Όλα όσα χρειάζεστε για τη φωτογράφηση των πτηνών της εκτροφής σας. Εξοπλισμός, φωτογραφικό κουτί (photo box) και χρήσιμες οδηγίες για όμορφες φωτογραφήσεις.

Η φωτογραφία στην εκτροφή πτηνών


Πολλές φορές αισθανόμαστε την ανάγκη να πάρουμε στα χέρια μας τη φωτογραφική μηχανή και να απαθανατίσουμε τις στιγμές που ζούμε και στη συνέχεια να τις μοιραστούμε με τους φίλους μας. Η ίδια ακριβώς παρόρμηση μπορεί να συμβαίνει και στις διάφορες εκτροφικές μας δραστηριότητες, ειδικά στις στιγμές που υπάρχει κάθε μορφής δράση από τους φίλους μας.

Στη συνέχεια, το διαδίκτυο και οι εφαρμογές του αναλαμβάνουν μετά το τελικό "κλικ", να τις μεταφέρουν σε όλο τον κόσμο, στο ίδιο σχεδόν δευτερόλεπτο!

Είμαι κι εγώ, όπως υποθέτω κι εσείς, ένας από τους λάτρεις αυτής της όμορφης δραστηριότητας. Προσπαθώ όσο αυτό είναι εφικτό να μεταφέρω κάθε στιγμή δράσης στη μνήμη μιας ψηφιακής μηχανής και στην ουσία τη διατήρησή της στην αιωνιότητα.

Η φωτογράφιση από μόνη της αποτελεί ξέχωρη επιστήμη, απαιτεί γνώσεις και θεωρείται τέχνη. Για τους παραπάνω λόγους δε θα μπω σε φωτογραφικές λεπτομέρειες, ευελπιστώντας αυτό να το αναλάβουν σύντομα οι γνώστες και να ολοκληρώσουν αυτό που εγώ θεωρώ ως αρχική προσπάθεια.

Προσωπικά θα περιμένω να μάθω γιατί γνωρίζω, οριακά τα βασικά.

Εξοπλισμός φωτογράφισης εκτροφείου

Μια απλή φωτογραφική μηχανή, ακόμη και αυτή του κινητού τηλεφώνου μας, έχει ελάχιστα να ζηλέψει από τις υπόλοιπες φωτογραφικές μηχανές. Μπορεί να αποδώσει την εικόνα όσο πιο ρεαλιστικά γίνεται, να την αποθηκεύσει και σχεδόν αμέσως να τη διασπείρει παντού.

Σίγουρα υπάρχουν και εξαιρετικές φωτογραφικές μηχανές που αν και αυξάνουν τη δυσκολία απόκτησης ή απαιτούν περισσότερες ρυθμίσεις, αποδίδουν εκπληκτικά το φωτογραφικό "μοντέλο", βοηθώντας μας να αναδείξουμε τα όμορφα χαρακτηριστικά του. Οι τιμές ποικίλουν από μερικές δεκάδες ευρώ μέχρι αρκετές χιλιάδες.

Ενώ όμως η φωτογραφική μηχανή αποτελεί τον απαραίτητο εξοπλισμό για τη φωτογράφιση, υπάρχουν και εργαλεία ή εξαρτήματα που μας διευκολύνουν στο έργο μας, μια και τα πτηνά είναι εξαιρετικά δύσκολα στη φωτογράφιση μια και σίγουρα απουσιάζει η συνεργασία.

Η φύση και οι ιδιορρυθμίες αυτής της φωτογράφισης μας αναγκάζουν να αναζητήσουμε ένα τρίποδο στήριξης της φωτογραφικής που θα μας διευκολύνει ώστε να μην έχουμε κουνημένα αποτελέσματα, ειδικά αν φωτογραφίζουμε με μεγάλο ζουμ από απόσταση.

Οι τιμές τους ξεκινούν από ελάχιστα ευρώ και φυσικά εκτοξεύονται.

Για κοντινότερες λήψεις πρέπει να πλησιάσουμε τα φτερωτά "μοντέλα" στο χώρο φωτογράφισης. Όμως η παρουσία μας ενοχλεί τα πτηνά, επηρεάζει το τελικό αποτέλεσμα, ενώ χρειάζονται πολλαπλάσιες προσπάθειες και ασφαλώς αρκετές ώρες για να πετύχουμε τη "στιγμή" που θέλουμε.

Τη λύση μπορούν να μας τη προσφέρουν τα διάφορα ενσύρματα ή ασύρματα χειριστήρια των φωτογραφικών μηχανών, που μας επιτρέπουν τον τηλεχειρισμό από απόσταση ασφαλείας και κάποια από αυτά τη μερική ή ολική ρύθμιση της μηχανής. Με λίγα χρήματα μπορείτε άνετα να έχετε λήψεις χωρίς να χρειάζεται να είστε κοντά και να επηρεάζετε αρνητικά τις φωτογραφίσεις.

Το κουτί φωτογράφισης πτηνών – photo box

Πολλές φορές όμως τόσο τα σίδερα των κλωβών, όσο και τα διάφορα εξαρτήματα σίτισης αλλοιώνουν την φωτογραφία, καταστρέφουν τις στιγμές και τελικά "χάνουν" ως φωτογραφικό αποτέλεσμα.

Επιπρόσθετα, ο κακός φωτισμός δημιουργεί σκιάσεις, σκοτεινά σημεία που παραμορφώνουν την πραγματική εικόνα του πτηνού και αφήνουν λάθος εντυπώσεις. Τη λύση σε πολλά από τα παραπάνω προβλήματα τη φέρνουν τα κουτιά φωτογράφισης.

Υπάρχουν στην αγορά έτοιμα πολλά, για όλα τα "βαλάντια". Η ιδιομορφία όμως της φωτογράφισης ενός ζωντανού πλάσματος που σχεδόν πάντα αρνείται να συνεργαστεί περιορίζει πολύ τις επιλογές μας.

Εξ αρχής άλλωστε απορρίπτονται όλα όσα έχουν ανοιχτή δομή γιατί σπάνια πτηνό θα περιοριστεί και θα μείνει σε ένα χώρο που το "πιέζει", όταν υπάρχει ελεύθερο πεδίο.

Έτσι οι επιλογές μας περιορίζονται στα κλειστά κουτιά - κλουβιά, που όμως εκτός από δυσεύρετα, έχουν σχετικά μεγάλο κόστος αγοράς, δυσκολία αποστολής, αλλά κυρίως δεν εξυπηρετούν απόλυτα όλα όσα απαιτούνται για τη φωτογράφιση των πτηνών μας.

Εξειδικευμένα προβλήματα μας υποχρεώνουν να απαιτούμε βελτιώσεις που ίσως να μην είναι εφικτές ή υλοποιήσιμες στον εξοπλισμό που διαθέτουμε ή σκοπεύουμε να αγοράσουμε.

Ο φωτισμός στο κουτί φωτογραφίας πρέπει να είναι τέτοιος ώστε να αποφεύγονται οι σκιάσεις και οι σκοτεινές περιοχές που πιθανόν να υπάρχουν και οι οποίες παραμορφώνουν την τελική εικόνα. Χρειαζόμαστε "ψυχρό" φωτισμό με θερμοκρασία χρώματος 5.500οΚ, οπότε είναι απαραίτητοι οι ειδικοί λαμπτήρες που είναι και οι κατάλληλοι για φωτογράφηση.

Η ύπαρξη όμως αυτού του δυνατού σε ένταση φωτισμού, ανεβάζει τη θερμοκρασία στον εσωτερικό χώρο του κουτιού επιβάλλοντας τη χρήση ανεμιστήρα μια και οτιδήποτε άλλο δε θα βοηθήσει. Οι αντίστοιχες λάμπες led που καλύπτουν αυτές τις απαιτήσεις είναι μια πολύ καλή λύση, αρκεί να διασφαλίζονται η σωστή ένταση, η σωστή διάχυση και η σωστή θερμοκρασία χρώματος.

Επιπρόσθετα, η μεγάλη πολυχρωμία που παρουσιάζεται στα πτηνά μας, μας υποχρεώνουν στην αλλαγή του φόντου της φωτογραφίας ώστε να ξεχωρίζουν οι λεπτομέρειες, να αναδεικνύονται τα χρώματα και γενικά όλα όσα από τα χαρακτηριστικά των πτηνών, αποτελούν τα "όμορφα και κρίσιμα" σημεία τους..

Οι απαιτήσεις για παρουσίαση λεπτομερειών της πλάτης για παράδειγμα ή της στάσης του σώματος στα πτηνά θέσεως, μας επιβάλουν τη χρήση μιας περιστρεφόμενης βάσης, που θα δώσει τη δυνατότητα στο φωτογραφικό φακό να καλύψει όλες τις γωνίες περιμετρικά του πτηνού..

Ύστερα από πολλές κατασκευαστικές προσπάθειες και μετά από συνεχείς και πολύχρονες βελτιώσεις, έχω προσωρινά καταλήξει στην παρακάτω πρόταση κατασκευής.

