Τα Parrotfinches ή Παπαγαλάκια σπίνοι σε ελεύθερη μετάφραση, είναι η ομάδα των ειδών εξωτικών πτηνών που αποτελούν το γένος Ερύθρουρα των πτηνών.

Parrotfinches, τα πτηνά του γένους Ερύθρουρα


Πρόκειται για μικρόσωμα πολύχρωμα στρουθιόμορφα πουλιά που το μέγεθός τους κυμαίνεται από 9-15 εκατοστά. Στο χρωματισμό τους κυριαρχεί το πράσινο χρώμα που είναι χαρακτηριστικό των παπαγάλων, γεγονός από το οποίο προκύπτει και η ονομασία parrotfinch αυτών των πτηνών.

Πολλά από τα είδη έχουν επίσης κόκκινα ή μπλε σημάδια στο λαιμό, το κεφάλι και το ουροπύγιο. Η ουρά τους είναι συνήθως φαρδιά και τετραγωνισμένη.

Γεωγραφική κατανομή και βιότοποι

Ζουν σε περιοχές της βόρειας Αυστραλίας, της Ινδονησίας, της Νέας Γουινέας και σε πολλά νησιά του Ειρηνικού. Κινούνται σε μικρά σμήνη, σε ανοιχτές χορτολιβαδικές εκτάσεις, σε μικρά τροπικά δάση, σε θαμνώδεις εκτάσεις, σε κήπους, εκτός της περιόδου αναπαραγωγής που αποκόπτονται από την ομάδα και δημιουργούν τα δικά τους ζευγάρια.

Διατροφή

Η διατροφή των parrotfinches αποτελείται από σπόρους διάφορων χορταρικών. Στα εκτρεφόμενα πουλιά δίνουμε σπόρους για τροπικά ενισχυμένο με ιταλικό κεχρί, λευκό κεχρί. Επίσης, δίνουμε αυγοτροφή, αλλά και ζωντανά έντομα όπως μυρμήγκια, προνύμφες εντόμων, τερμίτες, σκουλήκια κτλ. ειδικά κατά την αναπαραγωγική περίοδο που οι νεοσσοί έχουν αυξημένες ανάγκες σε ζωικές πρωτεΐνες.

Τέλος, πράσινα λαχανικά, λίγα φρούτα αλλά και βλαστωμένους σπόρους.

Το σουπιοκόκαλο στο κλουβί θεωρείται απαραίτητο.

Φροντίδα

Είναι πουλιά με φιλήσυχη συμπεριφορά και μπορούν άνετα να συγκατοικήσουν με άλλα πουλιά, όχι μόνο του ιδίου είδους, αλλά και με άλλα πουλιά της ίδιας οικογένειας. Χρειάζονται ένα άνετο και ευρύχωρο περιβάλλον ειδικά αν ζούνε πολλά πουλιά μαζί. Αν διατηρούνται σε ζευγάρι, ιδανικές διαστάσεις του κλουβιού είναι 90 Χ 45Χ 45.

Είναι πουλιά που έχουν ανάγκη από κίνηση και πέταγμα, και σε πολύ περιορισμένο χώρο στρεσάρονται εύκολα και μελαγχολούν. Επίσης έχουν μια τάση προς την παχυσαρκία και θα πρέπει ο χώρος τους να διαμορφώνεται κατά τέτοιο τρόπο που να μην περιορίζει την κινητικότητά τους.

Επίσης προτιμούν ο χώρος τους να έχει αρκετές φωλιές - κουτιά, μιας και εκτός από τη αναπαραγωγή, χρησιμοποιούνται και ως νυχτερινό κατάλυμα.

Τα αξιολάτρευτα αυτά πουλιά τρελαίνονται για μπάνιο, οπότε μια μπανιέρα θεωρείται από τα απαραίτητα αξεσουάρ του κλουβιού ακόμα και σε καθημερινή βάση.

Το προσδόκιμο ζωής τους κυμαίνεται από 6-8 χρόνια.

Για περισσότερες και πιο εξειδικευμένες πληροφορίες, επιλέξτε από τη λίστα των ειδών το είδος της ερύθρουρας που σας ενδιαφέρει.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Erythrura Ελληνική ονομασία: Ερύθρουρα Αγγλική ονομασία: Parrotfinch Τάξη: Στρουθίομορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Γένος: Ερύθρουρα (Erythrura)

Υπάρχουν 13 είδη parrotfinch. Τα Gouldian (Erythrura gouldiae) περιλαμβάνονται επίσης σε αυτό το γένος.

1. Fiji parrotfinch, Erythrura pealii
2. Green-faced parrotfinch, Erythrura viridifacies
3. Tawny-breasted parrotfinch or green-tailed parrotfinch, Erythrura hyperythra
4. Tricolored parrotfinch or three-coloured parrotfinch, Erythrura tricolor
5. Papuan parrotfinch, Erythrura papuana
6. Pin-tailed parrotfinch, Erythrura prasina
7. Pink-billed parrotfinch, Erythrura kleinschmidti
8. Red-eared parrotfinch or Mount Katanglad parrotfinch, Erythrura coloria
9. Red-headed parrotfinch, Erythrura cyaneovirens
10. Royal parrotfinch, Erythrura regia

Media gallery Ερύθρουρων - Parrotfinches

Η Καλημάνα είναι ένα όμορφο παρυδάτιο πουλί στο μέγεθος του περιστεριού. Είναι μεταναστευτικό πτηνό που συναντάμε στη χώρα μας τον χειμώνα.

Η Καλημάνα ένα πτηνό των υγρότοπων


Η Καλημάνα έχει μακρύ, χαρακτηριστικό λοφίο και σκουροπράσινο χρώμα με μεταλλικές ανταύγειες που ιριδίζουν στη ράχη και την κάνουν να ξεχωρίζει από μακριά, ειδικά όταν πετά.

Άλλο βασικό χαρακτηριστικό της είναι οι πλατιές φτερούγες με το περίεργο σχήμα των φτερών της, στενά στη βάση, στρογγυλεμένα και πλατιά στο άκρο, που την βοηθούν να κάνει μεγάλες αλλά και θεαματικές ακροβατικές πτήσεις.

Τα φτερά από κάτω είναι λευκά στη βάση τους και μαύρα στο υπόλοιπο μέρος και το ίδιο ισχύει και για την ουρά της ενώ ασπρόμαυρα σχέδια υπάρχουν και στο κεφάλι της και διαφέρουν ελάχιστα στο κάθε φύλο.

Το κάτω μέρος της ουράς της έχει ένα απαλό καφέ χρώμα. Κατά την πτήση της ξεχωρίζει από μακριά η αντίθεση που κάνει η μαύρη ταινία στο στήθος με τη λευκή κοιλιά και το λαιμό, ενώ διακρίνεται το περίεργο ασπρόμαυρο σχήμα των φτερών της.

Tο ράμφος της είναι κοντό και λεπτό, μαύρου χρώματος ενώ τα πόδια είναι ψηλά κι έχουν χρώμα ανοιχτό βυσσινί.

Διάκριση φύλου

Και τα αρσενικά και τα θηλυκά άτομα έχουν παρόμοια εξωτερικά χαρακτηριστικά, διαφέρουν πολύ λίγο μεταξύ τους και δεν υπάρχει εμφανής ο φυλετικός διμορφισμός. Η αρσενική Καλημάνα έχει μεγαλύτερο λοφίο το καλοκαίρι, ενώ η θηλυκή και τα νεαρά άτομα έχουν λιγότερο έντονα χρώματα.

Κατά την διάρκεια της χειμερινής περιόδου εμφανίζουν και τα δυο φύλα στις εξωτερικές άκρες των φτερών της ράχης τους, έναν ανοικτό καφέ χρωματισμό. Τα νεαρότερα μέλη έχουν μικρότερο λοφίο το οποίο μεγαλώνει έως την ενηλικίωση τους.

Στο κεφάλι παρατηρούμε εκτός του χαρακτηριστικού λοφίου και ότι έχει μεγάλα μάτια, καστανού χρώματος που μας θυμίζουν λίγο πολύ αυτά της μπεκάτσας. Το σχήμα και μέγεθος των ματιών της μας φανερώνουν τις νυχτερινές συνήθειές της στην αναζήτηση τροφής.

Γενική Περιγραφή

• Μήκος σώματος: 28-30 cm
• Άνοιγμα φτερών: 82-87cm
• Βάρος: 140-320 g

Γεωγραφική κατανομή και βιότοποι

Την Καλημάνα τη συναντάμε στην Ευρώπη και στην Ασία, αλλά την χειμερινή περίοδο ο μεγαλύτερος πληθυσμός της μεταναστεύει προς τα νότια της Μεσογείου, στην Ινδία και στην Κίνα. Ο μεγαλύτερος όμως πληθυσμός της ζει και φωλεοποιεί στην Κεντρική Ευρώπη και ιδιαίτερα στην Ολλανδία.

Στα τέλη του φθινοπώρου αλλά κυρίως τον χειμώνα, μεγάλα κοπάδια από Καλημάνες καταφθάνουν στη χώρα μας, μεταναστεύοντας από την κεντρική και Βόρεια Ευρώπη για να εκμεταλλευτούν το ήπιο κλίμα που επικρατεί εδώ και να τραφούν.

Τότε η Καλημάνα μπορεί να παρατηρηθεί σε ολόκληρη σχεδόν την Eλλάδα ιδίως όταν οι θερμοκρασίες στην Κεντρική Ευρώπη γίνοντε χαμηλότερες, αφού μας επισκέπτονται περισσότερα και μεγαλύτερα σμήνη.

Όμως, το μεγαλύτερο μέρος των πληθυσμών αυτών επιστρέφουν την άνοιξη προς τις περιοχές της κεντρικής Ευρώπης και τις περιοχές αναπαραγωγής τους όπου τα σμήνη διαλύονται σε ζευγάρια για να αναπαραχθούν.

