Το καναρίνι Japan Hoso είναι μια μικρογραφία του Scotch Fancy και δημιουργήθηκε το 1920 από τον Ιάπωνα εκτροφέα Μ. Nakamura. Πήρε το όνομα του από την Ιαπωνική λέξη "Hosei", που σημαίνει λεπτό, αδύνατο.

Περιγραφή των καναρινιών Japan Hoso

Το Japan Hoso ήρθε στην Ευρώπη το 1960 και το 1974 έγινε η αναγνώριση του ως καναρίνι τύπου από την διεθνή COM. Στη χώρα μας υπάρχουν αρκετοί εκτροφείς που ασχολούνται συστηματικά με αυτό το παράξενο μικρό καναρίνι.

Χαρακτηριστικό της ράτσας των Japan Hoso είναι η στάση μισοφέγγαρου των πουλιών. Δεν είναι καθόλου απίθανο να δείτε την ουρά τους να "κλείνει" κάτω από τις πατήθρες.

Το γενικό μήκος του πουλιού δεν ξεπερνά τα 11-11.5 εκατοστά. Το μέγεθος του κεφαλιού είναι μικρό, σε σχήμα οβάλ και ο λαιμός πρέπει να είναι λεπτός και μακρύς.

Οι ώμοι πρέπει να είναι υψηλοί, αρκετά στενοί και πολύ καλά στρογγυλεμένοι. Η ουρά, μακριά και στενή και ελαφρώς διχαλωτή στα άκρα. Τα πόδια μακριά και σε ευθεία γραμμή χωρίς να παρεκκλίνουν προς την εξωτερική πλευρά και οι μηροί εμφανείς.

Τα Japan Hoso που προορίζονται για εκθεσιακούς σκοπούς, δεν πρέπει να ξεπερνούν τα 11 - 11.5 εκατοστά, μιας και η μεγαλύτερη βαθμολογία αφορά στο μέγεθος του πουλιού.

Η στάση των Japan Hoso πρέπει απαραιτήτως να είναι σε μισοφέγγαρο και για αυτό το λόγο αρκετοί εκτροφείς χρησιμοποιούν κούνιες, κατά την εκπαίδευσή τους, ώστε να αποκτήσουν την σωστή στάση σώματος.

Τα χρώματα είναι όλα αποδεκτά, όπως λευκό, μπλε, πράσινο, κίτρινο, καφέ.

Διατροφή

Η διατροφή του αποτελείται από μείγμα καναρινιών τύπου που περιέχει κεχρί κατά 70% περίπου, νίζερ, περίλλα, βρώμη, καναβούρι, ρούπσεν και ανά τακτά χρονικά διαστήματα φρούτα, λαχανικά και αυγοτροφή.

Αναπαραγωγή

Στην αναπαραγωγή δεν αντιμετωπίζουν κανένα πρόβλημα, είναι αρκετά στοργικοί γονείς και δεν αντιμετωπίζουν κανένα πρόβλημα με το τάισμα των νεοσσών.

Μπορούν να χρησιμοποιηθούν ακόμα και οι κλασικές φωλιές των καναρινιών διαμέτρου 12-14 εκατοστών και δεν χρειάζονται πιο μικρές φωλιές, ασχέτως του μεγέθους του.

Γεννούν από 4-6 αυγά (σε αρκετές περιπτώσεις ακόμα και 7) και τα μικρά δαχτυλιδώνοντε με δαχτυλίδια διαμέτρου 2,5 χιλ.

Η πρώτη εμφάνιση του καναρίνιου Stafford έγινε στην Βρετανική έκθεση το 1987. Το Συμβούλιο της Μεγάλης Βρετανίας αποδέχθηκε τη ράτσα Stafford ως μια νέα φυλή Καναρινιών, το 1990.

Περιγραφή των καναρινιών Stafford


Το καναρίνι Stafford, είναι η νεότερη ποικιλία καναρινιών μετά από την εμφάνιση του καναρινιού Fife, που αναπτύχθηκε στη στην περιοχή του Staffordshire της Αγγλίας δεκαετία του 1950! Είναι ένα Καναρίνι Τύπου, δηλαδή εκτρέφεται περισσότερο για τα φυσικά χαρακτηριστικά του και το χρώμα του παρά το τραγούδι.

Το Stafford είναι μια νέα ποικιλία που δημιουργήθηκε από τη διασταύρωση μεταξύ του Gloster καναρινιού και των καναρινιών κόκκινου παράγοντα. Μπορούν να είναι είτε με λοφίο (Crested or Corona) είτε χωρίς λοφίο (Non-Crested or Consort).

Όντας αρκετά όμορφα πουλιά, είναι περιζήτητα μεταξύ των φίλων των καναρινιών. Μπορούν να είναι καθαρά, ποικιλόχρωμα ή κυρίαρχα (Clear, Variegated or Self).

Για την περιγραφή ενός Stafford Καναρινιού, χρησιμοποιούμε την ακόλουθη σειρά:

• Περιγράφουμε το κεφάλι πρώτα: Είναι λοφιοφόρο ή μη λοφιοφόρο; Αν είναι λοφιοφόρο, είναι το λοφίο του καθαρό (μονόχρωμο), είναι στικτό (τόσο ανοιχτόχρωμα όσο και σκούρα φτερά) ή είναι σκουρόχρωμο;
• Είναι παγωμένο ή μη παγωμένο; Αν είναι μη παγωμένο, τότε ιδανική περίπτωση είναι να μην εμφανίζεται στα λευκά φτερά. Αν παγωμένο, πόσο πολύ, ελαφρά, μεσαία, ή βαριά;
• Είναι το πουλί καθαρό (clear), ανοιχτόχρωμο με κάποιο σκούρο σημάδι (Ticked) ή ποικιλόχρωμο(variegated);
• Ποια είναι η βάση χρώματος: κόκκινο ή ροζ; Αν είναι μελανίνης, είναι καθαρό, γεμάτο, ή κατά τα 3/4 σκούρο;
• Είναι μωσαϊκό; Αν ναι, Θηλυκό ή Αρσενικό

Παραδείγματα:

• Σκοτεινό λοφιοφόρο, Μη παγωμένο, ποικιλόχρωμο Κόκκινο – Dark Crested, Non-frosted, Variegated Red
• Grizzle λοφιοφορο, Φωτεινό παγωμένο, καθαρό Ροζ – Grizzle Crested, Light Frosted, Clear Rose
• Λοφιοφορο, Φωτεινό παγωμένο, κόκκινο χάλκινο – Crested, Light Frosted, Red Bronze
• Μη λοφιοφορο, ποικιλόχρωμο, Ροζέ Μωσαϊκό – Non-crested, Variegated, Rose Mosaic.

Τύποι φτερώματος

• Μη παγωμένος – Non-Frosted
• Παγωμένος – Frost
• Διμορφικός (μωσαϊκού τύπου) – Mosaic.

Το Κόκκινο ή το ροζ χρώμα του θα πρέπει να είναι ένα λαμπερό κόκκινο ή ένα λαμπερό ροζ αντίστοιχα, ομοιόμορφα κατανεμημένο σε όλο το φτέρωμα. Το δε φτέρωμα θα πρέπει να είναι πλούσιο, τοποθετημένο κοντά στο σώμα του πουλιού.

Κριτήρια κεφαλιού

Λοφιοφόρο – Crested or Corona
Το λοφίο πρέπει να έχει ακτινοειδές σχήμα ξεκινώντας από έναν μικρό κύκλο στο κέντρο της κορυφής του κεφαλιού και πρέπει να τελειώνει στην κορυφή του ματιού. Η κορώνα πρέπει να είναι πλούσια και ομοιόμορφα κατανεμημένη στο κεφάλι του πτηνού και να συνεχίζει σβήνοντας μέχρι τον λαιμό, χωρίς να υπάρχει εμφανής σημάδι τελειώματος (διακοπή) της κορώνας στο σβέρκο.

Μη Λοφιοφόρο – Non-Crested or Consort
Το κεφάλι του μη λοφιοφόρου Stafford καναρινιού θα πρέπει να έχει μια ευρεία πλατιά και στρογγυλοποιημένη εμφάνιση, από όποια γωνία και αν το βλέπουμε. Το μέτωπο θα πρέπει να έχει μια στρογγυλεμένα ανοδική πορεία ξεκινώντας από το ράμφος προς το κέντρο του κεφαλιού σαν να ανασηκώνεται πάνω από το ράμφος.