Πρόταση κατασκευής photo box

Προσωρινά λύσεις σε όλα τα παραπάνω έδωσε μια κατασκευή που προσφέρει τον κατάλληλο φωτισμό χωρίς σκιάσεις, με ροή αέρα για την απομάκρυνση της ζέστης που αυτές εκλύουν, με δυνατότητα αλλαγής φόντου χωρίς την παραμικρή ενόχληση των πτηνών που βρίσκονται στο εσωτερικό του και την επί 360ο περιστροφή της βάσης που πατούν τα πτηνά.

Το κουτί έχει εσωτερικές διαστάσεις 38x38x38cm και είναι κατασκευασμένο από νοβοπάν πάχους 17mm.

Ως φωτισμό χρησιμοποιώ τρεις λαμπτήρες 45W (E27 220V) με θερμοκρασία 5500oK ειδικούς για "Photo Studio" που καλύπτουν όλα τα επίπεδα και δεν αφήνουν σκιάσεις στο πτηνό - "μοντέλο" αλλά ούτε και στο φόντο του.

Η χρήση ειδικού χαρτιού (ρυζόχαρτο), βοηθά στη διάχυση του φωτισμού στο χώρο, αποτρέπει την απευθείας έκθεση των ματιών των πτηνών στις έντονα φωτίζουσες πηγές και περιορίζει στο ελάχιστο τα σφάλματα ανάκλασης (το γυάλισμα) πάνω στο φωτογραφικό στόχο.

Την ανανέωση και την ψύξη του αέρα μέσα στο κουτί την αναλαμβάνει ένας ισχυρός ανεμιστήρας που χρησιμοποιείται ταυτόχρονα για να κλείνει και το άνοιγμα - πόρτα της κατασκευής, βελτιώνοντας τις συνθήκες διαμονής του πτηνού.

Το προστατευτικό πλέγμα από την μέσα πλευρά είναι απόλυτα απαραίτητο ώστε να αποφευχθεί τυχόν επαφή του πτηνού με τα περιστρεφόμενα και επικίνδυνα κινητά μέρη του.

Η αλλαγή με το κατάλληλο χρωματικό φόντο που επιτρέπει μέσω της αντίθεσης, τη λήψη της σωστής φωτογραφίας, γίνεται με ειδικά χρωματιστά canson.

Αυτά μπορούν και αλλάζουν πολύ γρήγορα στην ειδική εγκοπή στο πίσω μέρος της κατασκευής, δίνοντας δυνατότητα για αρκετές δοκιμές και πειραματισμούς, χωρίς να αυξάνεται το ήδη μεγάλο στρες των πτηνών. Ταυτόχρονα με τη σωστή επιλογή βελτιώνουν το τελικό αποτέλεσμα.

Την περιστροφή της βάσης στήριξης των πτηνών μέσα στο κουτί την επιτρέπει ένας ηλεκτρικός κινητήρας με μειωτήρα στροφών, που περιστρέφεται με ταχύτητα 8 στροφές το λεπτό. Μπορεί να σταματά ακαριαία στη θέση επιλογής μας ενώ επιτρέπει και την αναστροφή της περιστροφής του.

Ο συγκεκριμένος κινητήρας (σε παράθεση πάνω στη φωτογραφία) είναι 220 volt και προέρχεται από κατεστραμμένο ανεμιστήρα δαπέδου.

Τα κινητά και συνεπώς επικίνδυνα για τα πτηνά σημεία της βάσης καλύπτονται με πλέγμα που κρατά το πτηνό ασφαλές στο πάνω ακίνδυνο τμήμα, αλλά και το χώρο καθαρό επιτρέποντας την αλλαγή του υποστρώματος.

Όλη η κατασκευή κλείνει με τζάμι που έχει καλυφτεί με αδιαφανές υλικό (όσο αυτό είναι εφικτό για τόσο μεγάλη ένταση φωτισμού) για να μειώνει το φως προς τα έξω και να μη περιορίζει την ορατότητα στο χειριστή της φωτογραφίας. Το τζάμι αυτό κινείται συρταρωτά και ασφαλίζει την κατασκευή, αφήνοντας μια στρογγυλή διάφανη επιφάνεια για το φωτογραφικό φακό.

Στην μπροστά πλευρά έχει προσαρμοστεί μια κατάλληλη βάση στήριξης της φωτογραφικής μηχανής με δυνατότητα ελεύθερης κίνησης. Για την καλύτερη εστίαση χρησιμοποιήθηκε το κατάλληλο πανί που κρατά το φωτογραφικό φακό εστιασμένο στο "μοντέλο" χωρίς να επηρεάζεται από τον περιμετρικό φωτισμό του χώρου.

Με όλα τα παραπάνω μπορούμε στη συνέχεια να καμαρώνουμε για το αποτέλεσμά μας, ακόμη κι αν δεν είναι απόλυτα σωστό.

Σχετικό περιεχόμενο

Φωτογραφίζοντας πουλιά

Υποχρέωση του κάθε εκτροφέα πτηνών συντροφιάς που σέβεται τον εαυτό του και το χόμπι του είναι και η τοποθέτηση δαχτυλιδιών ταυτότητας στα πουλιά που αναπαρήγαγε. Και τα πουλιά αυτά μπορεί να είναι από ελάχιστα μέχρι εκατοντάδες.

Τι είναι όμως το δαχτυλίδι, τι περιέχει και γιατί πρέπει να θεωρείται απαραίτητο;

Τι είναι δαχτυλίδια ταυτότητες των πουλιών

Τα δαχτυλίδια ταυτότητος είναι κατασκευασμένα από κράμα αλουμινίου για να μην έχουν βάρος, να μην οξειδώνονται και να μην πληγώνουν την κνήμη των πτηνών που τοποθετούνται. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία στις διαμέτρους τους όπως μεγάλη είναι και η ποικιλία των πτηνών για τα οποία προορίζονται και κατατάσσονται στις εξής κατηγορίες:

Οι χρήσεις των δαχτυλιδιών ανά κατηγορία, διάμετρο και είδος πτηνού αναφέρονται αναλυτικά στο άρθρο διάμετροι δαχτυλιδιών ανά είδος πτηνού.

Τι σημαίνουν τα χρώματα των δαχτυλιδιών

Το χρώμα που έχει το κάθε δαχτυλίδι είναι ενδεικτικό της χρονιάς αναπαραγωγής του πτηνού που το φέρει. Έτσι λοιπόν, για την Παγκόσμια Ορνιθολογική Συνομοσπονδία στην οποία ανήκει και η COM Hellas, ο νέος χρωματισμός στα δαχτυλίδια πτηνών που ισχύει από το 2009 και μετά, είναι:

Σημείωση: μπορείτε να δείτε τους κωδικούς των χρωμάτων στην παλέτα της RAL εδώ

Ποια στοιχεία αναγράφονται στα δαχτυλίδια

Πάνω στα δαχτυλίδια υπάρχουν χαραγμένα γράμματα και αριθμοί σύμφωνα με τους οποίους γίνεται απόλυτη ταυτοποίηση του πτηνού και του εκτροφέα. Συγκεκριμένα εκτός από το έτος για το παράδειγμα 2015, περιλαμβάνεται η τυποποίηση της διαμέτρου (Ε=2,9mm), ο αριθμός εκτροφέα (62), ο σύλλογος του (S=ΑΣΕΚ) και η ομοσπονδία (FPO) στην οποία ανήκουν και τέλος ο αύξων αριθμός του πτηνού (458).

Το δαχτυλίδι τοποθετείται στο πόδι του νεοσσού από την 5η μέχρι και την 7η ημέρα. Ίσως για κάποιες ειδικές περιπτώσεις με κάποια χρονική καθυστέρηση. Εκείνο που πρέπει να προσέξουμε όμως είναι να περνούν όχι εύκολα, αλλά με κάποια ελαφρά δυσκολία. Με αυτό τον τρόπο θα αποφύγουμε κάποια από τα λάθη για τα οποία θα μιλήσουμε στη συνέχεια.

Ο τρόπος τοποθέτησης του είναι γνωστός στους περισσότερους, αλλά και για όσους δεν γνωρίζουν το video και η φωτογραφία που ακολουθούν νομίζω πως θα καλύψουν κάθε απορία επί του θέματος.

Πολυμέσο youtube: GI2MWwYZJpA

Τα τρία δάχτυλα μαζί για τα περισσότερα πουλιά (για τους παπαγάλους τα δύο) και το τέταρτο (τα άλλα δύο στους παπαγάλους) περνούν μαζί με την κνήμη του πτηνού.

Πιθανά προβλήματα

Τα πρώτα προβλήματα που πιθανόν να κληθεί να αντιμετωπίσει ο εκτροφέας μετά την τοποθέτηση των δαχτυλιδιών αφορούν κυρίως την αποδοχή τους ή μη από τη μητέρα των νεοσσών. Υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες η μητέρα δεν δέχεται κανένα "ξένο" σώμα μέσα στη φωλιά της. Σε αυτές τις περιπτώσεις το θηλυκό πουλί αρνείται να αποδεχτεί αυτό έγχρωμο και "ξένο σώμα" στη φωλιά της και το απομακρύνει από αυτή, άσχετα αν αυτό συνυπάρχει με κάποιο πόδι.