Πολύ λίγα άτομα μένουν στην πατρίδα μας και αναπαράγονται, κυρίως στην Βόρεια Ελλάδα. Συναντάται κυρίως στην περιφέρεια των υγροτόπων, στα υγρολίβαδα, τους λασποτόπους, σε χωράφια και άλλες επίπεδες, ανοιχτές εκτάσεις με χαμηλή βλάστηση.

Έχει ανάγκη από χωράφια άσπαρτα, εγκαταλειμμένα, όχι οργωμένα έτσι ώστε να βρίσκει εύκολα την τροφή της και να μπορούν οι νεοσσοί της να τραφούν κοντά στην φωλιά της. Ένα μωσαϊκό δηλαδή, από διάφορα τμήματα γης, κάτι που η σύγχρονη γεωργία με τις μονοκαλλιέργειες δεν το προσφέρει πια.

Στο Δέλτα του Έβρου αναπαράγεται σε χαμηλή βλάστηση κοντά σε γλυκά νερά, σε ανοιχτούς χώρους με χαμηλή βλάστηση.

Κάθε ανθρώπινη ενέργεια στους υγρότοπους πρέπει να είναι συμβατή με τη διατήρηση της αξίας που έχει σήμερα για την πανίδα. Ειδικά η χρήση φυτοφαρμάκων πρέπει να είναι πολύ προσεχτική και φιλική προς το περιβάλλον, αλλά και να υπάρξει κρατική μέριμνα και λύση στην αντιμετώπιση των εντατικών μονοκαλλιεργειών.

Διατροφή

Η τροφή της είναι ζωικής προέλευσης, κυρίως διάφορα ασπόνδυλα όπως γαιοσκώληκες και έντομα, τα οποία τα ψάχνει σε περιοχές με χαμηλή βλάστηση, στους λασπότοπους και επίπεδες υγρές επιφάνειες κατά τις νυχτερινές κυρίως ώρες.

Αναπαραγωγή

Κατά την εποχή της αναπαραγωγής τα μεγάλα σμήνη διαιρούνται σε ζευγάρια, τα οποία αποκτούν το δικό τους χώρο γύρω από τη φωλιά τους. Τα αρσενικά άτομα είναι αυτά που θα βρουν το χώρο για την φωλιά και που θα την υπερασπιστούν με τόλμη.

Κατά τη γαμήλια πτήση, ο τρόπος που πετά η αρσενική Καλημάνα που θέλει να κάνει επίδειξη στο επίδοξο ταίρι της, είναι πολύ χαρακτηριστικός και εντυπωσιακός και έχει εμπνεύσει ζωγράφους αλλά και συγγραφείς.

Σαν πραγματικός ακροβάτης προσπαθεί να εντυπωσιάσει το θηλυκό, φτερουγίζοντας αργά και συχνά βουτάει με το κεφάλι προς τα κάτω και μόλις φτάσει κοντά στο έδαφος, αφήνοντας ένα δυνατό "κι-βιτ" ή ένα παρατεταμένο "κι-ρ-βι" που μοιάζει με κλάμα, ξανασηκώνεται απότομα προς τα πάνω!

Παρόμοιες ακροβασίες χρησιμοποιούν με έξυπνη έως και πανούργα συμπεριφορά, όταν προσποιούνται αδυναμία ή τραυματισμό, για να απομακρύνουν τους ανεπιθύμητους από την φωλιά τους κατά την περίοδο που έχουν νεοσσούς.

Θυμίζουν το γνωστό κόλπο της ελληνικής πετροπέρδικας. H φωλιά της είναι μια μικρή κοιλότητα στο έδαφος αφού συνήθως εκμεταλλεύεται τις φυσικές κοιλότητες των χωραφιών, στην οποία γεννάει συνήθως 3-4 αυγά, που έχουν χρώμα λαδοπράσινο με πυκνές σκούρες κηλίδες.

Και οι δυο γονείς κλωσούν και φροντίζουν τους νεοσσούς.

Η φωλιά της δεν αποτελεί δείγμα αρχιτεκτονικής αφού είναι πολύ απλή και στρωμένη με ελάχιστα χορταράκια, ρίζες και ξερά φύλλα, έτσι ώστε να μην φαίνεται από ψηλά και να μην μπορούν να την βρουν εύκολα.

H επώαση διαρκεί 26-28 ημέρες και τα μικρά δέχονται τη φροντίδα των γονιών και κάνουν τα πρώτα τους πετάγματα μετά από 35-40 μέρες. Οι νεοσσοί σχεδόν αμέσως μετά την εκκόλαψη τους είναι ικανοί να βαδίσουν, έχουν χρώμα μιμιτικό που μπερδεύει εύκολα τους εχθρούς και οι πρώτες μέρες της ζωής τους είναι και οι πλέον καθοριστικές.

Σε περίπτωση κινδύνου πέφτουν κάτω στο έδαφος και μένουν ακίνητοι καταφέρνοντας να γίνονται δύσκολα αντιληπτοί από τους άρπαγες τους.

Πληθυσμός και προστασία

Μεγάλη καταστροφή επέρχεται από τις αγροτικές εργασίες, ακόμη και από τα οικόσιτα ζώα, κυρίως βοοειδή στην Κεντρική Ευρώπη αλλά και στην Ασία, τα οποία άθελά τους με την βοσκή και την περιπλάνησή τους στους χώρους φωλεωποίησης της Καλημάνας, καταστρέφουν τις φωλιές ή τις παρενοχλούν.

Θα πρέπει για ακόμα μια φορά να τονίσουμε ότι στην μέχρι τώρα βιβλιογραφία, πουθενά δεν αναφέρεται το κυνήγι ως λόγος της μείωσης του πληθυσμού της. Αντίθετα η συρρίκνωση των βιοτόπων της, οι μονοκαλλιέργειες και τα φυτοφάρμακα, ευθύνονται για την μείωση της τροφής και των φωλιών τους, με συνέπειες οδυνηρές για την Καλημάνα σήμερα.

Για το λόγο αυτό, ορισμένα κράτη θέσπισαν νόμους για την διάσωση και διαιώνιση της, ευαισθητοποιώντας τους αγρότες και όσους δουλεύουν στην ύπαιθρο, παρέχοντας χρήματα για να αφήνουν κάποια κομμάτια γης ανεκμετάλλευτα και μη οργώσιμα, κάτι που βοηθάει πολλά είδη πουλιών στην διαιώνισή τους! Σε αυτό θα πρέπει και η χώρα μας να συμβάλλει βοηθώντας την πληγείσα και ταλαιπωρημένη ελληνική ύπαιθρο.

Θηρευτές

Βιολογικοί εχθροί της Καλημάνας είναι όλα τα αρπακτικά, οι γλάροι, τα κοράκια, οι νυφίτσες, οι αλεπούδες, άρπαγες όπως τα γεράκια, τα ξεφτέρια κ. Α.

Ζουν αρκετά χρόνια ενώ υπάρχει άτομο που έχει φτάσει τα 21 χρόνια.

Βίντεο Καλημάνας στον φυσικό της χώρο

Πολυμέσο youtube: 8aWLGRXCkYo

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Vanellus vanellus Ελληνική ονομασία: Καλημάνα, (Οπλόπτερος ο γνήσιος) Αγγλική ονομασία: Northern lapwing Τάξη: Χαραδριόμορφα Οικογένεια: Χαραδριίδες Γένος: Οπλόπτερος (Vanellus) Είδος: V. vanellus

Είναι κοινά αποδεκτό ότι τα πουλιά είναι όντα διαφορετικά από τους ανθρώπους, έχουν τους δικούς τους τρόπους συμπεριφοράς και τις δικές τους ιδιαίτερες ικανότητες και ανάγκες, τις οποίες μέσα από την παρατήρηση πρέπει να λαμβάνουμε υπόψιν μας προκειμένου να έχουμε μια σωστή και μακρόχρονη συμβίωση με τους φτερωτούς συντρόφους που έχουμε επιλέξει.

Η συστηματική καθημερινή παρατήρηση των πτηνών μας

Μέσα από την συστηματική καθημερινή παρατήρηση, είτε αυτή αφορά καναρίνια, είτε παπαγάλους, είτε εξωτικά πουλιά, λαμβάνεται η συνολική εικόνα του πουλιού μέσα στην καθημερινότητά του. Έτσι οι άνθρωποι γνωρίζοντας την καθημερινή τους δράση και συμπεριφορά, μπορούν να διαμορφώσουν ένα κατάλληλο περιβάλλον που θα υποστηρίζει, θα ενθαρρύνει και θα βοηθάει στην ολόπλευρη ανάπτυξή τους.

Με την άμεση και λεπτομερειακή καθημερινή καταγραφή της συμπεριφοράς ενός πουλιού σε διαφορετικές περιόδους κατά την διάρκεια της ημέρας, στο ξύπνημα, στο φαγητό, στο μπάνιο, στον ύπνο, στην συναναστροφή του με άλλα πουλιά καθώς και με άλλους ανθρώπους, ο παρατηρητής λαμβάνει χρήσιμες πληροφορίες για την προσωπικότητα του πουλιού.
Έμφαση πρέπει να δίνεται όχι μόνο στο τι κάνει, αλλά και στο πώς κάνει αυτό που κάνει. Με τον τρόπο αυτό, ο παρατηρητής αποκτά μια εικόνα της κατάστασης του πουλιού βασισμένη σε αντικειμενικά στοιχεία και στην συνέχεια να προβαίνει σε συγκρίσεις προκειμένου να διαπιστώσει αν υπάρχουν αλλαγές ή παλινδρομήσεις.

Τα πουλιά δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν το λόγο για να μας εξηγήσουν την συμπεριφορά τους, αλλά επικοινωνούν μαζί μας και εκφράζουν τις ανάγκες τους με διάφορους τρόπους: με τα μάτια τους, με την φωνή τους, με την στάση του σώματός τους.