Η καμπυλότητα του κεφαλιού θα πρέπει να συνεχίζει να αυξάνεται προς το κέντρο του κρανίου, δίνοντας στο κεφάλι μια συμπαθητική ομοιόμορφα στρογγυλοποιημένη εμφάνιση. Πάνω από τα μάτια του καναρινιού Stafford, πρέπει να υπάρχουν βαριά και πλούσια φρύδια τα οποία να εμφανίζονται ως πτυχώσεις στο κεφάλι του πουλιού,
όπως ακριβώς και στα καναρίνια τύπου Gloster.

Μέσο μέγεθος: 12 – 13 εκατοστά
Διάρκεια ζωής: 8 – 12 χρόνια

Αναπαραγωγή

Αναπαράγονται για τις διάφορες αποχρώσεις του κόκκινου όπως το έντονο κόκκινο, κόκκινο παγωμένο, mosaic, κανέλα (Cinnamon), και χάλκινα (Bronze). Ωστόσο, λόγω του Gloster υπόβαθρου, τα κίτρινα και τα λευκά χρώματα θα εμφανίζονται περιστασιακά. Πολύ σημαντικό ρόλο στα καναρίνια Stafford παίζει η ποιότητα του φτερώματος.

Επιλέγοντας ένα ζευγάρι καναρινιών Stafford, θα πρέπει να προσέξουμε να είναι όσο πιο κοντά στα πρότυπα τους, πουλιά με άψογη υγεία και φυσική κατάσταση.

Χρωματικές μεταλλάξεις

Στους τύπους των μελανινικών μεταλλάξεων του καναρινιού Stafford συμπεριλαμβάνωνται τα: Χάλκινο (Bronze), Καφέ (Brown), Αχατη (Agate), Ιζαμπέλ (Isabel), Παστέλ(Pastel), Ίνο (Ino), Οπάλ (OPAL), και Σατινέ (Satinette).

Πηγη: Stafford Canaries

Ο Βόρειος Καρδινάλιος είναι από τα εντυπωσιακότερα πουλιά της οικογένειας των Καρδιναλίων Cardinalidae, αρκετά κοινό στην Κεντρική Αμερική και στον Νότιο Καναδά.

Ο Βόρειος καρδινάλιος - Northern cardinal


Το βαθύ πορφυρό χρώμα του φτερώματός του, το βαρύ κωνικό κατακόκκινο ράμφος του καθώς και η λεπτή μαύρη μάσκα που το περιβάλλει, είναι τα κυριότερα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα. Ο χρωματισμός του θηλυκού είναι σε καφετιές αποχρώσεις με διακριτικό ελαφρύ κόκκινο χρώμα σε ουρά και φτερά.

Τα νεαρά του είδους έχουν φτέρωμα σε απαλές καφετιές αποχρώσεις και καφετί ράμφος. Ιδιαίτερο στολίδι αποτελεί το μακρύ και μυτερό λοφίο που στολίζει το κεφάλι τους και τους χαρίζει μια φανταχτερή όψη.

Μορφολογία

Οι Καρδινάλιοι είναι εύρωστα πουλιά που το μέγεθός τους κυμαίνεται από 21-23 εκατοστά. Κατά την πτήση το άνοιγμα των φτερών τους αγγίζει τα 31 εκατοστά, ενώ το βάρος τους κυμαίνεται από 42- 48 εκατοστά. Συναντάται σε αφθονία σε ορισμένες περιοχές ενώ σε κάποιες άλλες που δεν ευνοούν την διαμονή και την διατροφή του, κινδυνεύει σε εξαφάνιση.

Συναντώνται συνήθως σε με μικρές ομάδες σε προαστιακές περιοχές αλλά και σε περιοχές με πάρκα, καθώς είναι κυρίως και αναζητούν την τροφή τους στα δέντρα. Και τα δύο φύλα κελαηδούν αλλά το κελάηδημα του αρσενικού διακρίνεται για την πλοκή και την έντασή του, και θεωρείται ότι διαθέτει το καλύτερο κελάηδημα από όλα τα είδη καρδιναλίων.

Αναπαραγωγή

Στην εποχή του ζευγαρώματος έχει παρατηρηθεί ότι ενώ μοιράζονται τα καλέσματα, τα θηλυκά ίσως έχουν ελαφρώς πιο σύνθετο και πολύπλοκο τραγούδι. Κατά την αναπαραγωγή, τα θηλυκά κελαηδούν για να καλέσουν το αρσενικό να φέρει την τροφή στους νεοσσούς.

Στη φύση χτίζουν τις φωλιές τους σε χαμηλή πυκνή βλάστηση χρησιμοποιώντας κλαδάκια, βρύα και μίσχους από χλόη.

Οι Καρδινάλιοι είναι κοινωνικά πουλιά, αλλά την περίοδο της αναπαραγωγής επειδή γίνονται ανταγωνιστικά με τα άλλα αρσενικά καθώς υπερασπίζονται τον χώρο τους. Είναι προτιμότερο λοιπόν σε συνθήκες εκτροφής, να τοποθετούνται ξεχωριστά το κάθε ζευγάρι.

Έχουν ανάγκη από και να είναι στολισμένα με πρασινάδα. Κατά την αναπαραγωγή χρειάζονται είτε πλαστικές, είτε από σκοινί, που τις επενδύουν με ίνες καρύδας και άλλα μαλακά υλικά.

Η θηλυκή γεννάει συνήθως από 2-4 ανοιχτόχρωμα αυγά με καφετιές κηλίδες τα οποία και . Την 9η μέρα από την γέννησή τους αποκτούν τα φτερά τους και καταφέρνουν να ανεξαρτητοποιηθούν μετά από 5 εβδομάδες περίπου. Το ζευγάρι μπορεί να ζευγαρώσει αρκετές φορές την ίδια περίοδο. Τα νεαρά ωριμάζουν αναπαραγωγικά στη ηλικία του ενός έτους περίπου.

Διατροφή

Η διατροφή του Καρδινάλιου σε συνθήκες εκτροφής βασίζεται σε σπόρους. Ο ιδιοκτήτης τους μπορεί να αναμείξει τροφή για παπαγαλάκια και τροφή για καναρίνια ή άγρια πουλιά, ενώ φρούτα και πρασινάδες μπορούν να δίνονται σε τακτική βάση.

Η και το σουπιοκόκαλο θεωρούνται απαραίτητα, ενώ στην αναπαραγωγική περίοδο η διατροφή πρέπει να ενισχύεται με ζωικές πρωτεΐνες. Αγαπημένη ζωική τροφή είναι οι κάμπιες, τα μικρά έντομα και τα ζουζούνια. Σε περίπτωση που δεν υπάρχει η δυνατότητα για ζωντανή τροφή, καλό είναι να χρησιμοποιείται τροφή για εντομοφάγα πτηνά.

Είναι πολύ ήρεμα πουλιά και κοινωνικοποιούνται εύκολα. Είναι πολύ ανθεκτικά στις άσχημες καιρικές συνθήκες, αλλά κρίνεται σκόπιμο να έχουν ένα προστατευμένο μέρος σαν κατάλυμα για τις παγερές χειμωνιάτικες νύχτες.

Η Οικογένεια των Καρδιναλίων περιλαμβάνει αρκετά είδη, μεταξύ των οποίων και ο Κίτρινος Καρδινάλιος καθώς και ο Πάπας Καρδινάλιος.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

• Διωνυμική ονομασία: Cardinalis cardinalis
• Ονομασία: Βόρειος Καρδινάλιος
• Αγγλική ονομασία: Northern cardinal
• Τάξη: Στρουθιόμορφα
• Οικογένεια: Καρδινάλιοι (Cardinalidae)
• Γένος: Cardinalis
• Είδος: C. cardinalis

Media gallery Καρδινάλιων

Σχετικό περιεχόμενο

Τα καναρίνια Lizard θεωρούνται τα πιο κοντινά δείγματα στο άγριο καναρίνι (το άγριο καναρίνι εισήχθηκε στην Ευρώπη πριν από 500 χρόνια περίπου.

Γνωριμία με τα καναρίνια Lizard


Το πρώτο δείγμα Lizard εμφανίστηκε το 1742 και η πρώτη αναφορά του σε έντυπη μορφή έγινε το 1825 από το "British Aviary and Bird Breeders Companion", και η πρώτη αποτύπωση σε έντυπη μορφή έγινε από το "London Illustarted" το 1846.

Ο πιο κοντινός συγγενής του Lizard είναι το καναρίνι "London fancy" που πλέον δεν υπάρχει. Το πρώτο lizard έχει Γαλλική καταγωγή και εισήχθηκε στην Μεγάλη Βρετανία από όπου έγινε και η τελική του μορφή ως σήμερα.