Είναι οι περιπτώσεις που χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή από τον εκτροφέα, τόσο για να μη θέσει σε κίνδυνο την ζωή των νεοσσών, αλλά και για να αποφύγει τραυματισμούς στα πόδια τους από την προσπάθεια του θηλυκού να τα απομακρύνει.

Έχω μια σχετικά πρόσφατη εμπειρία από ένα τέτοιο θηλυκό που διέλυσε κυριολεκτικά τα πόδια των μικρών της.

Αδέρφια από την ίδια φωλιά (2014) με κατεστραμμένο το δεξί τους πόδι που είχε φορεθεί το δαχτυλίδι, από την ίδια τους τη μητέρα.

Αντιμετώπιση των προβλημάτων

Δείχνει άσχημο, για κάποιους επικίνδυνο, ίσως εδώ βρίσκουν άλλοθι όλοι όσοι φανατικά αποφεύγουν τα δαχτυλίδια στα πτηνά που αναπαράγουν. Για όλα όμως υπάρχουν λύσεις. Και είναι λύσεις πρακτικές, δοκιμασμένες και έχουν αποτελέσματα, αρκεί να υπάρχει διάθεση και κυρίως κατανόηση της αναγκαιότητας ύπαρξης της ταυτοποίησης του κάθε πτηνού.

Μέτρα και λύσεις απλές, ανέξοδες, δοκιμασμένες και σχεδόν πάντα με θετικά αποτελέσματα. Μέτρα που μπορούν να χαρακτηριστούν είτε ως προληπτικά είτε ως τελικά ή απελπισίας όπως:

• Τοποθέτηση ενός δαχτυλιδιού μια δυο μέρες νωρίτερα μέσα στη φωλιά. Θα καταλάβουμε πολλά αν το βρούμε μέσα ή έξω από τη φωλιά την επόμενη μέρα.
• Αν το πετάξει, ράψιμο με κλωστή πάνω στη φωλιά ώστε να παλεύει με αυτό και όχι με τα ποδαράκια τους.
• Τοποθέτηση δαχτυλιδιού πρώτα στο ένα από τα πουλιά ώστε να δούμε αντιδράσεις. Αν όλα πάνε καλά, μερικές ώρες αργότερα και στα υπόλοιπα.
• Τοποθέτηση σπόρων μέσα στη φωλιά που θα δώσουν περισσότερη δουλειά στην "καθαρή" μητέρα που λόγω της ποσότητας και της δυσκολίας θα παρατήσει κάθε τέτοια προσπάθεια.
• Ο χρωματισμός των δαχτυλιδιών στο χρώμα του δέρματος του πτηνού με μαρκαδόρο.


• Η τοποθέτηση εξωτερικά των δαχτυλιδιών ειδικής ταινίας όπως στις φωτογραφίες που θα κάνει το δαχτυλίδι να μοιάζει με το δέρμα των πουλιών και άρα θα ξεγελάσει τις μητέρες τους. Είναι ένα μέτρο που κάποιοι εκτροφείς το εφαρμόζουν σε όλα τα δαχτυλίδια τους από την αρχή, έχοντας στη συνέχεια το κεφάλι τους ήσυχο από πιθανούς μπελάδες. Απλά χρειάζεται λίγος χρόνος για την προετοιμασία.


• Τοποθέτηση "ειδικού" φραγμού στην είσοδο της φωλιά που θα δυσκολεύει τη μητέρα στο να απομακρύνει τα μωρά της μέσα από αυτή.
• Κάποιοι εκτροφείς βρομίζουν τη φωλιά και τα δαχτυλίδια με περιττώματα των πτηνών αλλά για μένα από άποψη υγείας και μόνο είναι λάθος.

Αν στα καναρίνια το πέρασμα δαχτυλιδιών δημιουργεί προβληματισμό στους εκτροφείς στα ιθαγενή γίνεται γόρδιος δεσμός και σπαζοκεφαλιά.

Στα εκτροφής ιθαγενή πουλιά, το πέρασμα των δαχτυλιδιών είναι εξαιρετικά δύσκολο και ψυχοφθόρο για τον εκτροφέα λόγω της σχετικά πρόσφατης προέλευσής τους από την άγρια φύση. Όπως είναι γνωστό για παράδειγμα η εκτροφή καρδερίνας έχει ελάχιστες δεκαετίες που ξεκίνησε, λίγο περισσότερο ο φλώρος και ελάχιστα χρόνια στα λούγαρα.

Είναι εύκολο λοιπόν να αντιμετωπίσουμε μια μητέρα που δεν θα αποδέχεται το δαχτυλίδι και αυτό είναι ικανό να καταστρέψει κάθε όμορφη κατάσταση μέσα στη φωλιά.

Για να αντιμετωπίσω πιθανή τέτοια εξέλιξη στις καρδερίνες που εκτρέφω τοποθετώ στη φωλιά παλιά δαχτυλίδια μια δυο μέρες πριν την κρίσιμη ημέρα και παρακολουθώ τη συμπεριφορά του θηλυκού. Αν τα απομακρύνει τα επιστρέφω και εξακολουθώ να το κάνω μέχρι να αδιαφορήσει.

Στο video που δημιουργήθηκε για τις ανάγκες του άρθρου βλέπουμε τη μητέρα να πιάνει τα δαχτυλίδια (στο 0:18) και να τα αφήνει αμέσως (τα δαχτυλίδια φαίνονται καθαρά στο 1:29).

Πολυμέσο youtube: lxI4IvZQax4

Ταυτόχρονα προσπαθώ να βάλω τα δαχτυλίδια όσο πιο καθυστερημένα μπορώ και κυρίως κοντά στην 7η μέρα που συνήθως σταματά το καθάρισμα της φωλιάς και η πιο σχολαστική μητέρα ώστε να αποφύγω τα λάθη.

Φυσικά υπάρχουν και κάποιες περιπτώσεις που τα μέτρα αυτά αποδεικνύονται παιχνίδι για τη μητέρα οπότε καταλήγουμε στις καταστάσεις των δύο πτηνών που έβαλα νωρίτερα. Αυτό όμως είναι το τίμημα. Γιατί όλα τα πράγματα στη ζωή έχουν αντίκτυπο και τίμημα ανάλογο. Άλλωστε πρόκειται για ζωντανούς οργανισμούς που ασφαλώς δεν μπαίνουν κανόνες.

Σφάλματα στην τοποθέτηση

Κάποιες φορές, που ευτυχώς είναι λίγες, οι εκτροφείς είτε από έλλειψη γνώσεων, είτε από μικρή εμπειρία, είτε από κακή κατανόηση των καθηκόντων τους, είτε από σοβαρές παραλήψεις τοποθετούν τελικά εσφαλμένα τα δαχτυλίδια. Επιπρόσθετα, η απουσία ελέγχου τις επόμενες ημέρες για κάθε ενδεχόμενο, μπορεί να μας οδηγήσει σε άσχημες καταστάσεις.

Αφορμή άλλωστε όλων όσων γράφω εδώ είναι η πρόσφατη επίσκεψη νέου εκτροφέα για την αφαίρεση δαχτυλιδιών που τοποθετήθηκαν ή βρέθηκαν σε λάθος θέση στα πουλιά του. Το λάθος φαίνεται καθαρά στην πρώτη και τελευταία εικόνα του θέματος.

• Αν τοποθετηθούν τα δαχτυλίδια νωρίς υπάρχει κίνδυνος μετακίνησής τους στο πάνω τμήμα του ποδιού του πτηνού στο μηρό, μια και το πτηνό είναι εξαιρετικά μικρό και εύκολα μετατοπίζεται.


• Βιαστική τοποθέτηση και μη απομάκρυνση του δαχτύλου από το δαχτυλίδι. Βέβαια στην περίπτωση της φωτογραφίας ο έλεγχος μετά από λίγες ημέρες επέτρεψε τη λύση του προβλήματος με την μετακίνηση απλά του δακτυλιδιού.


• Δημιουργία ενόχλησης στο πόδι του πτηνού αργότερα με την ενηλικίωση του. Η ενόχληση αυτή μεταφράζεται σε πρήξιμο της περιοχής γύρω από το δαχτυλίδι με πόνους και σοβαρές δυσλειτουργίες στην κατάσταση του πτηνού. Σε κάποιες περιπτώσεις που οι αντιδράσεις γίνονται με μεγάλη καθυστέρηση, υπάρχει πιθανότητα ακρωτηριασμού του ποδιού από τη σηψαιμία που ακολουθεί τη μη κυκλοφορία του αίματος εξ αιτίας του οιδήματος. Στη συγκεκριμένη φωτογραφία τα δερματικά ακάρεα προκάλεσαν αρχικά ανασήκωμα στο δέρμα του ποδιού και στη συνέχεια λόγω αύξησης πίεσης στην περιοχή του δαχτυλιδιού πρήξιμο λόγω κακής κυκλοφορίας του αίματος.