Χρησιμοποιώντας τη γλώσσα του σώματος. Φουσκώνουν το φτέρωμα τους, διαστέλλουν τις κόρες των ματιών τους, γέρνουν το κεφάλι τους, χοροπηδάνε, τιτιβίζουν ή κραυγάζουν (ανάλογα το είδος) με διαφορετικό ηχόχρωμα κάθε φορά, δείχνοντας την ικανοποίησή ή τη δυσαρέσκεια τους, εκφράζοντας θυμό ή χαρά για την εκπλήρωση των αναγκών τους.

Οι πληροφορίες που αντλούνται από την καταγραφή των αντιδράσεων, δημιουργούν μια αντικειμενική εικόνα της συμπεριφοράς των πουλιών. Έτσι, όταν ένα πουλί ασθενήσει γίνεται έγκαιρα αντιληπτό και οι πιθανότητες να σωθεί πολλαπλασιάζονται. Σε αντίθετη περίπτωση, οι συνέπειες μπορεί να είναι άσχημες και για τις δυο πλευρές.

Όταν κατορθώσουμε να μελετήσουμε με απλό τρόπο τις καταγραφές μας για τα πουλιά, θα έχουμε κάνει ένα βήμα προς την κατανόηση της συμπεριφοράς τους.

Ας μην ξεχνάμε πως το κάθε πουλί είναι μοναδικό και ξεχωριστό, και οφείλουμε να σεβαστούμε την μοναδικότητα της προσωπικότητάς του, προσπαθώντας όχι να εντάξουμε το πουλί στο δικό μας καθημερινό πρόγραμμα, αλλά να προσαρμοστούμε εμείς στην δική του καθημερινότητα, βρίσκοντας τρόπους να κάνουμε την συμβίωσή μας ευχάριστη για όλους.

Σχετικό περιεχόμενο

Αναγνώριση ασθενειών των πουλιών Αναγνωρίζοντας τη γλώσσα του σώματος των πουλιών Πως θα καταλάβετε αν ο παπαγάλος σας είναι άρρωστος Εξέταση περιττωμάτων για τη διάγνωση ασθενειών των πτηνών

Ο Διαμαντόσπινος με την κόκκινη ουρά ή Diamond firetail finch όπως είναι η αγγλική του ονομασία, είναι ένα πολύχρωμο "εξωτικό" πουλάκι με καταγωγή από την Αυστραλία. Ο αρμονικός συνδυασμός των χρωμάτων του κερδίζει το βλέμμα αμέσως. Ενημερωθείτε για τις συνήθειες και τη φροντίδα του ως κατοικίδιο πτηνό.

Περιγραφή του Διαμαντόσπινου ή Diamond firetail finch


θα σας γοητεύσει αμέσως. Αν και μικροκαμωμένος, ο αρμονικός συνδυασμός του μαύρου, κόκκινου, λευκού, γκρι και καφέ στο φτέρωμά του, κερδίζει το βλέμμα από την πρώτη στιγμή. Ενημερωθείτε για τις φυσικές του συνήθειες και τη φροντίδα του ως κατοικίδιο πτηνό.

Έχει μικρό κωνικό ράμφος στο χρώμα του ρουμπινιού, ενώ κόκκινο είναι και το ουροπύγιο του, από το οποίο προέρχεται και το όνομά του. Τα μάτια του περιβάλλονται από κόκκινο οφθαλμικό δακτύλιο. Το κεφάλι και ο μανδύας είναι ασημόγκριζα, ενώ η πλάτη και τα φτερά σε καφετιές αποχρώσεις.

Το πηγούνι, η κοιλιά και το υπογάστριο έχουν αστραφτερό λευκό χρώμα, ενώ στο στήθος διακρίνεται μια έντονη μαύρη λωρίδα, που περνάει κάτω από τα φτερά και στολίζεται από λευκές κηλίδες. Μαύρα είναι επίσης τα φτερά της ουράς, τα πόδια του, καθώς και ένα μικρό σημάδι ανάμεσα στο ράμφος και το μάτι.

Το κελάηδημά τους είναι χαμηλόφωνο και αποτελείται από σύντομα καλέσματα και μικρά τιτιβίσματα.

Διάκριση φύλου

Ο διαμαντόσπινος με την κόκκινη ουρά είναι μονομορφικό είδος πουλιού. Η διάκριση ανάμεσα στα δύο φύλα γίνεται από το ερωτικό κάλεσμα του αρσενικού την εποχή της αναπαραγωγής, καθώς και από τις ερωτικές επιδείξεις του αρσενικού.

Αν και δεν πρόκειται για αξιόπιστη μέθοδο, λέγεται ότι κάποια εμφανισιακά διακριτικά σημάδια των φύλων είναι το μικρότερο κεφάλι των θηλυκών σε σχέση με τα αρσενικά και ότι το ράμφος του θηλυκού είναι ελαφρώς πιο κόκκινο από του αρσενικού κατά την αναπαραγωγική περίοδο. Κατά τα άλλα, τα χρώματα στο φτέρωμα και των δυο φύλων είναι ίδια.

Η πιο αξιόπιστη μέθοδος διάκρισης φύλου είναι η εξέταση του DNA. Για την εξέταση στέλνουμε ταχυδρομικώς ένα φτερό από κάθε πουλί σε κάποιο πιστοποιημένο και εξειδικευμένο κέντρο και σε μερικές μέρες λαμβάνουμε τα αποτελέσματα.

Γεωγραφική κατανομή

Οι Διαμαντόσπινοι συναντώνται στην ανατολική Αυστραλία, από το Eyre Peninsula, ως τη νότια Αυστραλία, στο νοτιο-ανατολικό Queensland και κυρίως στις πλαγιές του Great Dividing Range.

Ο συνολικός πληθυσμός των Διαμαντόσπινων έχει μειωθεί στην περιοχή και πολλοί εναπομείναντες πληθυσμοί έχουν ήδη απομονωθεί. Τα είδη που αριθμούνται σε c.200,000 ώριμα άτομα συνεχίζουν να μειώνονται, ιδιαίτερα στις πιο έντονα αναπτυσσόμενες περιοχές των βιοτόπων τους. [1]

Συμπεριφορά

Γενικά είναι κοινωνικά, φιλειρηνικά και δραστήρια πουλιά. Επιδεικνύουν επιθετική συμπεριφορά μόνο κατά την αναπαραγωγική περίοδο και ειδικά αν συγκατοικούν σε μεγάλες ομάδες, γεγονός που κάνει την διαχείριση τους όχι και τόσο απλή υπόθεση.

Προτιμούν τα δάση των ευκαλύπτων, τα ανοιχτά δάση, τις χορτολιβαδικές εκτάσεις κοντά πάντα σε νερό. Ζουν σε μικρές ομάδες των 30 πουλιών και δημιουργούν πολύ ισχυρούς συντροφικούς δεσμούς. Αρέσκονται στον να χοροπηδάνε στο έδαφος και να μπανιαρίζονται σε μικρές λιμνούλες νερού.

Διατροφή

Ο Διαμαντόσπινος είναι σποροφάγο πτηνό που τρέφεται κυρίως με ώριμους σπόρους αγριόχορτων και βότανα, αλλά και με έντομα, ιδιαίτερα κατά την περίοδο αναπαραγωγής. [2]

Διατροφή ως κατοικίδιο

Αν και το μέγεθός του δεν ξεπερνάει τα 12 εκατοστά, έχει μια τάση προς την παχυσαρκία, αν δεν προσεχθεί ιδιαίτερα η διατροφή του και αν η κλούβα διαμονής τους είναι περιορισμένων διαστάσεων.

Αναπαραγωγή

Η φάση αναπαραγωγής των diamond firetail finche στο φυσικό περιβάλλον διαρκεί από τον Αύγουστο μέχρι τον Ιανουάριο. Τα πουλιά αυτά αποκτούν δυνατούς δεσμούς ως ζευγάρια και πολλές φορές παραμένουν μαζί έως το θάνατο τους.

Οι διαμαντόσπινοι χρησιμοποιούν τις φωλιές τους και ως νυχτερινό κατάλυμα. Χρησιμοποιούν κοκοφοίνικα για να ετοιμάσουν τη φωλιά της προτίμησής τους. Για να αισθάνονται ασφαλή, καλύπτουν τις φωλιές τους με πρασινάδα ώστε να προσομοιάζουν το φυσικό τους περιβάλλον.

Αν το ζευγάρι ταιριάξει, είναι πιθανό να καταφέρει να αναπαραχθει αρκετές φορές, γεννώντας από 4-6 αυγά τα οποία επωάζουν οι γονείς από κοινού για 12-14 μέρες. Οι νεοσσοί ανεξαρτητοποιούνται σε 22-25 μέρες όπου και εγκαταλείπουν τη φωλιά.

Για την αναπαραγωγή τους σε εκτροφή, χρειάζονται μεγάλα κλουβιά πτήσης για ένα ζευγάρι ή μεγάλες κλούβες για πολλά ζευγάρια, όπου θα αντιστοιχούν αρκετά τετραγωνικά σε κάθε ζευγάρι.

Φροντίδα

Οι Διαμαντόσπινοι, όπως όλα τα είδη σπίνων χρειάζονται μεγάλο παραλληλόγραμμο κλουβί, το οποίο πρέπει να μεγαλώνει ανάλογα με τον αριθμό των πουλιών που φιλοξενεί.

Είναι πουλιά που δεν αντέχουν τις χαμηλές θερμοκρασίες για αυτό και το κατάλυμα τους θα πρέπει να είναι προφυλαγμένο και ειδικά τον χειμώνα, θερμαινόμενο. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν μεγάλες απώλειες στους νεοσσούς.

