μανδύα και την πλάτη και καστανόλευκος στο στήθος και την κοιλιά, με διάχυτες γραμμώσεις. Το καφετί ράμφος του είναι μακρύ, μυτερό και ελαφρώς κυρτό. Πάνω από τα μαύρα χάντρινα μάτια του διακρίνεται ένα ανοιχτόχρωμο μπεζ φρύδι.

Γεωγραφική κατανομή και βιότοποι

Ο τρυποφράχτης συναντάται όχι μόνο σε όλη την Ευρώπη, αλλά και στην Τουρκία, τα παράλια της Β. Αφρικής, την Ιαπωνία, την Β. Αμερική. Στη χώρα μας είναι ενδημικό πουλί, αλλά στην Β. Ευρώπη είναι μεταναστευτικό. Τους ανοιξιάτικους και καλοκαιρινούς μήνες προτιμά τα δροσερά δάση, τις πυκνές θαμνώδεις εκτάσεις, τις ρεματιές, ενώ τους χειμωνιάτικους μήνες εξαπλώνεται σε πάρκα, ελαιώνες, βάτα, χαμόκλαδα, φυτοφράκτες και αγροκτήματα.

Συμπεριφορά

Ο τρυποφράκτης, παρά το μικρό του μέγεθος, είναι ένας ακούραστος τραγουδιστής με μεγάλο ρεπερτόριο. Κελαηδά συνήθως από εκτεθειμένη θέση στα εξωτερικά φυλλώματα των δέντρων. Το κελάηδημά του είναι τόσο ηχηρό που μοιάζει σαν να πρόκειται να σκάσει τα πνευμόνια του.

Τον ακούμε όχι μόνο την Άνοιξη, την εποχή της αναπαραγωγικής περιόδου, αλλά καθ’ όλη την διάρκεια του έτους και ιδίως κατά τις βραδινές ώρες.

Ο τρυποφράκτης κινείται με μεγάλη γρηγοράδα ανάμεσα στους θάμνους και τα φυλλώματα, σχεδόν σαν ποντίκι. Δύσκολα μπορεί να εντοπιστεί από το ανθρώπινο μάτι λόγω του μεγέθους του αλλά αναγνωρίζεται εύκολα από την τριζάτη φωνή του. Είναι αρκετά ευπροσάρμοστο πουλί αλλά όχι τόσο κοινωνικό κατά την διάρκεια της ημέρας.

Διατροφή

Ο τρυποφράχτης είναι κατεξοχήν εντομοφάγο πουλί και την τροφή του αποτελούν παράσιτα, ιπτάμενα έντομα, αράχνες και προνύμφες εντόμων.

Αναπαραγωγή

Εκτός από καταπληκτικός τραγουδιστής, ο τρυποφράκτης επιδεικνύει και εκπληκτική εργατικότητα. Είναι από τα σπάνια είδη πουλιών που προκειμένου να σαγηνεύσει το ταίρι του, κατασκευάζει όχι μία, αλλά τουλάχιστον 6-7 φωλιές για να επιλέξει η θηλυκιά τη φωλιά που της αρέσει.

Η κάθε φωλιά είναι όχι μόνο θολωτή, αλλά έχει και στέγη. Φωλιάζει σε ρωγμές τοίχων ή βράχων, σε κορμούς δέντρων, ή σε γωνιές κτιρίων και πυκνούς θάμνους. Το εξωτερικό της φωλιάς είναι κατασκευασμένο με χόρτα, βρύα και λειχήνες, ενώ το εσωτερικό της φωλιάς επενδύεται από το θηλυκό με απαλά υλικά όπως πούπουλα, αφού πρώτα επιλέξει την φωλιά που προτιμά.

Εκεί εναποθέτει από 5-6 ανοιχτόχρωμα με κηλίδες αυγά, τα οποία και επωάζει για 12-14 μέρες. Σε μερικά μέρη, οι τρυποφράκτες θεωρούνται μονογαμικά πουλιά, ενώ σε άλλα ζευγαρώνουν ταυτόχρονα ακόμα και με 4 θηλυκά.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Troglodytes troglodytes Ελληνική ονομασία: Τρυποφράχτης, Τρωγλοδύτης ο γνήσιος Αγγλική ονομασία: Eurasian wren Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Τρωγλοδυτίδες (Troglodytidae) Γένος: Τρωγλοδύτης (Troglodytes) Είδος: T. troglodytes

Υποείδη

Troglodytes troglodytes alascensis Troglodytes troglodytes borealis Troglodytes troglodytes cypriotes Troglodytes troglodytes dauricus Troglodytes troglodytes fridariensis Troglodytes troglodytes fumigatus Troglodytes troglodytes hebridensis Troglodytes troglodytes helleri Troglodytes troglodytes hiemalis Troglodytes troglodytes hirtensis Troglodytes troglodytes hyrcanus Troglodytes troglodytes idius Troglodytes troglodytes indigenus Troglodytes troglodytes islandicus Troglodytes troglodytes juniperi Troglodytes troglodytes kabylorum Troglodytes troglodytes kiskensis Troglodytes troglodytes koenigi Troglodytes troglodytes kurilensis Troglodytes troglodytes magrathi Troglodytes troglodytes meligerus Troglodytes troglodytes mosukei Troglodytes troglodytes muiri Troglodytes troglodytes neglectus Troglodytes troglodytes nipalensis Troglodytes troglodytes obscurior Troglodytes troglodytes ochroleucus Troglodytes troglodytes ogawae Troglodytes troglodytes pacificus Troglodytes troglodytes pallescens Troglodytes troglodytes pullus Troglodytes troglodytes salebrosus Troglodytes troglodytes semidiensis Troglodytes troglodytes subpallidus Troglodytes troglodytes szetschuanus Troglodytes troglodytes taivanus Troglodytes troglodytes talifuensis Troglodytes troglodytes tianschanicus Troglodytes troglodytes troglodytes Troglodytes troglodytes zagrossiensis Troglodytes troglodytes zetlandicus

Τι φωλιά χρειάζονται τα παπαγαλάκια, πως μπορείτε να τη βελτιώσετε και τι υλικά και εργαλεία θα χρειαστείτε αν θέλετε να την κατασκευάσετε μόνοι σας.

Οι φωλιές για παπαγαλάκια budgie

Στην πατρίδα τους την Αυστραλία, τα παπαγαλάκια φωλιάζουν σε τρύπες δέντρων ή σε κουφάλες κλαδιών. Μπορούν επίσης να κάνουν τη φωλιά τους σε έναν κούφιο κορμό δέντρου, ανοιχτό από τη μία άκρη, ή στην κουφάλα ενός μεγάλου οριζόντιου κλαδιού.

Περισσότερα για τα αυστραλέζικα παπαγαλάκια budgie.

Ευτυχώς, δεν είναι ανάγκη να προσφέρετε στα παπαγαλάκια πιστά αντίγραφα μιας φωλιάς. Θα είναι ικανοποιημένα με φωλιές που βρίσκονται στο εμπόριο και που έχουν φτιαχτεί από λεπτές σανίδες ή κόντρα πλακέ.

Υπάρχουν δύο ειδών φωλιές για παπαγαλάκια

1. Ένα κατακόρυφο κουτί με ένα άνοιγμα στο επάνω μέρος της μπροστινής πλευράς.
2. Ένα άλλο, οριζόντιο, με μία τρύπα στο αριστερό ή δεξιό μισό της πίσω πλευράς.

Η επιφάνεια αυτών των τελευταίων είναι λίγο πιο μεγάλη και αποδεικνύονται καλύτερες αν υπάρχουν πολλοί νεοσσοί. Εξάλλου, κανένα αυγό δεν θα σπάσει όταν το θηλυκό, την ώρα που τα σκεπάζει, περνάει από το πλάι και δεν χρειάζεται να κάνει άλμα εις ύψος, όπως συμβαίνει με τις κατακόρυφες φωλιές.

Επίσης, είναι πιο εύκολο για τα μικρά να εγκαταλείψουν τη φωλιά, επειδή δεν σκαρφαλώνουν στη γλιστερή επιφάνεια για να βγουν.

Όλα αυτά λοιπόν συνηγορούν υπέρ του δεύτερου τύπου φωλιάς, αλλά και ο πρώτος διατίθεται πάντα προς πώληση ή κατασκευή.

Βαθούλωμα στο πάτωμα

Το σημαντικότερο στη φωλιά είναι το βαθούλωμα στο πάτωμα της, που πρέπει να έχει διάμετρο 10cm και βάθος 2-2,5cm, για να αποφευχθεί ο διασκορπισμός των αυγών. Προσθέστε στο πάτωμα της φωλιάς 1-2cm πριονίδι ή ροκανίδι. Έτσι υπάρχει μικρότερος φόβος να σπάσουν τα αυγά.

Έτσι απορροφάται και η υγρασία που δημιουργείται από τις κουτσουλιές των πουλιών και τα προστατεύει από μύκητες και παράσιτα.

Να σημειώσουμε ότι μερικά θηλυκά παπαγαλάκια δεν θέλουν να μπει τίποτα στον πάτο της φωλιάς. Αν στρώσετε ροκανίδι ή πριονίδι, πιθανό να το καθαρίσουν γρήγορα. Σε αυτή την περίπτωση μην ξαναπροσθέσετε υλικό.

Η είσοδος της φωλιάς

Η είσοδος της φωλιάς πρέπει να έχει διάμετρο 4-5cm πρέπει να βρίσκεται απέναντι στο βαθούλωμα όσο πιο ψηλά γίνεται για να μην "αποδράσουν" τα νεογέννητα παπαγαλάκια πριν την ώρα τους. Είναι πολύ λειτουργικό να υπάρχει ένα καπάκι στο πάνω μέρος της φωλιάς ή μία πορτούλα στο πλάι της. Οι περισσότεροι εκτροφείς προτιμούν κάποιο σκληρό ξύλο ή MDF για την κατασκευή της φωλιάς. Αποφεύγετε φωλιές από υλικά που περιέχουν τοξικές κόλες ή άλλες βλαβερές για τα πουλιά ουσίες. Στο πάνω μέρος της φωλιάς ανοίξτε 2-3 τρυπούλες (0,5cm) για αρκετή παροχή οξυγόνου. Εύκολο και πρακτικό για τον εκτροφέα είναι ένα είδος φωλιάς "συρτάρι", που σας δίνει την ευκαιρία να ελέγξετε τα παπαγαλάκια σας χωρίς κόπο.

Αν δεν βλέπετε κανένα πρόβλημα στο να κλωσάνε τα παπαγαλάκια σας μέσα στο σπίτι, μπορείτε να τους κρεμάσετε στον τοίχο μια φωλιά σαν εκκρεμές. Αλλά και σε αυτή τη περίπτωση επίσης να βάζετε την τροφή μέσα στο κλουβί. Αν πάλι προτιμάτε τη φωλιά στο κλουβί και αυτό που έχετε έχει 1 πόρτα, μπορείτε να αφαιρέσετε τη ταΐστρα και στο άνοιγμα να προσαρμόσετε τη τρύπα της φωλιάς.

Περισσότερα για τις φωλιές των παπαγάλων.

Οδηγίες κατασκευής της φωλιάς

Στην πρώτη προσπάθεια που έκανα για να κατασκευάσω φωλιά για παπαγαλάκια, το εγχείρημά μου απέτυχε μερικώς. Η φωλιά κατασκευάστηκε από κόντρα πλακέ θαλάσσης και μου κόστισε περίπου 10€ με μεντεσέδες και βίδες.

Το λάθος μου ήταν ότι βγήκε πολύ μεγάλη σε διαστάσεις (25 x 22 x 20 cm εσωτερικές) και το ξύλο είχε πάχος 10mm, ενώ η βάση κατασκευάστηκε από το ίδιο υλικό με πάχος 20mm. Το αποτέλεσμα είναι αυτό των φωτό η οποία πιστεύω ότι είναι εξαίσια, αλλά πολύ βαριά και μεγάλη.

Έτσι λοιπόν, αγόρασα μια έτοιμη μεγάλη με διαστάσεις 24 x 17 x 15 cm και πάχος ξύλου 8 mm στις μεγάλες πλευρές και 4mm στις 2 μικρές. Ο πάτος είναι από MDF πάχους 20 mm.

Εγώ απλά άνοιξα λίγο περισσότερο τη διάμετρο της τρύπας για τα αυγά και για την είσοδο του πουλιού, τη βάθυνα και την έφτασα στο 1,5cm. Πρόσθεσα γωνίτσες και κρικάκια για να τη στερεώσω εξωτερικά στο κλουβί και είμαι έτοιμος.

Πρόκειται για μία πανάλαφρη φωλιά που μου κόστισε 10€, όσα δηλαδή ξόδεψα για να φτιάξω την πρώτη!

Αν τελικά δε θέλετε να ασχοληθείτε με την κατασκευή, αγοράστε μια έτοιμη ΟΡΙΖΟΝΤΙΑ φωλιά και όχι κάθετη.

Για να φτιάξετε τη φωλιά, πηγαίνετε σε ένα ξυλουργό, δώστε τις εσωτερικές διαστάσεις και αυτός θα κόψει τα ξύλα. Προτιμήστε κόντρα πλακέ θαλάσσης, τον πάτο με πάχος 2-2,5 εκ., το καπάκι και τα μεγάλα πλαϊνά πάχος 0,8 εκ και τα μικρά πλαϊνά 0,4 εκ για να μην έχει βάρος η κατασκευή.

Τα ξύλα θα σας στοιχίσουν μεταξύ 8€ - 10€ με την κοπή και ανάλογα με τον ξυλουργό.

Η κατασκευή μου

• Το κόψιμο που φαίνεται έγινε για να κουμπώσει η φωλιά στο κλουβί διότι υπήρχε το εμπόδιο του πλαστικού της σκάφης του κλουβιού (εικόνα 1).
• Φωλιά του εμπορίου. Τις τρύπες στο καπάκι τις έκανα εγώ για εξαερισμό (εικόνα 2).
• Η τοποθέτηση των γωνιών - κρίκων για τη στερέωση της φωλιάς στο κλουβί (εικόνα 3).
• Τα εργαλεία που χρησιμοποίησα (εικόνα 4).

   

Ο παπαγάλος Κέα είναι ενδημικό είδος της νέας Ζηλανδίας. Είναι ίσως ο πιο έξυπνος, περίεργος και πιο πανούργος παπαγάλος που μπορεί να συναντήσει κάποιος.

Κέα ο πανούργος παπαγάλος Νέστορας


Ο γενικός του χρωματισμός των παπαγάλων Κέα αποτελείτε από πράσινο και ανοιχτό καφέ και στο εσωτερικό των φτερών πτήσης κυριαρχεί το κόκκινο. Το γαμψό του ράμφος τον βοηθά να τρώει, να σκοτώνει και να περιεργάζεται τα πάντα.

Το μήκος του είναι περίπου 48-50 εκατοστά και το βάρος τους 800-950 γραμμάρια.

Συμπεριφορά

Ο Κέα είναι ίσως ο πιο έξυπνος, περίεργος και πιο πανούργος παπαγάλος που μπορεί να συναντήσει κάποιος. Κατάγεται από τις Άλπεις της Ν. Ζηλανδίας και συναντάται και στις Βόρειες περιοχές της σε υψόμετρα από 600-2000 μέτρα.

Είναι αρκετά περίεργος και καταστροφικός. Διαλύει αυτοκίνητα, μιας και του αρέσει πολύ να ροκανίζει ελαστικά μέρη, αναποδογυρίζει σκουπιδοντενεκέδες για να βρει αυτό που ψάχνει. Το πιο παράξενο σε αυτό το είδος είναι η ικανότητα του να προκαλεί κατολισθήσεις για αδιευκρίνιστο ακόμα λόγο.

Η δύναμη του είναι τεράστια σε σχέση με το σωματότυπό του και μπορεί να αναποδογυρίσει πέτρες μέχρι και 7 κιλών. Είναι αρκετά πανούργος και έξυπνος, πειράματα έδειξαν ότι σκέφτεται και ''ζυγίζει'' τα πράγματα πριν κάνει κάτι.

Οι παπαγάλοι Κέα μέχρι το 1986 ήταν επικηρυγμένοι από τις αρχές για τις καταστροφές στα αιγοπρόβατα και τις καλλιέργειες. Μετά το 1986 έφτασαν σε σημείο αφανισμού και πλέον είναι προστατευόμενο είδος. Λειτουργούν ως αρπακτικά και έχουν επιθετικές τάσεις σε μικρότερα είδη (μωρά γλάρων, μικρά πουλιά κ. Α).

Διατροφή

Η διατροφή του παπαγάλου Κέα αποτελείται από σπόρους, λουλούδια, φύλλα, ρίζες ακόμα και ζωντανά ζώα.

Ζει σε ομάδες 40 ατόμων περίπου και συμβιώνουν αρμονικά μεταξύ τους. Στις περισσότερες περιπτώσεις λειτουργούν ομαδικά για την ανεύρεση τροφής και προτιμούν να βοηθήσουν την υπόλοιπη ομάδα να τραφεί παρά να τραφούν τα ίδια.

Αναπαραγωγή

Οι παπαγάλοι Κέα γίνονται σεξουαλικά ώριμοι στην ηλικία των 3 ετών για τα θηλυκά και τα 4-5 ετών για τα αρσενικά. Κατά την αναπαραγωγή που γίνεται τους μήνες Ιανουάριο έως Ιούλιο, το θηλυκό γεννά 3-4 αυγά και τα επωάζει για 21 μέρες περίπου. Σπάνια σηκώνεται από την φωλιά και ο αρσενικός αναλαμβάνει το καθημερινό τάισμα της.

Όταν τα αυγά εκκολαφθούν, ο αρσενικός συνεχίζει το τάισμα της θηλυκιάς και αυτή με την συνέχεια ταΐζει τα μικρά της. Οι νεοσσοί αποκτούν το πτέρωμά τους στην ηλικία των 13 εβδομάδων και γίνονται ανεξάρτητα στην ηλικία των 18 εβδομάδων.

Το προσδόκιμιο ζωής των Κέα στην αιχμαλωσία είναι περίπου 14 χρόνια ενώ στην άγρια μορφή δεν έχει καταγραφεί ακόμα.

Πολυμέσο youtube: gRW4ztbY8Ok

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Nestor notabilis Ελληνική: Παπαγάλος Κέα Αγγλική: Kea Parrots Τάξη: Ψιττακόμορφα (Psittaciformes) Οικογένεια: Νεστορίδες (Nestoridae) Γένος: Νέστορ (Nestor) Είδος: Κέα N. notabilis

Τα χελιδόνια είναι από τα πλέον γνωστά μεταναστευτικά πουλιά που κατακλύζουν από τις αρχές του Μάρτη τη χώρα μας. Το άρθρο αφορά στις Χελιδονίδες, την οικογένεια όλων των ειδών χελιδονιών.

Χελιδόνια, οι προάγγελοι της Άνοιξης


Εκτός από τη χώρα μας, τα χελιδόνια επισκέπτονται και άλλες Μεσογειακές χώρες προκειμένου να αναπαραχθούν και στις αρχές του φθινοπώρου συγκεντρώνονται κατά δεκάδες εκατοντάδες σε σμήνη και μεταναστεύουν με θεαματικό τρόπο προς τα θερμά κλίματα της Αφρικής. Επιστρέφουν και πάλι στα γνώριμα εδάφη την επόμενη Άνοιξη, διανύοντας μεγάλες χιλιομετρικές αποστάσεις.

Περιγραφή

Τα χελιδόνια είναι μικρόσωμα στρουθιόμορφα πουλιά, ιδιαίτερα ευκίνητα, με αεροδυναμική σιλουέτα, με μυτερές φτερούγες, διχαλωτή ουρά, και μικρό ράμφος αλλά μεγάλο στόμα και μικρά πόδια. Και τα δύο φύλα είναι παρόμοια.

Συμπεριφορά

Επιστήμονες που έχουν μελετήσει τα χελιδόνια, έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι διαθέτουν ένα εσωτερικό ρολόι συγχρονισμένο με την κίνηση του ήλιου καθώς και μια μαγνητική πυξίδα και χρησιμοποιώντας τον ήλιο, τα αστέρια και τη σελήνη καταφέρνουν να προσανατολιστούν με ακρίβεια διατηρώντας σταθερή πορεία και αναγνωρίζοντας κάποια τοπικά σημεία αναφοράς, επιστρέφοντας στην δική τους φωλιά.

Ο ερχομός των χελιδονιών είναι ευπρόσδεκτος από τους ανθρώπους των πόλεων και διασκεδάζουν πολύ με τα ακροβατικά τους πετάγματα. Δεν είναι λίγες όμως και οι περιπτώσεις που οι άνθρωποι καταστρέφουν τις φωλιές τους για να μην λερώνουν τα μπαλκόνια τους! Αναγνωρίζοντας τον ρόλο και την σπουδαιότητάς τους στην τροφική αλυσίδα, εφευρίσκουν τρόπους να επιλύουν το πρόβλημα, βάζοντας μια γλάστρα ακριβώς κάτω από την φωλιά!

Διατροφή

Ένας από τους σπουδαιότερους λόγους που τα χελιδόνια είναι τόσο χρήσιμα πουλιά είναι ότι διατρέφονται σχεδόν αποκλειστικά με έντομα, τα οποία και συλλαμβάνουν κυρίως κατά την πτήση τους μιας και είναι κατʼ εξοχήν εναερόβια πτηνά. Ο κάθε σβόλος εντόμων που βρίσκουν για να θραφούν οι ίδιοι αλλά και οι νεοσσοί τους περιλαμβάνει μέχρι και 50 διαφορετικά έντομα, όπως μύγες, κουνούπια κτλ

Αναπαραγωγή

Τα περισσότερα είδη χελιδονιών στρώνουν την φωλιά τους εσωτερικά με πούπουλα ή μικρά χόρτα και κατά την αναπαραγωγική περίοδο μπορούν να εκτρέψουν μέχρι και δυο γενιές. Μετά το χτίσιμο της φωλιάς που επιμελείται μαζί το ζευγάρι, η θηλυκιά γεννάει 4-5 αυγά τα οποία και επωάζει για 2 εβδομάδες. Το αρσενικό αναλαμβάνει το τάισμα της θηλυκιάς και στη συνέχεια και οι δύο γονείς αναλαμβάνουν εξίσου την φροντίδα των νεοσσών

Σε 20 περίπου μέρες οι νεοσσοί του χελιδονιού έχουν ανεξαρτητοποιηθεί πλήρως και ετοιμάζονται για τις πρώτες τους πτήσεις. Έτσι εξοικειώνονται και γνωρίζουν την περιοχή τους για να την αναγνωρίσουν εύκολα την επόμενη χρονιά.

Άλλα είδη χελιδονιών

Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι υπάρχει μόνο ένα είδος χελιδονιού. Όμως η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν αρκετά διαφορετικά είδη με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους. Διαφέρουν όχι μόνο στο χρωματισμό του φτερώματος και στο σχήμα τους, αλλά και στον τρόπο που κατασκευάζουν την φωλιά τους καθώς και από τον τόπο που συναντώνται.

Όλα τα είδη κατασκευάζουν με επιδεξιότητα φωλιές από σβόλους λάσπης τους οποίους ανακατεύουν με σάλιο και άλλα υλικά όπως άχυρο. Για την κατασκευή της φωλιάς απαιτούνται από 700 – 1500 σβόλοι περίπου και η κατασκευή της μπορεί να κρατήσει από 6 έως και 18 ημέρες.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονοματολογία: Hirundinidae sp. Ελληνική: Χελιδόνι Αγγλική: Swallow Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Χελιδονίδες (Hirundinidae) Υποοικογένειες

Χελιδονίνες (Hirundininae)

Ψευδοχελιδονίνες (Pseudochelidoninae)

Γένη Χελιδονιών

Υποοικογένεια Χελιδονίνες (Hirundininae)

Alopochelidon

Alopochelidon fucata, Tawny-headed swallow

Atticora

Atticora fasciata, White-banded swallow Atticora melanoleuca, Black-collared swallow

Cecropis

Cecropis abyssinica, Lesser striped swallow Cecropis badia, Rufous-bellied swallow Cecropis cucullata, Greater striped swallow Cecropis daurica, Red-rumped swallow Cecropis domicella, West African swallow Cecropis hyperythra, Sri Lanka swallow Cecropis semirufa, Red-breasted swallow Cecropis senegalensis, Mosque swallow Cecropis striolata, Striated swallow

Cheramoeca

Cheramoeca leucosternus, White-backed swallow

Delichon

Delichon urbicum, Λευκοχελίδονο ή Σπιτοχελίδονο Delichon dasypus, Asian house martin Delichon nipalense, Nepal house martin

Haplochelidon

Haplochelidon andecola, Andean swallow

Hirundo

Hirundo aethiopica, Ethiopian swallow Hirundo albigularis, White-throated swallow Hirundo angolensis, Angolan swallow Hirundo atrocaerulea, Blue swallow Hirundo dimidiata, Pearl-breasted swallow Hirundo domicola, Hill swallow Hirundo leucosoma, Pied-winged swallow Hirundo lucida, Red-chested swallow Hirundo megaensis, White-tailed swallow Hirundo neoxena, Welcome swallow Hirundo nigrita, White-bibbed swallow Hirundo nigrorufa, Black-and-rufous swallow Hirundo rustica, Σταβλοχελίδονο (Χελιδών η αγροδίαιτος) Hirundo smithii, Wire-tailed swallow Hirundo tahitica, Pacific swallow

Neochelidon

Neochelidon tibialis, White-thighed swallow

Notiochelidon

Notiochelidon cyanoleuca, Blue-and-white swallow Notiochelidon flavipes, Pale-footed swallow Notiochelidon murina, Brown-bellied swallow Notiochelidon pileata, Black-capped swallow

Petrochelidon

Petrochelidon ariel, Fairy martin Petrochelidon fluvicola, Streak-throated swallow Petrochelidon fuliginosa, Forest swallow Petrochelidon fulva, Cave swallow Petrochelidon nigricans, Tree martin Petrochelidon perdita, Red Sea cliff swallow Petrochelidon preussi, Preuss's cliff swallow Petrochelidon pyrrhonota, American cliff swallow Petrochelidon rufigula, Red-throated cliff swallow Petrochelidon rufocollaris, Chestnut-collared swallow Petrochelidon spilodera, South African cliff swallow

Phedina

Phedina borbonica, Mascarene martin Phedina brazzae, Brazza's martin

Progne

Progne chalybea, Grey-breasted martin Progne cryptoleuca, Cuban martin Progne dominicensis, Caribbean martin Progne elegans, Southern martin Progne modesta, Galápagos martin Progne murphyi, Peruvian martin Progne sinaloae, Sinaloa martin Progne subis, Purple martin Progne tapera, Brown-chested martin

Psalidoprocne (υποοικογένεια Hirundininae)
Psalidoprocne albiceps, White-headed saw-wing
Psalidoprocne fuliginosa, Mountain saw-wing
Psalidoprocne nitens, Square-tailed saw-wing
Psalidoprocne obscura, Fanti saw-wing
Psalidoprocne pristoptera, Black saw-wing

Pseudhirundo

Pseudhirundo griseopyga, Grey-rumped swallow

Ptyonoprogne

Ptyonoprogne concolor, Dusky crag martin Ptyonoprogne fuligula, Rock martin Ptyonoprogne obsoleta, Pale crag martin Ptyonoprogne rupestris, Eurasian crag martin

Riparia

Riparia chinensis, Grey-throated martin Riparia cincta, Banded martin Riparia congica, Congo martin Riparia diluta, Pale martin Riparia paludicola, Brown-throated martin Riparia riparia, Οχθοχελίδονο

Stelgidopteryx

Stelgidopteryx ruficollis, Southern rough-winged swallow Stelgidopteryx serripennis, Northern rough-winged swallow

Tachycineta

Tachycineta albilinea, Mangrove swallow Tachycineta albiventer, White-winged swallow Tachycineta bicolor, Tree swallow Tachycineta cyaneoviridis, Bahama swallow Tachycineta euchrysea, Golden swallow Tachycineta leucorrhoa, White-rumped swallow Tachycineta meyeni, Chilean swallow Tachycineta stolzmanni, Tumbes swallow Tachycineta thalassina, Violet-green swallow

Υποοικογένεια Ψευδοχελιδονίνες (Pseudochelidoninae)

Pseudochelidon

Pseudochelidon eurystomina, African river martin Pseudochelidon sirintarae, White-eyed river martin

Σχετικό περιεχόμενο

Σταχτάρα η κοινή (Apus apus)

Ο Πυρροβασιλίσκος είναι από τα πιο μικροσκοπικά πουλάκια που αποτελούν ένα πραγματικό στολίδι για την Ευρωπαϊκή ορνιθοπανίδα. Το μέγεθός τους κυμαίνεται από 9-10 εκατοστά.

Πυρροβασιλίσκος το πουλάκι μινιατούρα


Ο Πυρροβασιλίσκος είναι από τα πλέον μικροσκοπικά πουλιά με συμπαγή και στρογγυλή εμφάνιση. Πορτοκαλοκίτρινη κορώνα στολίζει το μεγάλο κεφάλι του, ενώ οι μαύρες πλαϊνές λωρίδες, ενώνονται μέχρι το μέτωπό του.

Ξεχωρίζει από το εμφανές λευκό φρύδι και την μαύρη οφθαλμική γραμμή. Έχει γκρίζα μάγουλα και πρασινοκίτρινα πλαϊνά λαιμού. Το υπόλοιπο φτέρωμα είναι στους ίδιους χρωματικούς συνδυασμούς όπως του Χρυσοβασιλίσκου.

Στο νεαρό του είδους δεν διακρίνεται η κορώνα, ενώ και στα δύο είδη οι διαφορές ανάμεσα στα φύλλα είναι δυσδιάκριτες.

Βιότοπος

Ο Πυρροβασιλίσκος συναντάται πολύ συχνά σε δάση κωνοφόρων και ελάτης, σε δάση με κέδρους και κυπαρίσσια, ακόμα και σε ελαιώνες, πάρκα, αλσύλλια κτλ. Εντοπίζονται στην Ελλάδα, την Κύπρο, την Μεσόγειο μέχρι και την Μαδέρα, την Βόρειο Αφρική, ενώ τοπικά συναντώνται μέχρι και την Βόρεια Ευρώπη, την Σκανδιναβία, τα παράλια της Τουρκίας και την Ασία.

Χάρτης γεωγραφικής κατανομής Πυρροβασιλίσκου (κατά προσέγγιση)

• Κίτρινο: καλοκαιρινός επισκέπτης για αναπαραγωγή
• Πράσινο: μόνιμη διαμονή όλο το χρόνο
• Μπλε: χειμωνιάτικος επισκέπτης

Συμπεριφορά

Το γεγονός ότι οι Πυρροβασιλίσκοι είναι μικροσκοπικά και αεικίνητα πουλιά, μιας και φτεροκοπούν συνεχώς από κλαδί σε κλαδί αναζητώντας την τροφή τους, τα κάνει να μην γίνονται εύκολα αντιληπτά από το ανθρώπινο μάτι.

Γενικά είναι ενεργητικά και δραστήρια πουλάκια και πολύ κοινωνικά με άλλα είδη πουλιών. Εκτός από την περίοδο αναπαραγωγής, θα τα δούμε τον χειμώνα σε χαλαρά σμήνη μαζί με παπαδίτσες ή με άλλα είδη μικρόσωμων πουλιών.

Το κελάηδημα του αποτελείται άλλοτε από ηχηρά σύντομα καλέσματα με υψηλότονες και τσιριχτές νότες και άλλοτε από χαμηλότονες σύντομες τρίλιες.

Διατροφή

Ο Πυρροβασιλίσκος μετακινείται συνεχώς στα φυλλώματα των δέντρων και των θάμνων αναζητώντας την τροφή του. Η διατροφή του περιλαμβάνει κυρίως ποικιλίες εντόμων και αράχνες.

Αναπαραγωγή

Η αναπαραγωγική περίοδος ξεκινά τον Μάιο. Ο Πυρροβασιλίσκος κατασκευάζει σφαιρική φωλιά σε σχήμα αιώρας, σε κλαδιά κωνοφόρων, ή σε πυκνούς θάμνους με περικοκλάδες.

Κατασκευάζει σφαιρική φωλιά σε σχήμα αιώρας σε κλαδιά κωνοφόρων, ή σε πυκνούς θάμνους με περικοκλάδες. Στην διάρκεια της αναπαραγωγικής περιόδου καταφέρνει να ολοκληρώσει 2 γέννες. Το θηλυκό γεννάει από 7-9 αυγά η επώαση των οποίων κρατάει για 14-15 ημέρες. Ο απογαλακτισμός των νεοσσών ολοκληρώνεται σε 20 περίπου μέρες.

Μετά από επώαση 16 ημερών, ξεπετάγονται οι πρώτοι νεοσσοί οι οποίοι φροντίζονται εξίσου και από τους δύο γονείς και αφήνουν τη φωλιά σε 20 μέρες περίπου.

Στη διάρκεια της αναπαραγωγικής περιόδου καταφέρνει να ολοκληρώσει 2 γέννες. Το θηλυκό γεννάει από 7-9 αυγά η επώαση των οποίων κρατάει για 14-15 ημέρες. Ο απογαλακτισμός των νεοσσών ολοκληρώνεται σε 20 περίπου μέρες.

Ο Πυρροβασιλίσκος έχει πολλές ομοιότητές με τον Χρυσοβασιλίσκο ως προς τις διατροφικές συνήθειες, τη συμπεριφορά, τη αναπαραγωγή και τον βιότοπό τους, ενώ διαφέρουν ανεπαίσθητα ως προς τον χρωματισμό του φτερώματός τους και ελαφρά ως προς το κελάηδημά τους.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονοματολογία: Regulus ignicapillus Ελληνική: Πυρροβασιλίσκος Αγγλική: Common firecrest Τάξη: Στρουθιόμορφα Οικογένεια: Βασιλισκίδες (Regulidae) Γένος: Βασιλίσκος (Regulus) Είδος: R. ignicapillus

Σχετικό περιεχόμενο

Χρυσοβασιλίσκος (Regulus regulus)