Επίσης, αν το δαχτυλίδι τοποθετηθεί νωρίς στα πουλιά, μπορεί να βγει από το πόδι του πτηνού και τελικά να παραμείνει χωρίς αυτό.

Αφαίρεση των δαχτυλιδιών

Οι περισσότερες από τις παραπάνω περιπτώσεις με σφάλματα τοποθέτησης απαιτούν την άμεση απομάκρυνση του δαχτυλιδιού (κόψιμο) για την ανακούφιση της περιοχής.

Η αφαίρεση του δαχτυλιδιού απαιτεί ειδικό ψαλίδι, σχετική εμπειρία αλλά κυρίως και για κάποιες δύσκολες περιπτώσεις και ψυχραιμία. Ακολουθείτε η διαδικασία που φαίνεται στις εικόνες, απλά το ρόλο του ποδιού του πτηνού το έχει πάρει για ευνόητους λόγους η οδοντογλυφίδα.

Ακόμη όμως και η μια τομή στο δαχτυλίδι από το ειδικό ψαλίδι δεν επιτρέπει στις περισσότερες φορές την απομάκρυνση του δαχτυλιδιού από το πόδι και για να αφαιρεθεί με ασφάλεια, θα χρειαστεί και δεύτερη τομή. Αν πιέσουμε για να βγάλουμε το δαχτυλίδι με την πρώτη, ίσως δημιουργήσουμε περισσότερες ανεπιθύμητες καταστάσεις από αυτές που αρχικά θέλαμε να αποφύγουμε.

Μετά την αφαίρεση του δαχτυλιδιού είναι επιτακτική η χρήση μιας αντισηπτικής κρέμας ή στις δύσκολες περιπτώσεις και με αντιβίωση ώστε να επανέλθει το πόδι στη φυσιολογική λειτουργία του πιο σύντομα αλλά και να αποφύγουμε την πιθανότητα μόλυνσης.

Σχετικό περιεχόμενο

Πως διαβάζουμε τα δαχτυλίδια των καναρινιών; Τα χρώματα στα δαχτυλίδια των καναρινιών Διάμετροι δαχτυλιδιών ανά είδος πτηνού Πως θα προμηθευτώ δαχτυλίδια συλλόγου;

Η κοκκιδίωση είναι μια ασθένεια που προσβάλλει και τα πτηνά. Διαβάστε ποια είναι τα συμπτώματα, πώς γίνεται η διάγνωση, η θεραπεία, πώς μεταδίδεται η ασθένεια, εάν μεταδίδεται και στον άνθρωπο και γενικά όσα πρέπει να ξέρετε για την έγκαιρη παρέμβαση και την αντιμετώπιση της.

Τι ακριβώς είναι η κοκκιδίωση και πως προσβάλει τα πτηνά

Κοκκιδίωση είναι η ασθένεια που προκαλούν τα κοκκίδια, παράσιτα μιας σύνθετης και ποικιλόμορφης ομάδας πρωτοζώων (μονοκύτταροι οργανισμοί). Τα κοκκίδια αποτελούνται από πολλά είδη, τα περισσότερα από τα οποία δεν προκαλούν κλινική νόσο.

Στα πτηνά, τις περισσότερες μορφές κοκκιδίωσης προκαλεί το παθογόνο κοκκίδιο του γένους Eimeria. Τα κοκκίδια προσβάλλουν συνήθως το γαστρεντερικό σύστημα, αλλά υπάρχουν και κάποια που προσβάλλουν άλλα όργανα, όπως το ήπαρ και τα νεφρά.

Η κλινική ασθένεια που προκαλείται από τα κοκκίδια ονομάζεται κοκκιδίωση, ενώ η παρουσία τους χωρίς ασθένεια ονομάζεται κοκκιδίαση.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, ένα πουλί που έχει μολυνθεί από κοκκίδια αναπτύσσει ανοσία στην ασθένεια και αναρρώνει, εκτός εάν ξαναμολυνθεί. Η εμφάνιση της νόσου εξαρτάται, εν μέρει, από τον αριθμό των κυττάρων του ξενιστή (του πουλιού) που έχουν καταστραφεί από τη αρχική μορφή του παρασίτου. Τα σοβαρά προσβεβλημένα πτηνά μπορεί να πεθάνουν πολύ γρήγορα.

Συχνά, η βλάβη των ιστών του εντέρου του πουλιού οδηγεί στη διακοπή της σίτισης, τη διαταραχή των πεπτικών διαδικασιών ή την αδυναμία απορρόφησης των θρεπτικών ουσιών, την αφυδάτωση, την αναιμία και την αυξημένη ευπάθεια σε άλλους παράγοντες της νόσου.

Στους γερανούς, τα κοκκίδια που υπάρχουν φυσιολογικά στο έντερο μερικές φορές διαχέονται σε όλο το σώμα. Η ασθένεια που προκύπτει, η διάχυτη σπλαχνική κοκκιδίωση των γερανών (DVC), χαρακτηρίζεται από οζίδια, ή κοκκιώματα, στην επιφάνεια των οργάνων και των ιστών που εμφανίζονται στα αναπτυξιακά στάδια του παρασίτου.

Τα κοκκίδια είναι παράσιτα κυρίως των οικόσιτων ζώων, αλλά, επειδή κάθε είδος κοκκιδίου προτιμά να παρασιτεί συγκεκριμένα είδη πουλιών και λόγω της αυτοπεριοριζόμενης φύσης των περισσότερων λοιμώξεων, η κοκκιδίωση σε ελεύθερα πουλιά, δεν δημιουργεί μεγάλη ανησυχία.

Ωστόσο, η μείωση της τροφής που γίνεται αιτία συγκέντρωσης των πληθυσμών των πτηνών και ο αυξανόμενος αριθμός των αιχμαλωτισμένων ή εκτρεφόμενων πουλιών που απελευθερώνονται στο φυσικό περιβάλλον, ενισχύει το ενδεχόμενο ανάπτυξης προβλημάτων κοκκιδίωσης.

Κύκλος ζωής των κοκκιδίων

Τα περισσότερα εντερικά κοκκίδια έχουν ένα σύνθετο, αλλά τέλειο (ολοκληρωμένο) κύκλο ζωής, όπου οι μολυσματικές μορφές του παρασίτου προσβάλουν ένα μόνο ζώο ξενιστή. Ο κύκλος ζωής τους ολοκληρώνεται σε 1 -2 εβδομάδες.

Ένα ώριμο θηλυκό παράσιτο στο έντερο ενός μολυσμένου πουλιού ξενιστή, παράγει μη μολυσματικά, γονιμοποιημένα αυγά ή ωοκύστες, τα οποία περνούν στο περιβάλλον μέσω των περιττωμάτων του πουλιού ξενιστή.

Οι ωοκύστες σύντομα γίνονται μολυσματικές ενώ βρίσκονται στο περιβάλλον.

Ένα πουλί καταπίνει τις ωοκύστες με την τροφή ή το νερό και οι μολυσματικές ωοκύστες εισβάλλουν στο έντερο του πουλιού. Μέσα στο έντερο, οι ωοκύστεις μπορεί να περάσουν σε διάφορα στάδια ανάπτυξης ή και όχι, ανάλογα με το είδος του παρασίτου, πριν γίνουν σεξουαλικά ώριμα αρσενικά και θηλυκά παράσιτα.

Το παρακάτω σχήμα απεικονίζει τον πολύπλοκο κύκλο ζωής των κοκκιδίων Eimeria και τον εκθετικό ρυθμό μόλυνσης και καταστροφής των εντερικών επιθηλιακών κυττάρων, τα οποία είναι τα κύτταρα που παρέχουν προστασία στο εντερικό τοίχωμα.

Τα ώριμα θηλυκά παράσιτα απελευθερώνουν μη μολυσματικές ωοκύστες στο περιβάλλον, και ως εκ τούτου, ο κύκλος αρχίζει εκ νέου.

Είδη που προσβάλλονται από την ασθένεια

Πολλά είδη ζώων, συμπεριλαμβανομένων πολλών πτηνών, μπορούν να "φιλοξενούν" κοκκίδια. Αν και η ασθένεια δεν είναι κοινή σε ελεύθερα άγρια πτηνά, έχουν αναφερθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες αρκετές περιπτώσεις κοκκιδίωσης σε γκριζόπαπιες, που οφείλονταν στο είδος Ε aythyae.

Τα είδη των κοκκιδίων που προσβάλλουν τις σπίζες ανήκουν στο γένος Isospora με τα είδη I. canaria (κοκκιδίωση) και I. serini (ατοξοπλάσμωση) να προσβάλλει κυρίως τα καναρίνια, ενώ το είδος I. lacazei τις καρδερίνες [3].