Χαρακτηριστικά

Το χαρακτηριστικό της ράτσας είναι οι φολίδες που δημιουργούνται στην πλάτη του πουλιού και για το λόγο αυτό πήρε και το όνομα Lizard (σαύρα).

Οι φολίδες δημιουργούνται κατά την πρώτη πτερόρροια του πτηνού και όταν τα μικρά δεν έχουν περάσει πτερόρροια, τότε δεν υπάρχει κανένα εμφανές σημάδι για το τελικό χρώμα που θα αποκτήσουν και το ραχιαίο σχέδιο. Κάθε νέο φτερό που ξεπροβάλει παίρνει στο τέλος του λευκή απόχρωση με αποτέλεσμα την δημιουργία μιας φολίδας.

Στην περίπτωση που ένα φτερό πέσει για δεύτερη φορά το νέο που θα ξεπροβάλει θα έχει μεγαλύτερη επιφάνεια λευκού χρώματος με αποτέλεσμα να αλλοιώνεται όλο το ραχιαίο σχέδιο.

Η προσοχή μας στην διάρκεια της πτερόρροιας θα πρέπει να είναι πολύ υψηλή (στην περίπτωση που θέλουμε να λάβουμε μέρος σε κάποια έκθεση). Θα πρέπει να εμπλουτίζεται η διατροφή του με πολλά ιχνοστοιχεία και μέταλλα προκειμένου να περάσει όσο το δυνατόν πιο ομαλή πτερόρροια.

Υπάρχουν 2 τύποι Lizard, το silver (ασημί) και το gold (χρυσό). Επίσης διαχωρίζονται και κατά το σκουφί τους και έχουμε Clear cap (καθαρός σκούφος), Broken cap (σπασμένος σκούφος) και Non cap (χωρίς σκούφο)

Μια αρκετά δύσκολη ράτσα όσων αφορά τα εκθεσιακά πουλιά. Στην χώρα μας δυστυχώς είναι μικρός ο αριθμός εκτροφέων Lizard λόγο της ιδιαιτερότητας τους στην διαχείριση της πτερόρροιας αλλά και στην επιλογή των ζευγαριών.

Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, υπάρχουν δυο τύποι και 3 κατηγορίες σκούφων. Ο κανόνας για αυτά τα πουλιά είναι το ζευγάρωμα ενός gold με ένα silver και ένα καθαρό σκούφο με ένα σπασμένο.

Δεν υπάρχει κίνδυνος θνησιμότητας νεοσσών αν ζευγαρώσει ένα gold με gold ή ένα καθαρό σκουφί με ένα καθαρό σκουφί. Οι νεοσσοί όμως που θα ξεπροβάλλουν δεν θα είναι καθόλου κοντά στα στάνταρτ της ράτσας.

Υπάρχουν περιπτώσεις over cap που το σκουφί καλύπτει ακόμα και το σβέρκο του πουλιού και του bald face που το σκουφί καλύπτει όλο το πρόσωπο του πουλιού με αποτέλεσμα ένα μη εκθεσιακό πουλί.

Γεννούν 4-6 αυγά και τα μικρά δαχτυλιδώνονται με δαχτυλίδια διαμέτρου 2,9 χιλ.

Η Φάσσα είναι το μεγαλύτερο είδος της οικογένειας των Περιστερίδων και είναι προικισμένη με εξαιρετική πτητική ικανότητα και τέλεια αναπτυγμένες αισθήσεις.

Η Φάσσα ένα κοινωνικό και μονογαμικό πουλί


Περιγραφή

Πρόκειται για ένα πουλί που το μέγεθός του κυμαίνεται από 38-43 εκατοστά, με άνοιγμα φτερούγων από 68-77 εκατοστά και βάρος μεταξύ 450 - 550 γραμμαρίων. Είναι σαφώς μεγαλύτερη από το κοινό περιστέρι με πιο συμπαγές και μακρουλό σώμα, αλλά διαθέτει μακρύτερη ουρά και λεπτότερο κεφάλι.

Το δύο φύλα μοιάζουν μεταξύ τους. Η Φάσσα είναι σταχτόχρωμη στο κεφάλι και στην ράχη, ενώ στο στήθος διακρίνονται πρασινωπές και πορφυρές ανταύγειες. Η κοιλιά είναι γκριζωπή όπως και η μακριά ουρά με το μαύρο τελείωμα και την γκριζόλευκη ρίγα πριν από την άκρη που ξεχωρίζει όταν κατά την πτήση ανοίγει σαν βεντάλια.

Η Φάσα είναι εύκολα αναγνωρίσιμη από την άσπρη βούλα στα πλάγια του λαιμού και από την λευκή κάθετη ρίγα στην φτερούγα, που διακρίνεται κατά την πτήση. Τα νεαρά του είδους είναι σκουρόχρωμα χωρίς την χαρακτηριστική λευκή κηλίδα του λαιμού.

Βιότοπος

Η Φάσα είναι ενδημικό είδος στην χώρα μας, αλλά και κοινός χειμερινός επισκέπτης. Την συναντάμε συνήθως τις αρχές του Οκτώβρη, σε μεγάλα κοπάδια μέχρι και των 300 ατόμων σε καλλιεργημένες εκτάσεις, σε χωράφια και ξέφωτα, προκαλώντας πολύ συχνά μεγάλες ζημιές στις καλλιέργειες.

Την συναντούμε και σε ολόκληρη την Ευρώπη, την Κύπρο, τη Δυτική Ασία και τη Βόρειο Αφρική. Είναι γενικά δειλό πουλί και δεν πλησιάζει συχνά τις αστικές περιοχές και τα πάρκα. Προτιμά να εγκαθίσταται σε δάση φυλλοβόλων, μικτών και κωνοφόρων και σε δάση βελανιδιάς.

Ξεπετιέται μέσα από τα δέντρα φτεροκοπώντας δυνατά και επισκέπτεται τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις για να τραφεί. Παρά τα αργά της φτεροκοπήματα η ταχύτητα πτήσης της αγγίζει τα 80 χιλιόμετρα την ώρα.

Διατροφή

Το διαιτολόγιό της Φάσσας περιλαμβάνει μεγάλη ποικιλία σπόρων και καρπών από άγρια δέντρα βελανιδιάς, καστανιάς, οξιάς, πουρνάρια και κούμαρα καθώς και ήμερα φυτά όπως σιτάρι, καλαμπόκι και ηλίανθο, βλαστούς, σκουλήκια ή σαλιγκάρια.

Συμπεριφορά

Είναι κοινωνικό και μονογαμικό πουλί και σχηματίζει συχνά μεγάλα σμήνη με άτομα της ίδιας οικογένειας. Είναι αγελαίο είδος και συχνά μετακινείται σε μεγάλα κοπάδια κατά τη διάρκεια των μεταναστεύσεων, εκτός από την περίοδο της αναπαραγωγής. Τρέφεται τόσο στο έδαφος όσο και στα δέντρα. [1]

Η οξύτατη όρασή της και η πολύ καλή ακοή της Φάσας την προφυλάσσουν συχνά από τους εχθρούς της που την κυνηγούν συστηματικά, ενώ πολλές φορές και οι νεοσσοί πέφτουν θύματα άλλων αρπακτικών.

Δεν φημίζεται για το μελωδικό της κελάηδημα, αλλά για τα βραχνά γουργουρητά και επαναλαμβανόμενα καλέσματά της.

Αναπαραγωγή

Η αναπαραγωγική περίοδος ξεκινά από τον Απρίλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο. Προτιμά να φωλιάζει σε δέντρα, φράχτες, παλιά κτίρια χτίζοντας όπως τα περισσότερα είδη περιστεριών, (τρυγόνια, φασσοπερίστερα, αγριοπερίστερα, διαμαντοπερίστερα, δεκοχτούρες) άκομψες και άτσαλες φωλιές από κλαδάκια.

Η θηλυκιά Φάσα γεννάει από 2-3 λευκά αυγά, για την επώαση που διαρκεί 16-17 μέρες και αργότερα τη διατροφή των νεοσσών φροντίζουν εξίσου και οι δύο γονείς. Η επώαση διαρκεί 2-3 εβδομάδες περίπου.

Οι νεοσσοί ταΐζονται από ένα ειδικό παχύρρευστο υγρό που εκκρίνουν οι γονείς από τον πρόλοβό τους και είναι γνωστό σαν "γάλα". Ανεξαρτητοποιούνται και εγκαταλείπουν την φωλιά μέσα σε 33-34 ημέρες. Οι γονείς καταφέρνουν να μεγαλώσουν 2-3 γενιές σε κάθε αναπαραγωγική περίοδο.

Η μεταβολή του φυσικού περιβάλλοντος, η αλλαγή των καλλιεργειών που ελαχιστοποιούν την πιθανότητα εύρεσης τροφής και το κυνήγι που υφίσταται, έχει μειώσει αρκετά τον πληθυσμό της Φάσσας και την έχει εξαναγκάσει σε μετακινήσεις προς άλλες χώρες για εύρεση τροφής.

Πολλές φορές οι Φάσες συγχέονται με τα Φασσοπερίστερα, επειδή μπορεί να σχηματίσει μικρά σμήνη μαζί τους. Τα φασσοπερίστερα όμως είναι πολύ μικρότερα σε μέγεθος, δεν έχουν καθόλου λευκό χρώμα στο φτέρωμά τους, έχει κοντύτερη ουρά και μοιάζει περισσότερο με το κοινό περιστέρι. Έχει σαφώς πιο ενεργητικό πέταγμα από τη φάσσα με γρήγορα, κοφτά φτεροκοπήματα που συνοδεύονται και από αερογλιστρήματα.

Κατάσταση διατήρησης

Στην Ευρώπη, ο αναπαραγωγικός πληθυσμός της Φάσσας υπολογίζεται στα 9-17 εκατομμύρια ζευγάρια, που ισοδυναμεί με 27 με 51 εκατομμύρια άτομα (BLI 2004). Στην Ευρώπη απαντάται το 75-94% του παγκόσμιου πληθυσμού, και με αυτά τα δεδομένα εκτιμάται ότι ο παγκόσμιος πληθυσμός των πουλιών ανέρχεται στα 30 με 70 εκατομμύρια άτομα (πρόχειρη εκτίμηση).

Η Φάσα δεν είναι απειλούμενο είδος. [2]

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονοματολογία: Columba palumbus [3] Ελληνική: Φάσσα η Κοινή, Περιστερά η λευκόλαιμος Αγγλική: Common Woodpigeon Τάξη: Περιστερόμορφα (Columbiformes) Οικογένεια: Περιστερίδες (Columbidae) Γένος: Περιστερά (Columba) Είδος: C. palumbus

Υποείδη

Columba palumbus azorica Columba palumbus casiotis Columba palumbus excelsa Columba palumbus iranica Columba palumbus palumbus

Media gallery Περιστερίδων

Σχετικό περιεχόμενο

Περιστέρι - Columba Διαμαντοπερίστερα (Geopelia cuneata) Forum Περιστεριών (Περιστερόμορφων)

Οι ιδιότητες της πρόπολης, τα οφέλη της στην υγεία και η χρήση της στα πτηνά ως εναλλακτικό μέσο πρόληψης και θεραπείας ασθενειών.

Πρόληψη ασθενειών με φυσικά μέσα


Το διάστημα που ασχολούμαι με την εκτροφή καναρινιών και συμμετέχω σε φόρουμ με άτομα που έχουμε κοινό ενδιαφέρον τα πτηνά, έχω παρατηρήσει ότι γίνεται υπερκατανάλωση φαρμακευτικών σκευασμάτων για την προληπτική και επεμβατική αντιμετώπιση ασθενών.

Τις περισσότερες φορές μάλιστα, τα φάρμακα αυτά δεν είναι καν τα κατάλληλα και η χορήγησή τους γίνεται χωρίς απαραίτητα να έχει προηγηθεί επίσκεψη σε ειδικευμένο γιατρό.

Κάθε χρόνο, συνήθως πριν μπει η άνοιξη συζητάμε κατά πόσο χρειάζεται η προληπτική χρήση σκευασμάτων πριν την αναπαραγωγή των πουλιών. Παρά την επανειλημμένη όμως προτροπή από άτομα που γνωρίζουν ότι η προληπτική χρήση αντιβιοτικών δεν έχει νόημα, αυτό συνεχίζεται.

Αιτία αυτής της κατάστασης είναι η ανασφάλεια των εκτροφέων και η προσπάθεια τους να εξασφαλίσουν μια αναπαραγωγική περίοδο δίχως απώλειες.

Το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο στα φάρμακα αλλά και στην υπερβολική χρήση συμπληρωμάτων διατροφής. Κατά τη γνώμη μου, σε πολλές περιπτώσεις η προτεινόμενη δόση είναι ήδη συζητήσιμη για την ορθότητα της.

Η λύση στην αντιμετώπιση της υπερκατανάλωσης φαρμάκων που καταπονούν τα πουλιά μας φαίνεται να βρίσκεται στην εισαγωγή της πρόπολης ως προληπτικό μέσο εναντίον των ασθενειών των πουλιών μας, αλλά και επικουρικά στην αντιμετώπισή τους όταν εμφανιστούν.

Σύμμαχοί μας προς αυτή την κατεύθυνση είναι επίσης το σκόρδο, η ρίγανη, το θυμάρι, ο βασιλικός, ο σπόρος foniopaddy το chia και πολλά ακόμα.

Τι είναι η πρόπολη

Η πρόπολη είναι ένα από τα πλέον καλά τεκμηριωμένα προϊόντα της μέλισσας που με τις ιδιότητες της συντελεί στην διατήρηση της γενικής υγείας μέσα στην κυψέλη. Είναι ένα φυσικό προϊόν που βασίζεται στη ρητίνη για τη δημιουργία ενός συστήματος σίγουρης προστασίας για τις χιλιάδες μέλισσες που συνυπάρχουν σε μία κυψέλη.

Ανακατεύοντας αυτό το κολλώδες υλικό με κερί και εκκρινόμενα από το σώμα τους ένζυμα, οι μέλισσες δημιουργούν αυτό το περίφημο κίτρινο της ώχρας προς σκούρο πορτοκαλί αρωματικό κέρινο συστατικό, που ονομάζεται πρόπολη. Με αυτή επικαλύπτουν τα πάντα, από τα κελιά μέχρι και ολόκληρο το εσωτερικό της κυψέλης. Επιπλέον, τη χρησιμοποιούν σαν δομικό υλικό μέσα στην κυψέλη για την επικάλυψη σχισμών.

Με αυτό τον τρόπο οι μέλισσες αποστειρώνουν την κυψέλη και έτσι προφυλάσσονται από κάθε μολυσματική ασθένεια. Ακόμη, το φθινόπωρο, μικραίνουν την είσοδο της κυψέλης εναποθέτοντας πρόπολη σαν τσιμέντο και σχεδόν όλο το χρόνο επιστρώνουν με αυτή τα άδεια κελιά, προετοιμάζοντας τα έτσι για να γεννήσει η βασίλισσα.

Οι μέλισσες συλλέγουν την πρόπολη νωρίς την άνοιξη από λεύκες, καστανιές, φουντουκιές και τα κωνοφόρα πεύκο και τούγια και συγκεκριμένα από τις άκρες των τρυφερών φύλων, μπουμπουκιών, νέων οφθαλμών τους. Το καλοκαίρι τη συλλέγουν από βελανιδιές, σκλήθρα ενώ το φθινόπωρο από σούσουρα, κουμαριές και περιορισμένο αριθμό φυτών, σε σχέση με αυτά που χρησιμοποιούν για νέκταρ και γύρη.

Όταν οι κύριες πηγές εξαντλούνται, μαζεύουν πρόπολη από δευτερεύοντα φυτά.

Ανάλογα με την φυτική της προέλευση αλλά και την περιεκτικότητα της σε γύρη, κερί ή ρητινώδεις ουσίες, παρουσιάζει και μεγάλο χρωματικό φάσμα που αρχίζει από σκούρο πράσινο μέχρι ανοικτό κίτρινο, χωρίς να παραλείπουμε τις μίξεις τους με όλες τις αποχρώσεις του καφέ.

Το σημείο τήξεως της είναι γύρω στους 65ο C και έχει πολύ ευχάριστη μυρωδιά, μυρίζει σαν θυμίαμα, βανίλια, κερί με μέλι, κλπ. Σ’ αυτό συντελούν τα αιθέρια έλαια που περιέχει.

Ιδιότητες της πρόπολης

Μέχρι σήμερα, έχουν ταυτοποιηθεί τουλάχιστον 180 διαφορετικές ενώσεις μέχρι τώρα στην πρόπολη. Ποιο συγκεκριμένα: 55% ρητίνες και βάλσαμα, φλαβονοειδή (τουλάχιστον 38), φαινολικά οξέα και εστέρες, 30% κερί, 10% αιθέρια έλαια, 5% γύρη, λιπαρά οξέα, αιθέρια έλαια, πρωτεΐνες της γύρης, 14 ιχνοστοιχεία, βιταμίνες Α, Β1, Β2, Β6, C και Ε, 16 ελεύθερα αμινοξέα όπως η αργινίνη και η προλίνη, ένζυμα και άλλα οργανικά και ανόργανα συστατικά.

Η σύστασή της κάνει την ένα προϊόν που έχει αποδειχθεί ότι διεγείρει το ανοσοποιητικό των πτηνών και προστατεύει από βακτηριακές, μυκητιακές και ιογενείς λοιμώξεις. Επίσης, έχει αναισθητική, επουλωτική και αντιφλεγμονώδη δράση. Πιο συγκεκριμένα:

Αντιβακτηριακή δράση

Η πρόπολη καλύπτει μεγάλο φάσμα βακτηρίων. Η παράλληλη χορήγηση της με αντιβιοτικά μειώνει τις βλάβες που προκαλούν αυτά στον οργανισμό.

Η πρόπολη δρα ενάντια στον σταφυλόκοκκο, στον στρεπτόκοκκο, που είναι υπεύθυνοι για τις μολύνσεις της στοματικής κοιλότητας. Το σιναμικό οξύ, ορισμένα αρωματικά συστατικά και πολλά φλαβονοειδή είναι ουσίες εξ’ αιτίας των οποίων η πρόπολη δρα σαν αντιβακτηριακό μέσο.

Ιάπωνες ερευνητές απέδειξαν ότι η πρόπολη αναστέλλει τον πολλαπλασιασμό των βακτηριδίων.

Αντιιοική δράση

Η δράση της πρόπολης κατά των ιών είναι επίσης πολύ σημαντική, και τα φλαβονοειδή που περιέχει είναι επίσης υπεύθυνα γι’ αυτήν. Η δράση της κατά των ιών του τύπου έρπη και των αδενοιών έχει πλήρως επεξηγηθεί.

Άλλα συστατικά, όπως οι εστέρες και το καφεϊκό οξύ εμπλέκονται στη δράση της πρόπολης ενάντια σους ιούς. Τέλος η πρόπολη δρα προφυλακτικά στη γρίπη, ηπατίτιδα Β και έρπη ζωστήρα.

Αντιμυκητιακή δράση

Η πρόπολη αποδεικνύεται αποτελεσματική εναντίον των επιθέσεων των παθογόνων μυκήτων στην επιδερμίδα. Στη δερματολογία και στην κοσμητολογία εξασφαλίζει τη λάμψη και την στιλπνότητα του δέρματος μειώνοντας τα candida και microsporum.

Ενεργοποιεί το ανοσοποιητικό σύστημα και παράγει μεγάλο αριθμό μακροφάγων, απαραιτήτων για την εξολόθρευση των μυκήτων και των βακτηρίων.

Επουλωτική δράση

Η πρόπολη επιτυγχάνει την επούλωση των κατεστραμμένων ιστών κυρίως χάρη στα αιθέρια έλαια που περιέχει. Μελέτες έχουν αποδείξει την προστατευτική δράση της πρόπολης στους ιστούς που έχουν εκτεθεί σε ραδιενέργεια.

Ακόμη, η αντιοξειδωτική δράση της πρόπολης χάρη στα φλαβονοειδή δεσμεύει τις ελεύθερες ρίζες του οξυγόνου.

Αναισθητική δράση

Οι αναισθητικές ιδιότητες της οφείλονται στα πτητικά της έλαια (αιθέρια έλαια) και συνιστάται για τοπική αναισθητική δράση (π.χ. τσιμπήματα εντόμων).

Αντιπαρασιτική δράση

Η πρόπολη είναι αποτελεσματική στην καταπολέμηση των παρασίτων όπως τριχομονάδα, τριπανόσωμα κλπ. Η δράση αυτή οφείλεται στην αναστολή της σύνθεσης της πρωτείνης τους.

Αντιφλεγμονώδης δράση

Μια πιθανή εξήγηση της δράσης αυτής της πρόπολης είναι η αναστολή της σύνθεσης της προσταγλανδίνης, που είναι υπεύθυνη για την εκδήλωση της φλεγμονής.

Σαν επίλογο θα ήθελα να τονίσω ότι η πρόπολη δεν είναι κάτι που μπορεί αυτή τη στιγμή να αντικαταστήσει το απαραίτητο για κάθε νόσο των πουλιών φάρμακο, αλλά μια εναλλακτική λύση για αυτούς που θα χρησιμοποιούσαν για προληπτικούς (και μάλλον καταχρηστικούς λόγους) φάρμακα άνευ σύστασης ειδικού!

Σχετικό περιεχόμενο

Σιρόπι με βότανα και πρόπολη για πρόληψη ασθενειών στα πτηνά

Οι παπαγάλοι εκτός από όμορφα πουλιά είναι ιδιαίτερα ευφυή, κοινωνικά και πολύ δεκτικά σε κάθε μορφή επικοινωνίας. Τι κρύβεται λοιπόν πίσω από την επιθετικότητά τους και κυρίως το δάγκωμα;

Που οφείλεται η επιθετικότητα και το δάγκωμα των παπαγάλων;


Αν και σπάνιο φαινόμενο, κάποιες φορές συμβαίνει ειδικά αν πρόκειται για κάποιο πουλάκι που δεν έχει συνηθίσει στο καινούργιο του περιβάλλον γιατί είναι λίγο καιρό μαζί μας. Οι παπαγάλοι έχουν μια πιο σύνθετη συμπεριφορά σε σχέση με άλλα κατοικίδια όπως π.χ. σκύλοι ή γάτες. Η διαφορετικότητά τους αυτή οδηγεί πολλές φορές σε επιθετική συμπεριφορά π.χ. Δάγκωμα.

Παιχνίδι

Το δάγκωμα οφείλεται σε πολλούς λόγους. Ένας από αυτούς είναι το παιχνίδι. Πολλές φορές μου έχει τύχει να με δαγκώνουν την ώρα που καθαρίζω το κλουβί όμως είναι περισσότερο σαν χάιδεμα παρά δάγκωμα. Άλλες φορές πάλι προσπαθούν να πάρουν την ποτίστρα από το χέρι μου την ώρα που τους αλλάζω το νερό και κατά λάθος "δαγκώνουν" το χέρι μου.

Αποδίδω τα παραπάνω περισσότερο στην περιέργεια τους παρά και στην τάση τους για παιχνίδι παρά σε επιθετικότητα (έτσι θέλω να πιστεύω)!

Εδαφική κυριαρχία

Άλλες φορές επιτίθενται στην προσπάθεια τους να προστατέψουν τα εδάφη τους από εισβολείς. Αυτό συμβαίνει γιατί οι παπαγάλοι όπως και κάθε άλλο ζώο προσπαθούν να προστατέψουν την ιδιοκτησία τους. Ιδιοκτησία τους θεωρείται το κλουβί, η φωλιά ακόμη και το θηλυκό μιας και το αρσενικό πολλές φορές γίνεται ιδιαίτερα κτητικό και προστατευτικό απέναντι του.

Η συμπεριφορά αυτή απαντάται σε ζώα που ζούνε ελεύθερα άλλα και σε ζώα που ζούνε σε αιχμαλωσία.

Φόβος

Κάτι άλλο που κάνει τους παπαγάλους επιθετικούς είναι ο φόβος. Μέσα στο κλουβί δεν έχει την δυνατότητα να πετάξει και να φύγει μακριά όταν υποθέσει ότι κάποιος κίνδυνος τον πλησιάσει. Οπότε το μόνο όπλο που έχει στη διάθεση του είναι το δάγκωμα και το χρησιμοποιεί για να αμυνθεί.

Διάθεση για επικοινωνία

Τέλος αυτό που κάνει τους παπαγάλους επιθετικούς μπορεί να είναι η διάθεση για επικοινωνία. Με τον τρόπο αυτό ίσως θέλουνε να μας δείξουνε ότι η στιγμή για παιχνίδια και κόλπα δεν είναι η κατάλληλη!

Πανέξυπνα, περίεργα πουλιά με ιδιόμορφη και ταυτόχρονα ξεχωριστή συμπεριφορά, περήφανα και αξιοπρεπή. Καθένα από αυτά μοναδικό. Αυτό που πρέπει εμείς να κάνουμε είναι μάθουμε να διαβάζουμε τη διάθεση τους για να γίνει η συμβίωση μαζί τους όσο το δυνατόν καλύτερη!

Αυτό θα γίνει μόνο όταν αφιερώσουμε αρκετό χρόνο παρατηρώντας τα. Έτσι θα δοθεί και σε αυτά αλλά και σε εμάς η δυνατότητα να γνωριστούμε καλύτερα και τα ατυχή αυτά περιστατικά θα περιοριστούν στο ελάχιστο!

Σχετικό περιεχόμενο

Συμπεριφορά και επικοινωνία των παπαγάλων Η διακήρυξη των δικαιωμάτων ενός παπαγάλου Αναγνωρίζοντας τη γλώσσα του σώματος των πουλιών 5 λόγοι για τους οποίους εγκαταλείπονται οι παπαγάλοι Εδαφική επιθετικότητα παπαγάλων (Territorial aggression in parrots)

Το γαϊδουράγκαθο είναι ασφαλές φυτό εξωτερικού χώρου για τα πτηνά. Ασφαλείς και μάλιστα ευεργετικοί είναι οι σπόροι του που παρέχονται κυρίως στις καρδερίνες για την προστασία ή και τη θεραπεία του συκωτιού. Αγγλικές ονομασίες: Milk thistle.

Η χρήση του γαϊδουράγκαθου στα πτηνά


Το γαϊδουράγκαθο είναι ένα θαυματουργό διετές βότανο που φύεται σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Είναι ιθαγενές φυτό της Μεσογείου. Χρησιμοποιείται εδώ και αιώνες για τη θεραπεία του ήπατος (συκωτιού) αλλά και προληπτικά για τη διατήρηση της καλής υγείας του. Ο πρώτος άνθρωπος που έγραψε για τα οφέλη του γαϊδουράγκαθου ήταν ο Διοσκουρίδης ο Πεδάνιος.

Τα πτηνά πτηνά που καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες σπόρων μπορεί να είναι επιρρεπή στην ανάπτυξη ασθενειών του ήπατος. Το γαϊδουράγκαθο και οι σπόροι του μπορούν να βοηθήσουν στην πρόληψη αυτών των προβλημάτων. Αυτός είναι άλλωστε και ένας από τους λόγους που το γαϊδουράγκαθο είναι η αγαπημένη τροφή της καρδερίνας στη φύση.

Συλλογή

Αν ζείτε σε περιοχή όπου αναπτύσσεται το γαϊδουράγκαθο, μπορείτε να συλλέξετε και να προσφέρετε φρέσκα λουλούδια στα πουλιά ή μπορείτε να περιμένετε να σχηματίσουν φρέσκοι σπόροι για να προσφέρετε αυτούς. Μπορείτε επίσης να συλλέξετε τους σπόρους και να τους αποξηράνετε ώστε να έχετε διαθέσιμους ολόκληρο τον χρόνο.

Προσοχή! Η συλλογή βοτάνων και χορταρικών πρέπει να γίνεται μόνο από περιοχές που γνωρίζουμε ότι δεν έχουν ραντιστεί με φυτοφάρμακα. Επίσης, πρέπει να αποφεύγονται οι περιοχές που βρίσκονται κοντά τις άκρες των δρόμων διότι σε αυτές συγκεντρώνονται υψηλά ποσοστά ρύπων στο έδαφος.

Σπόροι

Εάν δεν έχετε τη δυνατότητα να συλλέξετε τους σπόρους από τη φύση, μπορείτε να τους προμηθευτείτε από όλα τα ενημερωμένα καταστήματα κατοικίδιων. Η χορήγησή τους μπορεί να γίνεται καθημερινά σε ξεχωριστή τροφοθήκη.

Λόγω της σκληρότητας του κελύφους του σπόρου, πολλές σπίζες δεν μπορούν μπορούν να τους ανοίξουν για αυτό θα πρέπει να τους αλέθετε σε ένα μπλέντερ για να σπάσουν και στη συνέχεια να τους προσφέρετε στα πουλιά.

Οι παπαγάλοι δεν έχουν κάποιο πρόβλημα στο άνοιγμα των σπόρων.

Εναιώρημα γαϊδουράγκαθου

Για όσους θελήσουν να χρησιμοποιήσουν υγρό εναιώρημα, θα πρέπει να διαλέξουν κάποιο σκεύασμα χωρίς προσθήκη αλκοόλης, όπως το Nature's Plus Milk Thistle, σε δοσολογία μία σταγόνα ανά 100ml πόσιμου νερού / για πάνω από 20 ημέρες, και να έχουν υπ' όψιν τους ότι είναι εξαιρετικά δυσδιάλυτο και χρειάζεται καλή και επίμονη ανακίνηση του στο νερό, καθώς και προηγούμενη ανακίνηση του υγρού στο φιαλίδιο.

Μετά το άνοιγμα του φιαλιδίου, αυτό πρέπει να διατηρείται στο ψυγείο.

Σχετικό περιεχόμενο

Milk Thistle χωρίς αλκοόλ (γάλα γαϊδουράγκαθου) Ο τρόπος που βγάζω τους σπόρους από τα αγκάθια Πως να δώσω τους σπόρους γαϊδουράγκαθου; Ασθένειες συκωτιού των πουλιών - Λιπώδες ήπαρ Τσάι βοτάνων για προληπτική και θεραπευτική χρήση στα πουλιά Ασφαλή και τοξικά βότανα και καρποί για τα πουλιά

Τα διαμαντοπερίστερα είναι από τα μικρότερα είδη περιστεριών. Κατάγονται από την Αυστραλία και θεωρούνται ιδανικά πουλιά ακόμα και για νέους εκτροφείς.

Διαμαντοπερίστερο - Diamond dove


Τα διαμαντοπερίστερα είναι μικρόσωμα πουλιά που το μέγεθός τους κυμαίνεται από 19-21 εκ. συμπεριλαμβανομένης της μακριάς ουρά τους που φτάνει τα 8-9 εκατοστά.

Έχουν πέταγμα δυνατό, σταθερό που μπορεί να γίνει και κυματιστό και κατά την απογείωση ακούγεται ένας χαρακτηριστικός ήχος. Αναπαράγονται κυρίως την περίοδο των βροχοπτώσεων και ιδίως την Άνοιξη, φτιάχνοντας μικρές, άτσαλες και εύθραυστες φωλιές από κλαδάκια και χόρτα.

Τα αρσενικά διαμαντοπερίστερα έχουν γκριζογάλαζο φτέρωμα στο κεφάλι, το λαιμό και το στήθος, υπόλευκη κοιλιά και σκουρόχρωμα γκρίζα φτερά με λευκές διάστικτες κουκίδες. Τα φτερά της ουράς και της πλάτης έχουν σκούρες καφετιές αποχρώσεις. Τα πόδια τους είναι ροζ, ενώ το μακρύ μυτερό ράμφος τους είναι σκούρο γκρι.

Μέσα από επιλεκτικές διασταυρώσεις έχουν επιτευχθεί διάφοροι χρωματισμοί φτερώματος όπως γκριζοκίτρινα, αχάτες, γκριζοκόκκινα, σε ασημένιες αποχρώσεις κ. Α.

H υποδειγματική συμπεριφορά που επιδεικνύουν τα Διαμαντοπερίστερα στη συναναστροφή τους με άλλα πουλιά, ακόμα και άλλου είδους καθώς και ο φιλήσυχος χαρακτήρας τους, τα κάνει αξιαγάπητα ακόμα και νέους εκτροφείς μιας και είναι εύκολα πουλιά στην διαχείρισή τους, και η ενασχόληση με το συγκεκριμένο είδος δεν παρουσιάζει ιδιαίτερα προβλήματα.

Διάκριση φύλου

Τα πορτοκαλί μάτια τους περιβάλλονται από ένα φαρδύ κατακόκκινο οφθαλμικό δακτύλιο ο οποίος κατά την αναπαραγωγική περίοδο γίνεται ζωηρότερος από του θηλυκού. Αυτή είναι και η μόνη διαφορά ανάμεσα στα δύο γένη.

Τα νεαρά του είδους έχουν πιο ανοιχτόχρωμο ράμφος, γκρίζα πόδια και γκριζογάλανο φτέρωμα χωρίς τις λευκές κουκίδες στα φτερά. Το κελάηδημά τους διακρίνεται από μια μικρή ποικιλία ήσυχων και μελαγχολικών καλεσμάτων από επαναλαμβανόμενες μονότονες φωνές.

Γεωγραφική κατανομή και βιότοποι

Εμφανίζονται σε περιοχές κοντά σε νερό αλλά εμφανίζονται και σε άνυδρες περιοχές της Κεντρικής, Δυτικής και Βόρειας Αυστραλίας.

Σε περιόδους ξηρασίας εμφανίζονται και σε πάρκα και κήπους της Νότιας Αυστραλίας. Περνούν πολύ χρόνο στο έδαφος σε μικρές ομάδες ή ζευγάρια, ψάχνοντας για τροφή.

Διατροφή

Εκτός από σπόρους για τροπικά-εξωτικά πουλιά και τροφή για ορτύκια που τρώνε σαν βασική τους τροφή, ενθαρρύνονται να τρώνε και αυγοτροφή, ιδίως κατά την αναπαραγωγική περίοδο, αλλά και πρασινάδα με την μορφή λαχανικών άλλα και φυτρωμένων σπόρων.

Πρόσβαση πρέπει να έχουν οπωσδήποτε σε άμμο και ψιλά χαλικάκια προκειμένου να χωνεύουν καλύτερα την τροφή τους. Αν διαμένουν σε υπαίθριο χώρο μπορεί να τα δούμε να τρώνε και μυρμήγκια.

Αναπαραγωγή

Την περίοδο της αναπαραγωγής χρειάζονται μισάνοιχτες φωλιές τις οποίες γεμίζουν με κλαράκια και σανό. Το θηλυκό γεννάει μέχρι 2 αυγά, αλλά κλωσούν και οι δύο γονείς εναλλάξ για 13 ημέρες περίπου.

Τη διατροφή των νεοσσών αναλαμβάνει η θηλυκιά με το υγρό που βγάζει από τον πρόλοβό της και ονομάζεται "του πουλιού το γάλα". Οι νεοσσοί σε δύο εβδομάδες περίπου φτερώνουν και καταφέρνουν να ανεξαρτητοποιηθούν. Παρόλα αυτά φροντίζονται από τους γονείς τους μέχρι να προχωρήσουν στην επόμενη γέννα.

Φροντίδα

Είναι ανθεκτικά πουλιά αν διατηρούνται σε υπαίθριο πτηνοτροφείο, αλλά σε περιόδους με παγωνιά και χαμηλές θερμοκρασίες είναι προτιμότερο να υπάρχει ένα καλά προφυλαγμένο νυχτερινό κατάλυμα.

Διατηρούνται σε μικρές ομάδες, αλλά κατά την περίοδο της αναπαραγωγής είναι καλύτερα να τοποθετούνται σε ζευγάρια προς αποφυγή διενέξεων. Κατάλληλα είναι επίσης ευρύχωρα, μακρόστενα παραλληλόγραμμα κλουβιά χωρίς μεγάλο ύψος μιας και δεν σκαρφαλώνουν, και οι πατήθρες τους πρέπει να τοποθετούνται με τρόπο ώστε να μην παρεμποδίζονται οι πτήσεις των πουλιών.

Οι ταΐστρες τοποθετούνται σε χαμηλά σημεία του κλουβιού μιας και συχνά τα βλέπουμε να αναζητούν την τροφή τους στον πάτο του κλουβιού. Δεν τους αρέσει καθόλου το νερό για μπάνιο, αλλά λατρεύουν τον ήλιο.

Η καθημερινή καθαριότητα του κλουβιού θεωρείται επιβεβλημένη.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Geopelia cuneata Ελληνική ονομασία: Διαμαντοπερίστερο Αγγλική ονομασία: Diamond dove Τάξη: Περιστερόμορφα (Columbiformes) Οικογένεια: Περιστερίδες (Columbidae) Γένος: Geopelia Είδος: G. cuneata

Media gallery Διαμαντοπερίστερων

Σχετικό περιεχόμενο

Περιστέρι - Columba

Τα λόρις και λόρικιτς (lories lorikeets) είναι παπαγάλοι της Αυστραλίας. Αποτελούν μία ομάδα παπαγάλων με κοινά χαρακτηριστικά που ταξινομείται επισήμως στη φυλή των λοριίνων (loriini)

Lories και lorikeets, οι πολύχρωμοι "φρουτοπαπαγάλοι" της Αυστραλίας


Τα λόρις και λόρικιτς είναι αναμφίβολα από τα πιο όμορφα είδη παπαγάλων. Κερδίζουν το ενδιαφέρον των ανθρώπων λόγω των πλουμιστών χρωμάτων του φτερώματός τους, του δυναμικού χαρακτήρα τους, αλλά και της έντονης προσωπικότητάς τους.

Περιγραφή

Πρόκειται για μικρούς και μεσαίους παπαγάλους που το μέγεθός τους κυμαίνεται από 18-30 εκατοστά. Ο χρωματισμός του πτερώματός τους περιλαμβάνει σχεδόν όλη την γκάμα των χρωμάτων σε έντονους, ζωηρούς και γυαλιστερούς τόνους.

Μία χαρακτηριστική διαφορά μεταξύ των Lories και Lorikeets είναι τα πρώτα είναι μεγαλύτερα σε μέγεθος και βάρος από τα δεύτερα και έχουν κοντές τετραγωνισμένες ουρές. Τα Lorikeets είναι πιο λεπτοκαμωμένα με μακρύτερες λεπτές ουρές. Μερικά είδη Lorikeets έχουν ίδιο μέγεθος με τα Budgerigar ή τα Cockatiel.

Διάκριση φύλου

Ο διαχωρισμός του φύλου τους δεν μπορεί να γίνει με την πρώτη ματιά καθώς και τα δύο φύλα έχουν παρόμοιο χρωματισμό φτερώματος, αλλά γίνεται από ειδικευμένο γιατρό, ο οποίος θα κάνει ενδοσκοπική εξέταση.Σε άλλη περίπτωση το φύλο μπορεί να ξεχωρίσει με εξέταση DNA.

Γεωγραφική κατανομή και βιότοποι

Τα lories και τα lorikeets κατάγονται από την ευρύτερη περιοχή της Ωκεανίας και συγκεκριμένα την Αυστραλία, την Ινδονησία, την Πολυνησία, την Παπούα-Νέα Γουινέα και το Τιμόρ.

Στο φυσικό τους περιβάλλον προτιμούν να ζουν σε μικρές ομάδες, σε δεντροφυτεμένες εκτάσεις και συχνά θα δείτε τα πουλιά αυτά να αναρριχώνται στα κλαδιά ή να είναι κρεμασμένα ανάποδα αναζητώντας την τροφή τους. Είναι τόσο θορυβώδη που όλα τα βλέμματα στρέφονται προς το μέρος τους!

Διατροφή

Διατρέφονται με νέκταρ φρούτων το οποίο συλλέγουν με την ξεχωριστή γλώσσα τους για την οποία είναι γνωστά. Δεν έχουν τη χοντρή σαρκώδη γλώσσα που έχουν όλοι οι άλλοι παπαγάλοι, αλλά η γλώσσα τους έχει διαφορετική ανατομική κατασκευή.

Είναι σαφώς λεπτότερη, μακρύτερη, ευκίνητη και στην άκρη της μπορεί να διακρίνει κανείς μικρές τριχούλες σαν πινέλο, που τα βοηθάει να συλλέγουν με ευκολία το νέκταρ και την γύρη από 5000 διαφορετικά είδη λουλουδιών.

Διατρέφονται ακόμα με λαχανικά και φρούτα καθώς και κάποια έντομα ή μικρές σαύρες.

Στο μενού των τροφών τους περιλαμβάνονται τα ροδάκινα, σύκο, ακτινίδιο, ανανάς, πεπόνι, μήλο, αχλάδι, παπάγια, σταφύλι, μάνγκο, γλυκοπατάτες, μπρόκολο, ποικιλία από πιπεριές, καρότο, πικραλίδες, συνιστάται να τους δίδονται και ηλιόσποροι, καλαμπόκι, κολοκυθάκια, φασόλια κτλ.

Από σπόρους προτιμούν κεχρί, βρώμη, σιτάρι αποφλοιωμένο, ενώ προτιμούν και τροφή που περιέχει έντομα.

Λόγω της φυσικής τους τάσης για εξερεύνηση δε διστάζουν να δοκιμάζουν καινούριες γεύσεις και να τις εισάγουν στη διατροφή τους, όπως βρασμένο ρύζι, λευκό ψωμί.

Ως κατοικίδια, ο ιδανικός τρόπος διατροφής αυτών των ειδών είναι τα pellets.

Ως λιχουδιά, μπορείτε να τους προσφέρετε νέκταρ ή μέλι διαλυμένο σε λίγο χυμό φρούτων. Πρέπει όμως όσες τροφές δεν καταναλώνονται να αποσύρονται σε εύλογο χρονικό διάστημα, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες που η αυξημένη θερμοκρασία ευνοεί την ανάπτυξη βακτηριδίων.

Mineral blocks και σουπιοκόκκαλο θεωρούνται απαραίτητα διατροφικά συμπληρώματα.

Αναπαραγωγή

Αναπαράγονται συνήθως σε φωλιές που μοιάζουν με κουφάλες δέντρων όπως στο φυσικό τους περιβάλλον. Γεννούν από 1-3 αυγά τα οποία και επωάζουν 23-28 ημέρες, ανάλογα με το είδος.

Οι νεοσσοί φροντίζονται και από τους δύο γονείς. Αποκτούν το πλήρες φτέρωμά τους σε ηλικία 2 μηνών περίπου και ανεξαρτητοποιούνται σύντομα.

Μετά από αυτό το διάστημα, τα νεαρά πουλιά είναι καλό να απομακρύνονται από τους γονείς διότι εγκαταλείπονται ούτως ή άλλως από αυτούς, προκειμένου να προχωρήσουν σε νέα γέννα.

Συμπεριφορά

Είναι πανέμορφα πουλιά με δυναμικό και έντονο χαρακτήρα. Είναι ιδιαίτερα φασαριόζικα, καθώς απολαμβάνουν να αναρριχώνται συνεχώς και να σκαρφαλώνουν όπου βρουν. Είναι αρκετά παιχνιδιάρικα και πολλές φορές μπορεί να τα δείτε να κοιμούνται ανάσκελα!

Ακόμη, είναι φλύαρα και πολλά είδη καταφέρνουν να μιμηθούν διάφορους ήχους, αλλά και να επαναλαμβάνουν κάποιες λέξεις.

Ορισμένα είδη είναι πολύ φιλικά και εξημερώνονται εύκολα από τον ιδιοκτήτη τους, ενώ κάποια άλλα δεν είναι ιδιαίτερα κοινωνικά και μερικές φορές εμφανίζουν επιθετική συμπεριφορά, όχι μόνο προς τον ιδιοκτήτη αλλά και προς άλλα πουλιά, ακόμα και του ιδίου είδους.

Φροντίδα

Εξαιτίας της διατροφής τους, τα πουλιά αυτά έχουν αρκετά υδαρές κενώσεις σε αντίθεση με άλλα είδη παπαγάλων, γεγονός που τα κάνει να χρειάζονται καθημερινή καθαριότητα του κλουβιού τους αλλά και του περιβάλλοντος χώρου. Συχνά μάλιστα, εκτινάσσουν μέρος της υγρής τροφής τους.

Απαραίτητη καθαριότητα σε καθημερινή βάση χρειάζονται και οι πατήθρες καθώς και τα παιχνίδια τους.

Αν τα αφήνετε ελεύθερα στο σπίτι καλό θα είναι να λαμβάνετε μέτρα για την προστασία των επίπλων σας.

Επειδή είναι έξυπνα, δυναμικά και ζωηρά πουλιά, ο χώρος διαμονή στους θα πρέπει να είναι πολύ ευρύχωρος για να γυμνάζονται και γεμάτος παιχνίδια, ξύλινα κατά προτίμηση καθώς αρέσκονται να ραμφίζουν για να είναι συνεχώς απασχολημένοι με κάτι.

Ως ιδιοκτήτες τους πρέπει να είστε διαθέσιμοι για να αφιερώσετε αρκετές ώρες την ημέρα στην δημιουργική απασχόλησή τους, γιατί πλήττουν εύκολα.

Λατρεύουν το μπάνιο γι' αυτό καλό θα ήταν να υπάρχει μπανιέρα στη διάθεσή τους σε καθημερινή βάση

Γενικά είναι ανθεκτικά πουλιά και προσαρμόζονται εύκολα στο εύκρατο κλίμα της χώρας μας. Αν διαμένουν σε εξωτερικό χώρο, καλό θα ήταν να υπάρχει ένα προφυλαγμένο σημείο ως νυχτερινό κατάλυμα.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Τα lories και lorikeets ταξινομούνταν παραδοσιακά στην υποοικογένεια των ψιττακινών (Psittacinae) με βάση ορισμένα εξειδικευμένα χαρακτηριστικά των πουλιών αλλά πρόσφατες μοριακές και μορφολογικές μελέτες δείχνουν ότι η ομάδα βρίσκεται είναι στο μέσω άλλων ομάδων γι' και ταξινομείται πλέον ως ξεχωριστή φυλή.

Η φυλή λορίνι περιλαμβάνει 13 γένη και 53 διαφορετικά είδη πουλιών συνολικά, μερικά από τα οποία είναι εξαιρετικά σπάνια στο σημείο του αφανισμού από το φυσικό τους περιβάλλον.

Ελληνική ονομασία: Λόρις και λόρικιτς
Αγγλική ονομασία: Lories και lorikeet
Τάξη: Ψιττακόμορφα (Psittaciformes)
Οικογένεια: Ψιττακουλίδες (Psittaculidae)
Υποικογένεια: Λοριίνες (Loriinae)
Φυλή: Λορίνι (Loriini)

Γένη

Η φυλή λορίνι περιλαμβάνει 13 γένη:

Chalcopsitta

Chalcopsitta atra - Black lory Chalcopsitta duivenbodei - Brown lory ή Duyvenbode's lory Chalcopsitta sintillata - Yellowish-streaked lory

Charmosyna

Charmosyna amabilis - Red-throated lorikeet Charmosyna josefinae - Josephine's lorikeet ή Josephine's lory Charmosyna toxopei - Blue-fronted lorikeet Charmosyna margarethae - Duchess lorikeet Charmosyna meeki - Meek's lorikeet Charmosyna multistriata - Striated lorikeet Charmosyna palmarum - Palm lorikeet Charmosyna placentis - Red-flanked lorikeet Charmosyna papou - Papuan lorikeet ή Papuan lory Charmosyna pulchella - Fairy lorikeet Charmosyna rubrigularis - Red-chinned lorikeet Charmosyna rubronotata - Red-fronted lorikeet ή red-spotted lorikeet Charmosyna wilhelminae - Pygmy lorikeet ή Wilhelmina's lorikeet Charmosyna diadema - New Caledonian lorikeet, (εξαφανίσθηκε τον 20ο αιώνα)

Eos

Eos bornea - Red lory Eos cyanogenia - Black-winged lory Eos histrio - Red-and-blue lory Eos reticulata - Blue-streaked lory Eos semilarvata - Blue-eared lory Eos squamata - Violet-necked lory

Glossopsitta

Glossopsitta concinna - Musk lorikeet

Lorius

Lorius albidinuchus - White-naped lory Lorius chlorocercus - Yellow-bibbed lory Lorius domicellus - Purple-naped lory ή blue-thighed lory Lorius garrulus - Chattering lory, Lorius hypoinochrous - Purple-bellied lory ή Stresemann's lory Lorius lory - Black-capped lory

Neopsittacus

Neopsittacus musschenbroekii - Yellow-billed lorikeet ή Musschenbroek's lorikeet Neopsittacus pullicauda - Orange-billed lorikeet ή Emerald lorikeet)

Oreopsittacus

Oreopsittacus arfaki - Plum-faced lorikeet ή Whiskered lorikeet

Parvipsitta

Parvipsitta porphyrocephala - Purple-crowned lorikeet Parvipsitta pusilla - Little lorikeet

Phigys

Phigys solitarius - Collared lory

Pseudeos

Pseudeos cardinalis - Cardinal lory Pseudeos fuscata - Dusky lory

Psitteuteles

Psitteuteles goldiei - Goldie's lorikeet Psitteuteles iris - Iris lorikeet Psitteuteles versicolor - Varied lorikeet

Trichoglossus

Trichoglossus capestratus - Marigold lorikeet Trichoglossus chlorolepidotus - Scaly-breasted lorikeet Trichoglossus euteles - Olive-headed lorikeet ή Perfect lorikeet Trichoglossus flavoviridis - Citrine lorikeet Trichoglossus forsteni - Sunset lorikeet ή scarlet-breasted ή Forsten's lorikeet Trichoglossus haematodus - Coconut lorikeet Trichoglossus johnstoniae - Mindanao lorikeet ή Johnstone's lorikeet Trichoglossus moluccanus - Rainbow lorikeet Trichoglossus ornatus - Ornate lorikeet ή ornate lory Trichoglossus rosenbergi - Biak lorikeet Trichoglossus rubiginosus - Pohnpei lorikeet ή Ponape lory Trichoglossus rubritorquis - Red-collared lorikeet Trichoglossus weberi - Leaf lorikeet ή Flores lorikeet

Vini

Vini australis - Blue-crowned lorikeet Vini kuhlii - Kuhl's lorikeet Vini peruviana - Blue lorikeet Vini stepheni - Stephen's lorikeet Vini ultramarina - Ultramarine lorikeet Vini sinotoi - Sinoto's lorikeet (εξαφανίσθηκε) Vini vidivici - Conquered lorikeet (εξαφανίσθηκε)

Media gallery παπαγάλων lory - lorikeet