Ο χρυσοβασιλίσκος είναι από τα πιο μικροσκοπικά πουλάκια που αποτελούν ένα πραγματικό στολίδι για την Ευρωπαϊκή ορνιθοπανίδα. Στην Ευρώπη είναι γνωστός με το όνομα goldcrest.
Χρυσοβασιλίσκος, το πιο μικρόσωμο πουλί της Ευρώπης
Ο Χρυσοβασιλίσκος είναι το πιο μικρόσωμο πουλί της Ευρώπης. Έχει συμπαγή εμφάνιση, κοντό λαιμό με αναλογικά μεγάλο κεφάλι, μακρύ, λεπτό και μυτερό ράμφος, μεγάλα μαύρα σαν χάντρες μάτια που στολίζουν το ανοιχτόχρωμο πρόσωπό του. Έχει μια φαρδιά κίτρινη λωρίδα στο κεφάλι με μαύρες λωρίδες στο πλάι.
Έχει κοντή ουρά, στενή σχεδόν τετραγωνισμένη και ελαφρά διχαλωτή, ενώ στις φτερούγες διακρίνεται μια λευκή ρίγα που σχηματίζει γωνία. Τα μάγουλα είναι γκριζοπράσινα και τα πόδια του έχουν γκριζοσάρκινη απόχρωση. Γενικά έχει μια πολύ χαριτωμένη όψη.
Διάκριση φύλου
Στα αρσενικά του είδους, η κορώνα είναι ελαφρώς πορτοκαλί. Το φτέρωμα στον λαιμό είναι ανοιχτό γκρίζο, στην πλάτη, τον μανδύα και το ουροπύγιο είναι ανοιχτοπράσινο, ενώ το στήθος και την κοιλιά έχουν υπόλευκο χρωματισμό.Το μέγεθός του Χρυσοβασιλίσκου κυμαίνεται από 8,5-9,5 εκατοστά.
Γεωγραφική κατανομή και βιότοποι
Συναντάται πολύ συχνά σε δάση κωνοφόρων και ελάτης, σε δάση με κέδρους και κυπαρίσσια, ακόμα και σε ελαιώνες, πάρκα, αλσύλλια κτλ. Εντοπίζεται στην Ελλάδα, την Κύπρο, τη Μεσόγειο μέχρι και την Μαδέρα, τη Βόρειο Αφρική, ενώ τοπικά συναντάται μέχρι και την Βόρεια Ευρώπη, την Σκανδιναβία, τα παράλια της Τουρκίας και την Ασία.Το γεγονός ότι είναι μικροσκοπικά και αεικίνητα, μιας και φτεροκοπούν συνεχώς από κλαδί σε κλαδί αναζητώντας την τροφή τους, τα κάνει να μην γίνονται εύκολα αντιληπτά από το ανθρώπινο μάτι. Γενικά είναι ενεργητικά και δραστήρια πουλάκια και πολύ κοινωνικά με άλλα είδη πουλιών.
Εκτός από την περίοδο αναπαραγωγής, θα τα δούμε τον χειμώνα σε χαλαρά σμήνη μαζί με παπαδίτσες ή με άλλα είδη μικρόσωμων πουλιών.
Η διατροφή του περιλαμβάνει κυρίως ποικιλίες εντόμων και αράχνες.
Αναπαραγωγή
Η αναπαραγωγική περίοδος για τους Χρυσοβασιλίσκους ξεκινά τον Μάιο. Προτιμά να φωλιάζει σε πυκνούς θάμνους ή σε εξωτερικά κλαδιά κωνοφόρων δέντρων.Το ζευγάρι χτίζει μαζί μια μικροσκοπική σφαιρική φωλιά, πλεγμένη με βρύα, λειχήνες καθώς και ιστούς αράχνης. Εσωτερικά την επενδύει με φτερά και εκεί η θηλυκιά εναποθέτει από 9-11 μικροσκοπικά υπόλευκα αυγά με καφετιά στίγματα.
Μετά από επώαση 16 ημερών ξεπετάγονται οι πρώτοι νεοσσοί οι οποίοι φροντίζονται εξίσου και από τους δύο γονείς και αφήνουν τη φωλιά σε 20 μέρες περίπου.
Το κελάηδημά του αποτελείται άλλοτε από ηχηρά σύντομα καλέσματα με υψηλότονες και τσιριχτές νότες και άλλοτε από χαμηλότονες σύντομες τρίλιες.
Ο Χρυσοβασιλίσκος έχει πολλές ομοιότητές με τον Πυρροβασιλίσκο ως προς τις διατροφικές συνήθειες, τη συμπεριφορά, τη αναπαραγωγή και τον βιότοπό τους, ενώ διαφέρουν ανεπαίσθητα ως προς τον χρωματισμό του φτερώματός τους και ελαφρά ως προς το κελάηδημά τους.
Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση
Διωνυμική ονομασία: Regulus regulus Ελληνική ονομασία: Βασιλίσκος ο γνήσιος Αγγλική ονομασία: Goldcrest Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Βασιλισκίδες (Regulidae) Γένος: Βασιλίσκος (Regulus) Είδος: R. regulusΥποείδη
Regulus regulus azoricus Regulus regulus buturlini Regulus regulus coatsi Regulus regulus ellenthalerae Regulus regulus himalayensis Regulus regulus hyrcanus Regulus regulus inermis Regulus regulus japonensis Regulus regulus regulus Regulus regulus sanctaemariae Regulus regulus sikkimensis Regulus regulus teneriffae Regulus regulus tristis Regulus regulus yunnanensisΣχετικό περιεχόμενο
Πυρροβασιλίσκος (Regulus ignicapillus)Οι Hahn's Macaw (Χανς Μακάο) είναι μια "μικρογραφία" των macaw. Αποτελούν μια προσιτή λύση για όσους έχουν προβλήματα χώρου, τους απασχολεί το οικονομικό και θα ήθελαν έναν τέτοιο παπαγάλο.
Hahn's Macaw, μια "μικρογραφία" των Macaw
Οι παπαγάλοι Macaw κεντρίζουν αναμφίβολα το ενδιαφέρον όλων μας με την παρουσία τους. Το πολύχρωμο πτέρωμα τους, το μεγάλο μέγεθος και οι ικανότητες ομιλίας τους κατατάσσει ως "βασιλιάδες" των παπαγάλων και αυτό είναι κάτι που απαιτεί υψηλές απαιτήσεις φροντίδας από όλες τις απόψεις.
Οι Hahn's macaw μπορούν να αποτελέσουν μια εναλλακτική πρόταση για όσους θα ήθελα έναν μεγάλο παπαγάλο αλλά δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις φροντίδας ενός μεγαλύτερου Macaw.
Περιγραφή
O Hahn's macaw ή αλλιώς Red-shouldered Macaw, κατάγεται από τα τροπικά δάση της Βενεζουέλας και Βραζιλίας. Το συνολικό του μέγεθος ανέρχεται στα 30-35 εκατοστά και το συνολικό του βάρος 130-200 γραμμάρια.Όπως όλοι οι Macaw έχουν και αυτοί μακριά ουρά και μεγάλο κεφάλι, σε σχέση με το υπόλοιπο σώμα τους. Το γενικό τους χρώμα είναι πράσινο, στην ουρά λαδί και ψηλά στο κεφάλι υπάρχει μπλε.
Στους ώμους και μέσα από αυτούς κυριαρχεί το κόκκινο εξ ου και η ονομασία Red-shouldered Macaw. Το χρώμα των ματιών τους είναι πορτοκαλί και το δέρμα γύρω από αυτά λευκό και χωρίς πτέρωμα.
Συμπεριφορά των Red-shouldered Macaw
Ο χαρακτήρας του Hahn's είναι ακριβώς όπως και ενός μεγάλου macaw. Αυταρχικός, ανεξάρτητος και ατίθασος. Δεν μπορεί να αντιληφθεί το μικρό του μέγεθος και συχνά θα τον δούμε να προσεγγίζει μεγαλύτερα πτηνά ή ζώα, για αυτό το λόγο ο ιδιοκτήτης θα πρέπει να προσέχει τις συναναστροφές του.Όπως προανέφερα, είναι ατίθασος και θέλει να είναι ανεξάρτητος, για αυτό ο ιδιοκτήτης δεν θα πρέπει να είναι ανεκτικός απέναντι του και να του δείχνει πότε θα πρέπει να μπει ή αν βγει από το κλουβί του κτλ.
Η ικανότητα μίμησης του Hahn's Macaw είναι πάρα πολύ καλή σε σχέση με το μέγεθός τους και γίνονται καταπληκτικά κατοικίδια ακόμα και για οικογένειες με μικρά παιδιά.
Διατροφή
Η διατροφή των Hahn's Macaw αποτελείται από μείγμα σπόρων, φρούτα και αρκετές πρωτεΐνες Χρειάζονται συχνά συμπληρώματα (βιταμίνες, ασβέστιο) και ιδίως κατά την αναπαραγωγή το θηλυκό θέλει καθημερινά ασβέστιο.Διάκριση φύλου
Η διάκριση φύλλου των Hahn's Macaw γίνεται με εξέταση DNA και το θηλυκό γεννά από 2-5 αυγά και τα επωάζει για 24 μέρες. Οι νεοσσοί αποκτούν πλήρως το πτέρωμα τους στην ηλικία των 3 μηνών περίπου. Σύντομα θα μάθετε και την εξέλιξη ενός μωρού.Βίντεο Hahn's Macaw που μιλάει
Πολυμέσο youtube: x1Hdm4_k6jsΟνοματολογία και συστηματική ταξινόμηση
Διωνυμική ονομασία: Diopsittaca nobilis (πρώην Ara nobilis) Αγγλική ονομασία: Hahn's macaw ή Red-shouldered Macaw Τάξη: Ψιττακόμορφα (Psittaciformes) Οικογένεια: Ψιττακίδες (Psittacidae) Γένος: Diopsittaca Είδος: Diopsittaca nobilisMedia gallery Macaws
Σχετικό περιεχόμενο
Παπαγάλοι Μακάο (Macaw)Τα Καναρίνια Γκλόστερ (Gloster) θεωρούνται από τα πιο αγαπημένα είδη καναρινιών. Χαρακτηριστικό τους γνώρισμα είναι το "σκουφί" στο κεφάλι τους, καθώς και το μικρό, σφιχτό σώμα τους. Πρόκειται για μια ράτσα που δημιουργήθηκε από τους κατοίκους του Γκλόστερ, απ' όπου και πήρε το όνομά της.
Γνωριμία με το καναρίνι Γκλόστερ (Gloster)
Το Gloster προέκυψε από τη διασταύρωση τριών ρατσών καναρινιών: τα μίνι Μπόρντερ, τα λοφιοφόρα Ρόλλερ και το καναρίνι Fife Fancy. Με τον καιρό εξελίχθηκε σε δύο βασικούς τύπους:- Consort: Χωρίς σκουφί.
- Corona: Με σκουφί.
Το όνομα του καναρινιού εμπνεύστηκε από την πόλη Gloster. Το 1949 δημιουργήθηκε η πρώτη λέσχη καναρινιών Gloster, και σήμερα υπάρχουν εκατοντάδες σύλλογοι σε όλο τον κόσμο.
Κριτήρια βαθμολόγησης των Gloster
Κεφάλι
- Corona: Το σκουφί πρέπει να είναι ολοστρόγγυλο και γεμάτο, να σβήνει στον σβέρκο και να καλύπτει μερικώς τα μάτια.
- Consort: Μεγάλο, πεπλατυσμένο και στρογγυλό κεφάλι με διακριτά "φρύδια".
Σώμα
Το σώμα πρέπει να είναι στρογγυλό, γεμάτο, με πλατύ στήθος και κοντό, γεροδεμένο λαιμό. Βαθμολογία: 20 πόντοι.Φτέρωμα
Ίσιο, προσκολλημένο στο σώμα χωρίς πούπουλα που προεξέχουν.Βαθμολογία: 15 πόντοι.
Μέγεθος
Το ιδανικό μέγεθος είναι έως 11,5 εκ., με προτίμηση στα μικρόσωμα πουλιά.Βαθμολογία: 15 πόντοι.
Στάση
Ημιόρθια και περήφανη στάση, παρά το στρογγυλό σχήμα του σώματος.Βαθμολογία: 10 πόντοι.
Ουρά
Κοντή, ίσια, σε ευθεία με το σώμα.Βαθμολογία: 5 πόντοι.
Πόδια
Κοντά, ελαφρώς λυγισμένα, με μηρούς καλυμμένους από φτέρωμα.Βαθμολογία: 5 πόντοι.
Γενική κατάσταση
Το πουλί πρέπει να δείχνει υγιές, καθαρό και ζωηρό.Βαθμολογία: 10 πόντοι.
Επιλογή ζευγαριών
Η ποιότητα του φτερώματος και το μέγεθος του σώματος είναι καθοριστικά. Κατά την επιλογή πουλιών για αναπαραγωγή:- Υγιές πουλί: Προτεραιότητα στην υγεία.
- Στοχευμένα χαρακτηριστικά: Αν υπάρχει πρόβλημα στο μέγεθος, προτιμώνται μικρόσωμα πουλιά.
- Συνδυασμός χαρακτηριστικών: Αποφύγετε το ζευγάρωμα πουλιών με τις ίδιες αδυναμίες.
Τέλος, η καταγραφή και αξιολόγηση των χαρακτηριστικών κάθε πουλιού βοηθά στον σωστό σχεδιασμό της εκτροφής.
Media gallery καναρινιών Gloster
Σχετικό περιεχόμενο
Gloster Καναρίνια Τύπου Μπορούμε να βάλουμε για αναπαραγωγή δύο σκουφάτα gloster;Ο Australian king parrot ή βασιλικός παπαγάλος της Αυστραλίας όπως είναι η ελληνική του ονομασία κατάγεται προφανώς από την Αυστραλία και πιο συγκεκριμένα από την ανατολική πλευρά της. Ζει σε τροπικά, σε υγρά και σε δάση ευκαλύπτων.
Ο Αυστραλιανός παπαγάλος king parrot
Ο Australian king parrot είναι ένας παπαγάλος που έχει αρκετές ομοιότητες με την Crimson Rosella. Πολλοί από αυτούς παρατηρούνται συχνά σε μικρές ομάδες με Ροζέλες.
Περιγραφή
Ο χρωματισμός τους περιλαμβάνει το κόκκινο, το πράσινο και το βαθύ μπλε χρώμα. Το συνολικό τους μέγεθος ανέρχεται στα 40-42 εκατοστά και το βάρος τους ανέρχεται στα 200-220 γραμμάρια.Διάκριση φύλου
Είναι ο μόνος Αυστραλιανός παπαγάλος που έχει κατακόκκινο κεφάλι από το οποίο γίνεται και η διάκριση των δύο φύλων. Το ενήλικο αρσενικό έχει κόκκινο κεφάλι και κόκκινο στήθος ενώ το αντίστοιχο θηλυκό έχει πράσινο κεφάλι και στήθος.Συμπεριφορά
Πρόκειται για ένα καταπληκτικό κατοικίδιο με εξαίρετο χαρακτήρα που είναι κατάλληλος για οικογένεια. Η ικανότητα μίμησης είναι μικρή αλλά με προσπάθεια μπορεί να μάθει να μιμείται και το προσδόκιμο ζωής στην αιχμαλωσία είναι περίπου 25 έτη.Διατροφή
Η διατροφή του αποτελείται κυρίως από σπόρους και φρούτα που τα βρίσκει στα υγρά δάση στα οποία και διαμένει.Αναπαραγωγή
Όταν ενηλικιωθούνε πλήρως (στα 3 έτη) φωλιάζουν σε κουφάλες δέντρων που η είσοδος της φωλιάς είναι ψηλά (10 μέτρα) αλλά η εσωτερική φωλιά με τα αυγά βρίσκεται κυρίως στην βάση του δέντρου (περίπου στο μισό με ένα μέτρο από το έδαφος).Η αναπαραγωγική τους περίοδος ξεκινάει τον Σεπτέμβριο και τελειώνει τον Ιανουάριο. Γεννά 4-6 αυγά άσπρου χρώματος και τα επωάζει μόνο το θηλυκό για 20 περίπου ημέρες. Οι νεοσσοί εγκαταλείπουν την φωλιά τους περίπου στις 5 εβδομάδες.
Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση
Διωνυμική ονομασία: Alisterus scapularis Ελληνική ονομασία: Βασιλικός παπαγάλος της Αυστραλίας Αγγλική ονομασία: Australian king parrot Τάξη: Ψιττακόμορφα (Psittaciformes) Οικογένεια: Ψιττακουλίδες (Psittaculidae) Γένος: Alisterus Είδος: A. scapularisΤο κοινό ορτύκι είναι πτηνό της ελληνικής πανίδας, που εκτρέφεται και έως οικόσιτο. Στη φύση ζει κυρίως στο έδαφος, εκτρέφεται όμως για τα αυγά και το κρέας του.
Περιγραφή κοινού ορτυκιού
Το κοινό ορτύκι είναι το μικρότερο είδος του γένους πτηνών των ορτυκιών coturnix. Έχουν μήκος 16-22 εκ. και βάρος 90-130 γρ. Το άνοιγμα των φτερούγων τους κυμαίνεται μεταξύ 30-35 εκ. Έχει φτέρωμα φαιό με ραβδώσεις κίτρινου και καφέ χρώματος. Τα πόδια του ορτυκιού είναι κοντά και έχουν σκούρο καφέ χρώμα.
Διάκριση φύλου
Η διάκριση μεταξύ του αρσενικού και του θηλυκού ορτυκιού γίνεται με βάση το χρώμα του στήθους και του λαιμού. Σε αυτή την περίπτωση τα θηλυκά ορτύκια διακρίνονται από τα μαύρα στίγματα που διαθέτουν.Βιότοπος
Τα ορτύκια είναι από τα πτηνά τα οποία περνούν μεγάλο μέρος της ζωής τους στο έδαφος, κάτι που εκτός από την τροφή τους παρέχει και την απαραίτητη κάλυψη από τους εχθρούς τους. Τρέφονται, κινούνται και κρύβονται στο έδαφος. Ιδανικοί βιότοποι για τα ορτύκια είναι οι καλλιέργειες με καλαμπόκια, τριφύλλια, κ. Α.Οι βιότοποι αυτοί αποτελούν, ταυτόχρονα, και τις αναπαραγωγικές περιοχές των ορτυκιών.
Το ορτύκι αποτελεί μεταναστευτικό πτηνό. Διαχειμάζει στην Αφρικανική ήπειρο και την Δ. Ασία, ενώ η Κεντρική Ευρώπη αποτελεί την περιοχή αναπαραγωγής του. Η χώρα μας αποτελεί μια από τις επιλογές των ορτυκιών για τον σκοπό αυτό. Η διαδικασία της μετανάστευσης γίνεται πάντα κατά τις νυκτερινές ώρες και φυσικά όταν οι καιρικές συνθήκες το επιτρέπουν.
Διατροφή
Η διατροφή των ορτυκιών περιλαμβάνει σπόρους, βλαστούς, έντομα, σκουλήκια, σαλιγκάρια, μυρμήγκια και σκαθάρια τα όποια τους είναι απαραίτητα κυρίως κατά την διάρκεια της αναπαραγωγικής περιόδου.Απειλή για τα ορτύκια αποτελούν τα φίδια, οι αλεπούδες, τα γεράκια, οι σκαντζόχοιροι και φυσικά ο άνθρωπος με τις διάφορες καταστροφικές δραστηριότητές του.
Τα ορτύκια είναι πτηνά που μπορούν να επιβιώσουν σε κατάσταση αιχμαλωσίας, καθώς και να αναπαραχθούν σχετικά εύκολα.
Αναπαραγωγή
Η αναπαραγωγή τους ξεκινάει τον Μάιο και ολοκληρώνεται τον Αύγουστο. Στην χώρα μας φθάνουν στις αρχές Απριλίου. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα αρσενικά ορτύκια φθάνουν νωρίτερα από τα θηλυκά στις περιοχές αναπαραγωγής, ώστε να βρουν την κατάλληλη τοποθεσία.Κατά την περίοδο αυτή, τα αρσενικά ορτύκια υπερασπίζουν με δυναμισμό το έδαφός τους. Τα θηλυκά φτιάχνουν μόνα τους την φωλιά στο έδαφος και γεννούν 2 με 3 φορές τον χρόνο κάνοντας από 6-13 αυγά σκουροπράσινου χρώματος με μαύρες κηλίδες. Η επώαση των αυγών διαρκεί 17-20 ημέρες.
Τα θηλυκά ορτύκια δείχνουν μεγάλη τρυφερότητα τόσο κατά τη διάρκεια της επώασης όσο και της ανατροφής των νεοσσών. Τα μικρά σε 19 ημέρες έχουν αποκτήσει πλήρες πτέρωμα, αλλά έχουν την ικανότητα να εκτελούν μικρές πτήσεις από την 10 κιόλας ημέρα της ζωής τους.
Μετά από 40 περίπου ημέρες είναι ικανά και έτοιμα να ακολουθήσουν το κοπάδι στην αποδημία.
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των ορτυκιών είναι το έντονο αίσθημα αναπαραγωγής τους, αφού σε περιπτώσεις καταστροφής της φωλιάς τους επιμένουν να ζευγαρώνουν.
Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση
- Διωνυμική ονομασία: Coturnix coturnix
- Ελληνική ονομασία: Κοινό ορτύκι
- Αγγλική ονομασία: Common quail
- Τάξη: Ορνιθόμορφα
- Οικογένεια: Φασιανίδες
- Γένος: Ορτύκια (Coturnix)
- Είδος: C. coturnix
Media gallery Ορτυκιών
Σχετικό περιεχόμενο
Το ορτύκι και τα είδη του Κοινό ορτύκι (Coturnix coturnix) Διαχείριση και εκτροφή ορτυκιών
Ως turacos ορίζονται τα πτηνά που ανήκουν στην οικογένεια Μουσοφαγίδες (Musophagidae). Χαρακτηριστικά τους είναι τα εντυπωσιακά λοφία και οι μακριές ουρές τους. Τα turacos είναι επίσης γνωσά για τις χρωστικές που τους δίνουν τα λαμπερά πράσινα και κόκκινα φτερά τους.
Μουσοφαγίδες, η Οικογένεια των Turacos
Οι περισσότερες Μουσοφαγίδες είναι πτηνά μεσαίου μεγέθους, με εξαίρεση το Μεγάλο Μπλε Turaco. Το μήκος τους κυμαίνεται από 40 έως 75 εκ.
Η πτήση των Turacos είναι αδύναμη αλλά είναι πολύ καλοί αναρριχητές. Είναι "ημι-ζυγοδακτυλα" πτηνά αφού το τέταρτο (εξωτερικό) δάκτυλο μπορεί να γυρίσει προς τα εμπρός ή και πίσω. Αυτό τους δίνει τη δυνατότητα να μετακινούνται εύκολα από κλαδί σε κλαδί αλλά και μέσα στην πυκνή βλάστηση.
Διάκριση φύλου
Τα Τουράκος δεν παρουσιάζουν φυλετικό διμορφισμό, οπότε ο καθορισμός του φύλου τους γίνεται μόνο με χειρουργική εξέταση ή με τεστ DNA.Το χρώμα των Turacos
Η χρωστική στα φτερά των πράσινων Turacos είναι η μόνη πραγματική πράσινη χρωστική ουσία στα πτηνά που είναι γνωστή έως σήμερα. Το πράσινο χρώμα στα υπόλοιπα πουλά προκύπτει από την κίτρινη χρωστική των καροτενοειδών, σε συνδυασμό με την πρισματική φυσική δομή του φτερού η οποία διαχέει το φως με τέτοιον τρόπο που δίνει αποχρώσεις του πράσινου ή μπλε χρώματος.Τα φτερά των Turaco περιέχουν επίσης την κόκκινη χρωστική ουσία Τουρακίνη (Turacin), σε αντίθεση με άλλα πουλιά όπου το κόκκινο χρώμα τους οφείλεται στα καροτενοειδή.
Και οι δύο χρωστικές προέρχονται από πορφυρίνες και είναι γνωστές μόνο στις Μουσοφαγίδες, ενώ η ελάχιστα μελετημένη τουρακοβερδίνη (turacoverdin) μπορεί να είναι σχετική και με άλλα πουλιά.
Διατροφή
Τα Turacos είναι κατά βάση φρουτοφάγα πτηνά. Περνούν το χρόνο τους αποκλειστικά στα δέντρα αναζητώντας φρούτα και μικρά ασπόνδυλα.Η διατροφή των Turaco αποτελείται από τεμαχισμένα φρούτα (και κάποια λαχανικά), όπως σταφύλια, μήλα, μπανάνες, πεπόνια, παπάγια, αχλάδια κλπ. Καταναλώνουν τουλάχιστον πέντε διαφορετικά είδη φρούτων την ημέρα!
Τα γκρίζα και μπλε είδη Τουράκο χρειάζονται περισσότερα λαχανικά στη διατροφή τους και γενικά δεν θεωρούνται πτηνά για αρχάριους.
Ως βασική τροφή δίνουμε pellets για Softbills καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας. Οι υπόλοιπες τροφές τους πρέπει να κόβονται σε αρκετά κομμάτια ώστε να μπορούν να καταποθούν ολόκληρα, καθώς τα Turacos δεν μπορούν να μασήσουν, αν και μπορούν να σχίσουν τα φρούτα.
Αναπαραγωγή
Η φωλιά των Turacos είναι μια επίπεδη πλατφόρμα κλαδιών, τοποθετημένη σε αρκετό ύψος σε δέντρα. Γεννούν δύο ή τρία λευκά αυγά που επωάζουν και οι δύο γονείς για 22 μέρες.Τα Turacos μπορούν να αναπαραχθούν στην αιχμαλωσία και είναι από τα ευκολότερα softbills στην αναπαραγωγή, ειδικά τα πράσινα και πορφυρά είδη. Ως φωλιά δίνουμε κουτί γεμισμένο με αλφάλφα και λεπτά κλαδάκια.
Οι νεοσσοί αναθρέφονται και από τους δύο γονείς και ανεξαρτητοποιούνται σε ηλικία περίπου πέντε εβδομάδων.
Προσδόκιμο ζωής
Το προσδόκιμο ζωής του άγριων Turacos δεν είναι γνωστό, ωστόσο τα εκτρεφόμενα πτηνά αποδεικνύονται εξαιρετικά μακρόβια αφού ζουν περισσότερα από 30 χρόνια στην αιχμαλωσία. Ενδεικτικά, ένα πουλί του Cotswold Wildlife Park έφτασε το 37ο έτος της ηλικίας του.Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση
Διωνυμική: Musophagidae Ελληνική: Μουσοφαγίδες Αγγλική: Turacos Τάξη: Μουσοφαγιδόμορφα (Musophagiformes) Οικογένεια: Μουσοφαγίδες (Musophagidae)- Υποοικογένεια Corythaeolinae
- Υποοικογένεια Κρινιφερίνες (Criniferinae)
- Υποοικογένεια Μουσοφαγίνες (Musophaginae)
Υποοικογένεια Corythaeolinae
Γένος Corythaeola
- Great blue turaco, C. cristata (επαρχία Bandundu της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό).
Υποοικογένεια Κρινιφερίνες (Criniferinae)
Γένος Criniferoides
- White-bellied go-away-bird, C. leucogaster (Ανατολική Αφρική).
- Bare-faced go-away-bird, C. personatus (ανατολικές Αφροτροπικές περιοχές).
- Grey go-away-bird, C. concolor (νότιες Αφροτροπικές περιοχές).
- Eastern plantain-eater, C. zonurus (δασικοί οικότοποι στην ανατολική τροπική Αφρική).
- Western plantain-eater, C. piscator (δασικοί οικότοποι στη δυτική τροπική Αφρική).
Υποοικογένεια Μουσοφαγίνες (Musophaginae)
Γένος Gallirex
- Purple-crested turaco, G. porphyreolophus (Μπουρούντι, Κένυα, Μαλάουι, Μοζαμβίκη, Ρουάντα, Νότια Αφρική, Σουαζιλάνδη, Τανζανία, Ουγκάντα, Ζάμπια και Ζιμπάμπουε).
- Ruwenzori turaco, G. johnstoni (Μπουρούντι, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, Ρουάντα και Ουγκάντα).
- Yellow-billed turaco, P. macrorhynchus (Αγκόλα, Καμερούν, Δημοκρατία του Κονγκό, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, Ακτή Ελεφαντοστού, Ισημερινή Γουινέα, Γκαμπόν, Γκάνα, Γουινέα, Λιβερία, Νιγηρία και Σιέρα Λεόνε).
- Ross's turaco, M. rossae (Αγκόλα, Μποτσουάνα, Μπουρούντι, Καμερούν, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, Γκαμπόν, Κένυα, Ρουάντα, Νότιο Σουδάν, Τανζανία, Ουγκάντα και Ζάμπια).
- Violet turaco, M. violacea (Δυτική Αφρική από τη Σενεγάλη έως τη Νιγηρία. Υπάρχουν επίσης απομονωμένοι πληθυσμοί στο Τσαντ και την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία).
- White-cheeked turaco, M. leucotis (Ιθαγενή στο Σουδάν, την Αιθιοπία και την Ερυθραία).
- Bannerman's turaco, T. bannermani (ενδημικό στο Καμερούν).
- Black-billed turaco, T. schuettii (Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, Ουγκάντα, Δυτική Κένυα, Μπουρούντι, Ρουάντα και Νότιο Σουδάν).
- Fischer's turaco, T. fischeri (Κένυα, Σομαλία και Τανζανία).
- Guinea turaco, T. persa (Δυτική και Κεντρική Αφρική, από τη Σενεγάλη ανατολικά έως τη ΛΔ του Κονγκό και από τη νότια έως τη βόρεια Αγκόλα).
- Hartlaub's turaco, T. hartlaubi (Κένυα, Τανζανία και Ουγκάντα).
- Knysna turaco, T. corythaix (δάση της νότιας και ανατολικής Νοτίου Αφρικής και της Σουαζιλάνδης).
- Livingstone's turaco, T. livingstonii (Απομονωμένος πληθυσμός στο Μπουρούντι. Ακόμη, βρίσκεται στη νότια Τανζανία, στο ανατολικό και νότιο Μαλάουι της ανατολικής Ζιμπάμπουε, στη Μοζαμβίκη και κατά μήκος της υποτροπικής ακτής της Νότιας Αφρικής).
- Red-crested turaco, T. erythrolophus (ενδημικό στη δυτική Αγκόλα).
- Ruspoli's turaco, T. ruspolii (ενδημικό στη νότια Αιθιοπία).
- Schalow's turaco, T. schalowi (Ζάμπια, Κ. Αγκόλα, Ν. Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, ορεινές περιοχές της Ν. Κένυας, Βόρεια και Δυτική Τανζανία και Δ. Μαλάουι. Εμφανίζεται τοπικά στη Μποτσουάνα, τη Ναμίμπια και τη Ζιμπάμπουε).
- White-crested turaco, T. leucolophus (από την ανατολική Νιγηρία έως τη δυτική Κένυα).
Turacos Media Gallery
Τα σπουργίτια είναι ένα παγκοσμίως γνωστά και διαδεδομένα κοινωνικά πουλία που ζουν σχεδόν εξαρτώμενα από την ανθρώπινη παρουσία, χωρίς όμως να αποτελούν πτηνά συντροφιάς.
Τα σπουργίτια του Παλαιού Κόσμου
Πρόκειται για μία ομάδα μικρών πουλιών της οικογένειας των Πασσερίδων που κατάγονται από την Ευρώπη, την Αφρική και την Ασία. Ονομάζονται σπουργίτια του Παλαιού Κόσμου για διακρίνονται τόσο από τα σπουργίτια του Νέου Κόσμου, της οικογένειας των Πασσερελίδων με καταγωγή από την Αμερική, όσο και από μερικά άλλα πτηνά που μοιράζονται το όνομά "σπουργίτι", όπως το Σπουργίτι της Ιάβας, της οικογένειας των Εστριλδίδων.Τα σπουργίτια είναι στενοί συγγενείς με τις σπίζες αλλά με ουσιαστικές διαφορές μεταξύ τους. Είναι από τα είδη εκείνα των άγριων πουλιών που δεν διστάζουν να εκμεταλλευτούν την παρουσία των ανθρώπων προκειμένου να επιβιώσουν.
Είναι στιβαρά στρουθιόμορφα πουλιά με κωνικό ράμφος το οποίο και χρησιμοποιούν για να σπάζουν σπόρους, οι οποίοι αποτελούν και την κύρια τροφή τους.
Η Ευρωπαϊκή τους ονομασία είναι Σπουργίτι (Sparrow). Η οικογένεια των σπουργιτιών περιλαμβάνει αρκετά είδη τα οποία έχουν ανεπαίσθητες διαφορές μεταξύ τους. Διαφέρουν κυρίως ως προς τον χρωματισμό τους φτερώματός τους, ενώ στις συνήθειές τους (διατροφή, αναπαραγωγή) τα είδη είναι σχεδόν όμοια.
Είναι πουλιά κοινωνικά και θρασύτατα και συναντώνται πλέον ευρέως σε όλο τον κόσμο. Η παρουσία τους είναι αισθητή όχι μόνο σε ολόκληρη την Ευρώπη, αλλά και στην Αφρική, καθώς και στην Βόρειο Αμερική αλλά και την Αυστραλία που εισήχθησαν τον 19ο αιώνα. Ζουν σε πυκνά σμήνη, όχι μόνο με πουλιά του είδους τους αλλά συχνά και με διαφορετικά είδη πουλιών, όπως σπίνοι κτλ.
Ζουν πάντα κοντά στον άνθρωπο, σε αγροτικές περιοχές, αλλά και σε θαμνώνες, σε συστάδες δέντρων, σε οικισμούς, σε πάρκα, σε ακτές, ακόμα και σε σκουπιδότοπους. Αν και το σπουργίτι είναι κοινωνικό πουλί, είναι πολύ επιφυλακτικό και δειλό με τον άνθρωπο και φτεροκοπά μακριά του, φοβούμενο την κάθε του κίνηση.
Είδη των σπουργιτιών
Μερικά από τα σημαντικότερα είδη είναιΟ Σπιτοσπουργίτης, Passer domesticus
Ο Χωραφοσπουργίτης, Passer hispaniolensis
Ο Δεντροσπουργίτης, Passer montanus
Ο Πετροσπουργίτης, Petronia petronia
Ο Λοφιοσπουργίτης, Carpospiza brachydactyla
Ο Χιονόστρουθος, Montifringilla nivalis
Ο Ερημοσπουργίτης, Passer simplex
Ο Ξανθόλαιμος Πετροσπουργίτης, Gymornis xanthocollis
Ο Μεσανατολικός Σπουργίτης, Passer moabiticus
Μορφολογία
Το μέγεθός τους κυμαίνεται από 12 –17 εκατοστά και βάρος γύρω στα 40 γραμμάρια. Όλα σχεδόν τα είδη είναι γεροδεμένα, με φαρδύ κεφάλι, βαρύ σκούρο ράμφος που μαυρίζει κατά την αναπαραγωγική περίοδο και καφεκάστανα πόδια.Γενικά έχουν σκοτεινή και μουντή όψη. Το χρώμα του φτερώματός τους είναι γενικά σκούρο καφέ με μαύρες ραβδώσεις στην πλάτη και τα φτερά ενώ έχουν πιο ανοιχτόχρωμη κοιλιά. Κάποια είδη παρουσιάζουν έντονες ραβδώσεις και στην κοιλιά ενώ τα 5 τελευταία είδη έχουν πιο ανοιχτόχρωμες μπεζ, λευκές και γκρίζες αποχρώσεις, με ράμφος στο χρώμα της άμμου.
Τα αρσενικά του είδους στα 3 πρώτα είδη, διαθέτουν μαύρη τραχηλιά και καφετιά ή γκρίζα κορώνα. Τα μάγουλα τους είναι συνήθως υπόλευκα ή ελαφρώς γκρίζα.
Θα εντοπίσουμε το σπουργίτι να φωλιάζει σε κοιλώματα τοίχων, σε αεραγωγούς, σε ερειπωμένα κτίσματα, σε κεραμίδια, σε πυκνούς θάμνους, ακόμα και σε δέντρα, σε σχισμές βράχων ή σε φυλλώματα κισσού. Δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει ακόμα και τεχνητές φωλιές όταν αυτές υπάρχουν ή ακόμα να χρησιμοποιήσει και παλιές χελιδονοφωλιές.
Το σπουργίτι κατασκευάζει μεγαλύτερες και πυκνότερες φωλιές από τις σπίζες, χρησιμοποιώντας περισσότερα κλαδιά, βρύα, λειχήνες, τρίχες, άχυρα, φτερά, ξερά χόρτα. Κατά την αναπαραγωγική περίοδο η θηλυκιά γεννά από 4-6 γαλαζοπράσινα αυγά με σκούρες κηλίδες, και μετά από επώαση 12-14 ημερών ξεπροβάλλουν οι νεοσσοί οι οποίοι μέχρι την 24η μέρα έχουν ανεξαρτητοποιηθεί πλήρως. Καθ’ όλη τη διάρκεια της αναπαραγωγικής φάσης το θηλυκό μπορεί να γεννήσει συνολικά μέχρι και 24 αυγά.
Διατροφή
Αν και θεωρείται κατεξοχήν σποροφάγο πουλί, δείχνοντας ιδιαίτερη προτίμηση σε σιτηρά και καλαμπόκια, προκαλώντας μέχρι και ζημιές στις καλλιέργειες, τρέφεται συγχρόνως και με έντομα, παράσιτα και προνύμφες εντόμων. Μύγες, κουνούπια, πεταλούδες, μέχρι και ακρίδες αποτελούν μέρος της διατροφής τους. Φρούτα και αγριόχορτα είναι επίσης από τα αγαπημένα τους, ενώ σε περιόδους που υπάρχει έλλειψη τροφής, διεκδικούν με θράσος ακόμα και ψίχουλα ή διάφορα μεζεδάκια από τα τραπέζια των ανθρώπων. Τρώνε απαραίτητα και χαλικάκια για την χώνεψη.Αγαπημένη τους ενασχόληση είναι το αμμόλουτρο σε φρεσκοσκαμένο χώμα. Το απολαυστικότερο όμως θέαμα που προσφέρουν είναι τα μπάνια σε οποιοδήποτε νερόλακκο σχηματιστεί είτε φυσικό, είτε τεχνητό.
Το κελάηδημα των σπουργιτιών συνδυάζει μια ποικιλία από απλά τιτιβίσματα και τετερίσματα, με αργές αλλά και γρήγορες μακριές επαναλήψεις που θυμίζει συχνά κάποια από τα καλέσματα του φλώρου, του μελισσοφάγου και άλλοτε της σουσουράδας.
Αν και υποστηρίζεται η άποψη ότι ο σπουργίτης είναι ένα είδος σε αφθονία, δυστυχώς δεν αληθεύει. Η εκτεταμένη χρήση φυτοφαρμάκων με συνέπεια την μείωση των εντόμων που είναι απαραίτητα για την σίτιση των νεοσσών, καθώς και ο περιορισμός των καλλιεργειών, έχει μειώσει όχι μόνο τον φυσικό τους βιότοπο, αλλά και μείωση της διαθεσιμότητας της τροφής τους, με συνέπεια να υφίστανται ο αριθμός τους σημαντική μείωση.
Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση
Διωνυμική ονομασία: Passer Domesticus Ελληνική ονομασία: Σπουργίτης Αγγλική ονομασία: Sparrows, Old World sparrows, true sparrows Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Πασσερίδες (Passeridae)Γένη
Σπιτοσπουργίτης (Passer domesticus) ∆εντροσπουργίτης (Passer montanus) Χωραφοσπουργίτης (Passer hispaniolensis) Πετροσπουργίτης (Petronia petronia) Χιονόστρουθος (Montifringilla nivalis)Media gallery Σπουργιτιών
Τα παπαγαλάκια Μπάτζι (Budgie ή Budgerigar) είναι από τα πλέον δημοφιλή οικόσιτα είδη παπαγάλων. Είναι πολύ αγαπητά για τον παιχνιδιάρικο χαρακτήρα τους
Budgie, τα δημοφιλέστερα παπαγαλάκια
Μελετήθηκαν το 1840 από τον Βρετανό ορνιθολόγο John Gould και έκτοτε έγιναν ευρέως γνωστά σε όλο τον κόσμο. Η επιστημονική τους ονομασία είναι Mellopsittacus Undulatus.
Τα παπαγαλάκια budgie προέρχονται από την μακρινή Αυστραλία και ζουν σε μεγάλα σμήνη σε λιβάδια, σε ανοιχτές θαμνώδεις, δασώδεις και γεωργικές εκτάσεις, με ψηλά δέντρα όπως ακακίες και ευκάλυπτος, με ιδιαίτερη προτίμηση όπου υπάρχει κοντά νερό. Το όνομά Budgerigar που μεταφράζεται ως "καλό φαΐ", προήλθε από τους αυτόχθονες ιθαγενείς οι οποίοι τα χρησιμοποιούσαν σαν μεζεδάκια.
Το μέγεθός των budgie δεν ξεπερνάει τα 18 εκατοστά μαζί με την μακριά ουρά τους.
Τα υγιή πουλιά παπαγαλάκια budgie ξεχωρίζουν από το ζωηρό βλέμμα, το καθαρό από βλέννες ράμφος, τα χωρίς σημάδια πόδια, το λαμπερό και ομοιόμορφο φτέρωμα. Πουλιά που παρουσιάζουν φούσκωμα φτερώματος είναι καλό να αποφεύγονται να επιλέγονται για αγορά, γιατί σίγουρα θα παρουσιάσουν προβλήματα υγείας.
Εμφάνιση των budgerigar
Η ποικιλομορφία που παρουσιάζουν με τους εντυπωσιακούς χρωματισμούς του φτερώματος τους, τα κάνει ιδιαίτερα ελκυστικά. Στο φτέρωμα των budgerigar κυριαρχεί το μπλε χρώμα σε όλες τις αποχρώσεις, το πράσινο, το κίτρινο, ή και το άσπρο, με χαρακτηριστική την λευκή ή κίτρινη κορώνα στο κεφάλι και τα πανέμορφα πιτσιλωτά μουστάκια.Το αρσενικό budgie ξεχωρίζει από το θηλυκό στο χρώμα της βάσης του ράμφους, που για τα μεν αρσενικά είναι το μπλε - μωβ, ενώ για τα θηλυκά το μπεζ-γκρι. Το ράμφος τους έχει γκριζοκάστανο χρώμα, ενώ τα πόδια τους είναι ή γκρι ή σάρκινα.
Τα αρσενικά παπαγαλάκια Budgie έχουν πιο ήπιο και γλυκό χαρακτήρα ενώ τα θηλυκά είναι λίγο πιο δύστροπα και πιο επιθετικά. Τα αρσενικά σχεδόν ποτέ δεν ραμφίζουν με δύναμη και ποτέ με πρόθεση να τραυματίσουν κάποιον, ενώ αντίθετα τα θηλυκά, έχουν πολύ δυνατό δάγκωμα και με το μικρό αλλά γαμψό ράμφος τους μπορούν να τραυματίσουν όποιον τολμήσει να τα πειράξει, ειδικά αν δεν είναι εξοικειωμένοι μαζί τους.
Τα παπαγαλάκια Budgerigar είναι ιδιαίτερα τρυφερά πουλιά στην μεταξύ τους σχέση. Είναι ικανά να κάθονται ατέλειωτες ώρες και να περιποιούνται το ένα το άλλο, ταΐζοντας κυρίως το αρσενικό το θηλυκό, αλλά και να χαϊδεύονται – ξύνονται με τα ράμφη τους. Δεν μπορούν να αντισταθούν ακόμα και στα χάδια του ιδιοκτήτη τους ειδικά αν αυτός τους χαϊδεύει το κεφάλι με τον δείκτη του χεριού του. Δείχνουν να απολαμβάνουν το ξύσιμο, ανασηκώνοντας το φτέρωμα του κεφαλιού και γυρίζοντας το στο πλάι.
Τα παπαγαλάκια budgie περιποιούνται καθημερινά το φτέρωμά τους αλείφοντάς το με ειδικό λίπος από τον ουροπύγιο αδένα, για να το διατηρούν λαμπερό και ομοιόμορφο. Φλυαρούν ατέλειωτες ώρες, ειδικά αν είναι ζευγάρι, ενώ αν είναι μόνα τους, έχουν ανάγκη από καθημερινή απασχόληση από τον ιδιοκτήτη τους. Εξημερώνονται σχετικά γρήγορα, αλλά μιλούν σπάνια.
Φροντίδα - Διαμονή
Το παπαγαλάκι Budgerigar θεωρείται ένα εύκολο πουλί στην διαχείρησή του και ενδείκνυται για αρχάριους που επιθυμούν να έχουν στο σπίτι τους ένα χαριτωμένο, κοινωνικό και παιχνιδιάρικο πουλάκι. Απαραίτητο για την ευχάριστη και μακρόχρονη διαβίωσή του είναι να προβούμε στην αγορά του κατάλληλου κλουβιού που θα φιλοξενήσει το παπαγαλάκι μας. Ιδανικό κλουβί θεωρείται ένα γερής κατασκευής και βαμμένο με μη τοξικά χρώματα, κατά προτίμηση ψηλό, με οριζόντια κάγκελα.Απαραίτητη είναι η ευρυχωρία και η σωστή διάταξη των ταϊστρών και των πατήθρων μέσα στο κλουβί έτσι ώστε να μένει αρκετό ςελεύθερος χώρος όχι μόνο για να σκαρφαλώνει στα κάγκελα, αλλά και για να γυμνάζει τα φτερά του, καθώς επίσης και για την τοποθέτηση διαφόρων παιχνιδιών που προορίζονται ειδικά για τα συγκεκριμένα πουλιά. Τα κοινά παπαγαλάκια λατρεύουν την κούνια, που θεωρείται απαραίτητο αξεσουάρ του κλουβιού.
Το κλουβί των Budgerigar πρέπει να τοποθετείται σε ευήλιο και ευάερο σημείο προφυλαγμένο όμως από τα επικίνδυνα ρεύματα αέρα, ενώ είναι απαραίτητο για την καλή υγεία τους να τα βλέπει καθημερινά ο ήλιος για λίγη τουλάχιστον ώρα. Χρειάζεται καθαριότητα όχι μόνο στον πάτο του κλουβιού ο οποίος πρέπει να είναι στρωμένος με άμμο υγιεινής, αλλά και οι πατήθρες και τα σκεύη φαγητού και νερού να διατηρούνται πάντα καθαρά και περιποιημένα προκειμένου να αποφευχθούν διάφορες ασθένειες από μολύνσεις και βακτήρια.
Καλό είναι να αποφεύγεται η χρήση χαρτιού στον πάτο του κλουβιού γιατί έχουν μια τάση να το σκίζουν με το ράμφος τους σε πολλά μικρά κομμάτια. Λατρεύουν το νερό και τους αρέσει το μπάνιο σε μπανιέρα ή το κατάβρεγμα, ειδικά τις πολύ ζεστές καλοκαιρινές μέρες.
Video με budgie που μιλάει
Πολυμέσο youtube: jXc9ylCXqCwΓια όσους συνηθίζουν να τα βγάζουν εκτός κλουβιού, είναι πολύ σημαντικό εκτός από τα ειδικά παιχνίδια που θα τους προσφέρουν, να προσέχουν ορισμένα απλά αλλά πολύ σημαντικά πράγματα:
- Ορισμένα φυτά που μπορεί να είναι τοξικά και να βλάψουν ανεπανόρθωτα την υγεία τους.
- Προσοχή αν υπάρχουν στο σπίτι άλλα κατοικίδια όπως γάτες, σκύλοι κτλ.
- Εκτεθειμένα και ανοιχτά ενυδρεία ή τουαλέτες ή λεκάνες με πολύ νερό, που θα μπορούσε να τα πνίξει.
- Ανοιχτές εστίες κουζίνας ή κατσαρόλες που βράζουν θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε βέβαιο θάνατο το πουλάκι μας.
- Ανοιχτές πόρτες και παράθυρα.
Διατροφή
Για να διασφαλίσουμε την καλή υγεία τους για τα χρόνια που θα αποτελούν την συντροφιά μας, πρέπει οπωσδήποτε να τους παρέχουμε σωστή και ισορροπημένη διατροφή. Εκτός από το βασικό μείγμα σπόρων (παπαγαλίνη) η οποία περιέχει μια μεγάλη ποικιλία από αυτούς, βασικό συμπλήρωμα στην διατροφή των budgie είναι τα φρέσκα λαχανικά και φρούτα. Αγαπημένα τους φρούτα είναι οι μπανάνες, το μήλο, οι φράουλες, τα σταφύλια, το πεπόνι, τα ακτινίδια, τα μούρα, ο ανανάς, ενώ λατρεύουν το μαρούλι, το μπρόκολο και το τριμμένο καρότο.Η έλλειψη ορισμένων βιταμινών από την διατροφή των budgie μπορεί να οδηγήσει σε πολλά προβλήματα. Σημασία έχει και η σωστή παρουσίαση των τροφών. Πολλές φορές διστάζουν να δοκιμάσουν νέες γεύσεις αλλά χρειάζεται υπομονή και επιμονή. Επειδή τα budgie έχουν ανάγκη και από ζωική πρωτεΐνη μπορεί να δοκιμάσουν μέχρι και μυρμήγκια ή σφιχτοβρασμένο αυγό. Κάποια προτιμούν και γαλακτοκομικά προϊόντα όπως γιαούρτι ή τυρί, ενώ άλλα όχι.
Μερικά παπαγαλάκια Budgerigar δοκιμάζουν με ευκολία τις νέες γεύσεις, ενώ άλλα παραμένουν διστακτικά για πολύ καιρό μέχρι να αποφασίσουν να δοκιμάσουν. Εκείνο που πρέπει οπωσδήποτε να αποφεύγεται στην διατροφή τους είναι το αβοκάντο, οι σοκολάτες, τα κρεμμύδια, τις πολύ γλυκές ή πολύ αλμυρές και πικάντικες γεύσεις.
Αναπαραγωγή
Για να αναπαραχθούν τα παπαγαλάκια Budgerigar πρέπει να έχουν ξεπεράσει την ηλικία των 8 μηνών. Τα budgie προτιμούν ξύλινη φωλιά κλειστού τύπου με βαθούλωμα στη μια άκρη, στο οποίο το θηλυκό θα αποθέσει τα αυγά του. Σε κάποιες περιπτώσεις τα παπαγαλάκια χρησιμοποιούν μικρά κομμάτια χαρτιού που σκίζουν από τον πάτο του κλουβιού, αυτό αποτελεί εξαίρεση. Εσείς δεν χρειάζεται να βάλετε κάποιο υλικό φωλιάς στο κλουβί.Η θηλυκιά γεννάει την άνοιξη από 4-5 αυγά, ένα κάθε δεύτερη μέρα, τα οποία επωάζει για 17 ημέρες.
Κατά το διάστημα αυτό γίνεται υπερπροστατευτική με τα αυγά αλλά και τους εκκολαπτόμενους νεοσσούς στην συνέχεια, δεν διστάζει να επιτεθεί στο αρσενικό το οποίο γίνεται πολύ ζηλιάρικο και πολλές φορές προσπαθεί να βλάψει τους νεοσσούς. Τα νεογέννητα ταΐζονται από τη μητέρα τους για 35 περίπου μέρες.
Δείτε: 23 ερωταπαντήσεις για την αναπαραγωγή των budgie
Το προσδόκιμο ζωής των budgie, με σωστή φροντίδα μπορεί να φτάσει μέχρι τα 12 χρόνια.
Συνοπτικά
Μήκος: 18 εκ. Βάρος: 30 - 40 γρ. Άνοιγμα φτερών: 30 εκ. Καταγωγή: Αυστραλία Θόρυβος: Χαμηλός Ικανότητα ομιλίας: Πολύ μικρή Διατροφή: Σποροφάγα Σεξουαλική ωριμότητα: Αυγά ανά φωλιά: 4-6 Επώαση: 18-21 ημέρες Ανεξαρτητοποίηση νεοσσών: 30 μέρες Κλουβί (min. διαστάσεις): 60 εκ. Χ 40 εκ. Χ 40 εκ. ύψος. Προσδόκιμο ζωής: 5-12 χρόνια Πληθυσμιακή τάση: Σταθερή Κίνδυνος εξαφάνισης: Ελάχιστη ανησυχίαΟνοματολογία και συστηματική ταξινόμηση
Διωνυμική ονομασία: Melopsittacus undulatus Ελληνική ονομασία: Κοινό παπαγαλάκι Αγγλική ονομασία: Budgerigar, Budgie, common parakeet Τάξη: Ψιττακόμορφα Οικογένεια: Ψιττακουλίδες Γένος: Melopsittacus Είδος: M. undulatusMedia gallery Budgerigar
Σχετικό περιεχόμενο
4 πράγματα που ίσως δεν γνώριζες για τα budgies Το ζευγάρωμα των Budgie μουΗ Κελαηδότσιχλα (Turdus philomelos) είναι ένα πουλί που χαρακτηρίζεται από το όμορφο κελάηδημά του. Είναι αποδημητικό πτηνό αλλά διαβιεί ολόκληρο το χρόνο και στη χώρας μας.
Περιγραφή της κελαηδότσιχλας
Η Κελαηδότσιχλα είναι σχετικά μικρόσωμο πουλί, ελαφρώς μικρότερο από το Ψαρόνι, με μέγεθος που φτάνει τα 23 εκ. και έκταση φτερών στα 35 εκ. Το βάρος της φτάνει τα 85 γρ.Το πτέρωμά της είναι καφέ χρώμα από την πάνω πλευρά ενώ από την κάτω είναι κυρίως λευκό με καφέ σκούρα στίγματα σε ολόκληρη την περιοχή του στήθους, ένα χαρακτηριστικό που την κάνει να ξεχωρίζει από άλλα πτηνά του μεγέθους της.
Τα μάτια της είναι σχετικά μεγάλα σε σύγκριση με άλλα πουλιά του μεγέθους της και το ράμφος της στενό και μακρύ, χαρακτηριστικό των εντομοφάγων πτηνών.
Γεωγραφική κατανομή και βιότοποι
 Η Κελαηδότσιχλα βρίσκεται σε όλη την Ευρώπη και φτάνει έως την ανατολική Σιβηρία. Οι πληθυσμοί των βορείων περιοχών είναι μεταναστευτικοί. Οι περιοχές διαχείμασης εκτείνονται αρκετά προς τα νότια, έως τη Βόρεια Αφρική, ενώ στην Κεντρική Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου, τα πουλιά δεν μεταναστεύουν.Επιλέγει για τη διαβίωσή της πάρκα, μικρά δάση, κήπους με δένδρα, θάμνους και περιοχές με υγρό έδαφος και με άφθονα σε ασπόνδυλα.
Διατροφή
Η Κελαηδότσιχλα είναι εντομοφάγο πτηνό. Αναζητά την τροφή της στο έδαφος, άλλοτε ακίνητη και άλλοτε αναπηδώντας και τρέχοντας. Τρώει ασπόνδυλα όπως σαλιγκάρια, έντομα, σκουλήκια, κάμπιες, αράχνες αλλά και φρούτα. Συχνά προκαλεί ζημιές σε καλλιέργειες με μούρα, σταφύλια, πιπεριές, βερίκοκα και ντομάτες.Είναι αξιοσημείωτος ο τρόπος που τρώει τα σαλιγκάρια, καθώς χρησιμοποιεί μεγάλες πέτρες για να τα χτυπά και να σπάζει πάνω τους το κέλυφος, ώστε να φάει το εσωτερικό τους. Είναι μάλιστα τόσο συνηθισμένη τακτική που η εύρεση σπασμένων κελυφών δίπλα σε πέτρες είναι ένδειξη της παρουσίας του πουλιού στην περιοχή.
Αναπαραγωγή
Η αναπαραγωγική περίοδος για τις Κελαηδότσιχλες ξεκινά στα τέλη Μαρτίου και διαρκεί έως τον Ιούνιο. Ωριμάζουν αναπαραγωγικά σε ηλικία ενός έτους.Χτίζουν τη φωλιά τους ψηλά σε θάμνους ή και σε δέντρα, σε σημεία που ενώνονται τα κλαδιά με τον κορμό. Τη φωλιά κατασκευάζει το θηλυκό χρησιμοποιώντας λεπτά κλαδιά, ρίζες, ξερά φύλλα και βρύα ενώ στο τέλος στρώνει το εσωτερικό της με ένα λεπτό στρώμα λάσπης.
Γεννούν 4 έως 5 γαλαζωπά αυγά με μικρές καφέ κηλίδες, που κλωσάει το θηλυκό για 14 - 15 μέρες. Ταΐζουν τους νεοσσούς και οι δύο γονείς μέχρι την ανεξαρτητοποίησή τους, που γίνεται περίπου πέντε βδομάδες μετά την εκκόλαψη.
Πληθυσμός και προστασία
Μετά τα μέσα της δεκαετίας του '70 υπήρξε σταθερή μείωση του πληθυσμού της κελαηδότσιχλας, μια περίοδος κατά την οποία σημειώθηκε επίσης μείωση των καλλιεργήσιμων εκτάσεων κατά 73% και των δασικών οικοσυστημάτων κατά 49%.Παρόλο που οι λόγοι για τη μείωση του πληθυσμού των πουλιών δεν έχουν ακόμη κατανοηθεί πλήρως, πιστεύεται ότι οφείλεται στις περιβαλλοντικές αλλαγές ευρείας κλίμακας και στις γεωργικές πρακτικές.
Η αποψίλωση των θάμνων έχει προκαλέσει απώλεια των τόπων φωλεοποίησης και η αυξημένη χρήση φυτοφαρμάκων την απώλεια της βλάστησης από την οποία συλλέγει την τροφή της. Επίσης, η εγκατάσταση συστημάτων αποστράγγισης που προκαλεί πρόωρη ξήρανση του εδάφους και κατά συνέπεια την απώλεια γαιοσκωλήκων, που είναι η βασική τροφή της κελαηδότσιχλας.
Θηρευτές
Οι γάτες, όταν τα πουλιά ζουν κοντά σε αστικές περιοχές, οι αλεπούδες, οι κουκουβάγιες, αλλά και τα κορακοειδή που θηρεύουν τις φωλιές των κελαηδότσιχλων.H κελαηδότσιχλα είναι από τα είδη που θηρεύονται περισσότερο από τον άνθρωπο σε όλες τις χώρες που ζει. Στην Ελλάδα, το κυνήγι της με κυνηγετικό όπλο επιτρέπεται σήμερα από την ελληνική νομοθεσία.
Το κυνήγι με μέσα παγίδευσης είναι πιο εντατικό στις χώρες γύρω από τη Μεσόγειο όπου συλλαμβάνεται με ξόβεργες, αν και αυτές έχουν απαγορευθεί από πολλές εθνικές νομοθεσίες και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Προστασία
Η κελαηδότσιχλα δεν είναι απειλούμενο είδος, εκτός από τη Βρετανία και την Ολλανδία όπου εντάσσεται στην Κόκκινη Λίστα απειλούμενων ειδών, καθώς ο πληθυσμός της έχει μειωθεί κατά 50%.Κελάηδισμα κελαηδότσιχλας
Πολυμέσο youtube: sTRtTe6xZAUΟνοματολογία και συστηματική ταξινόμηση
- Διωνυμική ονοματολογία: Turdus philomelos
- Ελληνική: Τσίχλα, Κελαηδότσιχλα (Κίχλη η φιλόμελος)
- Αγγλική: Song thrush
- Τάξη: Στρουθιόμορφα, Passeriformes
- Οικογένεια: Κιχλίδες (Turdidae)
- Γένος: Κίχλη (Turdus)
- Είδος: T. philomelos
- T. p. clarkei
- T. p. hebridensis
- T. p. nataliae
- T. p. philomelos
Άλλα είδη τσιχλών της χώρας μας
- Κοκκινότσιχλα, Turdus iliacus
- Κεδρότσιχλα, Turdus pilaris
- Χιονότσιχλα, Turdus torquatus
- Γερακότσιχλα ή Τσαρτσάρα, Turdus viscivoru
- Νανότσιχλα, Turdus ustulatus (το μικρότερο σε μέγεθος είδος τσίχλας, απαντάται σπάνια στην Ελλάδα).
Media gallery τσιχλών
Σχετικό περιεχόμενο
Κοτσύφι - Κότσυφας (Turdus merula)
Η εμβρυική νέκρωση, ο θάνατος δηλαδή του νεοσσού μέσα στο κέλυφος του αυγού είναι ένα φαινόμενο που προβληματίζει συχνά τους εκτροφείς.
Γιατί πεθαίνουν οι νεοσσοί μέσα στο αυγό
Τα γενεσιουργά αίτια του προβλήματος είναι δύσκολο να διαγνωστούν, έτσι ώστε, ανάλογα με την περίπτωση, να λαμβάνονται τα πλέον αποτελεσματικά μέτρα αντιμετώπισης.
Το αυγό και η διαχείρισή του
Το αυγό αποτελεί για το έμβρυο το ασφαλές καταφύγιο, πριν εκκολαφτεί και πάψει να εξαρτάται απ’ αυτό και την κατάστασή του. Αυτό που κυρίως μας χωρίζει από το έμβρυο είναι το κέλυφος του αυγού. Πολλά προβλήματα ξεκινούν ακριβώς από το χειρισμό του αυγού από τον εκτροφέα.Ανταλλαγή αέρα, υγρασίας και θερμότητας
Η δομή του κελύφους του επιτρέπει να ανταλλάσσει αέρα και υγρασία με το περιβάλλον έτσι ώστε να αναπτύσσεται ομαλά και ο μικρός του κάτοικος. Η πυκνότητα του επιτρέπει να διατηρεί την θερμοκρασία του όταν η επώαση σταματά πρόσκαιρα από τους γονείς για να ικανοποιήσουν τις φυσικές τους ανάγκες και το προστατεύει από ενδεχόμενα χτυπήματα.Δείτε επίσης Εσωτερική άποψη του αυγού.
Η επαφή του εκτροφέα με τα αυγά
Η απλή και μόνο επαφή των αυγών με τα γυμνά δάχτυλα του εκτροφέα δεν αποτελεί λόγο εγκατάλειψής τους και σε καμιά περίπτωση. Οι οσφρητικοί υποδοχείς του πτηνού δεν είναι εκείνοι που θα καθορίσουν μια τέτοια αντίδραση. Αυτό που δυνητικά μπορεί να επηρεάσει τη σύσταση του περιεχομένου του αυγού είναι η εναπόθεση ελαίων και αλάτων στο κέλυφος, στο οποίο και φθάνουν μέσω των γυμνών δαχτύλων μας.Αυτή η πρακτική, όταν δεν λαμβάνονται προληπτικά μέτρα υγιεινής μπορεί να αποβεί μοιραία για το μικροσκοπικό πλασματάκι που μόλις ξεκινάει τη ζωούλα του.
Οι ουσίες που φθάνουν στο κέλυφος δια της επαφής με τα χέρια μας είναι ικανές να εισέλθουν στο εσωτερικό του αυγού και να έχουμε ανάπτυξη βακτηριδίων. Η ανάπτυξη των βακτηριδίων θα προκαλέσει αργά η γρήγορα το θάνατο του εμβρύου και η εξάπλωσή τους ενδέχεται να επηρεάσει και τα όμορα αυγά.
Ένα άλλο τραγικό αποτέλεσμα της επαφής με τα χέρια του εκτροφέα είναι η απόφραξη των μικροσκοπικών πόρων του κελύφους. Αυτό συμβαίνει από τα έλαια και τα άλατα που εκκρίνει το δέρμα μας. Το αποτέλεσμα είναι πολλές φορές θανάσιμο και προκαλείται από την μη επαρκή ή και μηδαμινή οξυγόνωση του εμβρύου.
Σε κάθε περίπτωση, λοιπόν, πριν την επαφή μας με τα αυγά, πλένουμε επιμελημένα τα χέρια μας και τα στεγνώνουμε πολύ καλά με καθαρή πετσέτα ή θερμότητα. Εναλλακτικά, μπορούμε να χρησιμοποιούμε γάντια μιας χρήσεως ή την ειδική λαβίδα συλλογής των αυγών.
Η κατάσταση των αυγών
Ορισμένα αυγά συχνά τα βρίσκουμε σε κακή κατάσταση. Μπορεί να είναι ελαφρώς ραγισμένα, βρώμικα, πεσμένα ή γεννημένα στον πάτο του κλουβιού. Παρά τις προσπάθειές μας να τα επαναφέρουμε στη φωλιά και σε καλή (φαινομενικά) κατάσταση, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να έχει εισέλθει του κελύφους επιβλαβής παράγοντας για την ανάπτυξη του εμβρύου.Επίσης η πτώση του αυγού από κάποιο ύψος αν δεν έχει προκαλέσει σπάσιμο ή ράγισμα, ενδεχομένως να έχει σκοτώσει το έμβρυο από το ισχυρό τράνταγμα. Για να είμαστε σίγουροι ότι το ύποπτο αυγό δεν θα ζημιώσει το σύνολο των αυγών, καλό είναι να το αποσύρουμε από την εκτροφή.
Η φωλιά
Ορισμένα πουλιά και ανεξάρτητα με το είδος είναι και αποτελεσματικά στο άρτιο "χτίσιμο της φωλιάς". Κάποια άλλα ακριβώς το αντίθετο. Ή αφήνουν τη φωλιά λειψή από υλικό, ή βάζουν πολύ περισσότερο του ιδανικού, ή ενώ επωάζουν προσθέτουν υλικό θάβοντας συχνά τα αυγά.Εδώ απαιτείται η έγκαιρη επέμβαση του εκτροφέα. Ανάλογα με την περίπτωση, αφαιρεί, προσθέτει υλικό ή και διαμορφώνει τη φωλιά ο ίδιος. Μια καθυστέρηση από μέρους του μπορεί να σημαίνει ανεπάρκεια στην ανάπτυξη και διατήρηση της ιδανικής θερμοκρασίας, με θανατηφόρες συνέπειες για το έμβρυο.
Διάγνωση της νέκρωσης
Ο θάνατος του νεοσσού στο κέλυφος μπορεί να προκληθεί από διάφορα προβλήματα. Ο ακριβής καθορισμός του χρονικού σημείου στην ανάπτυξη, στην οποία ο θάνατος εμφανίστηκε, μπορεί να είναι πολύ χρήσιμος στον προσδιορισμό της αιτίας. Η σήμανση των αυγών, επίσης, βοηθά να καθορίσουμε πότε κατά τη διαδικασία επώασης επήλθε ο θάνατος.Ενδείξεις
Στην πορεία της επώασης, και κυρίως μετά την 3η και 4η μέρα, αν επιθεωρήσουμε το αυγό με τη χρήση φωτεινής πηγής και σε σκοτεινό χώρο, θα διακρίνουμε αμυδρά το σχηματισμό των πρώτων αιμοφόρων αγγείων του εμβρύου.Αυτό σημαίνει ότι το έμβρυο αναπτύσσεται. Με την πάροδο των ημερών η πυκνότητα των αγγείων αυξάνεται και γίνονται πιο ευδιάκριτα. Όσο μεγαλώνει ο νεοσσός τόσο σκουραίνει και το χρώμα του εσωτερικού του αυγού, αλλά πάντα μένει στα όρια του κόκκινου.
Ο σάκος αέρα παραμένει σταθερός σε μέγεθος ή αυξάνεται ελάχιστα κατά το τέλος της περιόδου επώασης. Αν, μετά την παρατήρηση του αυγού, διαπιστώσουμε ότι το χρώμα έχει μεταβληθεί σε θαμπό γκρι ή και μελανό και συνάμα ότι ο σάκος αέρα έχει μεγαλώσει πέραν του αρχικού μεγέθους, τότε είναι σίγουρο ότι έχουμε νεκρό έμβρυο. Επίσης, η στασιμότητα στην ανάπτυξη και εξέλιξη του εμβρύου, οδηγεί στο ίδιο συμπέρασμα.
Αιτιολογία
Είναι τόσες πολλές οι πιθανές αιτίες θανάτου του νεοσσού στο κέλυφος που απορεί κανείς πως είναι δυνατόν να έχουμε τελικά αποτελεσματική εκκόλαψη.Οι πιο συνηθισμένοι λόγοι θανάτου είναι: Υπερβολική ή χαμηλή υγρασία. Μόλυνση που οφείλεται σε βακτήρια, μύκητες ή ιούς ή και πολυπαραγοντική μόλυνση. Μυκητιακή μόλυνση. Ανωμαλίες στην ρουτίνα επώασης οφειλόμενη στην συμπεριφορά των γονιών.
Χτυπήματα του αυγού με αποτέλεσμα το θάνατο του εμβρύου. Αβιταμινώσεις και διατροφικές ελλείψεις της μητέρας πριν και κατά την ωοτοκία. Υπερβολική κατανάλωση ασβεστίου από τη μητέρα, γεγονός που καθιστά το κέλυφος πάρα πολύ σκληρό για το νεοσσό.
Επίσης, άλλοι λόγοι είναι κληρονομικές ανωμαλίες καθώς και μη συμβατά ζευγαρώματα.
Εκτέλεση ενδοσκόπησης και νεκροψίας
Όταν έχουμε περίπτωση νεκρού εμβρύου, αφαιρούμε προσεκτικά το μέρος του κελύφους ακριβώς στο σημείο που εντοπίζεται η περιοχή του εγκλωβισμένου αέρα. Μια μικρή μεμβράνη χωρίζει το έμβρυο από αυτή την περιοχή. Εάν αυτήν την μεμβράνη δεν έχει σπάσει, ο θάνατος προκαλείται πιθανότατα από το αυγό που ψύχεται, νωρίς στη διαδικασία επώασης. Το πρώτο τρίτο της περιόδου επώασης είναι η κρισιμότερη περίοδος.Ένα έμβρυο που δεν θερμαίνεται ικανοποιητικά κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου θα συνεχίσει συχνά να αναπτύσσεται, αλλά θα αποτύχει να προκαλέσει διέξοδο προς την περιοχή αέρα και θα πεθάνει πριν καν προλάβει να εκκολαφθεί. Οι αντιστάσεις του νεοσσού στις αυξομειώσεις της θερμοκρασίας κατά τις τελευταίες μέρες της επώασης είναι ανεπτυγμένες και συνήθως δεν έχουμε αρνητικές επιπτώσεις στην εκκόλαψη.
Στην περίπτωση που έχει διαρραγεί η μεμβράνη στην περιοχή αέρα, εξετάζουμε προσεκτικά το νεοσσό. Εάν το πρόβλημα είναι η ανεπαρκής υγρασία, ο νεοσσός θα εμφανιστεί κολλημένος στα "τοιχώματα" του αυγού.
Όταν υπάρχει, επίσης, λίγη υγρασία, ο νεοσσός εγκλωβίζεται, κολλημένος στο κέλυφος, ανίκανος να περιστραφεί και να διαρρήξει το περίβλημα που τον περιβάλλει. Ο νεοσσός θα εμφανιστεί πλήρως αναπτυγμένος αλλά το υγρό γύρω από τον έχει συχνά μια παχιά, κολλώδη εμφάνιση.
Οι θάνατοι που οφείλονται σε βακτήρια και ιούς θα λάβουν χώρα στο πρώτο μισό της επώασης. Η βακτηριακή μόλυνση είναι δύσκολο να εμφανιστεί εκεί που υπάρχει ξηρότητα και καθαριότητα.
Αντιμετώπιση του προβλήματος
Η πρόληψη είναι η καλύτερη θεραπεία! Για να ελαχιστοποιήσουμε τις πιθανότητες εμφάνισης του φαινόμενου του εμβρυϊκού θανάτου, θα πρέπει να λαμβάνουμε τα απαραίτητα μέτρα διασφάλισης των ιδανικών συνθηκών διαβίωσης των ατόμων του σμήνους μας. Αυτό αφορά στα:Εγκαταστάσεις
Αυτές πρέπει να είναι πλήρεις και άρτια οργανωμένες. Απαλλαγμένες από την άμεση έκθεση στις μεταβολές των καιρικών συνθηκών, από υπερβολική ζέστη, κρύο ή ρεύματα αέρα, καθώς και να μην έχουν γειτνίαση με ρυπογόνες πηγές.Οι κλειστοί χώροι πρέπει να είναι εξοπλισμένοι με κατάλληλα συστήματα, αερισμού και ανανέωσης του αέρα, με υγραντήρες και αφυγραντήρες για την αντιμετώπιση προβλημάτων υγρασίας, με πρόβλεψη για κλουβί νοσοκομείο, συστήματα θέρμανσης και ελέγχου της θερμοκρασίας (όταν αυτό επιβάλλεται), συστήματα αυτόματου και επαρκούς φωτισμού (όταν δεν έχουμε την δυνατότητα του φυσικού φωτός).
Ένα μικρό φαρμακείο κρίνεται επίσης απαραίτητο, όταν προηγείται σαφής γνώση της δράσης των φαρμακευτικών ουσιών και είναι δυνατή η διάγνωση της ασθένειας από εμάς τους ίδιους.