Είναι σπάνιο φαινόμενο να πάρει κάποιος μια καλή φωτογραφία ενός πτηνού σε κλουβί. Στην πραγματικότητα είναι σαν να προσπαθεί να συνδυάσει δυο πράγματα μαζί: φωτογραφία της άγριας φύσης και φωτογραφία εσωτερικού χώρου.

Η αλήθεια είναι ότι πολλά καναρίνια και πτηνά συντροφιάς δεν είναι πια άγρια φύση στις μέρες μας με την ακριβή έννοια του όρου. Είναι όμως δύσκολο να φωτογραφηθούν γιατί: είναι μικρόσωμα, κινούνται γρήγορα και είναι δύσκολο να εστιάσεις καθαρά επάνω τους εκτός εάν είσαι πάρα πολύ κοντά τους.

Φυσικά μόλις καταφέρουμε να πλησιάσουμε αρκετά κοντά για μια καλή φωτογραφία, το πιο πιθανό είναι ότι θα αφήσουν αυτό που κάνουν και θα μας κοιτάνε καθώς θα αναρωτιούνται τι στο καλό ετοιμάζει αυτός ο άνθρωπος πάλι. Αυτό κάνει πολύ δύσκολο το να πετύχουμε μια καλή φυσική φωτογραφία, όπου το πουλί συμπεριφέρεται φυσιολογικά χωρίς να προσέχει ή να επηρεάζεται από την φωτογραφική μας μηχανή.

Εάν προσθέσουμε και τις δύσκολες φωτιστικές συνθήκες που συνήθως συναντάμε σε εσωτερικούς χώρους, είναι πραγματικά εκπληκτικό ότι υπάρχουν μερικές πραγματικά καλές φωτογραφίες καναρινιών και πτηνών συντροφιάς. Αυτές οι φωτογραφίες είναι παρακαταθήκη αυτών που δοκίμασαν και αφιέρωσαν ώρες προσπάθειας και πειραματισμού, συνδυασμένες με υπομονή και επιμονή.

Το να πάρουμε καλές φωτογραφίες των μικρών μας φίλων δεν είναι τόσο εύκολο ακόμα και όταν ξέρουμε πως και από που να αρχίσουμε. Το να έχει κανείς ένα ήμερο πουλί, του δίνει ένα συγκριτικά μεγαλύτερο πλεονέκτημα από όλους εμάς τους υπόλοιπους διότι είναι πολύ πιο εύκολο να στήσεις ένα μικρό σε μέγεθος πουλί στο στούντιο φωτογραφίας, όταν δεν έχεις την ανησυχία ότι το μοντέλο σου θα αποδράσει. Αλλά για την πλειοψηφία των υπολοίπων αυτό είναι η κύρια ανησυχία μας.

Έντονος, όχι απευθείας φωτισμός στην περιοχή που θα πάρουμε την φωτογραφία είναι απαραίτητος εάν θέλουμε να πάρουμε μια σειρά από καλές και καθαρές φωτογραφίες που να δείχνουν πάρα πολλή λεπτομέρεια. Όσο πιο πολλές σκιές υπάρχουν, τόσο πιο πολλές λεπτομέρειες χάνονται. Γι αυτό χρειαζόμαστε έντονο φωτισμό από όλες τις πλευρές του πτηνού, αλλά εκτός του οπτικού πεδίου της φωτογραφικής μηχανής μας.

Εάν διαθέτουμε ρυθμιζόμενο φλας μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε για να γεμίσουμε το φωτισμό στο μπροστινό μέρος της εικόνας, ρυθμίζοντας το σε χαμηλή κλίμακα, (πολλές μηχανές έχουν έτοιμη ρύθμιση ‘fill in’). Αλλιώς το καλύτερο είναι να σβήσουμε το φλας και να εξαφανίσουμε τυχόν σκιές στο μπροστινό μέρος χρησιμοποιώντας ένα έντονο φως απευθείας επάνω στο μοντέλο μας, κατά προτίμηση τοποθετημένο όχι πολύ πάνω από την φωτογραφική μας μηχανή και ελάχιστα πίσω από την οπτική της γωνία. Εάν θέλουμε μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε δυο φώτα, κάθε ένα από τις δυο πλαϊνές πλευρές της μηχανής και πάλι ελάχιστα πίσω και ψηλότερα. Αυτό δουλεύει αρκετά καλά αλλά δημιουργεί περισσότερες σκιές από το εάν δουλεύαμε με τρεις πηγές φωτισμού και μπορεί να επηρεάσει το τελικό αποτέλεσμα.

Όταν έχουμε ταχτοποιήσει τον φωτισμό μας πρέπει να σκεφτούμε πως θα χρησιμοποιήσουμε τη φωτογραφική μας μηχανή.

Υπάρχουν αρκετές επιλογές, βάσει των οποίων μπορούμε να:

• Πάρουμε φωτογραφίες από ολόκληρο το κλουβί με το πουλί μέσα
• Πάρουμε φωτογραφίες μέσα από μια ανοικτή πόρτα του κλουβιού ή από άνοιγμα που κάνουμε ειδικά για να χωράει το φακό μας
• Να φτιάξουμε ειδικό κλουβί φωτογράφισης

Ας δούμε μία μία αυτές τις επιλογές.

Η πρώτη είναι προφανώς η πιο εύκολη και ειδικά εάν θέλουμε μια φωτογραφία του πτηνού μας μέσα στο σπίτι του, αυτή η επιλογή μας καλύπτει πλήρως. Ας μην εκπλαγούμε όμως εάν οι πιο πολλές λεπτομέρειες από όλα μέσα στο κλουβί χαθούν στο τελικό αποτέλεσμα! Οι πιο πολλές μηχανές θα εστιάσουν αυτόματα στα κάγκελα του κλουβιού και θα αφήσουν τους ενοίκους και τα έπιπλα θολά στο φόντο. Αυτό σημαίνει ότι εάν θέλουμε μια καθαρή εικόνα ενός πουλιού ή μιας ομάδας πουλιών, οι άλλες δυο περιπτώσεις που ακλουθούν θα μας δώσουν πολύ καλύτερα αποτελέσματα.

Εάν δεν σας πειράζει να έχετε για φόντο τα κάγκελα, τότε μπορείτε να πάρετε μερικές πολύ καλές φωτογραφίες μέσα από μια ανοικτή πόρτα του κλουβιού. Μερικά κλουβιά έχουν αρκετές πόρτες σε διάφορα σημεία τους που μας βοηθούν αρκετά να χρησιμοποιήσουμε κάποια για τη μηχανή μας.

Εάν η κάμερα μας έχει τηλεχειρισμό είμαστε τυχεροί και μπορούμε εύκολα να πετύχουμε αρκετές φυσικές πόζες βάζοντας την μηχανή σε μια ανοικτή πόρτα (μπλοκάροντας το υπόλοιπο άνοιγμα της εάν χρειάζεται). Τσεκάρουμε να δούμε ότι η μηχανή μας έχει το σωστό οπτικό πεδίο και απομακρυνόμαστε περιμένοντας μέχρι να σιγουρευτούμε ότι έχουμε μια καλή πόζα και τότε παίρνουμε τη φωτογραφία.

Εάν δεν μας αρέσει η θέση που είναι τοποθετημένη η πόρτα και θέλουμε να πάρουμε φωτογραφίες από δική μας οπτική γωνία, τότε μπορούμε να κόψουμε το δικό μας ειδικό άνοιγμα για το φακό μας το όποιο θα κλείνουμε με σύρμα όταν δεν το χρησιμοποιούμε. Μπορούμε να κάνουμε μια μικρή πλατφόρμα έξω από το κλουβί για να στηρίζουμε σταθερά η μηχανή μας και εμείς να απομακρυνόμαστε περιμένοντας την ευκαιρία για μια καλή πόζα.

Μερικές μηχανές επιτρέπουν αυτόματη λήψη σειράς φωτογραφιών και δίνουν τη δυνατότητα να καθορίσουμε εμείς τα διαστήματα ανάμεσα στις λήψεις. Παραδείγματα λήψεων μπορείτε να δείτε στο Canary Cam Archives

Μια μικρή ψηφιακή κάμερα τοποθετήθηκε σε ένα ειδικά διαμορφωμένο άνοιγμα κοντά στην οροφή του κλουβιού και μετά οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν με το τηλεχειριστήριο. Τα πουλιά πολύ γρήγορα συνήθισαν την μηχανή και συνήθως την αγνοούσαν ακόμα και όταν αναβόσβηνε όταν έπαιρνε τις εικόνες. Τράβηξε κάποια βλέμματα στην αρχή αλλά αυτά γρήγορα ησύχασαν όταν δεν γινόταν τίποτα.

Η τρίτη μέθοδος είναι με διαφορά και η πιο πολύπλοκη αλλά εάν την ακολουθήσουμε και κάνουμε την κατασκευή, θα μας δώσει τη δυνατότητα να συλλέξουμε μια μεγάλη ποικιλία υπέροχων φωτογραφιών. Μας δίνει επίσης τη δυνατότητα να διαλέξουμε όποιο φόντο θέλουμε πράγμα που κάνει τις επιλογές μας αναρίθμητες. Αυτό που χρειάζεται είναι να κατασκευάσουμε το δικό μας κλουβί φωτογράφησης, που είναι απλά ένα απλό ξύλινο κουτί τις διαστάσεις του οποίου μπορείτε να δείτε στη συνημμένη εικόνα.

Μπορούμε να τοποθετούμε διάφορα χαρτονένια η χάρτινα χρωματιστά φόντα, ακόμα και φωτογραφίες της επιλογής μας και να τα εναλλάσσουμε μέσα στο φωτογραφικό μας κουτί κάνοντας τις φωτογραφίες μας ακόμα πιο δημιουργικές.

Η απέναντι πλευρά από το φόντο στο κουτί μας θα χρειαστεί δυο πορτάκια, ένα χαμηλά για να έχουμε πρόσβαση στο εσωτερικό του κλουβιού και ένα ψηλότερα για την μηχανή μας και το φακό της που θα έχει και μια μικρή πλατφόρμα στήριξης. Πρέπει να σιγουρευτούμε ότι η χαμηλή πόρτα είναι αρκετά φαρδιά για να μπορούμε να τοποθετούμε τα πουλιά και τα διάφορα αντικείμενα, όπως πατήθρες κλπ αλλά και να μπορούμε να καθαρίζουμε τον πάτο εύκολα. Αυτή η πλευρά πρέπει να είναι όλη ξύλινη για να μην μας βλέπει από πίσω το πουλί κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης του.

Για τα πλαϊνά μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε σύρμα αλλά ας θυμόμαστε ότι το φως που θα έρχεται θα δημιουργεί σκιές από τα σύρματα πάνω στο μοντέλο μας. Η πιο καλή λύση είναι το διάφανο plexi-glass, που δεν αφήνει σκιές και είναι σταθερό. Άλλη λύση είναι η κουνουπόσιτα που αφήνει ελαφρότερες σκιές και δε θα είναι πολύ έντονες στο τελικό αποτέλεσμα.

Τελευταίο συμπλήρωμα για το κουτί μας είναι η τοποθέτηση ποδιών που θα το φέρουν στο ύψος των ματιών μας όταν κάνουμε τη φωτογράφιση.

Για να πάρουμε τις καλύτερες φωτογραφίες πρέπει να χρησιμοποιήσουμε όσο πιο δυνατόν την καλύτερη μηχανή που μπορούμε και να σιγουρευτούμε ότι ο φακός της είναι καλής ποιότητας. Μπορεί να έχουμε την καλύτερη κάμερα αλλά εάν ο φακός δεν είναι κάλος, το αποτέλεσμα δε θα είναι το επιθυμητό.

Παρακάτω έχω προσθέσει κάποιους συνδέσμους προς ιστοσελίδες που βοηθούν τους επισκέπτες τους να πάρουν καλές φωτογραφίες από αγρία πτηνά. Πολλά από αυτά είναι για φωτογράφους κλασσικού φιλμ, παρά για ψηφιακή φωτογραφία αλλά πολλές από τις ιδέες τους μπορούν να εφαρμοστούν και σε ψηφιακές μηχανές.

Εφαρμόστε τις ιδέες τους για φωτογράφηση αγρίων πουλιών στη φωτογράφηση των δικών σας πουλιών και θα δείτε ότι βγάζετε καλύτερες φωτογραφίες από ότι θα πιστεύατε ότι μπορούσατε.

Μετάφραση Lancashire
Με την ευγενική παραχώρηση της Robirda McDonald
The article was first published at Flock Talk eZine, Issue 143 in April, 2006 by R C McDonald Copyright © April 2006

Ο μακρύουρος σπίνος ή long-tailed finch και shaft-tailed finch όπως είναι γνωστός στα αγγλικά, είναι ένα εξωτικό πτηνό με καταγωγή από την Αυστραλία.

Μακρύουρος σπίνος - Long-tailed finch


Οι μακρύουρος σπίνοι είναι μικρόσωμα πουλάκια το συνολικό μέγεθος των οποίων, συμπεριλαμβανομένης και της μακριάς ουράς τους κυμαίνεται από 15-17 εκ. ενώ το βάρος των αρσενικών κυμαίνεται στα 13,5-16,2 γρ. και των θηλυκών στα 11,4-17,6 γρ. Η χαρακτηριστική μακριά και διχαλωτή ουρά τους είναι αυτή που τους χάρισε και το όνομά τους.

Το κεφάλι τους έχει μια ελαφρά ασημόγκριζη απόχρωση, διαθέτουν καφετιά φτερά πτήσης, μανδύα, στήθος και κοιλιά σε μπεζ - καφέ αποχρώσεις. Η ουρά και η γραβάτα κάτω από τον λαιμό τους είναι μαύρα. Έχουν επίσης και μια μαύρη λωρίδα στο πίσω μέρος μεταξύ της ουράς και των ποδιών.

Το ράμφος τους έχει έντονη κοραλλί απόχρωση ενώ μεταξύ του ματιού και του ράμφους διακρίνεται ένα μικρό μαύρο σημάδι. Τα πόδια τους είναι σε έντονο κόκκινο χρώμα.

Τα δύο γένη είναι σχεδόν πανομοιότυπα. Και τα δύο φύλα έχουν το ίδιο μέγεθος και τον ίδιο χρωματισμό φτερώματος. Οι διαφορές είναι δεν είναι εύκολα διακριτές.

Διάκριση φύλου

Το αρσενικό έχει πιο φαρδιά γραβάτα, ενώ το θηλυκό πιο τριγωνική. Το αρσενικό έχει πιο έντονα χρωματισμένο ράμφος και το σημάδι ανάμεσα στο ράμφος και το μάτι είναι μεγαλύτερο από του θηλυκού.

Ο αρσενικός μακρύουρος σπίνος έχει πιο μακριά ουρά αλλά και αυτό το χαρακτηριστικό δεν αποτελεί πάντα την καλύτερη απόδειξη. Μόνο το ερωτικό τραγούδι του αρσενικού και ο ερωτικός χορός προς το θηλυκό είναι η καλύτερη απόδειξη για τον διαχωρισμό των φύλων.

Γεωγραφική κατανομή και βιότοποι

Στο φυσικό τους περιβάλλον ζουν σε μεγάλα σμήνη σε μεγάλα δάση, σε χορτολιβαδικές εκτάσεις και σε μέρη που αφθονεί το νερό. Όμως, στην εκτροφή ενώ μπορούν και συμβιώνουν με διαφορετικά είδη σπίνων, είναι εξαιρετικά δύσκολο να συμβιώσουν με ακόμα ένα ζευγάρι σπίνων του ιδίου είδους.

Διατροφή

Η βασική τους διατροφή περιλαμβάνει μείγμα σπόρων για εξωτικά - τροπικά πουλιά, αυγοτροφή, ίσως κάποια ζωντανά έντομα, φρούτα και λαχανικά.

Αναπαραγωγή

Δεδομένου ότι κατάγονται από την Αυστραλία, η περίοδος αναπαραγωγής των long-tailed finches είναι από τον Ιανουάριο μέχρι τον Μάιο. Γεννούν από 4-7 αυγά και στην επώαση συμμετέχουν εξίσου και οι δύο γονείς.

Μετά την παρέλευση 12 -14 ημερών ξεπροβάλλουν οι νεοσσοί οι οποίοι αποκτούν το πρώτο τους φτέρωμα σε ηλικία 21 ημερών.

Ανεξαρτητοποιούνται περίπου μετά την παρέλευση 40 ημερών περίπου και δεν πρέπει να απομακρύνει κανείς τους νεοσσούς νωρίτερα, προς αποφυγή απωλειών.

Τα μικρά ωριμάζουν αναπαραγωγικά γύρω στους 9 μήνες περίπου.

Αναπτύσσουν πολύ ισχυρούς δεσμούς ανάμεσα τους και δυσκολεύονται να συνυπάρξουν ή να δημιουργήσουν νέο ζευγάρι, αν ακούν κάπου εκεί κοντά το ταίρι τους.

Αν και είναι φιλήσυχα, αλλά δραστήρια πουλιά, αναπτύσσουν επιθετική συμπεριφορά στα πουλιά του ίδιου είδους ειδικά κατά την αναπαραγωγική περίοδο.

Φροντίδα

Τα shaft-tail finches έχουν ανάγκη από κίνηση και εκγύμναση των φτερών τους γι αυτό και συνίσταται η διαμονή τους σε μεγάλη κλούβα πτήσης που να είναι στολισμένη με πρασινάδα. Αν δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα, θα πρέπει να διαμένουν σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κλουβί.

Ένας από τους σημαντικούς λόγους για την παραμονή τους σε είναι για να διατηρούν ανέπαφη την μακριά ουρά τους.

Τον χειμώνα είναι προτιμότερο να μεταφέρονται σε προφυλαγμένο χώρο γιατί υποφέρουν από τις ιδιαίτερα χαμηλές θερμοκρασίες.

Ενημερωθείτε για τη .

Στο κλουβί τους πρέπει να υπάρχουν πάντα φωλιές τις οποίες χρησιμοποιούν όχι μόνο κατά την αναπαραγωγική περίοδο, αλλά και σε καθημερινή βάση μιας και αρέσκονται να κοιμούνται την νύχτα μέσα σε αυτές.

Πολλοί εκτροφείς προτείνουν να δίνονται διαφορετικά είδη φωλιών και κλειστού και ανοιχτού τύπου για να επιλέξει το ζευγάρι την φωλιά της προτίμησής του.

Οι φωλιές κλειστού τύπου είναι διαφορετικές από αυτές των παπαγάλων μιας και το άνοιγμα της τρύπας είναι από πάνω και όχι στο πλάι της φωλιάς.

Περισσότερα για τις .

Αν και δεν είναι δεινοί αρχιτέκτονες φωλιών, προτείνεται να δίνονται διάφορα μαλακά υλικά όπως ίνες κοκκοφοίνικα, ξερά μακριά χόρτα, άχυρο, μίσχοι από αγριόχορτα κτλ για να ντύσουν το εσωτερικό της.

Στο κλουβί τους, εκτός από την μπανιέρα που πρέπει να είναι πάντα διαθέσιμη μιας και λατρεύουν το νερό, απαραίτητα είναι και η και το σουπιοκόκαλο.

Μέσα από διασταυρώσεις έχουν επιτευχθεί διάφορες μεταλλάξεις όπως σπίνοι με κίτρινο - καφέ ράμφος, αλμπίνο με κόκκινα μάτια, σπίνος σε γκρίζες, καφέ και μπεζ αποχρώσεις.

Σύνοψη

Μέγεθος: 15-17 εκατοστά. Βάρος: Αρσενικά 13,5-16,2 γρ., θηλυκά 11,4-17,6 γρ. Καταγωγή: . Διατροφή: Σεξουαλική ωριμότητα: 9 μήνες Επώαση: 12-14 ημέρες. Ανεξαρτητοποίηση νεοσσών: 40 μέρες. Προσδόκιμο ζωής: 8 έτη IUCN Κίνδυνος εξαφάνισης στη φύση: Σταθερός πληθυσμός, ελάχιστη ανησυχία (Least concern)

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Poephila acuticauda Ελληνική ονομασία: Μακρύουρος σπίνος, Σπίνος με μακριά ουρά Αγγλική ονομασία: Long-tailed finch ή longtail, blackheart finch, shaft-tail finch, orange-billed finch, Heck's grassfinch ή Heck's longtail Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Γένος: Είδος: P. acuticauda Υποείδη Poephila acuticauda acuticauda Poephila acuticauda hecki

Η θνησιμότητα των νεοσσών καναρινιών στη φωλιά είναι ένα από τα πλέον σοβαρά προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίσει κανείς κατά την διάρκεια της ανάπτυξης των νεοσσών.

Που οφείλονται οι θάνατοι των νεοσσών καναρινιών

Ένα μεγάλο μέρος από αυτούς τους θανάτους προέρχονται από βακτηριακές λοιμώξεις. Πολλές φορές τα μικρόβια εντοπίζονται στο γαστρεντερικό σύστημα και οι θάνατοι εμφανίζονται ανάμεσα στις 5-10 ημέρες ζωής των νεοσσών.

Προέρχονται κυρίως από το πεπτικό σύστημα κάποιου εκ των γονέων που ταΐζει τα μικρά καναρινάκια και έτσι η μεταφορά τους είναι εύκολη.

Το πρώτο δείγμα ότι κάτι δεν πάει καλά στην φωλιά είναι μια γενικότερη "κιτρινίλα" στο υλικό της, αλλά και ένα παρόμοιο λέρωμα στην κοιλιά του θηλυκού.

Το θηλυκό σε φυσιολογικές συνθήκες διατηρεί καθαρό το εσωτερικό της φωλιάς τις πρώτες μέρες, άλλοτε απομακρύνοντας και άλλοτε τρώγοντας τις κουτσουλιές των μικρών ενοίκων, έως ότου αρχίσουν οι ίδιοι να οπισθοχωρούν στο χείλος της φωλιάς και να "εκτοξεύουν" μακριά το περιεχόμενό των εντέρων τους.

Όταν όμως οι κενώσεις των νεοσσών είναι υγρές (διάρροια) στις πρώτες μέρες, δεν μπορεί να γίνει σωστός καθαρισμός από το θηλυκό. Η παραμονή αυτών στο εσωτερικό της φωλιάς επιδεινώνει την κατάσταση, ανεβάζοντας την υγρασία και τον κίνδυνο δημιουργίας πρόσθετων πιθανών εστιών μόλυνσης.

Η διάρροια συνεχίζεται, δημιουργείται αφυδάτωση και εμφανίζεται αδυναμία. Έτσι, δεν αργεί να έλθει το τέλος.

Σε λίγο οι νεοσσοί παύουν να ζητούν επίμονα και αργότερα καθόλου, τροφή από τους γονείς και μοιραία η κανάρα αρχίζει να αδιαφορεί μη βλέποντας τους απαιτητικά τεντωμένους λαιμούς των νεοσσών της.

Σε αυτή τη φάση, πολλές φορές γίνεται μια παρεξήγηση της συμπεριφοράς του θηλυκού και νομίζουμε ότι αυτή είναι που δεν ταΐζει σωστά (τα παράτησε). Πόσο λάθος κάνουμε!

Γιατί πεθαίνουν μόνο οι νεοσσοί;

Αλλά γιατί οι νεοσσοί πεθαίνουν από μια ασθένεια που μεταφέρθηκε από τους γονείς τους, χωρίς οι ίδιοι οι γονείς να παθαίνουν τίποτε;

Το πιθανότερο βέβαια είναι ότι αυτοί παρ' ότι είναι υγιείς είναι και φορείς μικροβίων. Αυτός είναι και ο λόγος που σε μεγάλες εκτροφές, οι διαχειριστές τους καταφεύγουν σε προληπτικές φαρμακευτικές αγωγές 1 ή και 2 μήνες πριν το ζευγάρωμα.

Για μας, μια καθημερινή, προσεκτική παρατήρηση των πουλιών μας αλλά και η σχολαστική καθαριότητα, είναι ότι καλύτερο. Αν έχουμε στην κατοχή μας πουλάκια που βλέπουμε συνεχώς να έχουν την ίδια ζωηρή και ευχάριστη συμπεριφορά, αλλά και αν κρατάμε ψηλά, τα στάνταρ καθαριότητας, το πιθανότερο είναι ότι θα έχουμε αναπαραγωγική περίοδο χωρίς εκπλήξεις.

Άλλοι παράγοντες θνησιμότητας, μικρότερης σημασίας

• Η υπερβολικά πλούσια σε πρωτεΐνες και λίπη διατροφή
• Η γέννηση των νεοσσών με διαφορά ημερών (αντικαταστήστε τα αυγά με πλαστικά ομοιώματα) που έχει σαν αποτέλεσμα να καθυστερούν κάποιοι να αναπτυχθούν
• Η εμφάνιση κάποιων ιών, που το μόνο που μας επιτρέπει είναι να μετράμε θύματα

Σ’ αυτό το τελευταίο θα ήθελα να πω (αν και θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ολόκληρο θέμα μόνο του) ότι δεν πρέπει να βάζουμε στον χώρο μας πουλιά την τελευταία στιγμή. Αγοράζουμε πουλιά τουλάχιστον δύο μήνες πριν έτσι ώστε να έχουν εμφανιστεί και να έχουν θεραπευθεί οι όποιες προσβολές από ιώσεις στα νέα μας αποκτήματα κατά τη διάρκεια της καραντίνας και όχι όταν έλθει η ώρα για "παντρέματα".

Η θνησιμότητα των νεοσσών μειώνεται κάνοντας όσο λιγότερα λάθη και όσο καλύτερη προετοιμασία μπορούμε στους γονείς. Έτσι θα έχουμε περισσότερα νέα πουλάκια για συντροφιά το επόμενο διάστημα.

Η παρουσία παρασίτων

Ένας άλλος μεγάλος κίνδυνος για τα νεαρά πουλιά μας είναι η παρουσία της κόκκινης ψείρας. Πρόκειται για ένα εξωτερικό παράσιτο με πολύ μεγάλη δυνατότητα ταχείας εξάπλωσης. Την ημέρα κρύβεται σε σχισμές και πτυχές.

Συνήθως εμφανίζεται τη νύχτα στα ενήλικα πουλιά, αλλά κατά την περίοδο της επώασης “επιτίθεται” και την ημέρα στα θηλυκά και στους νεοσσούς αργότερα πίνοντας τους το αίμα.

Ένας ακόμα μεγαλύτερος κίνδυνος που προκύπτει από την παρουσία της, είναι η εξάπλωση μιας σοβαρής, ιδιαίτερα για τα νέα πουλιά, ασθένειας, της Lankesterella – atoxoplasma. Είναι γνωστή σήμερα με την ονομασία Toxoplasma.

Οι νεοσσοί μας που δεν έχουν αποκτήσει ακόμα ισχυρό ανοσοποιητικό σύστημα, είναι πολύ πιθανόν να μολυνθούν με αυτήν την ασθένεια από την δράση της κόκκινης ψείρας και οι απώλειες να είναι μεγάλες.

Τα γνωστά αντικοκκιδιακά όπως το baycox, esb3, finicoc είναι αυτά που υπόσχονται κάποιες λύσεις. Το καλύτερο όμως μέτρο κι εδώ είναι η πρόληψη με τους σχολαστικούς καθαρισμό.

Σχετικό περιεχόμενο

Αιτίες που οδηγούν σε θνησιμότητα νεοσσών Ποιοι παράγοντες ευθύνονται για τη θνησιμότητα νεοσσών; Εμβρυϊκή νέκρωση στα πτηνά Νεκρά πουλάκια μέσα στο αυγό

Τα πτηνά και κυρίως τα ωδικά συναρπάζουν τους ανθρώπους εδώ και πολλά χρόνια. Τι είναι όμως αυτό που δίνει στα πουλιά αυτά τη δυνατότητα να κελαηδούν;

Η ενασχόληση του ανθρώπου με τα ωδικά πτηνά

Στο παρελθόν, οι άνθρωποι αιχμαλώτιζαν τα πτηνά για δύο λόγους: Για τροφή ή για το τραγούδι τους.

Τα ευτραφή και τρυφερά πτηνά όπως οι καρδινάλιοι, οι σταρήθρες και οι συκοφάγοι, κατέληγαν συνήθως στο πιάτο κάποιων πλουσίων, κυρίως στην Ιταλία.

Το καναρίνι

Πριν από αιώνες, το αηδόνι ήταν το κατεξοχήν ωδικό πτηνό. Μπορεί να ήταν λιτό στην εμφάνιση αλλά η φωνή του ήταν αξεπέραστη. Καθώς όμως εμφανίστηκε το καναρίνι ως κατοικίδιο πτηνό στην ηπειρωτική Ευρώπη προς τα τέλη του 15ου αιώνα, άρχισε πλέον να εκτοπίζει το αηδόνι από την εξέχουσα θέση του.

Τα αηδόνια ήταν δύσκολα πουλιά στη συντήρησή τους και τραγουδούσαν μόνο για μερικές εβδομάδες κάθε χρόνο, ενώ το καναρίνι, το όποιο είχε παρόμοια εμφάνιση (το άγριο καναρίνι ήταν πράσινο και όχι κίτρινο), είχε σχεδόν το ίδιο καλή φωνή, ήταν εύκολο στη συντήρηση του και τραγουδούσε κατά το μεγαλύτερο διάστημα του έτους.

Οι άνθρωποι που διατηρούσαν καναρίνια και άλλα ωδικά πτηνά χωριζόταν κυρίως σε τρεις κατηγορίες:

• Αυτούς που τους άρεσε απλώς το τραγούδι των πουλιών
• Αυτούς που δαπανούσαν χρήματα για να ενισχύσουν την κοινωνική τους θέση μέσω των διαγωνισμών των πουλιών
• Αυτούς (η μειοψηφία) που στην πραγματικότητα μελετούσαν τα πουλιά

Οι διαγωνισμοί

Οι διαγωνισμοί φωνής για κοινωνική καταξίωση ήταν ένα "καταναλωτικό πάθος" και οι εκτροφείς διαγωνιζόταν συχνά χρησιμοποιώντας αιχμαλωτισμένα άγρια πουλιά όπως καρδερίνες και σπίνους.

Χρησιμοποιούσαν επίσης καναρίνια, αλλά τα καναρίνια εκείνη την εποχή αποτελούσαν ένα εντελώς διαφορετικό θέμα διότι η εισαγωγή τους ήταν δαπανηρή, χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια για να εκτρέφει στην αιχμαλωσία και μόνο εφόσον επιτυγχάνετο η εκτροφή, μπορούσαν να γίνουν επιλογές των κατάλληλων πουλιών.

Η εκτροφή

Τις προσπάθειες για ελεγχόμενη εκτροφή ηγήθηκαν οι Γερμανοί, οι οποίοι επικεντρώθηκαν στην παραγωγή των καταπληκτικών τραγουδιστών που ήταν γνωστοί ως καναρίνια roller, λόγω της "ρολαριστής" φωνής τους. Από τις αρχικές αυτές προσπάθειες, αναπτύχθηκαν και οι 70 και πλέον ράτσες καναρινιών που γνωρίζουμε.

Δείτε: Από το άγριο Serinus canaria στα σύγχρονα καναρίνια

Η ικανότητά των ωδικών πτηνών στο κελάηδημα

Οι Γερμανοί προηγήθηκαν επίσης και στην επιστήμη. Βασικός εκπρόσωπός τους στον τομέα αυτό ήταν ο Baron von Pernau (1660-1731), ένας πλούσιος πολιτικός του οποίου οι παρατηρήσεις άγριων και αιχμαλωτισμένων πουλιών προηγήθηκαν σχεδόν δύο αιώνες των ερευνών του βραβευμένου με Νόμπελ ζωολόγου Konrad Lorenz.

Ενώ οι Άγγλοι διανοούμενοι έγραφαν ακόμα κοινότοπες περιγραφές πουλιών σχετικά με την εμφάνισή τους, ο Pernau περιέγραφε τη συμπεριφορά τους και χρησιμοποιούσε ευφυείς μεθόδους για να συνάγει εντυπωσιακά συμπεράσματα.

Ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τον τρόπο με τον οποίο τα πουλιά αποκτούσαν την ικανότητα να τραγουδούν και ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε ότι η ικανότητά τους αυτή δεν είναι απόλυτα συνδεδεμένη με τον εγκέφαλό τους, όπως πίστευαν οι περισσότεροι άνθρωποι, αλλά ότι η εκμάθηση ήταν το κλειδί της επιτυχίας στο τραγούδι ενός πουλιού.

Εβδομήντα χρόνια αργότερα στην Αγγλία, ο Daines Barrington προχώρησε τις έρευνες αυτές ένα βήμα ακόμη. Αγνοώντας την εργασία του Pernau, ο Barrington όρισε την δική του ως την πρώτη επιστημονική μελέτη των ωδικών πτηνών. Οι έρευνές του έλαβαν τη μορφή δύο κύριων κατευθύνσεων.

Το 1773 σύνταξε ένα σύνολο κριτηρίων για να κατατάξει την ποιότητα του τραγουδιού διαφόρων ειδών. Σε μια κλίμακα που καθοριζόταν από την επιδεξιότητα και την ζωντάνια του τραγουδιού, το αηδόνι κατείχε την πρώτη θέση με 90 βαθμούς από τους 100 της κλίμακας, ακολουθούμενο από το φανέτο με 70 βαθμούς. Δεν συμπεριέλαβε σε αυτή τη φάση το καναρίνι, αλλά το κατέταξε δεύτερο στην κλίμακα του, σε μεταγενέστερη έρευνα.

Για το δεύτερο μέρος της μελέτης του, ο Barrington ζήτησε από τον πρωτοπόρο χειρούργο John Hunter να χειρουργήσει μερικά πουλιά και για να εξετάσει τις φωνητικές χορδές τους. Διαπιστώθηκε λοιπόν ότι τα ειδή που κελαηδούσαν καλύτερα είχαν καλύτερα ανεπτυγμένο λάρυγγα. Ο Mr Hunter ανακάλυψε επίσης ότι οι μύες του λάρυγγα ήταν πιο δυνατοί στο αηδόνι και σε όσες περιπτώσεις χειρούργησε αρσενικό και θηλυκό πουλί, διαπίστωσε ότι οι ίδιοι μύες ήταν πιο ισχυροί στο αρσενικό από ό,τι στο θηλυκό πουλί.

Η έρευνα που ολοκληρώθηκε αρκετά χρόνια αργότερα αποδεικνύει ότι οι διαφορές με βάση το φύλο που παρατηρούνται στο λάρυγγα (πλέον αναφέρεται ως σύριγγα) αντικατοπτρίζονται επίσης στον εγκέφαλο. Η περιοχή του εγκεφάλου των πουλιών που ευθύνεται για το κελάηδημα (higher vocal center HVC), είναι έως και τέσσερις φορές μεγαλύτερη στα αρσενικά από ότι στα θηλυκά πουλιά.

Επιπλέον, επειδή η εκμάθηση τραγουδιού απαιτεί σημαντική εγκεφαλική δραστηριότητα και ικανότητα, η HVC περιοχή του εγκεφάλου είναι μεγαλύτερη σε είδη των οποίων το κελάηδημα είναι περισσότερο πολύπλοκο. Τα θηλυκά πουλιά δεν χρειάζεται να έχουν αναπτυγμένη την περιοχή HVC του εγκεφάλου, διότι απλώς επεξεργάζονται το τραγούδι του αρσενικού και αποφασίζουν το ποιο από αυτά κελαηδά καλύτερα.

Αν μπορούσαν να μας δουν σήμερα οι Pernau και Barrington, θα εντυπωσιαζόταν με τη διαπίστωση ότι η μελέτη της εκμάθησης τραγουδιού των μικρών αυτών πουλιών, μας παρέχει ένα γενικό μοντέλο για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο εγκέφαλος (συμπεριλαμβανομένου του δικού μας).

Ο Fernando Nottebohm στο πανεπιστήμιο Rockefeller της Νέας Υόρκης, έχει ανακαλύψει κάτι που τάραξε τα θεμέλια της έρευνας του εγκεφάλου: Ο εγκέφαλος των καναρινιών έχει την ικανότητα να αναπλάθει νευρώνες, γεγονός που θεωρείται αδύνατο.

Ο Nottebohm ανακάλυψε πως η χορήγηση τεστοστερόνης στα θηλυκά καναρίνια τα αναγκάζει να κελαηδούν όπως τα αρσενικά διότι μεγαλώνει η περιοχή HVC του εγκεφάλου των μέσω της ανάπτυξης νέων νευρώνων.

Η δεύτερη ανακάλυψη ήταν ότι η εποχική εμφάνιση του κελαηδήματος των πουλιών σχετίζεται με την εποχική αύξηση και μείωση του μεγέθους της περιοχής HVC. Και στις δύο περιπτώσεις, οι αλλαγές αυτές μοιάζουν σχεδόν απίστευτες, αφού πολύ απλά ένας εγκέφαλος δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο.

Η παγιωμένη γνώση που έχουμε βάσει μελετών σε ποντίκια, πιθήκους και ανθρώπους, είναι ότι γεννιόμαστε με ένα σύνολο νευρώνων, ο αριθμός των οποίων δεν αυξάνεται σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Αν χάσουμε ορισμένους λόγω κάποιου ατυχήματος, τότε αυτοί που χάθηκαν δεν αντικαθίστανται και θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση με αυτούς που έχουν απομείνει.

Ως περίληψη της έρευνας του Nottebohm μπορούμε να πούμε πως, εάν καταφέρουμε να ανακαλύψουμε τον τρόπο με τον οποίο τα πουλιά αναπλάθουν τους νευρώνες τους, τότε είναι δυνατόν να καταφέρουμε να προκαλέσουμε και την ανάπλαση των ανθρώπινων εγκεφαλικών κυττάρων, γεγονός που μας επιτρέπει να θεραπεύουμε εκφυλιστικές ασθένειες του εγκεφάλου όπως το Parkinson.

Σχετικό περιεχόμενο

Τα καναρίνια φωνής Καναρίνια αναδιατυπώνουν μελωδίες που έμαθαν σε νεαρή ηλικία

Ο red-masked parakeet είναι ένας παπαγάλος μεσαίου μεγέθους με καταγωγή από τον Ισημερινό και το Περού. Είναι γνωστός και cherry-headed conure ή red-headed conure.

Red-masked parakeet ή cherry-headed conure


Οι παπαγάλοι red-masked parakeet Το πτέρωμά τους έχει ανοιχτό πράσινο χρώμα. Το μισό κεφάλι τους στη μπροστινή του πλευρά είναι κόκκινο, ενώ δεξιά και αριστερά ξεχωρίζουν έντονα οι λευκοί περιοφθαλμικοί δακτύλιοι. Κόκκινοι είναι επίσης οι ώμοι - πλατάρια, το εσωτερικό των φτερών και ο λαιμός.

Τα πόδια έχουν χρώμα γκρι και το ράμφος ροζ-γκρι.

Το μήκος των red-headed conure αγγίζει τα 33 cm, εκ των οποίων το μισό είναι η ουρά, ενώ το βάρος τους κυμαίνεται μεταξύ των 165-185 γρ.

Τα νεαρά πουλιά έχουν παντού πράσινο φτέρωμα, ενώ σε ηλικία περίπου τεσσάρων μηνών αρχίζουν να εμφανίζονται τα πρώτα κόκκινα φτερά του ενήλικου φτερώματος.

Το κάλεσμά τους (φωνή) είναι ένας δισύλλαβος, έντονος και δυνατός ήχος. Η διαπεραστική φωνή αποτελεί άλλωστε χαρακτηριστικό όλων των κονούρων.

Ο cherry-headed conure θεωρείται ο καλύτερος ομιλητής απ' όλες τις κονούρες.

Διάκριση φύλου

Η διάκριση των φύλων γίνεται μόνο με εξέταση DNA.

Συμπεριφορά

Συνήθως ζούνε κατά ομάδες των 10+ ατόμων και τα ζευγάρια παραμένουν μαζί όλη τους τη ζωή.

Διατροφή

Η διατροφή τους περιλαμβάνει ποικιλία σπόρων, ξηρούς καρπούς, λαχανικά και φρούτα. Ως κατοικίδια τρώνε εκτός από μείγμα σπόρων, πέλετς και μαγειρεμένα γεύματα.

Αναπαραγωγή

Η αναπαραγωγή τους ξεκινά συνήθως κατά τους ζεστούς μήνες (κυρίως Μάιο) του έτους. Το θηλυκό γεννά 3 έως 4 και τα επωάζει για 23 - 25 ημέρες.

Οι νεοσσοί αποκτούν το πλήρες πτέρωμα τους στην ηλικία των 11-12 εβδομάδων περίπου και είναι ικανοί για πτήση κατά την ηλικία των 6 εβδομάδων. Τα ανήλικα cherry-headed conure έχουν γκρίζα μάτια και το κόκκινο χρώμα στο κεφάλι εμφανίζεται κατά την ηλικία των 4 μηνών, όπου με τον καιρό θα καταλαμβάνει και περισσότερη έκταση, ως την ενηλικίωση τους.

Φροντίδα

Ως κατοικίδια, είναι φιλικά πουλιά με τον άνθρωπο, ευαίσθητα, αρκετά κοινωνικά και έξυπνα. Λατρεύουν το σκαρφάλωμα οπότε τα πολλά κλαδιά στο κλουβάκι τους είναι απαραίτητα.

Φυσικά δεν θα πρέπει να λείπουν τα απαραίτητα παιχνίδια για να είναι συνεχώς απασχολημένα. Απαραίτητο είναι να υπάρχουν κλαδιά και ασφαλές αντικείμενα να μασάνε (κάτι που τους αρέσει πολύ).

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Psittacara erythrogenys Ελληνική ονομασία: - Αγγλική ονομασία: Red-masked parakeet, cherry-headed conure, red-headed conure Τάξη: Ψιττακόμορφα (Psittaciformes) Οικογένεια: Ψιττακίδες (Psittacidae) Γένος: Psittacara Είδος: P. erythrogenys

Είναι απίθανο να δείτε ένα Red Siskin και να μην το ερωτευτείτε με την πρώτη ματιά. Το εντυπωσιακό βαθυκόκκινο χρώμα του κεντρίζει αμέσως όλα τα βλέμματα. Το κόκκινο λούγαρο όπως είναι η ελληνική του ονομασία αυτό ευθύνεται για το κόκκινο χρώμα των σημερινών καναρινιών.

Περιγραφή Red Siskin


Το κόκκινο λούγαρο είναι ένα μικρόσωμο στρουθιόμορφο πουλί, το μέγεθος του οποίου δεν ξεπερνάει τα 10 εκατοστά. Ανήκει στα διμορφικά είδη πουλιών, που σημαίνει ότι τα δύο γένη έχουν διαφορά στον χρωματισμό του φτερώματός τους.

Διάκριση φύλου

Τα αρσενικά Red Siskin έχουν βαθυκόκκινο χρώμα στο φτέρωμα του σώματός τους, ενώ τα φτερά πτήσης και η ουρά έχουν μαύρο χρώμα. Το κεφάλι και ο λαιμός είναι μαύρα, ενώ στο υπογάστριο το κόκκινο χρώμα ξεθωριάζει ελαφρά.

Τα θηλυκά Red Siskin έχουν ακριβώς το ίδιο μέγεθος και ξεχωρίζουν από τα αρσενικά από το γκρίζο κεφάλι τους. Γκρίζος είναι επίσης και ο λαιμός, το στήθος, ενώ μαύρες είναι οι φτερούγες και η ουρά τους. Το κόκκινο χρώμα στα θηλυκά δεν έχει την ίδια βαθιά απόχρωση, ενώ το λευκό είναι πιο διάχυτο στο υπογάστριο.

Γεωγραφική κατανομή

Το κόκκινο λούγαρο συναντάται σε χώρες της Νοτίου Αμερικής και ειδικότερα από στη Βόρεια Βενεζουέλα και Κολομβία. Στο φυσικό του περιβάλλον συναντάται σε δασικές εκτάσεις με χαμηλό υψόμετρο, σε θαμνώδεις περιοχές με χαμηλή βλάστηση και αραιά δέντρα.

Έχει εξαφανιστεί από το Τρινιντάντ, στο οποίο ούτως ή άλλως δεν υπήρξε ποτέ σε μεγάλο πληθυσμό και ένας μικρός πληθυσμός εξακολουθεί να υφίσταται στην Κολομβία. Υπάρχει επίσης και ένας πληθυσμός στο Πουέρτο Ρίκο, που προέκυψε από οικόσιτα πουλιά που δραπέτευσαν από τα κλουβιά τους, ο οποίος έχει υποστεί σημαντική μείωση σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία.

Το 2000, ανακαλύφθηκε ένας νέος πληθυσμός στη νοτιοδυτική Γουιάνα, 950 χλμ από τη Βενεζουέλα, ο οποίος εκτιμάται ότι ανέρχεται από μερικές εκατοντάδες έως μερικές χιλιάδες άτομα.

Το υπόλοιπο του πληθυσμού που υπάρχει αλλού εκτιμάται σε μερικές χιλιάδες, αλλά οι τελευταίες καταγραφές δείχνουν ότι πρόκειται για υπερτιμημένο αριθμό. Μόνο στη Βενεζουέλα εκτιμάται ότι ο πληθυσμός τους είναι μικρότερος από το 20% της αρχικής εκτίμησης.

Βιότοπος

Ζουν σε υψόμετρο μεταξύ 100-1.500μ. και μετακινούνται ημι-νομαδικά μεταξύ αειθαλών και φυλλοβόλων δασών και θαμνωδών εκτάσεων και και βοσκοτόπων.

Τα Red Siskin υπόκεινται εδώ και πολλά χρόνια σε πρακτικές παράνομης (από το 1940) αιχμαλωσίας, κυρίως λόγω της ικανότητάς διασταύρωσης τους με τα καναρίνια. Αυτό συμβαίνει έως σήμερα παρά το γεγονός ότι οι πουλιοπιάστες που δραστηριοποιούνται στην περιοχή της Γουιάνας ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχει έντονη ζήτηση για αγορά για αυτό το είδος των πουλιών.

Από το 1975 υπάρχει διεθνής απαγόρευση εμπορίου του Red Siskin, όταν το είδος αυτό προστέθηκε στο Παράρτημα Ι της Σύμβασης για το Διεθνές Εμπόριο Απειλούμενων Ειδών (CITES).

Ακόμη, έχουν προταθεί μια σειρά από δράσεις για την προστασία του είδους, οι οποίες περιλαμβάνουν τις περιοχές της Βενεζουέλας, της Κολομβίας και του Πουέρτο Ρίκο, καθώς και το συντονισμό εκτροφών σε αιχμαλωσία σε διεθνές επίπεδο.

Εκτροφή του κόκκινου λούγαρου

Γενικά είναι ζωηρά και δυναμικά πουλιά και παρουσιάζουν επιθετική συμπεριφορά προς άλλα αρσενικά μόνο κατά την αναπαραγωγική περίοδο, ιδιαίτερα αν ζουν σε μεγάλο κλουβί και διεκδικούν το ταίρι τους.

Αν και είναι φιλήσυχα πουλιά, τα κόκκινα λούγαρα εκτός της αναπαραγωγικής φάσης, μπορούν να συμβιώσουν και με άλλα πουλιά και ιδίως καναρίνια, με τα οποία αναπαράγονται με επιτυχία και μάλιστα δίνουν γόνιμους απόγονους και με πανέμορφους συνδυασμούς χρωμάτων. Καλό θα ήταν βέβαια να γίνονται διασταυρώσεις μόνο μεταξύ ατόμων του ιδίου είδους, προκειμένου αυτό να διατηρηθεί ανέπαφο.

Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται κατά την διατήρησή τους σε κλουβιά προκειμένου να τηρούνται ιδανικές συνθήκες υγιεινής λόγω της ευαισθησίας που παρουσιάσουν σε διάφορες ασθένειες, αλλά και να αποφεύγεται η άσκοπη χρήση κάποιων επικίνδυνων υλικών, γιατί λόγω του δυναμικού τους χαρακτήρα συμβαίνουν συχνά ατυχήματα.

Διατροφή

Σε περιβάλλον εκτροφής διατρέφονται με ποικιλία σπόρων για καναρίνια, σε συνδυασμό με τροφή για αγριοπούλια, ενισχυμένο και με ηλιόσπορους. Απαραιτήτως πρέπει να έχουν πρόσβαση σε άμμο- γκριτ και σουπιοκόκαλο. Συμπληρωματικά μπορείτε να προσφέρετε μικρή ποσότητα αυγού, πρασινάδας, φύτρων σπόρων και εναλλακτικά φρούτα. Ξετρελαίνονται επίσης για ζωντανά έντομα ή τροφή για εντομοφάγα πουλιά.

Εφόσον η διατροφή τους είναι πλήρης, η χρήση χρωστικών για τη διατήρηση του χρωματισμού του φτερώματός τους όταν εκτρέφονται σε υπαίθρια εκτροφεία. Αν όμως δεν έρχονται σε επαφή με το ηλιακό φως, το χρώμα τους πιθανών να εξασθενίσει και να χρειαστεί ενίσχυση με χρωστικές.

Εδώ θα βρείτε ένα σχετικό άρθρο για τη χορήγηση χρωστικών στα πουλιά που φέρουν τον κόκκινο παράγοντα.

Τα πουλιά λατρεύουν το μπάνιο αλλά και την λιγόωρη έκθεσή τους στον ήλιο.

Αναπαραγωγή

Τα Red Siskins στο φυσικό τους περιβάλλον, αναπαράγονται από τον Απρίλιο έως και τις αρχές Ιουνίου και έχουν και μία δεύτερη αναπαραγωγική περίοδο από το Νοέμβριο έως και τον Δεκέμβριο.

Χτίζουν την ανοιχτόσχημη καλαθωτή φωλιά τους σε ψηλά δέντρα, πραγματοποιώντας μέχρι 4 γέννες καθ’ όλη την αναπαραγωγική περίοδο. Διατρέφεται με ποικιλία σπόρων, ζωντανά έντομα, χορταρικά και φρούτα.

Η αναπαραγωγική περίοδος αρχίζει με το ενθουσιώδες κάλεσμα του αρσενικού. Αν ζουν σε μεγάλη κλούβα με φυσική βλάστηση, θα επιλέξουν ένα ψηλό και απόμερο σημείο και αν τους έχουν δοθεί τα κατάλληλα υλικά θα πλέξουν την καλαθόσχημη φωλιά τους με διάφορα μαλακά υλικά και θα εναποθέσουν εκεί 3-4 γαλαζωπά με καφετιά στίγματα αυγά.

Φωλιά με αυγά από εκτροφή Red Siskin.

Μετά από την εκκόλαψη η οποία γίνεται αποκλειστικά από την θηλυκιά και κρατάει από 12-14 μέρες, εμφανίζονται οι πρώτοι νεοσσοί, οι οποίοι είναι εντελώς γυμνοί και εμφανίζουν το πλήρες φτέρωμά τους μετά την παρέλευση 18 περίπου ημερών.

Το φτέρωμά τους παραμένει γκριζωπό για 3-4 μήνες και αποκτάει το πραγματικό του χρώμα μετά την πρώτη πτερόρροια. Γύρω στην 23η - 24η μέρα οι νεοσσοί ανεξαρτητοποιούνται και το ζευγάρι προχωράει στην επόμενη γέννα.

Η ανάπτυξη της εκτροφής του είδους δεν είναι μεγάλη, λόγω της ευαισθησίας σε ασθένειες που παρουσιάζουν σε περιβάλλον εκτροφής και της επιλογής των ανθρώπων να τα χρησιμοποιούν για παραγωγή υβριδίων.

Στο φυσικό του περιβάλλον το προσδόκιμο ζωής τους αγγίζει τα 7-8 χρόνια, όμως σε ιδανικές συνθήκες εκτροφής το όριο ζωής μπορεί να ξεπεράσει την δεκαετία.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Spinus cucullatus Ελληνική ονομασία: Κόκκινο λούγαρο Αγγλική ονομασία: Red siskin, Black-Hooded Red Siskin Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Σπιζίδες (Fringillidae) Γένος: Σπίνος (Spinus) Είδος: S. cucullatus

Παλαιότερα το είδος ταξινομούνταν στο γένος των ακανθυλλίδων και είχε τη διωνυμική ονομασία Carduelis cucullata.

Media κόκκινου λούγαρου

Στο άρθρο αυτό αναφέρονται προβλήματα που μπορεί να εμφανιστούν κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγικής περιόδου των καναρινιών και προτείνονται λύσεις. Κάποια από αυτά τα προβλήματα εμφανίζονται σχετικά συχνά και κάποια άλλα σπανιότερα.

Αδιαφορία προς το αρσενικό


Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει να αναπροσαρμόσετε τα ζευγάρια σας αντικαθιστώντας το αρσενικό όπου χρειάζεται. Αυτό είναι ένα θέμα που μπορεί να αντιμετωπιστεί εύκολα αρκεί να γίνουν γρήγορα αντιληπτό, ώστε να μην ταλαιπωρούνται άσκοπα τα πουλιά.

Αν και πάλι βλέπετε ότι δεν υπάρχει διάθεση για ζευγάρωμα, καλύτερα αφήστε το πουλάκι στην ησυχία του σε μια κλούβα πτήσεων με καλή διατροφή και δοκιμάστε αργότερα.

Ένα καλά προετοιμασμένο πουλί αλλά και απόλυτα υγιές, είναι αυτό που θέλετε για σωστή ωοτοκία και αναπαραγωγή χωρίς προβλήματα. Το πουλί που παρουσιάζει σημάδια κακής υγείας δεν πρέπει ποτέ να το αναγκάζετε να μπει στην αναπαραγωγική διαδικασία. Ακόμα και αν κάνει κάποια αυγά, στο τέλος δε θα καταφέρει να φέρει σε πέρας αυτήν την δύσκολη αποστολή.

Μην ξεχνάτε το πάχος και την ηλικία. Μπορεί να μην αποτελούν ασθένειες αλλά σίγουρα είναι ένας αρνητικός παράγων για την αναπαραγωγή. Καλόν είναι γενικότερα να αποφεύγετε να βάζετε για αναπαραγωγή πουλιά άνω των 5 ετών.

Το θηλυκό δεν ωοτοκεί

Αυτό είναι ένα από τα σπάνια προβλήματα της αναπαραγωγικής περιόδου που μπορεί να οφείλεται σε κάποιους "τεχνικούς" λόγους ή σε κακή υγεία του πουλιού. Ένας από τους λόγους αυτούς μπορεί να είναι η θέση της φωλιάς.

Τοποθετήστε δύο φωλιές, καθεμιά μια σε διαφορετικό σημείο ώστε να διαλέξει το πουλί την κατάλληλη.

Το θηλυκό δυσκολεύεται να ωοτοκήσει

Κάποιες φορές το θηλυκό δεν καταφέρνει να γεννήσει το αυγό. Το φαινόμενο ονομάζεται δυστοκία και μπορεί να αποβεί μοιραίο για την ζωή του πουλιού. Η αιτία δεν είναι προφανής, γι’ αυτό οι εξηγήσεις ποικίλουν. Εν τούτοις η εμπειρία έχει δείξει ότι αρκετές φορές οφείλεται στην αδυναμία σύσπασης της χοάνης εξόδου (αμάρα).

Άλλες αιτίες που έχουν αναφερθεί είναι η έλλειψης ασβεστίου (ίσως η πλέον πιθανή), ανεπάρκεια βιταμινών, αυξημένο σωματικό βάρος του πουλιού, υπερβολικό μέγεθος αυγού, γήρας, κάποια ασθένεια του αναπαραγωγικού συστήματος.

Για την αντιμετώπιση του προβλήματος μπορούμε να βοηθήσουμε με παροχή ασβεστίου απ’ ευθείας στο στόμα (υγρού-μια σταγόνα κάθε 10 λεπτά) και τοποθέτηση του πουλιού σε χώρο με υψηλή θερμοκρασία.

Για περισσότερες λεπτομέρειες συμβουλευτείτε το άρθρο για τη δυστοκία των πτηνών.

Το είδος του υλικού φωλιάς

Εάν δείτε να δείχνει αδιαφορία προς αυτό η κανάρα σας, τότε θα πρέπει να δοκιμάσετε κάποιο άλλο υλικό φωλιάς. Ένας τρόπος για να καταλάβετε αν το πρόβλημα οφείλεται σε αυτό, είναι να δείτε αν η κανάρα χρησιμοποιεί για το χτίσιμο οποιοδήποτε υλικό βρίσκει διαθέσιμο, εκτός απ’ αυτό που της έχετε προσφέρει.

Τα αυγά είναι γονιμοποιημένα αλλά δεν εκκολάπτονται

Οι αιτίες που προκαλούν αυτή την διακοπή της ζωής μέσα στο αυγό μπορούν να χωριστούν σε τρεις κατηγορίες.

1. Γενετικής φύσεως
2. Μικροβιακής φύσεως
3. Τυχαίες.

Στις γενετικές συγκαταλέγονται οι απαγορευμένες διασταυρώσεις που παρουσιάζουν ένα ποσοστό θανάτων μέσα στο αυγό της τάξεως του 25%. Αυτό συμβαίνει αν για παράδειγμα προσπαθήσουμε να ζευγαρώσουμε δύο λευκά κυρίαρχα ή δύο πουλάκια με σκουφί.

Οι μικροβιακής φύσεως αιτίες μπορούν να αποδοθούν είτε στο ίδιο το πουλί, είτε σε εξωτερικούς παράγοντες. Αν το ίδιο το πουλί πάσχει ή φέρει κάποιου είδους μόλυνση, αυτή μπορεί να μεταφερθεί μέσα στο αυγό κατά την διάρκεια της δημιουργίας του.

Οι εξωτερικές μολύνσεις μπορεί να προέρχονται από την μεταφορά μικροβίων από τα πόδια των πουλιών στη φωλιά, αλλά από την δική μας κακή διαχείριση των αυγών. Άπλυτα γυμνά χέρια, απρόσεκτες μετακινήσεις σε υγρά και λερωμένα μέρη.

Τέλος κάποιοι παράγοντες που μπορεί να προκαλέσουν τη θνησιμότητα στο αυγό μπορεί να προέρχονται και αυτές από δικές μας παραλήψεις. Τα μακριά νύχια των πουλιών μπορούν να τρυπήσουν το κέλυφος των αβγών. Επίσης, είναι πιθανόν διάφορα τρωκτικά να επιχειρήσουν να καταστρέψουν τα αβγά αν δεν έχουμε πάρει τα απαραίτητα μέτρα.

Μην πετάξετε ποτέ κάποιο παγωμένο αυγό όταν η κανάρα σας δεν έχει αρχίσει να κλωσά. Συμβαίνει συχνά σε κάποιους αρχάριους να νομίζουν ότι τα πρώτα αυγά μιας γέννας που τα βρίσκουν κάπως κρύα, είναι ακατάλληλα πλέον. ΛΑΘΟΣ. Μπορεί να είναι γονιμοποιημένα και απλά να μην έχει ξεκινήσει ακόμα η εκκόλαψη τους.

Η κατάλληλη στιγμή για να δείτε αν έχει υπάρξει πρόοδος είναι μετά από 5-6 μέρες από την αρχή της επώασης, με το σωστό φωτιστικό εργαλείο. Περισσότερα στο θέμα Πώς μπορώ να καταλάβω αν είναι γονιμοποιημένα τα αβγά;

Σχετικό περιεχόμενο

Ζευγάρωμα καναρινιών Γιατί δεν εκκολάπτονται τα αυγά των καναρινιών Θνησιμότητα των νεοσσών στη φωλιά Από το αυγό μέχρι την ανεξαρτητοποίηση των καναρινιών

Ο καρδινάλιος με κόκκινο λοφίο ή red-crested cardinal όπως είναι γνωστός με την αγγλική του ονομασία είναι ένα πτηνό με καταγωγή από την κεντρική και νότια Αμερική.

Καρδινάλιος με κόκκινο λοφίο - Red-crested cardinal


Είναι πουλιά που προέρχονται από χώρες της Νότιας Αμερικής όπως η Βραζιλία, η Ουρουγουάη, η Βολιβία, η Αργεντινή και η Παραγουάη.

O Kαρδινάλιος με το κόκκινο λοφίο - Red-crested cardinal αν και έχει αρκετά χαρακτηριστικά της οικογένειας των Καρδιναλίων, ανήκει σε μια ξεχωριστή οικογένεια με την ονομασία Thraupidae.

H επιστημονική του ονομασία είναι Paroaria coronata αλλά είναι και ευρύτερα γνωστό με την κοινή ονομασία Brazilian cardinal. Το συγκεκριμένο είδος συναντάται και σε χώρες όπως η Χαβάη και το Πουέρτο Ρίκο.

Περιγραφή

Πρόκειται για ένα μικρόσωμο πουλί το μέγεθος του οποίου δεν ξεπερνά τα 18 εκατοστά, ενώ το βάρος του αγγίζει τα 30 - 35 γραμμάρια.

Ανήκει στα μονομορφικά είδη πουλιών και είναι αξιοπρόσεχτο ότι κελαηδούν τόσο τα αρσενικά όσο και τα θηλυκά. Βέβαια το κελάηδημα του αρσενικού είναι πιο περίπλοκο και πιο εντυπωσιακό. Έτσι είναι πολύ δύσκολο να υπάρχει ασφαλής διάκριση μεταξύ των δύο φύλων, παρά μόνο με εξέταση DNA ή ενδοσκοπικά.

Το κεφάλι του στολίζεται από ένα μυτερό πυροκόκκινο λοφίο, ενώ κόκκινο είναι όλο το κεφάλι, το πρόσωπο, ο λαιμός και η τραχηλιά του και διασχίζει σε σχήμα V το ολόλευκο στήθος του.

Κοιλιά και υπογάστριο είναι επίσης λευκά, ενώ ο μανδύας, η πλάτη και οι φτερούγες έχουν καφετιές αποχρώσεις. Το σμαραγδένιο ράμφος του σκουραίνει κατά την αναπαραγωγική περίοδο.

Έχει μαύρα πόδια και μαύρα μάτια. Τα νεαρά πουλιά ξεχωρίζουν από τα ενήλικα, από το κεραμιδί χρώμα του λοφίου και του προσώπου αντικαθίσταται με το κανονικό κόκκινο χρώμα με την συμπλήρωση δυο χρόνων ζωής.

Διατροφή

Φυσικός του βιότοπος είναι οι αγροτικές εκτάσεις στις οποίες μπορεί να βρει πλήθος τροφής που περιλαμβάνει ποικιλία σπόρων, φρούτων και λαχανικών και πολλών ζωντανών εντόμων, όπως ακρίδες, γρύλλοι, κάμπιες, σκαθάρια, κατσαρίδες, προνύμφες εντόμων, σκουλήκια και άλλα ιπτάμενα έντομα. Συναντάται όμως και σε αστικά κέντρα..

Στην αιχμαλωσία η τροφή τους αποτελείται από σπόρους για παπαγάλους, ανάμικτη με τροφή για καναρίνια ή τροφή για αγριοπούλια, τροφή για εντομοφάγα πουλιά ή και ζωντανά έντομα, μικρές ποσότητες λαχανικών, φρούτα και βλαστωμένοι σπόροι.

Εκτροφή

Η διαθεσιμότητά τους είναι εξαιρετικά σπάνια. Τα τελευταία χρόνια γίνεται μια προσπάθεια από εκτροφείς να αναπαράγουν τα πουλιά αυτά σε αιχμαλωσία.

Εκτροφείς αναφέρουν ότι είναι πολύ δραστήρια πουλιά και επιθετικά ακόμα και σε πουλιά που ανήκουν στο ίδιο είδος, ειδικά κατά την αναπαραγωγική περίοδο. Για αυτό και προτείνουν την διατήρηση του κάθε ζευγαριού ξεχωριστά, αλλά και να αγοράζονται πάντα σε ζεύγη.

Είναι ανθεκτικά πουλιά και μπορούν να διατηρηθούν και σε εξωτερικό χώρο με την προϋπόθεση να υπάρχει ένα προφυλαγμένο κατάλυμα.

Μπορούν να διατηρηθούν και σε κλουβιά σαν ωδικά πτηνά, αρκεί να τους προσφερθεί άνετος χώρος διαβίωσης και να είναι στολισμένος με φυτά.

Στην περίπτωση αυτή αναπαράγονται και σε τεχνητή καλαθόσχημη φωλιά αν τους εφοδιάσει κανείς με νήμα καρύδας, σανό και νήματα. Έχουν προτίμηση στις σχοίνινες φωλιές και τα φυσικά υλικά όπως το καναβάτσο.

Η φωλιά προετοιμάζεται από κοινού και στρώνεται εσωτερικά με μαλακά υλικά όπως πούπουλα, χνούδι και τρίχες.

Αναπαραγωγή

Οι καρδινάλιοι με το κόκκινο λοφίο, ωριμάζουν αναπαραγωγικά γύρω στα δυο χρόνια και η αναπαραγωγική φάση ξεκινάει την Άνοιξη. Μέχρι το Φθινόπωρο έχουν καταφέρει να ολοκληρώσουν αρκετές γέννες υπό την προϋπόθεση να τους παρέχουν συνεχώς μια ισορροπημένη και πλούσια διατροφή.

Η θηλυκιά γεννάει από 2-4 λευκοπράσινα αυγά με καφετιές κηλίδες που τα επωάζει για ένα διάστημα 12 -13 ημερών. Στην ανατροφή των νεοσσών συμμετέχουν εξίσου και οι δυο γονείς. Στη φάση αυτή και επειδή οι νεοσσοί έχουν μεγάλη ανάγκη από ζωικές πρωτεΐνες χρειάζεται ενίσχυση της τροφής με ποικιλία ζωντανών εντόμων ή τροφή για εντομοφάγα πουλιά.

Οι νεοσσοί ανεξαρτητοποιούνται στις 3 - 5 εβδομάδες περίπου και έχουν ολοκληρώσει και την πτεροφυΐα τους εκτός από το λοφίο, το οποίο εμφανίζεται μετά την πάροδο 3-4 μηνών ενώ το κόκκινο χρώμα αποκτάται με την συμπλήρωση του δεύτερου χρόνου ζωής.

Το ζευγάρι μπορεί να χρησιμοποιήσει την ίδια φωλιά ή να κατασκευάσει μια καινούρια. Για τον λόγο αυτό πρέπει να υπάρχει πάντα διαθέσιμο το κατάλληλο υλικό για να προχωρήσει στη καινούρια γέννα.

Οι Red-crested cardinal λατρεύουν το μπάνιο ακόμα και όταν οι θερμοκρασίες είναι αρκετά χαμηλές.

Το προσδόκιμο ζωής τους ξεπερνάει τα 15 χρόνια το κόστος αγορά τους όμως είναι αρκετά υψηλό.

Βίντεο Καρδινάλιου με Κόκκινο Λοφίο

Πολυμέσο youtube: EkDjhdg8aZ4

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Paroaria coronata Ελληνική ονομασία: Καρδινάλιος με κόκκινο λοφίο Αγγλική ονομασία: Red-crested cardinal Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Thraupidae Γένος: Paroaria Είδος: P. coronata

Media gallery ΠΠαροάρια

Σχετικό περιεχόμενο

Βόρειος καρδινάλιος - Northern cardinal (Cardinalis cardinalis)

Η παραγωγή ερυθροκυττάρων (ερυθρών αιμοσφαιρίων) διακόπτεται όταν θηλυκά πουλιά γεννούν. Αυτό είναι το πόρισμα σχετικής έρευνας του Simon Fraser University, της οποίας οι επιπτώσεις πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, ειδικά από τους εκτροφείς που υποβάλουν τα πουλιά τους σε συνεχείς γέννες.

Τα θηλυκά πτηνά σταματούν την παραγωγή ερυθρών αιμοσφαιρίων όταν γεννούν

Αυτό ακριβώς συμβαίνει στα θηλυκά πουλιά όταν γεννούν αυγά. Τα ερυθροκύτταρα τους πέφτουν κατακόρυφα σε αριθμό και γίνονται αναιμικά!

Πρόκειται για μία αλλαγή του μεταβολισμού κατά την αναπαραγωγή, που τα θηλυκά μπορούν μετά βίας να αντέξουν. Αλλά τι είναι αυτό που προκαλεί αυτή την απώλεια της δυνατότητας μεταφοράς οξυγόνου σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο;

Η Emily Wagner και οι συνεργάτες της, Christine Stables και ο Tony Williams από το πανεπιστήμιο Simon Fraser University του Καναδά, εξηγούν ότι μπορεί να υπάρχουν διάφοροι λόγοι για την αναιμία των πουλιών.

• Το αίμα των πουλιών έχει αραιωθεί από την εισροή υλικών προορισμένων για τη λέκιθο του αυγού.
• Τα πουλιά έχουν στρέψει την ενέργειά που απαιτείται για την παραγωγή ερυθροκυττάρων, στην αναπαραγωγική διαδικασία.
• Τα πουλιά μειώνουν την παραγωγή ερυθροκυττάρων όταν γεννούν αυγά.
• Πολλοί από αυτούς τους παράγοντες συμβαίνουν ταυτόχρονα, έτσι η Emily Wagner και οι συνεργάτες της καθόρισαν ως στόχο τους να βρουν γιατί γίνονται τα πουλιά αναιμικά όταν κάνουν μια γέννα.

Η ομάδα εργάστηκε με zebra finches και τάισε ένα γκρουπ πουλιών με υψηλής ποιότητας διατροφή, ενώ τα υπόλοιπα ταΐστηκαν με συνηθισμένο σπόρο για πουλιά. Έπειτα η ομάδα αντάλλαξε τα γκρουπ, έτσι ώστε τα φτωχά ταϊσμένα πουλιά λάμβαναν την υψηλής ποιότητας διατροφή, ενώ τα προηγουμένως καλά ταϊσμένα πουλιά ταΐστηκαν με σπόρο για πουλιά.

Όλα αυτά πριν ζευγαρώσουν και γεννήσουν ξανά. Ελέγχοντας το αίμα των πουλιών καθώς γεννούσαν και επώαζαν τα αυγά τους, η ομάδα βρήκε ότι ακόμη και τα πουλιά με τη φτωχότερη διατροφή πάθαιναν το ίδιο.

Το επίπεδο αναιμίας, όλων των θηλυκών να παρουσίαζε πτώση των επιπέδων των ερυθροκυττάρων κατά 8%.

H Emily Wagner εξηγεί ότι αφού όλα τα θηλυκά είχαν την ίδια μείωση στα επίπεδα των ερυθροκκυτάρων, ανεξαρτήτως της διατροφής τους, η αναιμία πιθανώς προκαλείται από αραίωση με συστατικά που προορίζονται για τον κρόκο του αυγού.

H Emily Wagner προσθέτει ότι το μεταβολικό φορτίο που χρειάζεται για την ανάρρωση από μία περίοδο τέτοιας αναιμίας, συμβάλλει στην αρνητική επίδραση που έχει η γέννηση αυγών στις επωάζουσες θηλυκές.

Tα Parrotlet αποτελούν ιδανική επιλογή, για όσους αναζητούν ένα μικρόσωμο είδος παπαγάλου, αλλά με το ταμπεραμέντο ενός Μακάο ή ενός Γκρίζου Αφρικανικού.

Τα παιχνιδιάρικα parrotlet


Τα Parrotlet είναι από τα πιο μικρόσωμα είδη παπαγάλων. Το μέγεθός τους δεν ξεπερνάει τα 10 με 15 εκατοστά και το συνολικό τους βάρος κυμαίνεται από 18 έως 30 γραμμάρια ανάλογα με το είδος.

Όλοι απορούν πώς είναι δυνατόν μέσα σε ένα τόσο μικρό σώμα να χωρέσει μια τόση έντονη και δυναμική προσωπικότητα!

Τα πανέμορφα χρώματά τους, ο αξιαγάπητος χαρακτήρας τους σε συνδυασμό με την παιχνιδιάρικη και δυναμική προσωπικότητά τους τα κατατάσσει ανάμεσα στα πιο δημοφιλή είδη παπαγάλων τα τελευταία χρόνια.

Μπορεί να είναι μικρότερα από ένα αλλά μοιάζουν περισσότερο με καθώς έχουν κοντή και φαρδιά ουρά. Ανήκουν στα διμορφικά είδη παπαγάλων που σημαίνει ότι τα αρσενικά ξεχωρίζουν από τα θηλυκά, από τον χρωματισμό του φτερώματός τους.

Ο βασικός χρωματισμός στο φτέρωμά τους είναι το πράσινο λαδί και γενικά όλες οι αποχρώσεις του πρασίνου, ωστόσο έχουν επιτευχθεί μέσα από επιλεκτικές διασταυρώσεις των ειδών μια ποικιλία χρωμάτων όπως , κίτρινα, μπλε, λουτίνο, παστέλ, γκρι, ασημί κτλ.

Διατροφή

Στη φύση, τα Parrotlet διατρέφονται με σπόρους, φρούτα και λαχανικά. Ως κατοικίδια διατρέφονται με σπόρους, πέλετς, ποικιλία φρέσκων φρούτων και λαχανικών. Απαραίτητη θεωρείται η προσφορά σουπιοκόκαλου καθώς επίσης και η καθημερινή χορήγηση φρέσκου νερού.

Αναπαραγωγή

Τα Parrotlet ωριμάζουν αναπαραγωγικά μετά τον πρώτο χρόνο ζωής τους. Η αναπαραγωγική περίοδος ξεκινάει από τον Απρίλιο μέχρι τον Νοέμβριο. Χτίζουν την φωλιά τους σε τρύπες δέντρων σε πυκνά δάση.

Φροντίδα και διαμονή

Οι είναι τουλάχιστον 60Χ60Χ60 με μια μεγάλη πόρτα για να μπορεί να μπαίνει και να βγαίνει άνετα από το κλουβί.

Το κλουβί πρέπει να τοποθετείται σε μια ήσυχη γωνία τους σπιτιού μακριά από θορύβους μιας και έχει ανάγκη για ανάπαυση για τουλάχιστον 12 ώρες ημερησίως.

Επιβεβλημένη θεωρείται η καθαριότητα του κλουβιού σε τακτική βάση. Χρήσιμο είναι να χρησιμοποιούνται πατήθρες από φυσικό ξύλο για να γυμνάζει τα πόδια του και να εξασκεί το ράμφος του.

Επειδή το Parrotlet έχει παιχνιδιάρικη προσωπικότητα και είναι δραστήριο και δυναμικό πουλί έχει ανάγκη από πολλά όπως και τα περισσότερα είδη παπαγάλων και σπίνων. Ξύλινοι χρωματιστοί κρίκοι, σχοινιά, σκάλες, καμπάνες, κουδουνάκια, τούνελ είναι από τα αγαπημένα του παιχνίδια.

Είναι ικανό να ασχολείται ώρες με τις εκπαιδευτικές αυτές δραστηριότητες χωρίς να δημιουργεί φασαρία. Τρελαίνεται να σκαρφαλώνει, να αιωρείται, να εκτελεί ακροβατικά.

Μόνο όταν δει τον ιδιοκτήτη του, τον καλεί με σφυρίγματα και φωνούλες κοντά του για να απολαύσει την τρυφερότητα και την στοργή που τόσο έχει ανάγκη.

Συμπεριφορά

Στο φυσικό τους περιβάλλον σχηματίζουν πάντα αρκετά μεγάλα σμήνη και αναπτύσσουν πολύ ισχυρούς συντροφικούς δεσμούς.

Τα Parrotlet επιζητούν την αποκλειστικότητα και οι δεξιότητες που αναπτύσσουν στηρίζονται στην αλληλεπίδραση με τον ιδιοκτήτη τους. Δείχνουν προτίμηση σε ένα μέλος της οικογένειας που δεν είναι αποκλειστικά αυτός που ταΐζει και φροντίζει το πουλί, αλλά όποιος ασχολείται δημιουργικά μαζί τους.

Μπορούν να σφυρίζουν και να τραγουδούν όπως τα , έχουν όμως την ικανότητα να μάθουν αρκετές λέξεις, μικρά τραγούδια καθώς και να επαναλαμβάνουν μικρές εντολές, αλλά δεν μπορούν να εκτελέσουν κόλπα όπως οι και οι .

Αν και θεωρείται ιδανικό πουλί συντροφιάς, ειδικά για όσους μένουν σε διαμερίσματα λόγω της χαμηλής και ήρεμης φωνής του, παρόλα αυτά στην αιχμαλωσία παρουσιάζει επιθετική συμπεριφορά όχι μόνο προς τα άλλα είδη πουλιών, αλλά ακόμα και σε πουλιά του ιδίου γένους. Έτσι παρόλο που στην άγρια φύση είναι ένα κοινωνικό πουλί, στην αιχμαλωσία γίνεται διεκδικητικό και δεν γνωρίζει την έννοια του μοιράζομαι!

Αν και μπορεί να είναι μικρότερο σε μέγεθος από τα άλλα κατοικίδια που τυχών μπορεί να έχει ένας ιδιοκτήτης, δεν διστάζει να τους επιτεθεί και να τα τραυματίσει με το μικρό αλλά γαμψό ράμφος του. Φυσικά και δεν συνίσταται η διαβίωση ενός μόνο πουλιού σε έναν χώρο, όμως οι ιδιοκτήτες περισσότερων κατοικίδιων θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεχτικοί προς αποφυγή τραυματισμών.

Αν και μικρά σε μέγεθος, το προσδόκιμο ζωής ενός πάροτλετ ξεπερνάει τα 15 χρόνια ενώ με σωστή φροντίδα και συνθήκες διαβίωσης, μπορεί να αγγίξει και τα 30 χρόνια.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Με τον όρο "Parrotlet" αναφερόμαστε σε όλα τα είδη που ανήκουν στα γένη Forpus, Touit και Nannopsittaca.

Τάξη:
Οικογένεια:

Γένη

Τα τρία γένη των parrotlet περιλαμβάνουν 29 διαφορετικά είδη (19 είδη και 10 υποείδη Forpus).

Forpus

Όλα τα είδη Forpus απαντώνται στη Λατινική, Κεντρική ή Νότια Αμερική και ορισμένα είδη έχουν εισαχθεί σε διάφορα νησιά της Καραϊβικής.

• Blue-winged parrotlet - Forpus xanthopterygius
  • Hellmayr's blue-winged parrotlet - Forpus xanthopterygius flavissimus
  • Salvadori's blue-winged parrotlet - Forpus xanthopterygius flavescens
• Dusky-billed parrotlet or Sclater's parrotlet - Forpus modestus
  • Forpus modestus sclateri
• Green-rumped parrotlet - Forpus passerinus
  • Amazon green-rumped parrotlet ή Delicate parrotlet ή Santarem passerine parrotlet - Forpus passerinus deliciosus
  • Colombian green-rumped parrotlet ή Rio Hacha parrotlet - Forpus passerinus cyanophanes
  • Roraima green-rumped parrotlet ή Schlegel's parrotlet - Forpus passerinus cyanochlorus
  • Trinidad green-rumped parrotlet or Venezuelan parrotlet - Forpus passerinus viridissimus
• Large-billed parrotlet - Forpus crassirostris
• Mexican parrotlet - Forpus cyanopygius
  • Grayson's parrotlet ή Tres Marias parrotlet - Forpus cyanopygius insularis
• Pacific parrotlet - Forpus coelestis
• Spectacled parrotlet - Forpus conspicillatus
  • Cauca spectacled parrotlet - Forpus conspicillatus caucae
  • Venezuelan spectacled parrotlet - Forpus conspicillatus metae
• Turquoise-winged parrotlet - Forpus spengeli
• Yellow-faced parrotlet - Forpus xanthops

Touit

Τα Touit parrotlets απαντώνται στην περιοχή της Βενεζουέλας-Γουιάνας, στις βόρειες Άνδεις και τη Bahia. Η εκτροφή τους επιχειρήθηκε μόνο στα τρία από τα οκτώ είδη, χωρίς όμως επιτυχία.

• Blue-fronted parrotlet ή red-winged parrotlet - Touit dilectissimus (παράκτιες Άνδεις στο Περού).
• Brown-backed parrotlet - Touit melanonota (ΝΑ Βραζιλία από τη Bahia στο νότιο Σάο Πάολο).
• Golden-tailed parrotlet - Touit surdus (Ανατολική Βραζιλία).
• Lilac-tailed parrotlet - Touit batavicus (Κολομβία, Γαλλική Γουιάνα, Γουιάνα, Σουρινάμ, Τρινιντάντ και Τομπάγκο και Βενεζουέλα).
• Red-fronted parrotlet - Touit costaricensis (Κόστα Ρίκα, Παναμά)
• Sapphire-rumped parrotlet - Touit purpuratus (Βραζιλία, Κολομβία, Ισημερινό, Γαλλική Γουιάνα, Γουιάνα, Περού, Σουρινάμ και Βενεζουέλα).
• Scarlet-shouldered parrotlet - Touit huetii (Βολιβία, Βραζιλία, Κολομβία, Εκουαδόρ, Γουιάνα, Περού, Τρινιντάντ και Τομπάγκο και Βενεζουέλα).
• Spot-winged parrotlet - Touit stictopterus (Κολομβία, Ισημερινός και Περού).

Nannopsittaca

• Manu parrotlet ή Amazonian parrotlet - Nannopsittaca dachilleae
• Tepui parrotlet - Nannopsittaca panychlora

Media gallery Forpus

Σχετικό περιεχόμενο