Όπως όλοι οι Αυστραλιανοί σπίνοι, οι Διαμαντόσπινοι δεν κοιμούνται στις πατήθρες αλλά χρειάζονται φωλίτσες. Έτσι θεωρείται σκόπιμο να υπάρχουν αρκετές φωλιές, καλαθωτές ή και κλειστού τύπου, για να επιλέξουν την κατάλληλη για να κοιμούνται και να αναπαραχθούν.

Το προσδόκιμο ζωής τους κυμαίνεται από 8-10 χρόνια.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Stagonopleura guttata Ελληνική: Διαμαντόσπινος με κόκκινη ουρά Αγγλική: Diamond firetail Τάξη: Στρουθιόμορφα Οικογένεια: Εστριλδίδες Γένος: Σταγονόπλευρα Είδος: S. guttata

Το double-barred finch είναι ένα εξωτικό πτηνό της οικογένειας των εστριλδίδων που απαντάται στη βόρεια και ανατολική Αυστραλία. Είναι γνωστό επίσης με τις αγγλικές ονομασίες Bicheno's finch, και owl finch

Double-barred finch, η σπίζα κουκουβάγια


Πρόκειται για ένα μικρόσωμο και πολύ ελκυστικό πουλάκι 10 περίπου εκατοστών με μια αρμονική συνύπαρξη των άσπρων, μαύρων, καφετιών και μπεζ αποχρώσεων. Έχει μικρό κωνικό ασημόγκριζο ράμφος και λευκό πρόσωπο που περιβάλλεται από μια μαύρη λεπτή γραμμή που ξεκινάει από το ράμφος και στολίζει όλο το πρόσωπο περιμετρικά γύρω από τα μάτια, καταλήγοντας κάτω από το πηγούνι, γεγονός που τους δίνει και το χαρακτηριστικό όνομα Owl - κουκουβάγια.

Το στήθος και η κοιλιά έχει επίσης ένα λαμπρό λευκό ή ασημί χρώμα, που χωρίζεται με μια ακόμα μαύρη διαχωριστική γραμμή. Η κορυφή του κεφαλιού, η πλάτη και ο μανδύας έχουν καφετιές αποχρώσεις ενώ τα φτερά έντονα διάστικτες λευκές βούλες σε όλη την επιφάνειά τους. Του ουροπύγιο και η ουρά είναι μαύρα ενώ τα πόδια του έχουν σκούρο γκρι χρώμα.

Διάκριση φύλου

Τα δύο γένη δεν έχουν ουσιαστικές διαφορές στο φτέρωμά τους, πέρα από ανεπαίσθητα σημάδια όπως η λαμπρότητα στο λευκό χρώμα του προσώπου και του στήθους που στα αρσενικά είναι πιο έντονη από τα θηλυκά, και ότι οι μαύρες μπάρες που στολίζουν το πρόσωπο και το στήθος είναι πιο πυκνές στα αρσενικά από ότι στα θηλυκά.

Τα χρώματα στα θηλυκά είναι ελαφρώς πιο μουντά, αλλά απαιτείται μεγάλη εμπειρία για την σωστή διάκριση. Το μόνο διακριτικό γνώρισμα είναι ότι το αρσενικό κελαηδάει, ενώ το θηλυκό όχι.

Γεωγραφική κατανομή και βιότοποι

Ο Σπίνος Κουκουβάγια συναντάται ευρύτατα στα Βόρεια και Ανατολικά παράλια της Αυστραλίας. Ο φυσικός του βιότοπος είναι οι χορτολιβαδικές καλλιεργούμενες εκτάσεις, με μικρά δέντρα και θάμνους, αλλά και σε μικρά δάση, κοντά σε υγρότοπους, ενώ πολύ συχνά συναντώνται σε μικρά σμήνη αποτελούμενα από 4-20 άτομα ακόμα και σε κατοικημένες περιοχές.

Διατροφή

Σπόροι για τροπικά πουλιά ενισχυμένοι με κεχρί, βλαστωμένοι σπόροι, λαχανικά, φρούτα, άμμο και σουπιοκόκαλο είναι απαραίτητα στην καθημερινή τους διατροφή.

Αναπαραγωγή

Οι σπίνοι Μπικένο θεωρούνται ώριμοι προς αναπαραγωγή μετά τον 9ο μήνα αλλά για καλύτερα αποτελέσματα και λιγότερα προβλήματα στην αναπαραγωγή είναι προτιμότερο να περιμένει κανείς μέχρι να συμπληρώσουν τον 12ο μήνα ζωής.

Χτίζουν τις φωλιές τους και αναπαράγονται σε μικρές καλαθωτές φωλιές τις οποίες χρησιμοποιούν και για να κοιμούνται αρκετά μέλη της ίδια οικογένειας μαζί.

Αναπαράγονται την Άνοιξη ή το φθινόπωρο σε μικρές φωλιές είτε κλειστού, είτε ανοιχτού τύπου. Προτιμούν τον στολισμό με πρασινάδα στο κλουβί για να αισθάνονται ότι βρίσκονται σε προστατευμένο περιβάλλον.

Αν τους δοθεί το κατάλληλο υλικό, ίνες καρύδας, χόρτο, πούπουλα κτλ, χτίζουν την φωλιά τους και εναποθέτουν εκεί 4-6 αυγά τα οποία και επωάζουν για 12-13 ημέρες αρχίζοντας την επώαση μετά τη γέννηση του 4ο αυγού συνήθως.

Οι νεοσσοί φροντίζονται και από τους δύο γονείς και ολοκληρώνουν το φτέρωμά τους την 22η - 26η μέρα. Με τη πάροδο των 3 μηνών έχουν αποκτήσει το οριστικό χρώμα στο φτέρωμά τους.

Κατά την αναπαραγωγική περίοδο οι νεοσσοί έχουν την ανάγκη να τρέφονται με ζωντανές ζωικές πρωτεΐνες. Αν δεν υπάρχει η δυνατότητα αυτή, θα ήταν χρήσιμο να παρέχεται αυγοτροφή ενισχυμένη με που περιέχει μικρά αποξηραμένα σκουλήκια.

Η κοινωνικότητα και φιλειρηνική διάθεση που επιδεικνύουν καθώς και η ελκυστική εμφάνισή τους τα κατατάσσει στα πιο αξιαγάπητα είδη σπίνων. Η συγκατοίκησή τους με άλλα είδη της ίδια οικογένειας όπως κοινωνικοί σπίνοι, , ή , καλό θα ήταν να αποφεύγεται προκειμένου να διατηρείται ανέπαφο το είδος για να μπορεί να διαιωνισθεί.

Φροντίδα

Αν και εκ πρώτης όψεως φαίνονται εύρωστα πουλιά, δεν αντέχουν τις χαμηλές θερμοκρασίες επειδή προέρχονται από τροπικά κλίματα. Πρέπει να διατηρούνται σε καλά προφυλαγμένους χώρους μακριά από ρεύματα αέρα.

Έτσι το χειμώνα η θερμοκρασία δεν πρέπει να πέφτει κάτω από 20 βαθμούς, αν δε πρόκειται για υπαίθριο χώρο, αυτός θα πρέπει να θερμαίνεται και ειδικά κατά τις νυχτερινές ώρες. Χρειάζονται άνετες κλούβες διαμονής μιας και πρόκειται για πολύ κοινωνικά και δραστήρια πουλιά, τα οποία μπορούν να ζήσουν σε ζεύγη ή σε μικρές ομάδες.

Είναι γενικά φιλήσυχα, εκτός της περιόδου αναπαραγωγής που μπορεί να γίνουν επιθετικά προς τα άλλα πουλιά ακόμα και του ιδίου είδους. Το ζευγάρι μπορεί να διαμένει μαζί όλο τον χρόνο.

Έχουν πολύ καλή σχέση με το νερό το οποίο λατρεύουν οπότε και η μπανιέρας θεωρείται από τα απαραίτητα αξεσουάρ του κλουβιού.

Βίντεο Owl finches

Πολυμέσο youtube: i5h8dB32Dv8

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Taeniopygia bichenovii Ελληνική ονομασία: Αγγλική ονομασία: Double-barred finch, Bicheno's finch, owl finch Τάξη: Στρουθιόμορφα Οικογένεια: Εστριλδίδες Γένος: Taeniopygia Είδος: T. bichenovii

Άλλα είδη του γένους ταινιοπήγια

Media gallery Ταινιοπύγια

Ο Αλεξανδρινός παπαγάλος ανήκει στην οικογένεια των parakeet, λέξη που σημαίνει μακριά ουρά. Κατάγεται από την ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Ασίας. Ανήκει στο γένος Psittacula, που είναι γνωστό σαν Ringneck parakeet.

Γνωρίστε τον Αλεξανδρινό παπαγάλο


Συναντάται στην Κεΰλάνη, στο Ανατολικό Αφγανιστάν, Δυτικό Πακιστάν και μεταξύ Ινδίας και Ινδοκίνας. Ζουν σε χαμηλό υψόμετρο σε μέρη όπως δάση, ζούγκλα αλλά και σε παραθαλάσσιες περιοχές. Είναι από τα μεγαλύτερα σε μέγεθος πουλιά της οικογένειας, που περιλαμβάνει αρκετά γνωστά μας είδη όπως τα παπαγαλάκια Badgie, την ροζέλα eastern, τον indian ringneck,τον Monk ή Quaker Parakeet αλλά και τα λιγότερα γνωστά regent, plum headed και derbyan.

Περιγραφή

Το γένος αυτό έχει σαν κύριο χαρακτηριστικό ένα χρωματιστό κολάρο γύρω από τον λαιμό στα αρσενικά πουλιά ή μια λωρίδα στην περιοχή του πηγουνιού. Ο Αλεξανδρινός παπαγάλος έχει μεγάλο κεφάλι, γεμάτο σώμα και μακριά ουρά. Το αρσενικό έχει γενικότερα πράσινο φτέρωμα ενώ στα μάγουλα έχει χρώμα σε τόνους γκρίζο-μπλε και κόκκινες κηλίδες στα φτερά πτήσης.

Έχει μια ελαφριά μαύρη γραμμή από το ράμφος προς τα μάτια, μια μαύρη λωρίδα στο χαμηλότερο μέρος του μάγουλου και ένα φαρδύ ροζέ κολάρο. Το ράμφος του είναι βαθύ κόκκινο. Τα θηλυκά είναι ελαφρύτερα από τα αρσενικά και δεν έχουν το ροζέ κολάρο ή τις μαύρες λωρίδες κάτω από τα μάγουλα.

Το Μέγεθος του Αλεξανδρινού παπαγάλου μπορεί να μεγαλώσει μέχρι τα 58 εκατοστά.

Το προσδόκιμο ζωής τους μπορεί να φτάσει τα 40 χρόνια.

Διατροφή

Ο Αλεξανδρινός παπαγάλος τρώει ποικιλία από σπόρους, φρούτα, λαχανικά αλλά και πέλετς εμπορίου. Ιδιαίτερη προτίμηση δείχνουν σε αμύγδαλα και καρύδια. Φυσικά μπορούν να ακολουθήσουν και την ανθρώπινη διατροφή όπως μαγειρεμένο κοτόπουλο, ρύζι και όσπρια με την προϋπόθεση όμως αυτές οι τροφές να μην μένουν παραπάνω από 4 ώρες στο κλουβί γιατί αλλοιώνονται. Τροφές όπως αβοκάντο, σοκολάτα κτλ που είναι επικίνδυνες για τους παπαγάλους πρέπει να αποφεύγονται. Φρέσκο νερό και φαγητό πρέπει να παρέχονται καθημερινά.

Φροντίδα

Αυτό το μεγάλο σε μέγεθος είδος παπαγάλου χρειάζεται και αναλόγως μεγάλο κλουβί, τα παιχνίδια και οι πατήθρες του οποίου θα πρέπει να καθαρίζονται σε εβδομαδιαία βάση. Επειδή αυτά τα πουλιά λατρεύουν το πέταγμα θα πρέπει να μένουν εκτός κλουβιού για δυο ώρες τουλάχιστον για να ικανοποιήσουν αυτή την ανάγκη τους.

Συμπεριφορά

Στην φύση οι Αλεξανδρινοί παπαγάλοι ζούνε σε μικρά σμήνη κατά την διάρκεια της μέρας και ξεκουράζονται σε πολύ μεγαλύτερα σμήνη κατά την διάρκεια της νύχτας. Είναι πολύ ενεργητικά πουλιά. Εκτός από το να πετάνε που είναι πολύ σημαντικό για όλα τα Parakeets, αρέσκονται και να μασάνε. Πρέπει να τους παρέχονται αρκετά ξύλα για μάσημα, πολλά παιχνίδια και πατήθρες.

Σε αντίθεση με την πλειοψηφία των Parakeets, ο Αλεξανδρινός παπαγάλος δεν μένει με το ταίρι του για όλη την υπόλοιπη ζωή του. Το κάθε ζευγάρι χρειάζεται δυο φωλιές και μόλις επιλεγεί ηκατάλληλη φωλιά, η θηλυκή γεννάει 2-4 αυγά. Και οι δυο γονείς κλωσάνε τα αυγά. Τα νεαρά αρσενικά αποκτούν το τελικό τους φτέρωμα στην ηλικία των 2 ετών.

Προβλήματα συμπεριφοράς

Τα προβλήματα συμπεριφοράς των παπαγάλων συνήθως πηγάζουν από την έλλειψη εμπιστοσύνης, την μοναξιά και την ρουτίνα στη ζωή του πουλιού. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα συμπεριφορές όπως μάδημα φτερών, δαγκώματα και δυνατές κραυγές.

Διαθεσιμότητα

Τα πουλιά αυτά αναπαράγονται επιτυχώς σε αιχμαλωσία αν και δεν είναι πολύ συνηθισμένα στα ελληνικά πέτσοπ.

Πηγή Alexandrine Parakeet, Psittacula eupatria

Τα νεαρά καναρίνια μπορούν να διδαχθούν μελωδίες, τις οποίες όμως διασκευάζουν όταν ενηλικιωθούν δίνοντας έτσι προσωπικό τόνο και ύφος στο τραγούδι τους.

Τα νεαρά καναρίνια μπορούν να διδαχθούν μελωδίες

Για κάποια είδη πουλιών, η εκμάθηση τραγουδιών αποτελεί μέρος της ανάπτυξής τους, όπως ακριβώς συμβαίνει με την εκμάθηση της γλώσσας στα παιδιά. Ακούνε τους γονείς τους και άλλους ενηλίκους, απομνημονεύουν, μιμούνται, εξασκούνται και την κατάλληλη στιγμή είναι σε θέση να "ψελλίσουν" χαρακτηριστικούς τόνους του είδους τους, που θα βοηθήσουν στο μέλλον να προσελκύσουν τους συντρόφους τους.

Επιστήμονες του πανεπιστημίου Rockefeller ανακάλυψαν ότι νεαρά καναρίνια μπορούν να αποστηθίσουν με ακρίβεια ένα τραγούδι που παράχθηκε από ηλεκτρονικό υπολογιστή, ακόμη κι αν αυτό δε θυμίζει σε τίποτα καναρίνι. Καθώς όμως τα πουλιά μεγαλώνουν, επεξεργάζονται το τραγούδι τους αποβάλλοντας ή διασκευάζοντας κάποια στοιχεία του και στη συνέχεια προσθέτουν σε αυτό τυπικές στροφές και φράσεις μιας μελωδίας ενήλικου καναρινιού.

"Αυτό το είδος του "επαναπρογραμματισμού" μας θυμίζει την ευελιξία της αναδιοργάνωσης φωνημάτων στην ανθρώπινη ομιλία και είναι μια πτυχή της φωνητικής επιδεξιότητας των πουλιών η οποία δεν είχε περιγραφεί πριν", μας λέει ο Fernando Nottebohm, Ph.D., Rockefeller's Dorothea L. Leonhardt Καθηγητής και προϊστάμενος του εργαστηρίου συμπεριφοράς των ζώων.

Τα νεαρά καναρίνια μαθαίνουν συνήθως τα τραγούδια τους αντιγράφοντας αυτά των παρακείμενων ενηλίκων αρσενικών, μια διαδικασία η οποία διαρκεί έξι έως οκτώ μήνες. Αυτό όμως δεν πρέπει να θεωρείται απαραίτητο, καθώς τα πουλιά που μεγαλώνουν μόνα χωρίς να ακούν το τραγούδι άλλων καναρινιών, αναπτύσσουν τελικά πλήρως το τυπικό τραγούδι των καναρινιών μέχρι την ενηλικίωσή τους.

Εν κατακλείδι, τα νεαρά καναρίνια είναι γονιδιακά προγραμματισμένα να αναπτύσσουν καθώς μεγαλώνουν την ικανότητα έκφρασης του τυπικού τραγουδιού των καναρινιών, ανεξαρτήτως των συνθηκών του περιβάλλοντος που ζουν.

Παρ' όλα αυτά, ο Timothy Gardner, Ph.D., είχε ακούσει ως μεταδιδακτορικός συνεργάτης στο εργαστήριο του Nottebohm για κάποια ανέκδοτα στοιχεία σύμφωνα με τα οποία, καναρίνια τραγουδούσαν έξω από την κλίμακα των φυσιολογικών μιμήσεων, αναπαράγωντας για παράδειγμα ήχους zebra finches.

Με εξαίρεση τους γνωστούς μίμους όπως το mockingbird, τα ωδικά πτηνά σπάνια μιμούνται το τραγούδι άλλων ειδών στη φύση. Μιμούνται μόνο το τραγούδι γηραιότερων πουλιών του ίδιου είδους.

Οι ερευνητές αναρωτήθηκαν εάν αυτή η προτίμηση προκύπτει από μία έμφυτη γνώση για το πως πρέπει να είναι το τραγούδι του ενήλικου πουλιού και αν αυτό συμβαίνει, πώς αυτή η έμφυτη γνώση καθοδηγεί τη διαδικασία εκμάθησης. Θέλησαν επίσης να μελετήσουν με ποιο τρόπο ολοκληρώνεται η έμφυτη, αλλά και η επίκτητη γνώση.

Σύμφωνα με τον Nottebohm "τα καναρίνια φαίνεται να είναι καλό υλικό για την διερεύνηση αυτών των ερωτημάτων". "Η μέθοδος που επιλέξαμε ήταν να διδάξουμε στα καναρίνια ένα τραγούδι που παρήγαγε υπολογιστής, το οποίο παραβίαζε έναν συγκεκριμένο "κανόνα" του τραγουδιού των ενήλικων καναρινιών. Μερικές φορές προσπαθώντας να δεις πόσο πολύ μπορείς να πιέσεις έναν οργανισμό να κάνει πράγματα που δεν θα μπορούσε να κάνει φυσιολογικά, μπορείς να μάθεις περισσότερα για τη λειτουργία θεμελιωδών μηχανισμών".

"Το τραγούδι των καναρινιών χαρακτηρίζεται από μια διαδοχική επανάληψη ήχων, με τον κάθε ήχο να επαναλαμβάνεται πολλές φορές διαμορφώνοντας μια φράση," εξηγεί ο Nottebohm. "Για παράδειγμα, ΑΑΑ ΒΒΒΒΒ ΓΓΓΓΓ κ.λπ., όπου το κάθε γράμμα αντιπροσωπεύει έναν ήχο επαναλαμβανόμενο πολλές φορές. Σε αυτήν τη σειρά, η ομάδα των Α ονομάζεται "φράση" και η μια φράση ακολουθεί την άλλη".

Οι ερευνητές αναρωτήθηκαν εάν τα νέα καναρίνια θα μιμούνταν τραγούδια που στερούνταν αυτήν την επανάληψη και ήταν φτιαγμένα από μια σειρά μη επαναλαμβανόμενων ήχων, όπως ΑΒΓΔΕ. Έτσι, συνέθεσαν δύο είδη τραγουδιών που δεν υπήρξαν ποτέ στο ρεπερτόριο ενός ενήλικου καναρινιού.

"Συνθέσαμε ένα τραγούδι χρησιμοποιώντας έναν υπολογιστή, στο οποίο κάθε ήχος είναι ελαφρώς και τυχαία διαφορετικός από αυτόν που προηγούνταν, και το ονομάσαμε τυχαία βήματα," αναφέρει ο Nottebohm. Σε ένα δεύτερο τραγούδι, κάθε διαδοχική νότα ήταν ίδια με την προηγούμενη εκτός από μια μικρή πτώση στον τόνο, ένα γκλισάντο που τα καναρίνια δεν κάνουν ποτέ.

Οι επιστήμονες μελέτησαν 16 αρσενικά καναρίνια που δεν εκτέθηκαν ποτέ στο άκουσμα του κανονικού τραγουδιού των καναρινιών. Τα πουλιά ανατράφηκαν από τις μητέρες τους, οι οποίες δεν τραγούδησαν. Κατόπιν, όταν έγιναν 25 ημερών στεγάστηκαν χωριστά σε χώρο που δεν υπήρχε ακουστική επαφή με άλλα καναρίνια. Το κομμάτι "τυχαία βήματα" παιζόταν σε 10 καναρίνια κάθε δύο ώρες, για όση ώρα διαρκούσε το ημερήσιο φως. Τα εναπομείναντα 6 πουλιά άκουγαν το "γκλισάντο".

Τα πουλιά άκουγαν αυτά τα κομμάτια κάθε μέρα επί ένα χρόνο. Κατά το ίδιο διάστημα, οι ήχοι που παρήγαγαν τα πουλιά καταγράφονταν συνεχώς και αναλύονταν από ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικού υπολογιστή, το οποίο παράλληλα αφαιρούσε τα σύντομα καλέσματα και τους εξωτερικούς θορύβους.

Έξι από τα 10 πουλιά που εκτέθηκαν στο κομμάτι "τυχαία βήματα" έμαθαν να μιμούνται τα πρώτα 10 δευτερόλεπτα του τραγουδιού, ένα αξιοσημείωτο επίτευγμα δεδομένου ότι όλοι οι μοναδικοί ήχοι ενός καναρινιού που ανατρέφεται σε εκτροφείο, συμφωνούν μόνο κατά περίπου για 2,7 δευτερόλεπτα του τραγουδιού.

Στην κανονική πορεία της εκμάθησης του τραγουδιού τους, τα καναρίνια αρχίζουν να οργανώνουν τις συλλαβές στις φράσεις κατά την ηλικία των δύο μηνών. Όμως, τα πουλιά που καθώς μεγάλωναν άκουγαν τα κομμάτια "τυχαία βήματα" και "γκλισάντο", απέδωσαν τα μέγιστα στη μίμηση του άτυπου, τεχνητού τραγουδιού, παράγοντας μακρές ακολουθίες ανόμοιων ήχων.

Η διαμόρφωση του τραγουδιού κατά την ενηλικίωση

Κατόπιν ακολούθησε η εφηβεία. Καθώς τα επίπεδα τεστοστερόνης των πουλιών αυξανόταν, το στυλ του τραγουδιού τους άρχιζε να αλλάζει.

"Στη σεξουαλική ωριμότητα, όταν το τραγούδι γίνεται σημαντικό για το φλερτάρισμα των θηλυκών, οι κανόνες άλλαξαν," αναφέρει ο Nottebohm. "Η ελευθερία της νεότητας αντικαταστάθηκε από αυτό που επιβάλλουν οι κανόνες του τραγουδιού των ενηλίκων πουλιών."

Η αλλαγή πραγματοποιήθηκε με διαφορετική κλίμακα, και με διαφορετικό βαθμό ολοκλήρωσης σε κάθε άτομο. Ενώ όλα τα πουλιά τραγούδησαν αρχικά μιμούμενα λεπτομερώς το τραγούδι εκμάθησης, στη συνέχεια επαναπρογραμμάτισαν το τραγούδι τους καθώς πλησίαζαν στη σεξουαλική ωριμότητα. Έχασαν πολλές από τις μαθημένες συλλαβές και εκείνες που απόμειναν επαναλαμβανόταν τώρα με τον τρόπο που χαρακτηρίζει το τραγούδι των ενήλικων καναρινιών.

Επιπλέον, οι ερευνητές ώθησαν στην ορμονική ενηλικίωση χορηγώντας τεστοστερόνη, δύο από τα πουλιά που μεγάλωναν ακούγοντας το τραγούδι "τυχαία βήματα". Αυτά τα καναρίνια επαναπρογραμμάτισαν τα τραγούδια τους πιο απότομα.

"Οι ατομικές διαφορές μεταξύ των πουλιών είναι πιθανόν τόσο εκτεταμένες και δραματικές όσο οι ατομικές διαφορές στην ανθρώπινη εκμάθηση του λόγου", αναφέρει ο Gardner, ο οποίος δημιούργησε το λογισμικό που επέτρεψε στους ερευνητές να συγκρίνουν αντικειμενικά τα τραγούδια.

Σε όλη τη μελέτη, καταγράφηκαν και αναλύθηκαν περίπου 15.000 τραγούδια για κάθε πουλί. Αυτή η ανάλυση απαίτησε τη συνεχή λειτουργία 16 υπολογιστών για μια εβδομάδα στο τμήμα Φυσικής και Βιολογίας του Rockefeller Center for Studies. Ο Felix Naef, Ph.D., συνεισέφερε επίσης στον προγραμματισμό και την ανάλυση της έρευνας.

Ο Gardner προσθέτει, "Ένας λόγος που αυτό το είδος παρατηρήσεων δεν είχε καταγράφει παλαιότερα στην επιστημονική βιβλιογραφία είναι διότι ότι είναι πολύ δύσκολο να ποσοτικοποιηθούν. Μέσω όμως αυτής της εντατικής διαδικασίας με τη βοήθεια των ηλεκτρονικών υπολογιστών, τα αποτελέσματα έγιναν περισσότερο αξιόπιστα".

Κατά διαστήματα, μερικά από τα πουλιά τραγουδούσαν ως ενήλικα, τα κομμάτια των τραγουδιών που έμαθαν όταν ήταν νεαρά. Προφανώς αυτά τα πουλιά διατήρησαν δύο προγράμματα για να εκτελέσουν το ίδιο υλικό: τη νεανική, τυφλή μίμηση ενός άτυπου, χωρίς φράσεις τραγουδιού, και του τραγουδιού των ενηλίκων ως μια διασκευή ενός υποσυνόλου ήχων, με διαφορετική σύνταξη.

"Το τραγούδι εκμάθησης και οι κανόνες του τραγουδιού των ενηλίκων, μπορούν σαφώς να αποσυνδεθούν το ένα από το άλλο", αναφέρει ο Nottebohm. "Το τραγούδι που αποκτιέται κατά τη διάρκεια της νεαρής ηλικίας, η οποία δεν προβάλλει περιορισμούς και οι κανόνες τραγουδιού που επιβάλλονται κατά την ενηλικίωση, είναι δύο αρκετά διαφορετικά πράγματα. Επίσης, και τα δύο είδη τραγουδιού μπορούν να συνυπάρξουν ταυτόχρονα σε ένα ενήλικο πουλί".

"Δεν έχουμε ιδέα με ποιον τρόπο διαχειρίζεται ο εγκέφαλος αυτή την κατάσταση, αλλά η εκφορά των δύο μορφών του τραγουδιού, θυμίζει ανθρώπους οι οποίοι μιλούν δύο γλώσσες όπως γερμανικά και αγγλικά, κάτι που μπορεί να θεωρηθεί μικρός άθλος για ένα πουλί".

Σχετικό περιεχόμενο

Τα καναρίνια φωνής

Ο Vernal hanging parrot είναι ένα εντυπωσιακό είδος μικρού παπαγάλου, λόγω της φυσικής του τάσης να στέκεται συνήθως κρεμασμένος ανάποδα!

Vernal hanging parrot, οι κρεμαστοί παπαγάλοι


Ο Vernal hanging parrot είναι ένας μικρός παπαγάλος, ιθαγενής στην ινδική χερσόνησο και σε ορισμένες άλλες περιοχές της Νοτιοανατολικής Ασίας.

Το χρώμα του είναι κυρίως πράσινο, έχει μικρή ουρά και συνολικό μήκος 14 εκατοστά.

Διάκριση φύλου

Το ενήλικο αρσενικό έχει κόκκινο ράμφος, κόκκινο χρώμα στην περιοχή του τελειώματος του σώματος, πριν τη βάση της ουράς και μπλε τράχηλο στο λαιμό.

Τα νεαρά πτηνά έχουν πιο θαμπά χρώματα.

Διατροφή

Οι Vernal hanging parrots τρέφονται με φρούτα, σπόρους, μπουμπούκια και άνθη. Προτιμούν το δέντρο banyan για τα φρούτα και τα πλατάνια για το νέκταρ από τα λουλούδια τους.

Αναπαραγωγή

Οι Vernal hanging parrots φωλιάζουν σε κοιλότητες δέντρων. Ντύνουν τις φωλιές τους με ξερά φύλλα.

Συνήθως γεννούν 2-4 αυγά λευκού χρώματος ανά φωλιά. Τα αυγά γεννιούνται σε διαδοχικές και όχι εναλλασσόμενες ημέρες, γεγονός που είναι μοναδικό σε όλα τα ψιττακόμορφα.

Το θηλυκό κτίζει μόνο του τη φωλιά χρησιμοποιώντας φύλλα που τα μεταφέρει βάζοντας τα ανάμεσα στα πόδια του. Τα φύλλα κατόπιν κόβονται σε λωρίδες, γι αυτό προτιμούνται κυρίως τα πράσινα φύλλα.

Το θηλυκό επωάζει τα αυγά για 20 ημέρες και οι νεοσσοί εγκαταλείπουν τη φωλιά περίπου 33 ημέρες από την εκκόλαψη.

Τα μικρά μοιάζουν με τους γονείς τους αν και έχουν πιο σκούρο χρώμα στα πόδια και πιο ανοικτό ράμφος.

Για να ανταπεξέλθουν τα πουλιά στην αναπαραγωγή, χρειάζονται αρκετή πρωτεΐνη μέσω της τροφής.

Φροντίδα

Να έχετε υπόψη ότι τα πουλιά αυτά είναι πολύ ακατάστατα. Συνήθως, δίνοντάς τους φρούτα, που είναι η βασική τους τροφή, τα σκορπούν προς όλες τις κατευθύνσεις.

Όπως γίνεται αντιληπτό, το κλουβί και ίσως ο τριγύρω χώρος λερώνεται με η υπολείμματα φρούτων που κολλούν και χρειάζονται συνεχή και σχολαστική καθαριότητα.

Γενικά, είναι δύσκολα πουλιά στη διαχείρισή τους, κυρίως λόγω της διατροφής τους. Δεν είναι από τους παπαγάλους που εξημερώνονται εύκολα, ούτε είναι ομιλούντες παπαγάλοι.

Παρ' όλα αυτά είναι διασκεδαστικά πουλιά λόγω του τρόπου που στέκονται στις πατήθρες, δηλαδή κρεμασμένα ανάποδα. Εξου και το όνομα "hanging parrot" (παπαγάλος που κρέμεται) που τους αποδόθηκε.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Loriculus vernalis Ελληνική ονομασία: Εαρινός παπαγάλος που κρέμεται. Αγγλική ονομασία: Vernal hanging parrot Τάξη: Ψιττακόμορφα (Psittaciformes) Οικογένεια: Ψιττακίδες (Psittaculidae) Γένος: Loriculus Είδος: L. vernalis

Η αγορά του σωστού κλουβιού πρέπει να είναι η πρώτη σας κίνηση μετά την απόφαση να αποκτήσετε ένα πουλάκι ως κατοικίδιο. Στον παρακάτω οδηγό, θα βρείτε όλες τις απαραίτητες πληροφορίες για να επιλέξετε το πιο κατάλληλο κλουβί, ανάλογα με το είδος του πτηνού που θα σας συντροφεύει.

Κριτήρια Επιλογής Κλουβιού

Αφού αποφασίσετε το είδος του πτηνού που θα αποκτήσετε, γνωρίζετε και την πιο σημαντική πληροφορία για την επιλογή του κλουβιού: το μέγεθος. Η επιλογή του σωστού κλουβιού είναι μια από τις βασικότερες ευθύνες που έχετε ως ιδιοκτήτης κατοικίδιου πτηνού.

Τι Πρέπει να Προσέξετε

• Μέγεθος: Όσο μεγαλύτερο το κλουβί, τόσο το καλύτερο για το πτηνό σας. Επενδύστε σε ένα μεγαλύτερο κλουβί, ανάλογα με τον διαθέσιμο χώρο και τον προϋπολογισμό σας.
• Ασφάλεια: Ελέγξτε εάν το κλουβί πληροί τις απαραίτητες προδιαγραφές ασφαλείας. Αποφύγετε κλουβιά με προεξέχοντα σύρματα και πορτάκια που δεν ασφαλίζουν καλά.
• Κίνηση και άνεση: Το πτηνό σας χρειάζεται χώρο για να κινείται, καθώς η κίνηση είναι ζωτικής σημασίας για την υγεία και τη συναισθηματική του ισορροπία.

Ένα ή Περισσότερα Πτηνά;

Αν θέλετε να φιλοξενήσετε ένα ή περισσότερα πουλιά, θα πρέπει να επιλέξετε ανάλογα το κατάλληλο κλουβί:

• Μονό κλουβί: Για ένα μόνο πουλί, προτιμήστε ένα ατομικό μεταλλικό κλουβί.
• Ζευγαρώστρα: Αν σκέφτεστε την αναπαραγωγή, επιλέξτε ένα κλουβί με πλαϊνές πόρτες για την τοποθέτηση φωλιάς. Οι ζευγαρώστρες προσφέρουν άνεση για ζευγάρια πουλιών και τον απόγονό τους.

Τι Πρέπει να Αποφύγετε

Κατά την επιλογή κλουβιού, υπάρχουν ορισμένες που καλό είναι να αποφύγετε:

• Πολύ μικρά κλουβιά: Τα μικρά κλουβιά περιορίζουν τον χώρο διαβίωσης και μπορούν να προκαλέσουν άγχος στο πτηνό.
• Στρογγυλά κλουβιά: Δεν προσφέρουν στα πουλιά την αίσθηση του προσωπικού χώρου, γεγονός που μπορεί να προκαλέσει ανασφάλεια.
• Κλουβιά σε σχήμα παγόδας: Παρότι εντυπωσιακά, περιορίζουν τον ωφέλιμο χώρο.
• Ξύλινα κλουβιά: Αν και όμορφα, είναι δύσκολα στην καθαριότητα και ευνοούν την ανάπτυξη μικροβίων.
• Σκουριασμένα κλουβιά: Είναι επικίνδυνα για την υγεία των πουλιών και πρέπει να αντικαθίστανται αμέσως.

Τιμές Κλουβιών

Οι τιμές των κλουβιών ποικίλλουν ανάλογα με το μέγεθος και την ποιότητα. Κάνοντας μια έρευνα αγοράς, θα βρείτε κλουβιά από λίγα ευρώ έως και εκατοντάδες ευρώ. Η τιμή τους καθορίζεται από την ποιότητα των υλικών κατασκευής, τα χρώματα, την ασφάλεια και τη συνολική κατασκευή.

Ενδεικτικές Τιμές

• Για μικρά είδη πουλιών: 10 έως 50 €
• Για μεσαία είδη πουλιών: 25 έως 100 €
• Για μεγάλα είδη πουλιών: 150 € και άνω

Η σωστή επιλογή κλουβιού εξασφαλίζει την υγεία και την ευημερία του κατοικίδιου πτηνού σας. Επενδύστε σε ένα κλουβί που θα του προσφέρει άνεση και ασφάλεια για πολλά χρόνια.

Αγορά Κλουβιού

https://petbirds.gr/product-category/klouvia-ptinon/

Στην Αίγινα, ένα από τα ομορφότερα νησιά του Αργοσαρωνικού, σε ένα απόμερο και ήσυχο σημείο στον δρόμο προς την Αγία Μαρίνα είναι χτισμένες οι νέες εγκαταστάσεις του Ελληνικού Κέντρου Περίθαλψης Αγρίων Ζώων (ΕΚΠΑΖ). Είχαμε τη χαρά να τις επισκεφτούμε πρόσφατα και να σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.

Η επίσκεψή μας στο ΕΚΠΑΖ

Το ΕΚΠΑΖ είναι μια μη κερδοσκοπική εταιρεία και είναι το πρώτο Κέντρο περίθαλψης αγρίων ζώων και πουλιών στα Βαλκάνια. Στόχοι του πέρα από τη περίθαλψη των αγρίων πτηνών και ζώων και η σταδιακή επανένταξή τους στο φυσικό τους περιβάλλον, είναι και η ευαισθητοποίηση του κοινού σε θέματα προστασίας της φύσης και του βιοτόπου των ζώων και των πουλιών που απελευθερώνονται.

Δεκάδες είναι οι επισκέπτες που το επισκέπτονται καθημερινά, όπως επίσης σχολεία, σύλλογοι και πολύ συχνά συμμετέχουν και στις απελευθερώσεις που διενεργούνται. Το Κέντρο είχε πολύ σύγχρονες εγκαταστάσεις που όμως συντηρούνται μόνο από τις προσφορές των απλών ανθρώπων.

Κατά την επίσκεψή μας στο ΕΚΠΑΖ, ένας εθελοντής δέχτηκε να μας ξεναγήσει στις εγκαταστάσεις και να απαντήσει ακούραστα στις αλλεπάλληλες ερωτήσεις μας.

Η ξενάγηση

Η ξενάγηση άρχισε με την παρουσία κάποιων μεγάλων άγριων ζώων. Ένα αγριογούρουνο έπαιζε με την πέτρα του και λίγο πιο κει υπήρχε ένα ρακούν και ένα ελάφι.

Ε: Πως έφτασαν αυτά τα ζώα στο ΕΚΠΑΖ;
Α: Τραυματίστηκε από κάποιον κυνηγό ο οποίος το έφερε εδώ για να το περιθάλψουμε. Το Ρακούν το έφερε εδώ ο ιδιοκτήτης του, ένας Αμερικανός ο οποίος τον τάιζε πολλά γλυκά και έγινε παχύσαρκο. Το ρακούν άρχισε να του κλέβει γλυκά μέχρι που ο ιδιοκτήτης δεν άντεξε άλλο και μας τον έφερε. Του κάναμε ειδική δίαιτα, έχασε αρκετά κιλά αλλά κρέμασε το δέρμα του.

Ε: Πόσο καιρό φιλοξενείτε αυτά τα ζώα στις εγκαταστάσεις σας;
Α: Όσο καιρό χρειαστεί για να συνέλθουν από τον τραυματισμό και να επανενταχθούν στο φυσικό τους περιβάλλον. Φυσικά όσα ζώα δεν μπορούν να επανενταχθούν λόγω προβλημάτων παραμένουν εδώ. Βέβαια, πάντα ο στόχος μας είναι η απελευθέρωση μιας και δεν είμαστε ζωολογικός κήπος, αλλά πάντα περιμένουμε και τις κατάλληλες κλιματολογικές συνθήκες.

Ε: Που τα απελευθερώνετε;
Α: Φροντίζουμε να τα απελευθερώνουμε πάντα στην περιοχή από όπου μας τα έφεραν για να βρουν ένα γνώριμο μέρος. Να εδώ φιλοξενούνται τα φλαμίνγκο.

Ε: Πως βρέθηκαν εδώ τα φλαμίνγκο;
Α: Κατά το ταξίδι τους προς τις θερμότερες χώρες και καθώς περνούν πάνω από την χώρα μας, κάποια εξαντλούνται από την κούραση, κάποια μπορεί να τραυματιστούν από φυσικές συνθήκες και έτσι καταλήγουν εδώ. Αυτά θα απελευθερωθούν την κατάλληλη εποχή και αφού πρώτα δυναμώσουν αρκετά. Στα επόμενα κλουβιά θα δείτε αρπακτικά. Γεράκια, αετούς, όρνεα, μπούφους.

Ε: Αυτά πως βρέθηκαν εδώ; Ποιες είναι συνήθως οι αιτίες που προκαλούν τον τραυματισμό τους;
Α: Τα περισσότερα τραυματίζονται από κυνηγούς. Δυστυχώς το κυνήγι κάνει πολύ μεγάλη ζημιά στα είδη αυτά και να σκεφτείτε ότι πρόκειται για σπάνια είδη και πολλά από αυτά τελούν υπό εξαφάνιση. Όμως κινδυνεύουν και από φυσικές αιτίες όπως από ηλεκτροπληξία όταν κάθονται σε καλώδια ή από κεραυνούς.

Ε: Τι ταΐζετε όλα αυτά τα πουλιά;
Α: Τα πουλιά αυτά είναι σαρκοφάγα και τρέφονται με κρέας. Ευτυχώς έχουμε εταιρείες τροφίμων που μας χορηγούν μεγάλες ποσότητες κρέατος δωρεάν, επειδή στηρίζουν το έργο μας.

Ε: Είναι εξοικειωμένα με την ανθρώπινη παρουσία;
Α: Βλέπετε αυτά τα μαύρα πανιά που είναι μπροστά στα κλουβιά; Τα έχουμε βάλει για να μην συνηθίζουν στην ανθρώπινη παρουσία, γιατί όταν απελευθερωθούν θα συνδυάζουν τον άνθρωπο με το φαγητό και θα επιτίθενται σε κατοικημένες περιοχές για να βρουν τροφή.

Ε: Πόσα πουλιά φιλοξενείτε στις εγκαταστάσεις σας και για πόσο καιρό περίπου;
Α: Περίπου 3.000 πουλιά. Όταν μας τα φέρνουν παραμένουν για ένα διάστημα στο νοσοκομείο για περίθαλψη και στη συνέχεια έρχονται εδώ για επανένταξη και μετά ακολουθεί η απελευθέρωση. Βλέπετε ότι προσπαθούμε το περιβάλλον στα κλουβιά να μοιάζει όσο το δυνατόν με το φυσικό τους. Εδώ βλέπετε μαυροπετρίτες, βραχοκιρκίνεζο και γερακίνες. Είναι απίστευτα γρήγορα πουλιά και συχνά πέφτουν με δύναμη πάνω στα κλουβιά. Εδώ βλέπετε νανόμπουφους και μπούφους, ενώ εδώ βλέπετε μερικά σπάνια είδη αετών.

Ε: Ποια είδη αετών φιλοξενείτε;
Α: Έχουμε στικταετό, χρυσαετό και βασιλαετό που είναι από τα σπανιότερα είδη. Υπάρχουν μόνο 20 βασιλαεταοί σε όλη την Ευρώπη!

Ε: Αναπαράγονται στην αιχμαλωσία;
Α: Δυστυχώς όχι. Αυτοί οι συγκεκριμένοι θα απελευθερωθούν στη Ευρώπη γιατί εδώ δεν θα επιζήσουν. Τα κυνηγούν πολύ.

Ένα κοπάδι πελαργών πέταξε πάνω από τα κεφάλια μας και μας ξάφνιασε...

Ξεναγός: Αυτοί είναι πελαργοί που απελευθερώθηκαν πρόσφατα αλλά παρόλα αυτά μας επισκέπτονται συχνά. Πολλοί μάλιστα χτίζουν και τις φωλιές τους εδώ. Να, δείτε...

Μια ακόμα ευχάριστη παρουσία ήταν μια αλεπού της ελληνικής υπαίθρου που σουλατσάριζε ανεβοκατεβαίνοντας σε μια ξύλινη κατασκευή.

Ξεναγός: Υπάρχουν 3 αλεπούδες συνολικά αλλά οι άλλες είναι ακόμα φοβισμένες λόγω πρόσφατου τραυματισμού και κρύβονται…

Λίγο πιο πέρα ένα πολύ ευχάριστο θέαμα ακολουθούσε. Σε ένα μεγάλο περιφραγμένο χώρο με μια λιμνούλα και μέσα της ένας αργυροπελεκάνος, αλλά και γύρω γύρω πολλά υδρόβια πτηνά όπως ερωδιοί, ροδοπελεκάνοι, σταχτοτσικνιάδες και ένας πανέμορφος γκρίζος αγριόκυκνος που τράβηξε όλα τα βλέμματα.

Ακολούθησε συζήτηση σχετικά με τα διάφορα είδη πουλιών και τις ιδιαιτερότητες τους όταν φτάσαμε μπροστά από τα όρνεα που ήταν πολύ εξοικειωμένα με την ανθρώπινη παρουσία. Φέρονταν σαν μεγάλα κοτόπουλα!

Ε: Ποιος μπαίνει να τα ταΐσει αυτά τα πουλιά; Είναι τεράστια! Δεν σας προκαλούν φόβο;
Α: Μπαίνουμε συνήθως άτομα αλλά δεν επιτίθενται ποτέ.

Ε: Πόσοι εργαζόμενοι υπάρχουν στο Κέντρο;
Α: Είμαστε όλοι εθελοντές, δεν υπάρχει κανείς εργαζόμενος. Εγώ έρχομαι εδώ τα σαββατοκύριακα και όλοι όσοι έρχονται εδώ έρχονται εθελοντικά γιατί αγαπούν τα ζώα. Όσο μπορεί ο καθένας, μια βδομάδα, ένα μήνα.

Ε: Υπάρχουν Έλληνες εθελοντές;
Α: Σπάνιοι. Οι περισσότεροι είναι ξένοι. Δανοί, Γάλλοι.

Ε: Υπάρχει δυνατότητα φιλοξενίας;
Α: Ναι μπορούν να μείνουν στα οικήματα που βλέπετε.

Ε: Και τα έξοδά τους;
Α: Έρχονται με προσωπικά τους έξοδα ο καθένας.

Ε: Από πότε λειτουργεί το ΕΚΠΑΖ εδώ; Ποιος το συντηρεί; Φαντάζομαι ότι έχει ένα υψηλό κόστος συντήρησης.
Α: Οι νέες εγκαταστάσεις φτιάχτηκαν πριν 8-9 χρόνια με κεφάλαια από τη Ε. Ε. Έκτοτε δεν δόθηκε ούτε ένα ευρώ και όλα εδώ συντηρούνται από δωρεές. Τα γειτονικά μοναστήρια, πολλές εταιρείες αλλά και πολλοί κάτοικοι του νησιού στηρίζουν οικονομικά τις προσπάθειές μας.

Ε: Και οι γιατροί που φροντίζουν τα ζώα; Εθελοντές και αυτοί;
Α: Όλοι εθελοντές. Την πρώτη προσπάθεια για την περίθαλψη των ζώων την ξεκίνησε ο Γ. Πουλόπουλος που περιέθαλπε ζώα και στην συνέχεια τα απελευθέρωνε. Στην αρχή το ΕΚΠΑΖ στεγαζόταν στις φυλακές Αίγινας. Στην συνέχεια μεταφερθήκαμε εδώ.

Ε: Πως μπορούμε να βοηθήσουμε; Τι πρέπει να κάνουμε αν βρούμε ένα τραυματισμένο πουλί ή ζώο;
Α: Αν είστε από Αθήνα υπάρχει στα Πατήσια ένα Κέντρο και εθελοντές μεταφέρουν εκεί αρχικά τα τραυματισμένα ζώα. Επίσης υπάρχει υποκατάστημα και στην Θεσσαλονίκη. Εθελοντής μπορεί να γίνει οποιοσδήποτε. Θα σας δώσω ενημερωτικά έγγραφα στο γραφείο.

Στην συνέχεια επισκεφτήκαμε το παρατηρητήριο πουλιών από όπου και ακούσαμε το κροτάλισμα του ράμφους των πελαργών και είδαμε μεγάλα σμήνη ερωδιών να κάνουν συντροφιά με άλλα υδρόβια πουλιά.

Όταν φτάσαμε στο γραφείο μια ακόμα ευχάριστη έκπληξη μας περίμενε. Δύο εντυπωσιακοί παπαγάλοι blue and gold macaw, ένας σε σταντ και ένας σε κλουβί, κέντρισαν το ενδιαφέρον μας. Τους πλησιάσαμε διακριτικά και αφού μας στόλισαν με ένα σωρό κοσμητικά, τους χαϊδέψαμε πολύ ώρα και στην συνέχεια αποχωρήσαμε αφού πήραμε κάποια αναμνηστικά από τη επίσκεψή μας στο EKΠΑΖ.

Οι εθελοντές του Κέντρου αξίζουν πραγματικά Συγχαρητήρια για την ουσιαστική βοήθεια και την αμέριστη αγάπη τους προς τα τραυματισμένα ζώα.

Η ιστοσελίδα του ΕΚΠΑΖ Ελληνικό Κέντρο Περίθαλψης Άγριων Ζώων - Hellenic Wildlife Hospital ekpaz.gr
Δείτε επίσης Ελληνικό Κέντρο Περίθαλψης Αγρίων Ζώων ΕΚΠΑΖ