Διασπορά της ασθένειας

Τα πουλιά μπορούν να προσβληθούν από κοκκιδίωση ανά πάσα στιγμή. Αν και λίγα είναι γνωστά για τις συνθήκες που μπορούν να οδηγήσουν στην ανάπτυξη της κλινικής νόσου σε άγρια πουλιά, αυτά νοσούν σηνήθως κατά τη διάρκεια περιόδων στρες. Οι περισσότερες επιζωοτίες εντερικής κοκκιδίωσης στα υδρόβια πτηνά, έχουν ξεσπάσει στις αρχές της άνοιξης, κατά τη διάρκεια μιας αγχωτικής περιόδου, της ανοιξιάτικης μετανάστευσης.

Κλινικά συμπτώματα

Σε ελεύθερα άγρια πτηνά δεν έχουν αναφερθεί κλινικά συμπτώματα της κοκκιδίωσης. Τα κλινικά συμπτώματα που αφορούν στα πουλιά σε αιχμαλωσία περιλαμβάνουν:

• Διάρροια με ή χωρίς αίμα ή πρασινωπή.
• Γενική εξασθένηση, ατονία, αναιμία.
• Απώλεια βάρους ή και αφυδάτωση που μπορεί να εξελιχθεί ραγδαία οδηγόντας σε απίσχνανση και θάνατο.
• Έχουν αναφερθεί επίσης τρόμος, σπασμοί, και χωλότητα.

Τα νεαρά πουλιά που επιβιώνουν από σοβαρή μόλυνση, μπορεί να παρουσιάσουν επιβράδυνση της ανάπτυξής τους.

Το σημείο προσβολής της κοκκιδίωσης εξαρτάται από το είδος του κοκκιδίου και τη σοβαρότητα της μόλυνσης. Στις γκριζόπαπιες, εμφανίζεται φλεγμονή ή εντερίτιδα συνήθως στο ανώτερο λεπτό έντερο (Εικ. A).

Στις γκριζόπαπιες που επιβιώνουν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, σχηματίζονται ξηρές κρούστες στην εσωτερική επιφάνεια του βλεννογόνου του εντερικού σωλήνα. Η σοβαρότητα αυτής της βλάβης μειώνεται από το λεπτό έντερο προς το παχύ έντερο (Εικ. Β).

Οι χρόνιες βλάβες της εντερικής κοκκιδίωσης εμφανίζονται με διαφορετικές μορφές σε διαφορετικά είδη. Μερικές φορές εμφανίζονται ως διακριτές φωτεινές περιοχές μέσα στο εντερικό τοίχωμα.

Οι βλάβες του DVC στους γερανούς αποτελούνται συνήθως από μικρά (λιγότερο από 5 χιλιοστά σε διάμετρο), ανοιχτόχρωμα κοκκιώματα.

Αυτά τα οζίδια βρίσκονται σε οποιαδήποτε επιφάνεια της κοιλότητας του σώματος, αλλά παρατηρούνται συνήθως στο εσωτερικό του οισοφάγου, κοντά στην είσοδο του θώρακα, στην εσωτερική επιφάνεια του στέρνου.

Επίσης, μπορεί να εμφανιστούν ανοιχτόχρωμα επιχρίσματα πάνω και μέσα σε όργανα, όπως η καρδιά και το ήπαρ (Εικ. 26.7A, Β).

Διάγνωση

Όταν υπάρχει μεγάλος αριθμός ωοκυστών στα περιττώματα ζώντων πτηνών, ταυτόχρονα με διάρροια και απίσχνανση, τότε είναι πολύ πιθανόν η αιτία της ασθένειας να είναι η κοκκιδίωση. Ωστόσο, η διάγνωση της κοκκιδίωσης ως αιτία του θανάτου απαιτεί νεκροψία σε συνδυασμό με ταυτοποίηση του παθογόνου κοκκιδίου.

Η μικροσκοπική εξέταση των περιττωμάτων δεν αρκεί για τη διάγνωση της κοκκιδίωσης επειδή η ασθένεια μπορεί να αναπτυχθεί πριν υπάρξει μεγάλος αριθμός ωοκυστών στα περιττώματα και επειδή οι ωοκύστες στα περιττώματα μπορεί να μην ανήκουν σε παθογόνα είδη κοκκιδίων.

Έλεγχος μετάδοσης

Ο αριθμός των ωοκυστών στο περιβάλλον μπορεί να αυξηθεί σύντομα εάν υπάρχει συνωστισμός πτηνών στο χώρο για σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα.

Ο κίνδυνος εκδήλωσης της ασθένειας αυξάνεται σημαντικά όταν οι συνθήκες αυτές οδηγούν σε διασπορά των ωοκυστών στην τροφή και το πόσιμο νερό. Σε πτηνά που διατηρούνται σε αιχμαλωσία, η σωστή καθαριότητα συμπεριλαμβανομένης της συνεχούς απομάκρυνσης της τροφής και των περιττώματατων, μπορεί να ελαχιστοποιήσει το ενδεχόμενο εκδήλωσης της κοκκιδίωσης.

Η κοκκιδίωση των πτηνών σε αιχμαλωσία μπορεί να αντιμετωπιστεί με φάρμακα που ελέγχουν, αλλά δεν εξαλείφουν, το μόλυνση. Ως εκ τούτου, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη το ενδεχόμενο διασποράς ωοκυστών από τα πουλιά αυτά και μετά τη θεραπεία, εάν πρόκειται να αναμειχθούν με άλλα πουλιά.

Επομένως, ο στόχος δεν είναι να εξαλειφθεί εντελώς η μόλυνση που προκαλείται από κοκκίδια, αλλά να λαμβάνονται τα κατάλληλα μέτρα πρόληψης για την αποφυγή λοιμώξεων βαριάς μορφής και η διατήρηση χαμηλού αριθμού κοκκιδίων στο περιβάλλον.

Μετάδοση στον άνθρωπο

Δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος. Τα κοκκίδια των πτηνών δεν προσβάλλουν τον άνθρωπο.

Μακροσκοπικές βλάβες διάχυτης σπλαχνικής κοκκιδίωσης των γερανών. (Α) Κοκκιώματα στο τοίχωμα του οισοφάγου (βέλη) και (Β) στην περιοχή της θωρακικής εισόδου (η άκρη της λαβίδας βρίσκεται μεταξύ των κοκκιωμάτων (αριστερά) και θυρεοειδούς αδένα (δεξιά) και (C) στην εσωτερική επιφάνεια του στέρνου (βέλος).

Οι αλλοιώσεις της διάχυτης σπλαχνικής κοκκιδίωσης μπορούν επίσης να περιλαμβάνουν άσπρα στίγματα όπως φαίνεται εδώ, (Α) στην επιφάνεια του καρδιακού μυός και (Β) στο ήπαρ (βέλη).

Isospora spp

2. Ο κύκλος ζωής των κοκκιδίων Isospora ολοκληρώνεται μόνο στην εντερική οδό σε αντίθεση με άλλα είδη όπως τα Eimeriidae.

Το είδος Isospora canaria είναι κοινό στα καναρίνια. Μετά από εξέταση περισσοτέρων από 50 ειδών στρουθιόμορφων πτηνών (εκτός από καναρίνια), βρέθηκαν διαφορετικά είδη Isospora.

Κλινικά συμπτώματα

Διάρροια, εξάντληση και εξογκώματα στο έντερο που προκαλούν κοιλιακή διάταση. Τα είδη Isospora δεν προκαλούν πάντα κλινική νόσο.

Διάγνωση

Η διάγνωση βασίζεται σε μικροσκοπική εξέταση κουτσουλιάς και εύρεση μεγάλων ποσοτήτων ωοκύστεων.

Διαφορική διάγνωση

Η διαφορική διάγνωση περιλαμβάνει Atoxoplasma spp., Ε. Coli, Μυκοβακτηρίδια, Macrorhabdus (megabacteria), άλλα εντερικά βακτηρίδια, τοξική εντερίτιδα και τις απότομες διατροφικές αλλαγές.2

Θεραπεία της κοκκιδίωσης

Η θεραπεία της ασθένειας που προκαλούν τα είδη Isospora, γίνεται με αντικοκκιδιακά φάρμακα (τολτραζουρίλη, σουλφαχλωροπυριδαζίνη, σουλφαχλωροπυραζίνη), τα οποία είναι λιγότερο αποτελεσματικά όταν χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση της ασθένειας που προκαλούν τα είδη Atoxoplasma spp.

Φάρμακα και δοσολογίες

Παράθεση σχετικών αναφορών από συζητήσεις του forum:

• Σεμινάριο περί παθολογίας της καρδερίνας

Σχετικό περιεχόμενο

Κοκκιδίωση και προληπτικές θεραπείες

Η δυτική ροζέλα ή western rosella και Stanley rosella όπως είναι γνωστή στα αγγλικά, είναι ένας παπαγάλος με καταγωγή από την νοτιοδυτική Αυστραλία.

Western rosella ή Stanley rosella


Είναι το μικρότερο είδος του γένους του. Η ενήλικη δυτική ροζέλα ζυγίζει 60 έως 70 γρ και φτάνει σε μήκος τα 25 έως 30 εκ. Έχει άνοιγμα φτερών 35 έως 41 εκ και μακριά ουρά που είναι κατά μέσο όρο 13 εκ, όσο δηλαδή το μισό του συνολικού μήκους σώματός της.

Το κεφάλι και το κάτω μέρος της western rosella είναι έντονα κόκκινα και η πλάτη είναι σκούρη μαύρη. Το μάγουλό της είναι κίτρινο και αυτό τη διακρίνει από τα άλλα είδη του γένους των Πλατύκερκων.

Τα μάτια της είναι λαμπερά και φανερώνουν την έως πανουργίας εξυπνάδα της. Η ίριδα έχει χρώμα καφέ.

Το κάλεσμά τους αποτελείται από μια γρήγορη σειρά μελωδικών ήχων σε χαμηλό τόνο και γενικά η συμπεριφορά τους είναι σχετικά διακριτική.

Διάκριση φύλου

Είναι το μοναδικό είδος του γένους που εμφανίζει έντονες διαφορές στον χρωματισμό των δύο φύλων. Το κόκκινο χρώμα των αρσενικών είναι πιο έντονο και γενικά ο χρωματισμός των θηλυκών είναι πιο θαμπός και λιγότερο εντυπωσιακός.

Τα νεαρά πτηνά δεν έχουν τα εντυπωσιακά χρώματα των ώριμων πτηνών και επίσης το χαρακτηριστικό χρωματικό μοτίβο του είδους δεν διακρίνεται τόσο εύκολα.

Γεωγραφική κατανομή και βιότοποι

Η δυτική ροζέλα είναι ενδημική στη νοτιοδυτική Αυστραλία, απομονωμένη από τα αδελφά είδη του βορρά και της ανατολικής χώρας. Είναι αρκετά συνηθισμένο είδος και παρατηρείται συνήθως στατικό σε δάση ευκαλύπτων ή θαμνώδεις εκτάσεις.

Εμφανίζεται επίσης σε καλλιεργήσιμες εκτάσεις και παρατηρείται συχνότερα σε περιοχές που έχουν καθαριστεί από βλάστηση να τρέφεται με σπόρους.

Η οικοσιτοποίησή της άρχισε πριν από το 1830 στην Αγγλία.

Διατροφή

Η διατροφή της Stanley rosella αποτελείται κυρίως από σπόρους, και συγκεκριμένα ευκαλύπτων και κωνοειδών που ευδοκιμούν στις περιοχές απ' όπου κατάγεται. Η διατροφή αυτή μπορεί να συμπληρωθεί με νέκταρ και έντομα, ειδικά κατά την περίοδο της αναπαραγωγής και της ανατροφής των νεοσσών.

Είναι δυνατά και ανθεκτικά πουλιά που θα διατηρηθούν υγιή για όλη τους τη ζωή αν φροντίζουμε για τη σωστή και ισορροπημένη διατροφή τους.

Αναπαραγωγή

Οι μήνες αναπαραγωγής είναι Σεπτέμβριος με Ιανουάριος. Στη φύση το θηλυκό επιλέγει για φωλιά τις κουφάλες από ξερά κούτσουρα.

Kαλό είναι να προσφέρουμε στην western rosella αρκετές εναλλακτικές φωλιές από τις οποίες το θηλυκό θα κάνει την επιλογή του, τετράγωνες ή πιο φυσικές στρόγγυλες "κουφαλωτές". Η είσοδος της φωλιάς πρέπει να έχει διάμετρο τουλάχιστον 7-8 εκ. Η δε εσωτερική διάμετρός της θα πρέπει να είναι τουλάχιστον 26 εκ. με πλάτος Χ μήκος 40 Χ 60 εκ.

Η φωλιά πρέπει να έχει ένα καπάκι από πάνω, ώστε να είναι εφικτή η επιθεώρησή της από εμάς και ο καθαρισμός της. Πρέπει να τοποθετηθεί σε ψηλό σημείο στο κλουβί αλλά όχι να ακουμπά την οροφή του.

Από την εσωτερική πλευρά της φωλιάς, κοντά στο άνοιγμα, πρέπει να προνοήσουμε ένα σκαλοπάτι που θα βοηθάει στις πρώτες εξόδους των νεοσσών. Μαλακό, καθαρό, ροκανίδι, πριονίδι πρέπει να είναι διαθέσιμο για το στρώσιμό της.

Οι western rosella γεννούν 1 σπάνια και 2 φορές τον χρόνο, 4-5 λευκά αυγά τα οποία κλωσσούν και τα δύο πουλιά για περίπου 20 ημέρες. Οι νεοσσοί των western rosella χρειάζονται 5 εβδομάδες για να ολοκληρώσουν το πτέρωμά τους και άλλες 2-3 εβδομάδες, ίσως και 4, για να ανεξαρτητοποιηθούν.

Φροντίδα

Οι western rosella είναι αεικίνητα πουλιά και πρέπει να βγαίνουν τακτικά στο δωμάτιο και για ελεύθερες πτήσεις. Είναι ένα πολύ τσαχπίνικο πουλί, ένα σωστό "διαβολάκι" γεμάτο ενέργεια και παρά την μικρή δυνατότητα εκμάθησής του να μιλάει ή και να κάνει συγκεκριμένα τρικς κατά παραγγελία, ωστόσο έχει από μόνο του τέτοια ζωντάνια και χάρη που κατακτά τον ιδιοκτήτη του.

Επίσης, η western rosella δένεται πολύ και χαίρεται ιδιαίτερα με την καθημερινή αλληλεπίδραση μαζί της, που το φανερώνει με δικής της επινόησης κόλπα και χαρές.

Παρά το μικρό τους σχετικά μέγεθος, ως μεσαίοι παπαγάλοι, οι western rosella είναι ανταγωνιστικά πουλιά και δύσκολα ανέχονται την συγκατοίκηση με άλλα είδη, ακόμα και με άλλα άτομα του δικού τους είδους σε μεγάλες κλούβες, γι’ αυτό είναι καλύτερα να φιλοξενούνται μόνα τους ή ανά ζευγάρια.

Σύνοψη

Μέγεθος: 26 εκ. Θόρυβος: πολύ χαμηλός Δυνατότητα ομιλίας: Πολύ μικρή Ενηλικίωση: 12 μηνών Αναπαραγωγή: από 18 μηνών και άνω Κλουβί (min. Διαστάσεις): 70 εκ. μήκος Χ 60 εκ. Πλάτος Χ 1μ. ύψος. Προσδόκιμο ζωής: έως 20 χρόνια

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Platycercus icterotis Ελληνική ονομασία: Δυτική ροζέλα, ροζέλα Stanley Αγγλική ονομασία: Western rosella, Stanley rosella Τάξη: Ψιττακόμορφα (Psittaciformes) Οικογένεια: Ψιττακουλίδες (Psittaculidae) Γένος: Πλατύκερκος (Platycercus) Είδος: P. icterotis Υποείδη Platycercus icterotis icterotis Platycercus icterotis xanthogenys

Άλλα είδη Πλατύκερκων

Ανατολικός Πλατύκερκος - Eastern rosella (Platycercus eximius) (Article) Κόκκινος Πλατύκερκος - Crimson Rosella (Platycercus elegans) (Article)

Κίτρινος Πλατύκερκος - Yellow Rosella (Platycercus elegans adelaidae)

Πλατύκερκος Αδελαΐδας - Adelaide Rosella (Platycercus elegans flaveolus)

Πράσινος Πλατύκερκος - Green Rosella (Platycercus caledonicus) Ωχροκέφαλος Πλατύκερκος - Pale-headed rosella (Platycercus adscitus) Βόρειος Πλατύκερκος - Northern rosella (Platycercus venustus)

Media gallery Πλατύκερκων (Ροζελών)

Πώς θα γινόταν να επηρεάσουμε το φύλο των νεοσσών; Μπορούμε να διαχειριστούμε τις συνθήκες ώστε τα πουλιά μας μας να παράγουν το επιθυμητό φύλο;

Πώς θα γινόταν λοιπόν να επηρεάσουμε το φύλο των νεοσσών;

Η έλλειψη του επιθυμητού φύλου είναι μια ιστορία χωρίς τέλος στον κόσμο των εκτροφέων. Όλοι κάποια στιγμή ψάχνουν για ένα αρσενικό ή για ένα θηλυκό για να φτιάξουν ένα καλό αναπαραγωγικό ζευγάρι.

Παρόλο που πρόσφατα οι ερευνητές έχουν δουλέψει εντατικά στην εξέλιξη της τεχνητής γονιμοποίησης, το να πάρεις το επιθυμητό φύλο είναι τεράστιος μπελάς.

Πώς θα γινόταν λοιπόν να επηρεάσουμε το το φύλο των νεοσσών; Μπορούμε να διαχειριστούμε τις συνθήκες ώστε οι παπαγάλοι μας να παράγουν το επιθυμητό φύλο.

Η ιστορία με τους Purple-bellied Lories

Το ερώτημα διαχείρισης της αναλογίας του φύλου στα πουλιά με απασχολούσε από το γυμνάσιο. Πιστεύω πως η πρώτη αφορμή ήταν όταν αγόρασα τους Purple-bellied Lories (Lorius hypoinochrous).

Αγόρασα αυτά τα πουλιά από ένα γερμανικό πάρκο πουλιών στη Walsrode και ήταν δύο αρσενικά. Ήταν ήδη ξεκάθαρο απο πριν ό,τι το να αποκτήσω δύο θηλυκά θα ήταν μια πολυ δύσκολη αποστολή. Στην ουσία ποτέ δεν τα απέκτησα αλλά αυτό δεν είναι το θέμα αυτού του άρθρου.

Τη στιγμή που άρχισα να ψάχνω στους εκτροφείς και να τους ζητώ να μου πουλήσουν ένα θηλυκό, έθεσα στον εαυτό μου το ερώτημα "Που πήγαν όλα τα θηλυκά; Πώς και είναι τόσο σπάνια;".

Πρακτικά όλοι οι νεοσσοί που εκκολάπτονταν, παντού ήταν αρσενικοί. Τα αρσενικά Λόρυ δεν είναι επιθετικά σαν πουλιά όπως τα Κοκατού για παράδειγμα ώστε να είναι αυτή μια πιθανή αιτία. Οι εισαγωγές ανήκουν πια στην ιστορία για την Ε. Ε. ώστε να έχουν εισαχθεί περισσότερα πουλιά για να ρυθμίσουν την αναλογία των δύο φύλων στο 50:50.

Παρατηρούμε στρεβλωμένη αναλογία στη φύση;

Η μόνη λογική εξήγηση είναι ότι η στρεβλωμένη αναλογία υπάρχει στο επίπεδο των εμβρύων. Απλώς τα θηλυκά κάποιων ειδών παράγουν περισσότερα αρσενικά ωάρια παρά θηλυκά ή αντίστροφα. Ας αναρωτηθούμε - μπορούμε να παρατηρήσουμε το ίδιο φαινόμενο στη φύση;

Αυτό είναι ακριβώς που δεν ξέρουμε κι είναι και πολύ δύσκολο να μάθουμε. Για την καταγραφή της αναλογίας των φύλων των ενήλικων πουλιών ενός φυσικού πληθυσμού (που υπολείπεται σεξουαλικού διμορφισμού) θα ήταν απαραίτητο να πιάσουμε όλα τα πουλιά και να συλλέξουμε δείγματα DNA. Συνεπώς, θα έπρεπε να μετρήσουμε αρκετούς πληθυσμούς ώστε τα αποτελέσματα μας να έχουν στατιστική αξία.

Παρόλα αυτά θα μπορούσαμε να πούμε ότι γενικότερα, υπάρχει ισορροπημένη αναλογία των 2 φύλων στους φυσικούς πληθυσμούς και μια έντονη δυσαναλογία είναι εξαιρετικά σπάνια. Επιπλέον, οι Λόρυ είναι μονογαμικά πουλιά με ίση θνησιμότητα και στα αρσενικά και στα θηλυκά πουλιά κι έτσι η επικράτηση ενός φύλου δεν θα είχε λογική.

Γενετική της διαχείρισης του φύλου

Τώρα θα αγγίξουμε το θέμα τα πουλιά πιθανόν να διαχειρίζονται το φύλο των νεοσσών τους μόνο όταν αυτό θα είναι προς όφελός τους. Κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες μπορεί να είναι προτιμότερο να έχουν μόνο αρσενικά ή μόνο θηλυκά. Και πώς το κάνουν αυτό;

Εδώ είναι απαραίτητη μια μικρή παρένθεση από το πεδίο της γενετικής. Σε σύγκριση με τα θηλαστικά, τα πουλιά δεν έχουν τα χρωμοσώματα Χ και Υ αλλά το φύλο καθορίζεται απο τα χρωμοσώματα W και Z. Το ετεροζύγωτο φύλο (ο συνδυασμός ZW) είναι το θηλυκό. Το αρσενικό έχει ΖΖ χρωμοσώματα. Σύμφωνα με τις βασικές μας γνώσεις Βιολογίας, γνωρίζουμε ότι οι γαμέτες προκύπτουν κατά τη μειωτική διαίρεση.

Ενδιαφερόμαστε κυρίως για το διαχωρισμό των χρωμοσωμάτων που καθορίζουν το φύλο. Το αποτέλεσμα της μείωσης στα αρσενικά είναι τέσσερα σπερματοζωάρια ενώ στα θηλυκά είναι μόνο ένα ωάριο ενώ το μισό του χρωμοσώματος εξωθείται στα πολικά σωμάτια.

Στο παρελθόν, οι επιστήμονες πίστευαν ότι η πιθανότητα του κάθε χρωμοσώματος είναι 50:50 και τυχαία. Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα, φαίνεται ότι ακριβώς εκείνη τη χρονική στιγμή το θηλυκό μπορεί να επηρεάσει το αν το χρωμόσωμα που θα πάει στο ωάριο θα είναι το Ζ ή το W. Με απλά λόγια μπορεί να διαλέξει το φύλο των νεοσσών της.

Με ακόλουθα παραδείγματα θα προσπαθήσω να εξηγήσω το γιατί και το πώς αυτό το χαρακτηριστικό μπορεί να είναι προσαρμογή στην εξέλιξη

Παπαγάλοι Εκλέκτους

Το πρώτο παράδειγμα είναι για τους παπαγάλους Εκλέκτους (Eclectus polychloros). Ο Robert Heinsohn -Αυστραλός ορνιθολόγος και ερπετολόγος- ασχολήθηκε για μεγάλο διάστημα με την μελέτη αυτών των πουλιών. Ανακάλυψε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα συμπεριλαμβανομένης και την αναλογίας του φύλου. Τα πειράματα του έδειξαν ότι τα θηλυκά μπορούν να παράγουν το ένα μόνο φύλο για πολύ μακριές χρονικές περιόδους. Καμιά φορά μέχρι και 20 αρσενικά και κανένα θηλυκό.

Η πιθανότητα αυτό να οφείλεται στην τύχη είναι μηδενική. Στη φύση υπάρχουν πολλά αρσενικά τα οποία είναι βοηθοί όπως και στους Seychelles Warblers (στρουθιόμορφα). Το είδος είναι πιθανότατα πολυανδρικό επίσης.

Seychelles Warbler

Η πιο σύγχρονη έρευνα σχετικά με τη διαχείριση της αναλογίας του φύλου στα πουλιά είναι το πείραμα με το Seychelles Warbler (Acrocephalus sechellensis). Σε αυτό το είδος μπορούμε να παρατηρήσουμε τους βοηθούς. Αυτά είναι μεγαλύτεροι νεοσσοί του ζευγαριού οι οποίοι μένουν με τους γονείς και βοηθούν στο τάισμα των μικρότερων αδερφών τους. Αυτόν τον ρόλο τον παίζουν τα νεαρά θηλυκά (οι βοηθοί είναι πάντοτε θηλυκά).

Τα αρσενικά μετά τον απογαλακτισμό τους αφήνουν τους γονείς και μεταναστεύουν σε άλλες επικράτειες. Για τους γονείς θα μπορούσε να είναι πλεονέκτημα το να παράξουν μόνο αρσενικούς νεοσσούς σε περιόδους που υπάρχει έλλειψη τροφής διότι μετά δεν θα ξόδευαν τους λιγοστούς τους πόρους και θα έφευγαν αμέσως.

Αντιθέτως σε πλούσιες σε τροφή εποχές είναι προτιμότερο να έχουν περισσότερα θηλυκά τα οποία θα βοηθήσουν στο τάισμα των νεοσσών κι έτσι θα μπορέσουν να παράξουν περισσότερους νεοσσούς συνολικά.

Το προαναφερθέν πείραμα επιβεβαίωσε πραγματικά αυτή τη θεωρία και η μελέτη διαχείρισης της αναλογίας του φύλου στα πουλιά έχει ξεκινήσει.

Australian Brushturkey

Μια πολύ σπάνια περίπτωση αποτελεί το Australian Brushturkey (Alectura lathami) το οποίο δεν εκκολάπτει τα αυγά του αλλά τα θάβει σε αμμόλοφους. Aυτοί οι λοφίσκοι δεσμεύουν τη θερμότητα. Τα πουλιά έχουν ειδικούς θερμο-υποδοχείς στα ράμφη τους ώστε να βρίσκουν τα ιδανικά μέρη για την εκκόλαψη. Οι ερευνητές βρήκαν ότι κάτω από χαμηλότερες θερμοκρασίες εκκολάπτονται περισσότερα θηλυκά και κάτω από υψηλότερες θερμοκρασίες περισσότερα αρσενικά.

Όμως αυτό δεν γίνεται από το διαχωρισμό των χρωμοσωμάτων αλλά από τη φυλοσύνδετη εμβρυική νέκρωση. Απλώς τα θηλυκά έμβρυα είναι πιο ευαίσθητα στις υψηλότερες θερμοκρασίες και τα αρσενικά στις χαμηλότερες.

Gouldian finch

Το τελευταίο παράδειγμα είναι με τα γκούλντιανς (Chloebia gouldiae). Κατ' εμέ είναι η καλύτερη απόδειξη διαχείρισης της αναλογίας του φύλου στα πουλιά. Η όλη μελέτη βασίστηκε σε δύο πειράματα. Το πρώτο έθεσε το ερώτημα - γιατί επηρεάζουν το φύλο των νεοσσών τους; Και το δεύτερο - πώς το κάνουν αυτό;

Οι Αυστραλοί ερευνητές έφτιαξαν την εγκατάσταση αναπαραγωγής τους κι έλεγξαν την επίδραση του φαινοτύπου του αρσενικού στην αναλογία φύλου των νεοσσών του. Με έκπληξη διαπίστωσαν ότι ασύμβατα ζευγάρια (στο χρώμα) υπέφεραν από υψηλότερη θνησιμότητα των θηλυκών νεοσσών τους απ’ ότι ζευγάρια με το ίδιο χρώμα.

Επίσης απέδειξαν ότι ασύμβατα ζευγάρια παράγουν περισσότερα αρσενικά απ’ οτι θηλυκά πουλιά. Πως κι έτσι; Είναι προφανές, γιατί να έχουν περισσότερα θηλυκά στις φωλιές τους αν δεν επρόκειτο να επιζήσουν ούτως ή άλλως; Το επόμενο πείραμα έλεγξε για το μηχανισμό που διαχειρίζεται την αναλογία του φύλου και οι ερευνητές βρήκαν την απάντηση- η ορμόνη κορτικοστερόνη.

Η δική μου έρευνα

Υπάρχουν αρκετές παρόμοιες έρευνες και οι αναλύσεις αυτών των πειραμάτων παρουσιάζονται στο περιεχόμενο της διατριβής μου. Τώρα δουλεύω ακόμη πάνω σε αυτό το πρότζεκτ για το μεταπτυχιακό μου στο Charles University της Πράγας.

Στο σπίτι μου δημιούργησα μια εκτροφική κατασκευή γι’ αυτόν τον σκοπό για να μελετήσω διάφορες παραμέτρους (ηλικία γονέων, ποιότητα τροφής, επιγεντική...) σχετικά με την αναλογία των φύλων. Ελπίζω πως σύντομα θα έχω μερικά χρήσιμα αποτελέσματα.

Άν κάποιος από τους εκτροφείς έχει κάποια εμπειρία σχετικά με τη διαχείριση της αναλογίας του φύλου στην εκτροφή τους, ή αυτός/η θα ήθελε να συμμετάσχει μαζί μου σε αυτό το πρότζεκτ, ας έρθει σε επαφή μαζί μου: lubos.tomiska@ seznam. cz. Όλα τα σχόλια θα εκτιμηθούν.

Πρόταση διατροφής παπαγάλων από τον Tony Silva που βασίζεται στις φυσικές διατροφικές συνήθειες των πουλιών.

Η διατροφή των άγριων παπαγάλων

Η διατροφή των άγριων παπαγάλων βασίζεται σε μια ευρεία ποικιλία τροφών. Σε μια έρευνα που διεξήγαγα στην Αργεντινή, την Παραγουάη και τη νότια Βραζιλία κατά το διάστημα 1985-1989, κατέγραψα πάνω από 59 τροφές που καταναλώνονταν από τους Maximilian Pionus, 61 τροφές που καταναλώνονταν από τους Yellow Winged Amazons και 17 τροφές από τους Sharp-tailed conures, οι τελευταίοι όμως παρατηρήθηκαν περιστασιακά και δεν ήταν το αντικείμενο της έρευνας.

Photo by Tobias Hayashi

Οι τροφές που καταναλώνονταν περιείχαν το υψηλότερο ποσοστό λίπους κατά την περίοδο που τα πουλιά φώλιαζαν. Οι τροφές έτεινε να καταναλώνονται όταν γίνονταν διαθέσιμες και μέχρι να εξαντληθούν, έως ότου κάποια άλλη τροφή να γινόταν στόχος.

Είχα πειστεί ότι και πολλές άλλες τροφές με τις οποίες τρέφονταν οι παπαγάλοι δεν παρατηρήθηκαν, κι ότι από χρονιά σε χρονιά η διατροφή μπορούσε να ποικίλει δραματικά, πιθανόν συντελώντας σε πολύ μεγάλη ή πολύ μικρή αναπαραγωγική επιτυχία. Τα πουλιά ποτέ δεν τρέφονταν με μία μοναδική τροφή, αλλά τρέφονταν κατά κύριο λόγο με κάποια, και συμπλήρωναν το διαιτολόγιο τους με τις άλλες.

Στην έρευνά μου, βρήκα ότι οι παπαγάλοι κατανάλωναν φλοιούς, οφθαλμούς, λοβούς, καρπούς και σπόρους, περιστασιακά και κάποια πηγή πρωτεΐνης (σαύρες ή και νεοσσούς από στρουθιόμορφα πουλιά) και καμιά φορά φρέσκα περιττώματα μαϊμούδων (Howler Monkeys).

Ακόλουθη έρευνα στον Αμαζόνιο κι αλλού, εξακρίβωσαν ότι διαφορετικά είδη, τρέφονται με διαφορετικές τροφές που μόνο αυτά στοχοποιούν. Οι Green Winged Macaws για παράδειγμα τρέφονταν με σκληρούς καρπούς φοινίκων που οι Scarlet Macaws δεν μπορούσαν να σπάσουν. Αυτό επιτρέπει στα δύο είδη να καταλαμβάνουν το ίδιο ενδιαίτημα και να μην ανταγωνίζονται το ένα το άλλο.

Άλλες πηγές τροφών μπορεί να είναι διαθέσιμες για μεγάλο διάστημα μέσα στη χρονιά άλλα να καταναλώνονται μόνο σε συγκεκριμένο στάδιο φωλιάσματος, όπως όταν οι νεοσσοί τους ήταν έτοιμοι να εγκαταλείψουν τη φωλιά, ή όταν οι άλλες πηγές τροφών γίνονταν λιγοστές.

Μερικές τροφές που καταναλώνονταν από τους παπαγάλους, όταν τις δοκίμαζα ήταν πολύ άνοστες. Το φυτό Clusia παράγει ένα λουλούδι που δίνει έναν καρπό, ο οποίος είναι αγαπημένος για τις κονούρες πυρούρα και για τα τουίτ πάροτλετς. Όταν το δοκίμασα, δεν μπόρεσα να καταλάβω τον ενθουσιασμό και την έλξη των παπαγάλων σε αυτόν τον στυφό καρπό.

Οι τοξικές ουσίες, που συγκεντρώνονται απο τα φυτά σε άγουρους καρπούς ώστε να αποθαρρύνονυν τη βρώση τους, δεν είναι εμπόδιο για τους παπαγάλους, που τους τρώνε με μεγάλη ευκολία. Οι παπαγάλοι δεν μπορούν να περιμένουν για τους σπόρους, τους λοβούς ή τους καρπούς να ωριμάσουν διότι τότε θα έχουν να ανταγωνιστούν τις μαϊμούδες, άλλα θηλαστικά κι άλλα είδη πουλιών για την ίδια πηγή τροφής, κι έτσι τους καταναλώνουν όταν είναι πράσινοι, στυφοί, ακόμη και τοξικοί.

Οι παπαγάλοι εξουδετερώνουν τα τοξικά αλκαλοειδή τρώγοντας πηλό, φλοιούς ή κάποια συγκεκριμένα άνθη της οικογένειας Bromeliaceae. Είναι ένα από τα μυστήρια της φύσης το πώς οι παπαγάλοι έμαθαν να καταναλώνουν αυτά τα στοιχεία που δημιουργούν σύμπλοκα με τις τοξίνες, ώστε να αποβάλλονται από το σώμα τους.

Το θέμα της διατροφής των παπαγάλων είναι τόσο περίπλοκο κι εκτενές που θα μπορούσε να αφιερωθεί ολόκληρο βιβλίο σ’αυτό το θέμα, αλλά για λόγους απλότητας, η πληροφόρηση θα μπορούσε να περιληφθεί στο παρακάτω:

Οι παπαγάλοι τρέφονται με τεράστια ποικιλία τροφών

Οι παπαγάλοι τρέφονται με τεράστια ποικιλία τροφών, είναι οπορτουνιστές (τρώνε ότι έχουν διαθέσιμο) αλλά μπορεί να αποφεύγουν συγκεκριμένες τροφές σε συγκεκριμένες περιόδους, και οι διατροφικές ανάγκες των διαφορετικών ειδών ποικίλουν με την εποχή ή το αναπαραγωγικό στάδιο, υποδεικνύοντας ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί μία τροφή ως αποκλειστική για όλους τους παπαγάλους και για όλες τις περιόδους.

Πώς λοιπόν απαντούν αυτές οι πληροφορίες στα ερωτήματα σχετικά με τη διατροφή παπαγάλων, τα οποία δέχομαι πολύ συχνά; Αρχικά, ενώ πολλοί κατασκευαστές πέλλετ διατείνονται ότι η τροφή τους είναι πλήρης διατροφή κι ότι δεν χρειάζεται να ταