Ο Μεξικανικός Καρποντάκος είναι ένα πουλάκι που προέρχεται από περιοχές της Αμερικανικής ηπείρου. Συναντάται από τον Καναδά μέχρι το Μεξικό.

Καρποντάκος, η Μεξικάνικη "Ροδόσπιζα"


Είναι ένα από τα πιο κοινά και αναγνωρίσιμα είδη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αρχικά βρισκόταν μόνο στις δυτικές περιοχές και άρχισε να επεκτείνεται ανατολικά κατά τη δεκαετία του 40. Πλέον ο πληθυσμός του έχει εξαπλωθεί σχεδόν παντού.

Περιγραφή

Το συνολικό του μέγεθος δεν ξεπερνάει τα 14 εκατοστά. Κατά την πτήση, το άνοιγμα των φτερούγων του αγγίζει τα 25 εκατοστά, ενώ το βάρος του κυμαίνεται από 16 - 27 γραμμάρια.

Ο αρσενικός Καρποντάκος διακρίνεται για το κοκκινωπό χρώμα στο κεφάλι, το λαιμό τους ώμους και την κοιλιά. Η απόχρωσή του μεταβάλλεται ανάλογα με τις εποχές και ανάλογα με τις διατροφικές του συνήθειες. Αν τρώει μούρα ή φρούτα με έντονο κόκκινο χρώμα διαβαθμίζεται και το φτέρωμά του από πορτοκαλί μέχρι βαθύ κόκκινο.

Όσο περισσότερες φυσικές χρωστικές διαθέτουν τα φρούτα, τόσο εντονότερο είναι η απόχρωση του φτερώματος. Όσο πιο έντονο χρώμα διαθέτει το φτέρωμά του τόσο περισσότερο προσελκύει τα θηλυκά την αναπαραγωγική περίοδο.

Έχει φαρδιά τετραγωνισμένη ουρά και φτερά σε καφετιές και γκρίζες αποχρώσεις ενώ στα φτερά πτήσης διακρίνονται δυο λευκές γραμμές.

Τα θηλυκά έχουν καφετιές αποχρώσεις με ρίγες στο στήθος και την κοιλιά και συχνά συγχέονται με τα σπουργίτια.

Βιότοπος

Ζει και αναπαράγεται σε ανοιχτές αγροτικές εκτάσεις, σε φάρμες, σε αστικές περιοχές και προάστια με πλούσια θαμνώδη βλάστηση αλλά και σε πάρκα με ψηλά δέντρα και πυκνά φυλλώματα. Μπορεί κανείς να τα παρατηρήσει στα κλαδιά των δέντρων να συλλέγουν καρπούς και σπόρους, αλλά πολύ συχνά τα συναντάμε και σε μικρές ομάδες στο έδαφος.

Διατροφή

Αποτελείται από διάφορους σπόρους όπως τσουκνίδα και νίζερ, από καρπούς και φρούτα όπως μούρα και ηλίανθοι. Συχνές είναι οι επισκέψεις του στους οπωρώνες, από όπου και κορφολογεί τα μπουμπούκια των οπωροφόρων κάνοντας αρκετές φορές ζημιές στις καλλιέργειες. Σαφή προτίμηση δείχνει και στα διάφορα έντομα και τα μικρά παράσιτα. Οι νεοσσοί διατρέφονται αποκλειστικά με σπόρους.

Αναπαραγωγή

Η αναπαραγωγική περίοδος για τον καρποντάκο αρχίζει από τον Φεβρουάριο και ολοκληρώνεται τον Αύγουστο. Κατά την φάση αυτή, εφόσον ζευγαρώσουν τα πουλιά, αρχίζουν το χτίσιμο της ανοιχτής καλαθωτής φωλιάς τους το κτίσιμο της οποίας αναλαμβάνει η θηληκιά και την ολοκληρώνει μέσα σε 2 μέρες.

Επιλέγουν συνήθως φυσικές κοιλότητες, κτίρια ή ψηλά δέντρα Προκειμένου να προφυλαχτούν από τους φυσικούς του εχθρούς επιλέγουν σημεία αρκετά ψηλά από το έδαφος, γύρω στο 1,80 εως 2,5 μέτρα.

Σαφή προτίμηση δείχνει και στις τεχνητές φωλιές. Για το πλέξιμο της φωλιάς χρησιμοποιεί κλαδάκια, ξερά χόρτα, μαλλί από θάμνους, τρίχες ζώων και πούπουλα. Εκεί εναποθέτει από 2-6 γαλαζοπράσινα αυγά με καφετιά στίγματα τα οποία και επωάζει για 13-14 ημέρες.

Ο αρσενικός αναλαμβάνει το τάισμα της μητέρας όσο εκείνη επωάζει τα αυγά, και στη συνέχεια και οι δυο γονείς φροντίζουν για την διατροφή των νεοσσών τους. Οι μικροί νεοσσοί απογαλακτίζονται σταδιακά μέχρι την 19 μέρα, οπότε και οι γονείς προετοιμάζονται για την επόμενη γέννα.

Κελαηδεί συνήθως από ψηλά δέντρα σε εκτεθειμένες θέσεις, για μεγάλα χρονικά διαστήματα με γρήγορους, καθαρούς, μελωδικούς αλλά και μερικές φορές αδύναμους ήχους και συχνά το τραγούδι του θυμίζει το κελάηδημα του σπουργιτιού.

Ονομασία και Συστηματική Ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Carpodacus mexicanus Ελληνική Ονομασία: Μεξικανικός Καρποντάκος Αγγλική ονομασία: House Finch Τάξη: Στρουθιόμορφα Οικογένεια: Σπιζίδες Γένος: Carpodacus Είδος: C. mexicanus

Υποείδη

Cm. amplus Cm. centralis Cm. clementis Cm. coccineus Cm. frontalis Cm. griscomi Cm. mcgregori Cm. mexicanus Cm. potosinus Cm. rhodopnus Cm. roseipectus Cm. ruberrimus

Σχετικό περιεχόμενο

Ροδόσπιζα η κοινή (Carpodacus erythrinus)

Το μάδημα ή το φάγωμα των φτερών είναι ένα πρόβλημα αρκετά συχνό σε παπαγάλους που βρίσκονται σε αιχμαλωσία. Διότι κανένα από τα παρακάτω προβλήματα δεν τα αντιμετωπίζουν στη φύση.

Φτεροφάγοι ονομάζονται οι παπαγάλοι που μαδάνε μόνοι τους τα ίδια τους τα φτερά! Μπορεί να το κάνουν σε κάποια συγκεκριμένα σημεία του φτερώματος τους η και σε όλο το σώμα τους, όπου έχουν φτερά.

Τα στάδια φαγώματος ποικίλουν και ξεκινάνε από απλό μάδημα των εξωτερικών φτερών, η ακόμα και των πούπουλων και των μεγάλων και των μικρών, σε σημείο να φαίνεται το δέρμα του πουλιού ή ακόμα και αφού δεν έχει άλλα φτερά να βγάλει, να φτάνει σε σημείο αυτοτραυματισμού δημιουργώντας μόνο του πληγές στο σώμα του. (αυτό λέγεται τάση για κανιβαλισμό).

Τα είδη που συναντάμε πιο συχνά αυτό το φαινόμενο είναι οι μεγάλοι παπαγάλοι ΑΡΑ, ΚΑΚΑΤΟΥΑ, ΓΡΙΖΟΙ (ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΟΙ, ΖΑΚΟ) και σπανιότερα σε ΡΟΖΕΛΕΣ και αρκετά σπανιότερα σε μικρότερα είδη(kokatil, Lovebirds).

Οι αιτίες πολλές και διάφορες και τις περισσότερες φορές είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτή η πραγματική αιτία.

Βασικός κανόνας

Όσο πιο γρήγορα ανακαλύψουμε την αιτία τόσο το καλύτερο για την αντιμετώπισή του! Αν συνεχίζεται για πολύ καιρό αυτή η κατάσταση του μαδήματος μετά από κάποιο σημείο είναι πάρα πολύ δύσκολη και σχεδόν αδύνατη η καταπολέμηση αυτής της "συνήθειας" πλέον!

Γι' αυτό, κατευθείαν μόλις αντιληφθούμε ότι το πουλί άρχισε να μαδιέται μόνο του αμέσως ψάχνουμε την αιτία η συμβουλευόμαστε γιατρό, αν και στη συγκεκριμένη περίπτωση εμείς μπορεί να φανούμε πιο χρήσιμοι από τον γιατρό, γιατί εμείς ξέρουμε τις συνήθειες, τη διατροφή και γενικά την καθημερινότητα του πουλιού μας!

Οι αιτίες

1. Κακή διατροφή

Κακή διατροφή με αποτέλεσμα να εχει έλλειψη από κάποια συστατικά, ουσίες και ιχνοστοιχεία ο οργανισμός του πουλιού και να αναγκάζεται να τρώει τις ρίζες από τα φτερά του αναζητώντας κάποια από αυτά που του λείπουν, είτε έτσι από κακιά διάθεση.

Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι οι περισσότεροι ταΐζουν τον παπαγάλο τους μόνο με σπόρια και φιστίκια. Αυτές οι 2 τροφές προσφέρουν στα πουλιά μόνο το 1/10 από αυτά που χρειάζεται ο οργανισμός τους για να λειτουργεί σωστά.

Η λύση είναι μια ολοκληρωμένη διατροφή με πέλλετς σε συνδυασμό με (καθημερινά ή μέρα παρά μέρα) φρέσκα φρούτα και λαχανικά! Επιπλέον μια πλάκα ασβέστη η κάποιο σουπιοκόκκαλο είναι απαραίτητα για ασβέστιο και μεταλλικά στοιχεία. Χλωρά κλαδιά μπορούμε να τα δίνουμε να τα μασουλάει για ιχνοστοιχεία όποτε τα έχουμε διαθέσιμα.

2. Ψυχολογικοί λόγοι

Στον ψυχολογικό παράγοντα συμπεριλαμβάνονται πολλά πράγματα. καταρχήν μοναξιά! Κιόμως ορισμένα είδη παπαγάλων είναι πιο επιρρεπή από άλλα στην έλλειψη συντροφιάς. Αυτό περιλαμβάνει συντροφιά και παρέα είτε με το αφεντικό τους είτε με κάποιο άλλο πουλί. Όλοι οι παπαγάλοι είναι πολύ κοινωνικά ζώα και σε συνθήκες αιχμαλωσίας αν δεν έχουν την συντροφιά και την παρέα κάποιου ανθρώπου πρέπει να μένουν σε ζευγάρια με κάποιο ταίρι.

Η λύση είναι μία, να αφιερώνουμε στο πουλί περισσότερες ώρες από ότι κάνουμε!

Να του μιλάμε, να το βγάζουμε από το κλουβί του, να παίζουμε μαζί του, γενικά να έχουμε άμεση επαφή!

Η έλλειψη ζευγαριού και η επιθυμία για ζευγάρωμα και αναπαραγωγή (σε ενήλικα πουλιά) μπορεί να οδηγήσει στο μάδημα του πουλιού ως διέξοδο ή αντίδραση της ανικανοποίητης αυτής βασικής του ανάγκης.

Στρες, ένας άλλος λόγος για να μαδήσει ένα πουλί όλα του τα φτερά. στρες από κάποια αλλαγή περιβάλλοντος από κάποια σημαντική αλλαγή στην καθημερινότητά του. Μια κατάσταση που μπορεί να το στρεσάρει πολύ ένα πουλί είναι μια μετακόμιση με όχι τις κατάλληλες συνθήκες. Πολλά πουλιά το παθαίνουν αυτό όταν ταξιδεύουν με διάφορα μέσα για να φτάσουν σε άλλη χώρα σε κάποιο πετ σοπ.

Αυτή η περίπτωση αντιμετωπίζεται εύκολα και με επιτυχία τις περισσότερες φορές.

Αφού το πουλί φτάσει στον προορισμό του και ταχτοποιηθεί και ηρεμίσει και συνηθίσει το νέο του περιβάλλον του, μπορούμε να του ενισχύσουμε τον οργανισμό του με κάποια πολυβιταμίνη (για να τονώσουμε τον οργανισμό για την παραγωγή του νέου φτερώματος)και να του παρέχουμε όλα όσα χρειάζεται. Λογικά αφού βγουν τα νέα φτερά μετά από κάποιο καιρό δεν θα τα ξαναμαδήσει το πουλί αν ήταν αυτή η αιτία!

Μοναξιά. αν το πουλί περνά πολλές ώρες της ημέρας μόνο του είναι λογικό να νιώθει μοναξιά και ανία άμα δεν έχει τι να κάνει.

Ανία νιώθει ένα πουλί όταν πέρα από τις βασικές του ανάγκες, φαΐ, ύπνος και περιποίηση φτερών, δεν έχει με κάτι άλλο να ασχοληθεί. Ένα απλό κλουβί ή ένα σκέτο σταντ δεν προσφέρουν τίποτα από πλευράς εξερεύνησης και απασχόλησης σε ένα πουλί. Οι παπαγάλοι εκτός από μικρές ανάπαυλες κατά τη διάρκεια της ημέρας θέλουν να είναι συνέχεια απασχολημένοι με κάτι!

Η λύση είναι να παρέχουμε στον παπαγάλο πολλά και διαφορετικά παιχνίδια. μερικά θα του αρέσουν και θα ασχολείται πολύ και άλλα όχι και δε θα τους δίνει σημασία. η συχνή αλλαγή παιχνιδιών αλλά και σημείων που τα κρεμάμε βοηθά στο να έχει συνέχεια νέα ενδιαφέροντα και να μην πλήττει.

Επιπλέον η συνεχής αναδιαμόρφωση του εσωτερικού του κλουβιού βοηθάει, δηλαδή να αλλάζουμε συχνά τη θέση από τα ξύλα και τα παιχνίδια.

Η έκφραση "έχει σπυρί" είναι γνωστή στους περισσότερους κατόχους πτηνών. Τι είναι όμως αυτό το σπυρί, γιατί το έχουν τα πουλιά και τι πρέπει να κάνουμε αν το δούμε να μεγαλώνει;

Τι είναι το "σπυρί" των πουλιών

Όλα τα πουλιά στα άνω μέρος της βάσης της ουράς (πάνω από την αμάρα) και κάτω από το δέρμα έχουν ένα μικρό εξόγκωμα που μοιάζει με σπυρί. Το "σπυρί" αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από έναν αδένα, που ονομάζεται ουροπυγικός.

Αυτός ο αδένας παράγει ένα έκκριμα το οποίο περιέχει λιπαρά οξέα και κερί. Το έκκριμα αυτό έχει στιλπνωτικές και αδριαβροχοποιητικές ιδιότητες για το πτέρωμα, ενώ παράλληλα προστατεύει την κερατίνη (ράμφος και λέπια ποδιών) από τη φθορά.

Το πουλί με το ράμφος του μεταφέρει το έκκριμα και στιλπνώνει το πτέρωμα το ράμφος και τα πόδια του καθημερινά και ειδικότερα μετά το μπάνιο.

Στα υδρόβια πτηνά (πάπιες κτλ) ο αδένας αυτός είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένος.

Φλεγμονή ουροπυγικού αδένα

Κατά τη διαδικασία συλλογής και μεταφοράς του εκκρίματος, κάποιες φορές ο αδένας πληγώνεται από το ράμφος και στη συνέχεια μολύνεται, πρήζεται και κοκκινίζει ελαφρά. Αυτή είναι ένδειξη τοπικής φλεγμονής που αποφράσσει τους πόρους του αδένα. Το έκκριμα τότε εγκλωβίζεται, γίνεται πιο πηχτό και σκληραίνει.

Να τονίσω ότι μερικές φορές ο ουροπυγικός αδένας μολύνεται από μύκητες ή βακτήρια, ενώ κτηνιατρικοί κύκλοι αναφέρονται και σε κληρονομικότητα. Σίγουρα πάντως, ένα πτηνό που θα το εμφανίσει χρειάζεται συνεχή προσοχή και τακτικό έλεγχο, διότι είναι πιθανό να ξαναεμφανιστεί.

Συμπτώματα

Το πουλί υποφέρει, είναι ανήσυχο, κουνά συνεχώς την ουρά και τσιμπά τον αδένα. Δεν τρώει, αδυνατίζει και διπλώνεται. Σε σοβαρές λοιμώξεις μπορεί να επέλθει και θάνατος.

Θεραπεία

Η πιο συχνή θεραπεία είναι η εφαρμογή μίγματος μπενταντίν με γλυκερίνη ή ελαιολάδου στην περιοχή, 1 φορά ημερησίως μέχρι να ξεκοκκινήσει η περιοχή και να φύγει το πρήξιμο (οίδημα).

Επιπλέον, λόγω της λοίμωξης δίνουμε αντιβίωση σύμφωνα με τις οδηγίες του σκευάσματος. Επιπροσθέτως, εάν έχει αδυνατίσει το πτηνό, δίνουμε για 3 ημέρες δεξτρόζη και μετά για 1 εβδομάδα πολυβιταμίνες.

Σε ένα βιβλίο* που έχω στην κατοχή μου αναφέρεται ως θεραπεία:

Συνιστάται η χορήγηση αντιβιοτικών, σουλφοναμιδών ή κινολονών για 5-7 ημέρες, σε συνδυασμό με ψεκασμό με τοπικό αντισηπτικό. Μετά τον ψεκασμό, συνιστάται η τοποθέτηση ελαιολάδου ή γλυκερίνης (2 σταγόνες) πάνω στον αδένα.

Επιβάλλεται το πουλί να κάνει συχνά μπάνιο.

Προσοχή: Η παλιά συνήθεια του τρυπήματος του μολυσμένο αδένα με πυρωμένη καρφίτσα και της πίεσής του με τα δάκτυλα για να βγει η πηκτή ουσία που περιέχει, είναι επικίνδυνη και πολλές φορές θανατηφόρα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, εκτός από την αυξημένη πιθανότητα μόλυνσης, καταστρέφονται οι πόροι με αποτέλεσμα ο αδένας να καθίσταται μη λειτουργικός.

Τα Τρυγόνια είναι μεταναστευτικά πτηνά της Οικογένειας των Περιστερίδων. Στην Ελλάδα το Τρυγόνι απαντάται κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Βρίσκεται στη λίστα των θηρεύσιμων πτηνών στη χώρα μας.

Το Τρυγόνι ή Τρυγόνα ή Τουρτούρα


Τα τρυγόνια είναι μεσαίου μεγέθους πουλιά με μήκος που φτάνει τα 30 εκ. Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο στο πτέρωμα του τρυγονιού είναι οι λεπτές ραβδώσεις στα πλάγια του λαιμού. Οι ραβδώσεις αυτές έχουν μαύρο χρώμα και χωρίζονται με κυανόλευκες ρίγες.

Το κεφάλι τους έχει γκριζογάλανο χρώμα, με τα πλαϊνά του στις αποχρώσεις του ροζ, που ατονούν τη γραμμή του λαιμού προς την κοιλιά. Χαμηλά στην κοιλιά το χρώμα του πτερώματος γίνεται λευκό.

Ο περιοφθαλμικός δακτύλιος στα τρυγόνια είναι κοκκινωπός ενώ το χρώμα της ίριδας ποικίλει από χρυσοκίτρινο έως ανοικτό πορτοκαλί. Στα νεαρά πουλιά το χρώμα της ίριδας είναι ανοικτό καφέ.

Ο μανδύας (πάνω μέρος της πλάτης) έχει γκριζογάλανο χρώμα ή σκούρο καφέ σε κάποια υποείδη όπως το Streptopelia turtur rufescens.

Οι πτέρυγες έχουν καφέ - κανελί χρώμα με μικρές "πινελιές" μαύρου χαμηλά στον άξονα των φτερών.

Έκταση φτερών 49-55 εκ., βάρος 100-150 γρ.

Διάκριση φύλου

Τα δύο φύλα είναι σχεδόν όμοια χωρίς χαρακτηριστικές διαφορές διάκρισης. Ο μόνος τρόπος για να ξεχωρίσει κανείς το αρσενικό από το θηλυκό τρυγόνι είναι μέσω της μεταξύ τους σύγκρισης, καθώς τα αρσενικά είναι λίγο μεγαλύτερα με κάπως πιο έντονα και λαμπερά χρώματα στο πτέρωμα, σε σχέση με τα θηλυκά.

Γεωγραφική κατανομή και βιότοποι

Τα τρυγόνια μεταναστεύουν σε όλη την Κεντρική και Νότια Ευρώπη, την Κεντρική Ασία, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική και διαχειμάζουν κυρίως στη ζώνη Sahel της Αφρικής (περιοχή μεταξύ της Σαχάρας από τα βόρεια και της Σουδανικής Σαβάνας προς τα νότια).1

Ζουν κυρίως σε θαμνώδεις εκτάσεις και οπωρώνες κοντά πεδινές γεωργικές εκτάσεις με δημητριακά ή ψηλά χόρτα. Προτιμούν τις ξηρές ηλιόλουστες περιοχές, αλλά μπορούν να βρεθούν και σε κήπους και πάρκα.2

Μπορεί επίσης να εντοπιστεί σε περιοχές που ζει ο άνθρωπος αλλά δεν αναπαράγεται κοντά σε πόλεις ή χωριά.1

Διατροφή

Το τρυγόνα συλλέγουν την τροφή τους κυρίως από το έδαφος. Αναζητούν σπόρους φυτών και δημητριακών, βίκο, ηλιόσπορους αλλά (σπανιότερα) και σκουλήκια, προνύμφες, έντομα, ασπόνδυλα και φρούτα όπως βατόμουρα.1

Αναπαραγωγή

Τα τρυγόνια αναπαράγονται σε υψόμετρο που δεν ξεπερνά τα 500 μέτρα σε περιοχές της εύκρατης ζώνης και μέχρι τα 1.000-1.300 μέτρα στις μεσογειακές περιοχές. Η αναπαραγωγική περίοδος ξεκινά τον Απρίλιο και μπορεί να διαρκέσει μέχρι τον Σεπτέμβριο. Η αναπαραγωγική ωρίμανσή τους ολοκληρώνεται σε ηλικία ενός έτους.

Το θηλυκό γεννά έως δύο αυγά. Η φωλιά είναι μια πρόχειρη κατασκευή από κλαδια που είναι επενδεδυμένα με χόρτα και φύλλα, τοποθετημένη σε χαμηλό ύψος πάνω σε δέντρα και θάμνους.

Μία μελέτη στο Μαρόκο έδειξε ότι η περίοδος ωοτοκίας μπορεί να επηρεάσει την επιτυχία της αναπαραγωγής. Σύμφωνα με αυτήν τη μελέτη οι φωλιές στην αρχή της αναπαραγωγικής περιόδου παράγουν περισσότερους νεοσσούς, όπως και οι φωλιές σε ελαιώνες σε σχέση με αυτές σε πορτοκαλεώνες (Hanane 2016).1

Πληθυσμός και προστασία

Ο ευρωπαϊκός πληθυσμός των τρυγονιών υπολογίζεται σε 3.150.000 - 5.940.000 ζεύγη, που αντιστοιχεί σε 6.310.000 - 11.900.000 ώριμα άτομα (BirdLife International 2015). Ο ευρωπαϊκός πληθυσμός αποτελεί το 25-49% του παγκόσμιου πληθυσμού, οπότε με μια πολύ πρόχειρη εκτίμηση, ο συνολικός πληθυσμός ανέρχεται σε 19.300.000 - 71.400.000 άτομα, αν και απαιτείται περαιτέρω επικύρωση αυτής της εκτίμησης.

Το τρυγόνι χαρακτηρίζεται ως Ευάλωτο στη λίστα της Διεθνούς Ένωσης για τη Διατήρηση της Φύσης και των Φυσικών Πόρων (IUCN). Ο πληθυσμός του έχει υποστεί ραγδαία μείωση σε μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής έκτασης, ενώ στη Ρωσία και την Κεντρική Ασία έχει υποστεί ακόμη μεγαλύτερη μείωση.

Απειλές

Η μείωση του πληθυσμού οφείλεται στην απώλεια περιοχών αναζήτησης τροφής και φωλεοποίησης, καθώς και στις ασθένειες και το κυνήγι σε περιοχές που βρίσκονται τα μεταναστευτικά περάσματα.

Η αγροτική εκμετάλλευση της γης σε συνδυασμό με την αποψίλωση των θαμνότοπων θεωρούνται σημαντικοί παράγοντες μείωσης πληθυσμού του είδους. Οι μεταβολές αυτές στους βιοτόπους των τρυγονιών έχουν ως αποτέλεσμα την απώλεια χωρών εύρεσης τροφής αλλά και φωλιάσματος για την αναπαραγωγή των πουλιών.

Η εκτεταμένη χρήση χημικών ζιζανιοκτόνων ευθύνεται για τη μείωση ή εξάλειψη πολλών φυτών που παράγουν σπόρους από τους οποίους εξαρτάται η διατροφή του τρυγονιού. Το τρυγόνι είναι επίσης ευάλωτο στη μόλυνση από τριχομονάδωση (Trichomonas gallinae) που μπορεί να προκαλέσει θάνατο των πουλιών.

Τέλος, το κυνήγι κατά τη διάρκεια της μετανάστευσης στις περιοχές διαχείμασής του είναι επίσης σημαντικός παράγοντας μείωσης του πληθυσμού των τρυγονιών. Η απώλεια λόγω του νόμιμου κυνηγιού στη Γαλλία εκτιμάται σε 40.000 πτηνά ετησίως (2015), ενώ η απώλεια λόγω της παράνομης θήρας εκτιμάται στα 600.000 άτομα σε 27 μεσογειακές χώρες (2016).1

Video τρυγονιού

Πολυμέσο youtube: qGcxn66OUcQ

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονοματολογία: Streptopelia turtur Ελληνική: Τρυγόνι, Στρεπτοπηλία η τρυγών Αγγλική: European turtle dove Τάξη: Περιστερόμορφα (Columbiformes) Οικογένεια: Περιστερίδες (Columbidae) Γένος: Στρεπτοπηλία (Streptopelia) Είδος: S. turtur

Υποείδη

Streptopelia turtur arenicola (Ανατολικό Μαρόκο έως το Ιράκ και το Ιράν, μέχρι το Αφγανιστάν, το Τουρκεστάν και τις στέπες του Κιργιστάν προς τη ΒΔ Κίνα. Streptopelia turtur hoggara (Αχαγκάρ, Τιμπέστι, Όρη Ααΐρ, Ennedi Massifs στη Ν. Σαχάρα) Streptopelia turtur rufescens (Όαση Κούφρα στη Λιβύη, οάσεις Ντάχλα και Κάργκα στην Αίγυπτο, Φαγιούμ, και τμήματα της κοιλάδας του Νείλου.) Streptopelia turtur turtur (Βρετανία, Πολωνία, Ρωσία, Καζακστάν και Σιβηρία έως τις χώρες της Μεσογείου, Μικρά Ασία, Συρία.

Media gallery Τρυγονιών

Σχετικό περιεχόμενο

Μπεκάτσα (Scolopax Rusticola) Κελαηδότσιχλα (Turdus philomelos) Φάσσα (Columba palumbus) Ορτύκι (Coturnix coturnix)

Οι Παπαγάλοι Eclectus είναι από τα ομορφότερα αλλά και πιο εντυπωσιακά είδη παπαγάλων. Οι έντονοι χρωματισμοί και το λαμπερό φτέρωμά των Εκλέκτους εντυπωσιάζουν με την πρώτη ματιά. Το όνομά τους φέρει την ελληνική ρίζα "εκλεκτός" λόγω του σεξουαλικού διμορφισμού, ενός σπάνιου χαρακτηριστικού για τον κόσμο των παπαγάλων.

Οι Εκλεκτοί Παπαγάλοι Eclectus

 [1] Αρσενικός Εκλέκτους

Οι Eclectus κατάγονται από την Βόρειο Αυστραλία, Νέα Γουινέα, Seram, Sumba και τα νησιά Moluccas όπου θεωρούνται ότι καταλαμβάνουν και αρκετές περιοχές. Έχουν καταταχθεί στην κατηγορία ελάχιστου κινδύνου (least concern) όσον αφορά στην ζώνη προστατευόμενων ειδών.

Όταν οι ορνιθολόγοι πρωτοείδαν τους παπαγάλους Eclectus, νόμισαν ότι πρόκειται για δυο διαφορετικά είδη, καθώς τα αρσενικά πετούσαν σε σμήνη χωριστά από τα θηλυκά. Είναι το μόνο είδος παπαγάλου που το θηλυκό με το αρσενικό ξεχωρίζουν από το χρώμα τους.

Συνημμένο αρχείο #Θηλυκός Εκλέκτους"]63709

[2] Θηλυκός Εκλέκτους

Περιγραφή

Το μήκος τους δεν ξεπερνά τα 36 εκ. Ο αρσενικός είναι συνήθως ανοιχτός πράσινος με πορτοκαλί ράμφος και κόκκινο και μπλε κάτω από τα φτερά του, ενώ τα θηλυκά ξεχωρίζουν από το κόκκινο φτέρωμα και μωβ κοιλιά και το μαύρο τους ράμφος.

Συμπεριφορά

Σε πολλά άρθρα αναφέρεται ότι οι Eclectus εκλαμβάνονται ως ψυχροί, απόμακροι και σοβαροί. Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική. Το σοβαρό τους ύφος είναι ικανό να σε ξεγελάσει καθώς πρόκειται για ένα από τα πιο σκανδαλιάρικα και παιχνιδιάρικα είδη παπαγάλων!

Οι eclectus θεωρούνται εξαίρετοι ομιλητές και ίσως συναγωνίζονται τους διάσημους African grey (Ζακό). Οι διαφορές τους όμως είναι μεγάλες. Οι eclectus δείχνουν φαινομενικά αδιάφοροι αλλά είναι οι κουτσομπόλες του παπαγαλόκοσμου! Είναι μονίμως επικεντρωμένα στην επόμενη επικίνδυνη αποστολή και συχνά δεν προλαβαίνεις να αντιληφθείς τι θα κάνουν!

Όταν βρίσκονται ανάμεσα σε κόσμο δε ντρέπονται να μιλήσουν και να πουν τα λογάκια τους και είναι πολύ κοινωνικά. Το κωμικό είναι το σοβαρό τους ύφος που σε προδιαθέτει για ένα ψυχρό παπαγάλο - το αποτέλεσμα βέβαια είναι η αντιμετώπιση ενός πολύ ζωηρού και γεμάτου φαντασία πλάσματος.

Κατά γενική ομολογία τα αρσενικά θεωρούνται πιο ευαίσθητα και αφοσιωμένα πουλιά. Οι θηλυκοί εκλέκτους συνιστώνται σε οικογένειες με παιδιά μιας και είναι πιο θρασείς και ευπροσάρμοστοι και δεν δένονται με ένα μόνο πρόσωπο.

Τέλος, οι eclectus θεωρούνται σχετικά ήσυχα πουλιά με μέτρια ένταση φωνής. Έχει αναφερθεί ότι βγάζουν μια πολύ δυνατή κραυγή όταν νιώθουν ότι βρίσκονται υπό σοβαρή απειλή κινδύνου και επίσης όταν ενθουσιάζονται πολύ!

Φροντίδα

Για να διατηρούνται τα πανέμορφα φτερά τους λαμπερά και καθαρά είναι απαραίτητο να κάνουν μπάνιο καθημερινά. Τα δοχεία του νερού και του φαγητού να καθαρίζονται καθημερινά καθώς και ο πάτος του κλουβιού. Για τις ώρες που περνούν μόνοι τους στο σπίτι είναι καλό να έχουμε στον παπαγάλο αρκετά παιχνίδια για να μην πλήττει.

Η πλήξη και η μοναξιά μπορούν να επηρεάσουν τόσο αρνητικά τον Εκλέκτους που μπορεί να αρχίσει να μαδάει το πτέρωμά του. Γι’αυτό η καθημερινή ενασχόληση μαζί του είναι απαραίτητη προϋπόθεση για έναν Eclectus.

Μια άλλη σημαντική πληροφορία είναι ότι δεν παράγουν την περίφημη πούδρα όπως άλλα είδη αυστραλιανών παπαγάλων και αυτό είναι καλό νέο για τους ανθρώπους που είναι αλλεργικοί.

Το κλουβί που χρειάζεται ο Eclectus θα πρέπει να είναι το μεγαλύτερο δυνατό μέγεθος. Εξαιτίας του μεγάλου μήκους των φτερών τους, έχουν ανάγκη από ένα κλουβί με αρκετό πλάτος αλλά και ύψος γιατί τους αρέσει να σκαρφαλώνουν. Με λίγα λόγια ένα κλουβί για μεγάλο Macaw είναι ιδανικό. Καλό είναι να περνούν αρκετές ώρες έξω από το κλουβί τους καθώς στρεσσάρονται εύκολα.

Διατροφή

Στους Eclectus αρέσει να τρώνε. Είναι καλοφαγάδες. Αντίθετα με άλλους παπαγάλους η διατροφή τους πρέπει να αποτελείται κατά 70% φρέσκα φρούτα και λαχανικά και μόνο κατά 30% από σπόρους ή pellets. Το γαστρεντερικό τους σύστημα διαφέρει από αυτό των υπόλοιπων παπαγάλων.

Δεν συνιστώνται κανενός είδους συμπληρώματα ή βιταμίνες για την ενίσχυση της υγείας του πουλιού. Λατρεύουν πολλών ειδών φρούτα καθώς στην φύση τρέφονται σχεδόν μόνο από καρπούς δέντρων. Έχουν μεγάλη τάση για πάχος και επειδή είναι και καλόφαγα, η διατροφή τους πρέπει να είναι προσεκτική. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα στερούνται συγκεκριμένες τροφές, αλλά όσες είναι ιδιαίτερα παχυντικές και βλαβερές θα πρέπει να αποφεύγονται.

Αναπαραγωγή

Οι παπαγάλοι Eclectus φθάνουν σε σεξουαλική ωριμότητα σε ηλικία 3 ετών. Δεν έχουν συγκεκριμένη εποχή αναπαραγωγής και μπορούν να αναπαραχθούν όλο το χρόνο. Τα θηλυκά φτιάχνουν την φωλιά σε κορμούς δέντρων και γεννούν 2 αυγά. Ο Solomon Eclectus αποτελεί εξαίρεση με 3-4 αυγά τη φορά. Τα μικρά εκκολάπτονται συνήθως στις 28 ημέρες.

Προσδόκιμο ζωής

Εάν τους παρέχεται η κατάλληλη φροντίδα κι ένα περιβάλλον με αγάπη εκτιμάται ότι ζουν 50-70 χρόνια όπως και άλλα είδη μεγαλόσωμων παπαγάλων.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Eclectus roratus Ελληνική: Εκλέκτους Αγγλική: Western Eclectus Τάξη: Ψιττακόμορφα (Psittaciformes) Οικογένεια: Ψιττακίδες Γένος: Eclectus Είδος: E. roratus

Υποείδη

Eclectus roratus roratus (Grand eclectus, στα νησιά Σέραμ, Μπούρου, Αμπόν, Σαπάρου και Χαρούκου στα νότια των νήσων Μάλουκου).

Eclectus roratus vosmaeri (βόρεια περιοχή των νησιών Μάλουκου)

Eclectus roratus cornelia (νήσος Σούμπα)

Eclectus roratus riedeli (νησιά Τάνιμπαρ)

Eclectus roratus polychloros (Δυτική Παπούα, Νέα Γουινέα)

Eclectus roratus solomonensis (νησιά Σολομώντα)

Δυστυχώς για πολλά χρόνια έγιναν διασταυρώσεις ανάμεσα στα υποείδη με αποτέλεσμα πολλά eclectus να μην ανήκουν επίσημα σε κανένα υποείδος. Γίνονται μεγάλες προσπάθειες πλέον να διασταυρώνονται τα υποείδη σωστά.

Ο κούκος είναι ένα πτηνό με ιδιαίτερο, χαρακτηριστικό κάλεσμα. Ο ερχομός του κούκου στη χώρα μας έχει συνδεθεί στενά με τον ερχομό της Άνοιξης, για αυτό και θεωρείται από τον λαό ως ο κύριος προάγγελός της.

Κούκος, το πτηνό της άνοιξης


Η γνώριμη χαρακτηριστική φωνή του, "κου κου", καθώς και οι ξεχωριστές αναπαραγωγικές του συνήθειες τον κάνουν να ξεχωρίζει από όλα τα αποδημητικά πουλιά.

Περιγραφή

Πρόκειται για ένα μεσαίου μεγέθους πουλί που το μήκος του κυμαίνεται από 32-36 εκατοστά, ενώ το άνοιγμα των φτερούγων του αγγίζει μέχρι και τα 60 εκατοστά. Έχει μακρύ λεπτό σώμα με μακριά στρογγυλεμένη ουρά, με μακριές φτερούγες τις οποίες σε καθιστή θέση κρατά χαμηλωμένες και τον κάνουν να μοιάζει με γεράκι.

Το κεφάλι του είναι μικρό σε σύγκριση με το υπόλοιπο σώμα του. Το κίτρινο ράμφος του είναι κοντόχοντρο, μυτερό και λίγο κυρτό στην άκρη. Το μάτια, ο οφθαλμικός δακτύλιος καθώς και τα ισχυρά του πόδια είναι επίσης κίτρινα.

Ξεχωρίζει γιατί είναι ζυγοδάχτυλο, δηλαδή έχει δυο δάχτυλα μπροστά και δύο πίσω. Το φτέρωμά του είναι γκριζογάλανο στην πλάτη, το λαιμό και τις φτερούγες, ενώ η κοιλιά του είναι υπόλευκη με ραβδώσεις.

Διάκριση φύλου

Τα θηλυκά μοιάζουν αρκετά με τα αρσενικά, ξεχωρίζουν μόνο από τις πιο σκούρες κανελί - μπεζ ραβδώσεις στο στήθος. Τα ανήλικα έχουν γκριζόμαυρες αποχρώσεις και μια λευκή κηλίδα στον αυχένα.

Γεωγραφική κατανομή και βιότοποι

Συναντάται σε ποικίλες δασικές περιοχές, σε ανοιχτά θαμνώδη μέρη, σε αγρούς κτλ. Στην πατρίδα μας ζει και αναπαράγεται στην Κεντρική και Νότια Ελλάδα και σε πεδινά μέρη της Βόρειας Ελλάδας. Είναι ευρύτατα διαδεδομένο πουλί σε όλη την Ευρώπη, την Ασία και τα παράλια της Βορείου Αφρικής.

Διατροφή

Θεωρείται από τα πλέον χρήσιμα πουλιά, μιας και είναι από τα σπάνια πουλιά που τρώνε τις τριχωτές κάμπιες των πεύκων. Εκτός από κάμπιες, τρέφεται με έντομα, σπόρους και μικρούς καρπούς.

Αναπαραγωγή

Ο κούκος είναι παρασιτικό πουλί. Κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγικής περιόδου γεννάει περίπου 25 αυγά. Όμως, το αξιοπερίεργο είναι ότι ενώ δεν φτιάχνει δική του φωλιά, καταφέρνει και πολλαπλασιάζεται με επιτυχία!

Ο θηλυκός κούκος γεννά μιμητικά αυγά, δηλαδή αυγά που μοιάζουν με τα αυγά των άλλων πουλιών και τοποθετεί ένα αυγό κάθε φορά σε μια διαφορετική φωλιά. Τα πουλιά ξενιστές, όχι μόνο κλωσούν το αυγό του κούκου, αλλά υιοθετούν και το νεοσσό και τον φροντίζουν σαν δικό τους, ακόμα και όταν τους ξεπεράσει κατά πολύ στο μέγεθος.

Το αυγό του κούκου εκκολάπτεται νωρίτερα από τα αυγά των άλλων πουλιών. Με το που ξεπροβάλλει ο νεοσσός, παρόλο που έχει κλειστά τα μάτια του, με έναν περίεργο τρόπο πετάει τα υπόλοιπα αυγά από τη φωλιά για να είναι ο μοναδικός που θα επιζήσει. Η επίμονη φωνή του καθώς και μόνιμα ανοιχτό στόμα του, κάνει τους θετούς γονείς να τον τροφοδοτούν συνεχώς με φαγητό με αποτέλεσμα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, να ξεπερνάει σε διαστάσεις τους θετούς γονείς του.

Το μόνο πουλί που καταφέρνει και αναγνωρίζει τα αυγά του κούκου είναι ο μυγοχάφτης, ενώ καρακάξες, κελάδες και άλλα πουλιά αναλαμβάνουν άθελά τους, αλλά με πολύ μεγάλη επιτυχία, το ρόλο των θετών γονιών.

Ένας ακόμα επισκέπτης στην πατρίδα μας που είναι στενός συγγενής του κούκου και που είναι αρκετά εντυπωσιακός στην εμφάνισή του λόγω του χαρακτηριστικού λοφίου, είναι ο Κισσόκουκος Clamator glandarius. Είναι λίγο μεγαλύτερος από τον Ευρωπαϊκό κούκο, αγγίζει τα 40 εκατοστά, και διαφέρει ως προς τον χρωματισμό του φτερώματός του.

Έχει ασημόγκριζη κορώνα με λοφίο, πορτοκαλοκόκκινο οφθαλμικό δακτύλιο, με γκρίζα φτερά γεμάτα λευκά στίγματα, ενώ ο λαιμός και το στήθος είναι μπεζ, λευκή κοιλιά και σκουρόχρωμα πόδια.

Προτιμά τα δάση βελανιδιών, τους ελαιώνες σε θαμνώδεις πεδιάδες με μεμονωμένα δέντρα, ζει σε κοπάδια και είναι επίσης παρασιτικό πουλί δείχνοντας προτίμηση στις φωλιές των καρακαξών. Είναι από τους πρώτους καλοκαιρινούς επισκέπτες στην χώρα μας και θεωρείται από τον λαό ο οδηγός των τρυγονιών.

Το μονότονο κελάηδημα του κούκου καθώς και η ιδιαιτερότητά του γύρω από το φώλιασμά του, τον έχουν καταστήσει πρωταγωνιστή ενός πλήθους παιχνιδιών, τραγουδιών, παροιμιών και λαϊκών παραδόσεων.

Video κούκου

Πολυμέσο youtube: SO1WccH2_YM

Στο βίντεο παρακολουθούμε ένα νεοσσό κούκου που μόλις έχει εκκολαφθεί, να πετά από τα αυγά από τη φωλιά του ξενιστή, μιας Καλαμοποταμίδας στην προκειμένη περίπτωση, έτσι ώστε αυτή να ασχολείται αποκλειστικά με την ανατροφή του νεαρού κούκου.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Cuculus canorus Ελληνική ονομασία: Κούκος, Κόκκυξ ο ωδικός Αγγλική ονομασία: Common cuckoo Τάξη: Κοκκυγόμορφα (Cuculiformes) Οικογένεια: Κοκκυγίδες (Cuculidae) Γένος: Κόκκυξ (Cuculus) Είδος: C. canorus

Υποείδη
Cuculus canorus bakeri
Cuculus canorus bangsi
Cuculus canorus canorus (απαντάται στη χώρα μας)
Cuculus canorus subtelephonus

Η Ανατολική (Ιστερν) Ροζέλα είναι ένας παπαγάλος που μας κάνει μεγάλη εντύπωση λόγω των πολλών και ζωηρών χρωμάτων που διαθέτει.

Ανατολική (Ιστερν) Ροζέλα, ο πολύχρωμος παπαγάλος της ΝΑ Αυστραλίας


Αυτά τα εντυπωσιακά πτηνά προέρχονται από τη μακρινή Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία. Προτιμούν τις δασικές περιοχές, όπου επικρατεί πυκνή βλάστηση. Στη φύση τρέφονται με διάφορους σπόρους, χορταρικά, φρούτα και έντομα. To μέγεθός τους κυμαίνεται γύρω στα 30cm.

Γεωγραφική κατανομή

Οι Ανατολικές Ροζέλες ζουν και αναπαράγονται ως ιθαγενή πτηνά στη νοτιοανατολική Αυστραλία, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες συναντώνται και στη Νέα Ζηλανδία, όπου εισήχθησαν ως κατοικίδια πτηνά και στη συνέχεια (πιθανόν από πουλιά που έφυγαν από το κλουβί) προσαρμόστηκαν στο φυσικό περιβάλλον.

Ιθαγενές - Ξενικό Είδος

Διατροφή

Μπορούμε να δίνουμε στη Ροζέλα μας ηλιόσπορους αλλά η καλύτερη τροφή είναι τα πέλλετς (κοινώς κροκέτες). Επίσης θα πρέπει να τους δίνουμε φρέσκα λαχανικά και φρούτα αφού τα έχουμε πλύνει πολύ καλά. Πρέπει να δίνουμε μεγάλη προσοχή στο καλό πλύσιμο γιατί τα φρούτα και τα λαχανικά είναι ραντισμένα με φυτοφάρμακα, τα οποία αν οι παπαγάλοι μας τα φάνε θα δηλητηριαστούν και μπορεί να με μοιραία κατάληξη, αν δεν τα προλάβουμε.

Φροντίδα

Οι Ροζέλες είναι πανέξυπνα και πολύ περίεργα πουλιά. Είναι λίγο δύσκολα ως προς την εξημέρωσή τους διότι αισθάνονται φόβο (αδικαιολόγητα πολλές φορές) αλλά δεν είναι ακατόρθωτο.

Με υπομονή, επιμονή και χωρίς να τους ασκούμε πίεση μπορούμε να τους κερδίσουμε την εμπιστοσύνη. Ένα καλό δόλωμα μπορεί να γίνει μία λιχουδιά (η οποία μπορεί να είναι μήλο, φρυγανιά κ. Α) ώστε να συνδυάσουν την παρουσία μας με κάτι το ευχάριστο και έτσι να μην μας φοβούνται.

Κλουβιά και υγιεινή

Όπως όλα τα παπαγαλοειδή, έτσι και η Ανατολική Ροζέλα πρέπει να έχει ένα ευρύχωρο κλουβί, όπου θα μπορεί να κινείται χωρίς να ακουμπάει η ουρά της στα σίδερα και να διαθέτει οριζόντια σίδερα για να μπορεί να σκαρφαλώνει, ώστε να ικανοποιεί την τάση της για σκαρφάλωμα. Οι ταΐστρες και η ποτίστρα χρειάζονται καθημερινό καθάρισμα. Η αλλαγή του υλικού που έχουμε στον πάτο του κλουβιού (είτε αυτό είναι χαρτί Α4, άμμος κτλ.) πρέπει να το αλλάζουμε πολύ συχνά.

Καλό θα ήταν να κάνουμε και μια γενική καθαριότητα σε ολόκληρο το κλουβί κάθε μήνα. Μπορούμε να το καθαρίζουμε με ζεστό νερό κι ένα πανάκι ή μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε υγρό πιάτων για καλύτερο αποτέλεσμα. Αλλά μετά πρέπει να το ξεπλύνουμε καλά και με την προϋπόθεση (αν το πλύνουμε με σαπούνι) να έχουμε απομακρύνει τα πουλιά από το κλουβί ώστε να μην το καταπιούν και δηλητηριαστούν. Δεν ενδείκνυται η χρήση απορρυπαντικών, όπως η χλωρίνη διότι βλάπτουν την υγεία των πτηνών.

Χρειάζονται καθημερινά μπάνιο για να διατηρείται το φτέρωμα καθαρό και λαμπερό και να φεύγει η σκόνη. Το καλοκαίρι μπορούμε να τα κάνουμε 2-3 φορές την ημέρα μπάνιο. Το χειμώνα μία φορά κάθε 2 μέρες είναι αρκετή.

Παιχνίδια

Η ύπαρξη παιχνιδιών είναι πολύ σημαντική. Με τα παιχνίδια οι παπαγάλοι περνούν τις περισσότερες ώρες τους. Δεν νιώθουν ανία και έτσι αποφεύγονται δυσάρεστα αποτελέσματα όπως το μάδημα των φτερών. Πρέπει όμως να αποφεύγονται παιχνίδια τα οποία έχουν αιχμηρές άκρες ή μπορούν να προκαλέσουν σοβαρούς τραυματισμούς στον παπαγάλο μας.

Αναπαραγωγή

Η αναπαραγωγή των Eastern Rosella ξεκινάει από την ηλικία των 1,5 με 2 χρόνων. Η περίοδος αναπαραγωγής τους ξεκινά την άνοιξη και συνεχίζεται ως το καλοκαίρι.

Φωλιάζουν σε κουφάλες δέντρων, λίγο ψηλότερα από την επιφάνεια του εδάφους και γεννούν 5-7 αυγά. Οι νεοσσοί ανατρέφονται από τους γονείς για περίπου 35 ημέρες.

Διάκριση φύλου

Η διάκριση φύλου ανάμεσα στην αρσενική ροζέλα και τη θηλυκή είναι οι λευκές κηλίδες που φέρουν οι θηλυκές ροζέλες κάτω από τις φτερούγες τους. Όμως η πιο αξιόπιστη μέθοδος είναι η εξέταση DNA για να δούμε με σιγουριά το φύλο του πουλιού μας. Επίσης τα αρσενικά πτηνά έχουν πιο έντονα χρώματα από τα θηλυκά και είναι πιο μεγαλόσωμα.

Ο μέσος όρος ζωής τους κυμαίνεται στα 15-20 χρόνια (αν και εμένα προσωπικά μου έχουν πει ότι φτάνει και τα 35 χρόνια) αλλά με την καλύτερη φροντίδα που μπορούμε να τους προσφέρουμε μπορούν να ζήσουν και παραπάνω.

Η τιμή της Ανατολικής Ροζέλας κυμαίνεται στα 100-120 ευρώ. Μπορείτε να παρακολουθήσετε τη συζήτηση που αφορά στην τιμή αγοράς των παπαγάλων Ροζέλα, για περισσότερες πληροφορίες.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Platycerus Eximius Ονομασία: Ανατολικός Πλατύκερκος (Ροζέλα) Αγγλική ονομασία: Eastern Rosella Τάξη: Ψιττακόμορφα Οικογένεια: Ψιττακίδες Γένος: Πλατύκερκοι (Platycercus) Είδος: P. eximius

Άλλα είδη Πλατύκερων

Δυτικός Πλατύκερκος - Western Rosella (Platycercus icterotis) (Article) Κόκκινος Πλατύκερκος - Crimson Rosella (Platycercus elegans) (Article)

Κίτρινος Πλατύκερκος - Yellow Rosella (Platycercus elegans adelaidae)

Πλατύκερκος Αδελαΐδας - Adelaide Rosella (Platycercus elegans flaveolus)

Πράσινος Πλατύκερκος - Green Rosella (Platycercus caledonicus) Ωχροκέφαλος Πλατύκερκος - Pale-headed rosella (Platycercus adscitus) Βόρειος Πλατύκερκος - Northern rosella (Platycercus venustus)

Media gallery Ροζελών

Σχετικό περιεχόμενο

Ποια είναι η τιμή των παπαγάλων Ροζέλα;

Ο Σταχτομυγοχάφτης είναι ένα μικρό στρουθιόμορφο πτηνό που ανήκει στην οικογένεια των Μυιοθηρίδων (Μυγοχάφτες). Θερινός μετανάστης στη χώρα μας έως φθινόπωρο που αποχωρεί για την Αφρική και τη νοτιοδυτική Ασία.

Σταχτομυγοχάφτης - Spotted flycatcher


Ο σταχτομυγοχάφτης είναι ένα μικρόσωμο πουλάκι με μέγεθος 13,5 - 15 εκ. Πολύ συχνά συγχέεται με το σπουργίτι σε σημείο που μπορεί να ξεγελάσει ακόμα και έναν έμπειρο παρατηρητή.

Έχει γκριζοκάστανο χρώμα στην πλάτη και τον μανδύα ενώ έχει υπόλευκο χρώμα στην κοιλιά.

Το κεφάλι του είναι σχετικά μεγάλο με μεγάλη κορώνα λόγω των ελαφρά ανασηκωμένων φτερών. Το ράμφος του είναι σκουρόχρωμο αλλά αρκετά μακρύ και δυνατό με μεγάλο άνοιγμα για να συλλέγει έντομα που αποτελούν την κύρια τροφή του.

Τα μεγάλα μαύρα μάτια του περιβάλλονται από δυσδιάκριτο ανοιχτόχρωμο δακτύλιο.

Τα πόδια του είναι κοντά και μαυριδερά με λεπτοκαμωμένα δάχτυλα, ενώ η ουρά του και τα φτερά του είναι μεγάλα.

Το σύντομο διαπεραστικό του κάλεσμα συχνά συγχέεται με του κοκκινολαίμη και του σπίνου.

Διάκριση φύλου

Τα φύλλα δεν έχουν ουσιαστικές διαφορές μεταξύ τους.

Γεωγραφική κατανομή και βιότοποι

Είναι καλοκαιρινός επισκέπτης στη χώρα μας. Τον συναντάμε κυρίως από τον Μάρτιο έως τον Οκτώβριο όπου και μεταναστεύει για την Αφρική ή την νοτιοδυτική Ασία για να διαχειμάσει.

Οι σταχτομυγοχάφτες αναπαράγονται και φωλιάζουν κυρίως σε πάρκα, κοιμητήρια, οπωρώνες, δάση σε κήπους και άλση, όχι μόνο στα ορεινά της πατρίδας μας και σε κάποια νησιά, αλλά και μέσα σε μεγάλες πόλεις.

Γενικά προτιμούν τα ανοίγματα ανάμεσα σε δέντρα ή αναρριχητικούς θάμνους από όπου και κάθονται κορδωτοί, σε όρθια κυρίως στάση, σε εκτεθειμένα σημεία εξορμώντας σε έντομα.

Χαρακτηριστικό τους γνώρισμα η ευκινησία με την οποία κινούνται, κουνώντας συνεχώς την ουρά τους και τις φτερούγες τους νευρικά. Πετούν με επιδεξιότητα, αρπάζουν στον αέρα την ιπτάμενη λεία τους και επιστρέφουν στο ίδιο κλαδί ή σε μια νέα θέση προκειμένου να εντοπίσουν το επόμενο θύραμά τους.

Διατροφή

Ο σταχτομυγοχάφτης, όπως μαρτυρά και το όνομά του είναι εντομοφάγο πουλί, πολύ χρήσιμο στην γεωργία. Τρέφεται με μύγες, κουνούπια, πεταλούδες, μέλισσες, αράχνες κτλ. Σπάνια τρώει ρώγες από ζουμερά φρούτα όπως μούρα και σταφύλια.

Σε περιόδους με έλλειψη τροφής καθώς και σε περιόδους με κακοκαιρία, στρέφεται σε σίτιση στο έδαφος ψάχνοντας και για έρποντα έντομα.

Θα τους εντοπίσουμε πολύ συχνά τα βράδια κοντά σε αναμμένες λάμπες που προσελκύουν πολλά έντομα.

Αναπαραγωγή

Η αναπαραγωγική περίοδος για τους σταχτομυγοχάφτες αρχίζει τον Μάιο και τελειώνει τον Αύγουστο.

Κατασκευάζουν την καλαθωτή φωλιά τους ανάμεσα σε κοιλότητες δέντρων, ή σε χαλάσματα ή ακόμα και σε αναρριχόμενους θάμνους. Χρησιμοποιούν χόρτα, βρύα, κλαδάκια, ιστούς αράχνης για την εξωτερική κατασκευή ενώ εσωτερικά την ντύνουν με πούπουλα και τρίχες.

Την ίδια φωλιά μπορεί να την επισκευάσει και να την χρησιμοποιήσει ξανά και ξανά.

Γεννάει δύο φορές ανά σεζόν, από 4-6 λεία, γυαλιστερά, λευκά αυγά με κόκκινα στίγματα, τα οποία και επωάζει η θηλυκιά για 12-14 μέρες.

Οι νεοσσοί, αφού ταϊστούν και από τους δύο γονείς, είναι έτοιμοι για την πρώτη τους πτήση μετά από 12-15 ημέρες.

Οι σταχτομυγοχάφτες είναι πολύ τολμηρά πουλιά στην υπεράσπιση των φωλιών τους από τους φυσικούς τους εχθρούς.

Η φύση τα έχει προικίσει με ένα μοναδικό προνόμιο. Είναι από τα σπάνια είδη πουλιών που αναγνωρίζουν και ξεχωρίζουν τα δικά τους αυγά, από τα αυγά των ξενιστών, όπως για παράδειγμα του κούκου.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Muscicapa striata Ελληνική ονομασία: Σταχτομυγοχάφτης Αγγλική ονομασία: Spotted flycatcher Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Μυιοθηρίδες (Muscicapidae) Γένος: Μυγοχάφτες (Muscicapa) Είδος: M. striata

Υποείδη

M. s. inexpectata – Κριμαία (νότια Ουκρανία) M. s. mongola – Μογγολία και νότιο-κεντρική Σιβηρία. M. s. neumanni – Νησιά Αιγαίου ως τη Μέση Ανατολή, Καύκασος, βόρειο Ιράν και κεντρική Σιβηρία. M. s. sarudnyi – Ανατολικό Ιράν και Τουρκμενιστάν ως τα βουνά της κεντρικής Ασίας και το βόρειο Πακιστάν. M. s. striata - Ευρώπη ως τη δυτική Σιβηρία, βορειοδυτική Αφρική.

Οι Blue Fronted Amazon είναι από τους πιο έξυπνους και πιο όμορφους παπαγάλους. Το μέγεθος του είναι 35-42 εκατοστά, μέγεθος του φτερού 20-22 cm και της ουράς 13 εκατοστά. Το βάρος του Blue Fronted Amazon είναι 400-520 γραμμάρια.

Παπαγάλοι Blue-fronted Amazon

 Φωτο Blue Fronted Amazon

Στο φτέρωμά του Blue Fronted Amazon κυριαρχεί το πράσινο και σκούρο πράσινο χρώμα, το μέτωπο του είναι μπλε χρώμα (από αυτό και λέγεται Blue Fronted). Τα μάγουλα, ο λαιμός και το πάνω μέρος του κεφαλιού έχουν έντονο κίτρινο χρώμα. Στους όμους και μέσα από αυτούς, υπάρχει λίγο κόκκινο και κίτρινο χρώμα.

Τα φτερά πτήσης στις άκρες τους αλλάζουν χρώμα προς το μπλε η πράσινο-μπλε. Τα φτερά στην ουρά του είναι τρίχρωμα (κόκκινο-πράσινο-κίτρινο χρώμα).

Ο Blue Fronted Amazon έχει δυνατό μεγάλο μαύρο ράμφος (3-3,5 εκ). Γύρω από τα μάτια του υπάρχει ένα λεπτό δαχτυλίδι από άσπρο δέρμα χωρίς πούπουλα. Τα μάτια του πουλιού έχουν ωραίο καφέ χρώμα, τα οποία με τα χρόνια γίνονται πιο κίτρινα.

Ζει στα δάση του Αμαζονίου (Βραζιλία, Βολιβία, Παραγουάη, Αργεντινή). Τους παπαγάλους του Αμαζονίου τους κυνηγούν και τους σκοτώνουν οι ντόπιοι κάτοικοι και οι χωρικοί, επειδή τρώνε από τα χωράφια τους. Ακόμα, τους σκοτώνουν για να τρώνε το κρέας τους.

Η περιγραφή του Παπαγάλου Αμαζονίου με Μπλε Μέτωπο έγινε για πρώτη φορά το 1800.

Αναπαραγωγή

Τη φωλιά τους την κάνουν σε μεγάλες και βαθιές τρύπες παλιών δέντρων. Κάνουν συνήθως 2-4 άσπρα αυγά τα οποία κλωσάει μόνο το θηλυκό για 29-30 μέρες. Μετά οι γονείς ταΐζουν τα μικρά μαζί και σε 2 μήνες τα μικρά Blue Fronted Amazon βγαίνουν για πρώτη φορά από τη φωλιά και προσπαθούν να πετάξουν. Οι γονείς τους εξακολουθούν να ταΐζουν και να τα προσέχουν για ακόμα 2 μήνες περίπου.

Οι Blue Fronted Amazon ως κατοικίδια

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που διατηρούν και φροντίζουν Blue Fronted Amazon. Είναι πολύ έξυπνα πουλιά με πολύ καλή δυνατότητα ομιλίας. Τα πουλιά αυτά μπορούν να χρησιμοποιούν τις φράσεις που έχουνε μάθει στην κατάλληλη ηλικία! Όμως, αν το πουλί είναι άγριο και δεν είναι εκτροφής, θα ακούτε συχνά την πολύ δυνατή φωνή του, που δεν είναι καθόλου ευχάριστη! Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να σκεφτείτε καλά πριν να πάρετε έναν Blue Fronted Amazon για κατοικίδιο.

Τα πουλιά νεαρής ηλικίας (μέχρι 1 η 2 χρόνων), μπορούν να εκπαιδευτούν πολύ εύκολα. Μπορούν ακόμη να ξεχωρίζουν το αφεντικό τους από τα άλλα άτομα. Αν φροντίζετε καλά τον Blue Fronted Amazon σας, μπορεί να ζήσει μέχρι 80 και 90 χρόνια (αυτός είναι άλλος ένας λόγος που πρέπει να σκεφτείτε πριν τον πάρετε)!

Ο διαχωρισμός του φύλου γίνεται με εξέταση DNA.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Amazona aestiva Ελληνική ονομασία: Παπαγάλος Αμαζονίου με μπλε μέτωπο Αγγλική ονομασία: Blue Fronted Amazon Τάξη: Ψιττακόμορφα (Psittaciformes) Οικογένεια: Ψιττακίδες (Psittacidae) Γένος: Amazona Είδος: A. aestiva

• Υπάρχει ένα ακόμη είδος Blue Fronted, ο Amazona aestiva xanthopteryx. Οι διαφορές ανάμεσα στα 2 είδη είναι πολύ μικρές. Ο A. a. xanthopteryx έχει πιο πολύ κίτρινο χρώμα στους ώμους του.

Media gallery παπαγάλων Αμαζονίου

Σχετικό περιεχόμενο

Παπαγάλοι Αμαζονίου - Amazon Parrots (Amazona)

Η μάινα ήταν κατά το παρελθόν από τα πιο δημοφιλή κατοικίδια πτηνά, λόγω της ικανότητά τους να αναπαράγουν ήχους και να μιμούνται την την ανθρώπινη ομιλία.

Μάινα, το πουλί μίμος


Η μάινα είναι ένα πουλί που προέρχεται αλλά και συναντάται ευρύτατα στην Ινδία, στο Νεπάλ, την Κεϋλάνη, την Σρι Λάνκα, την Ινδονησία, σε μεγάλες περιοχές της Νοτιοανατολικής Ασίας, την Μαλαισία, την Νότια Κίνα, την Ιαπωνία αλλά και σε περιοχές των ΗΠΑ.

Ο φυσικός βιότοπος της Μάινας είναι τα υγρά καταπράσινα δάση φυλλοβόλων, οι αραιές καλλιεργούμενες εκτάσεις ή ακόμα και στην ζούγκλα. Γενικά προτιμούν τις περιοχές με υψηλή υγρασία και συχνές βροχοπτώσεις. Στην Αμερική συναντάται σε αστικούς κήπους και σε πάρκα σε περιοχές όπως το Μαϊάμι, η Φλώριδα, η Χαβάη και αλλού.

Περιγραφή

Η Μάινα είναι ένα ιδιαίτερα θορυβώδες πουλί που το μέγεθός του δεν ξεπερνάει τα 30 εκατοστά. Το φτέρωμά της είναι γυαλιστερό μαύρο με μωβ αποχρώσεις σε λαιμό και κεφάλι. Ξεχωρίζει από το έντονο πορτοκαλοκόκκινο ράμφος της, τα κίτρινα δυνατά πόδια της, καθώς για τους έντονους κίτρινους σάρκινους λοβούς στα μάγουλα, κάτω από τα μάτια και πίσω από το κεφάλι.

Γενικά η Μάινα έχει κοντή ουρά και μακριές φτερούγες, που δίνουν την εικόνα ενός στιβαρού πουλιού. Κατά το πέταγμα είναι εμφανής μια λευκή ρίγα στην φτερούγα. Τα δύο φύλλα δεν έχουν ιδιαίτερες διαφορές μεταξύ τους.

Και τα δύο γένη παρουσιάζουν μια ποικιλία ήχων, κλήσεων, σφυριγμάτων και μελωδικών κελαηδημάτων κατά προτίμηση την αυγή ή το σούρουπο. Η ικανότητά τους να μαθαίνουν να αναπαράγουν ακόμα και την ανθρώπινη ομιλία με εκπληκτική ακρίβεια και σαφήνεια σε βαθμό που ξεπερνούν και κάποια είδη παπαγάλων, καθιστούν τη Μάινα ως περιζήτητο είδος, σε σημείο που οι ιθαγενείς εκτρέφουν και αναπαράγουν τα πουλιά αυτά και τα πουλούν ως κατοικίδια.

Πολύ συχνά οι ντόπιοι κατασκευάζουν τεχνητές φωλιές προσελκύοντας τις Μάινες να αναπαραχθούν εκεί με σκοπό να πάρουν στη συνέχεια τους νεοσσούς προετοιμάζοντάς τα για το εμπόριο πουλιών συντροφιάς.

Αναπαραγωγή

Οι Μάινες είναι μονογαμικά πουλιά, που κατά την περίοδο της αναπαραγωγής ζούνε σε μικρά κοπάδια, χωρίς να επιδεικνύουν επιθετική συμπεριφορά για την εδαφική κατάκτηση της περιοχής τους. Επιλέγουν μέρη με αραιή βλάστηση και κατασκευάζουν την φωλιά τους σε τρύπες δέντρων χρησιμοποιώντας κλαδάκια, φύλλα, φτερά ακόμα και χαρτιά.

Και τα δύο φύλα συμμετέχουν εξίσου στην κατασκευή της φωλιάς. Η αναπαραγωγική περίοδος ξεκινάει τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούλιο. Η θηλυκιά γεννάει από 2-4 γαλαζοπράσινα αυγά με καφετιά στίγματα και τα επωάζει για 17-18 ημέρες. Το ζευγάρι συμμετέχει εξ ίσου στο μεγάλωμα των νεοσσών.

Οι εκκολαπτόμενοι νεοσσοί σχεδόν σε ένα μήνα εγκαταλείπουν την φωλιά και το ζευγάρι ετοιμάζεται για την επόμενη γέννα. Κατά την αναπαραγωγική φάση το ζευγάρι καταφέρνει να μεγαλώσει 2-3 γενιές πουλιών.

Διατροφή

Η διατροφή τους αποτελείται από νέκταρ φρούτων, έντομα που βρίσκουν πάνω στα δέντρα καθώς και ιπτάμενους τερμίτες, σαύρες, σπόρους, μικρούς καρπούς από διάφορα δέντρα και θάμνους, καθώς και φρούτα. Λατρεύουν τα μούρα και τα σύκα.

Η αυξημένη ζήτησή της έχει συντελέσει στην μείωση του είδους με αποτέλεσμα η διακίνησή του μέσω να εμπορίου να θεωρείται παράνομη.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Gracula religiosa Ελληνική ονομασία: Μάινα Αγγλική ονομασία: Common hill myna, Mynah, Hill myna Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Στουρνίδες (Sturnidae) Γένος: Gracula Είδος: G. religiosa

Υποείδη

G. r. andamanensis – Νησιά Ανταμάν. G. r. batuensis – Μπατού και νησιά Mentawai. G. r. halibrecta – Νησιά Νικομπάρ. G. r. intermedia – ΒΔ Ινδοκίνα, ΒΑ Ινδία και νότια Κίνα G. r. palawanensis – Παλαουάν Φιλιππίνες G. r. peninsularis – Κεντρική Ινδία G. r. religiosa – Νήσοι Μεγάλες Σούνδες (εκτός του Σουλαουέζι) και Peninsular Μαλαισία G. r. venerata – Δυτικές Μικρές Σούνδες Νήσοι

Άλλα είδη της οικογένειας των στουρνίδων

Αγιοπούλι (Pastor roseus) Ψαρόνι (Sturnus vulgaris)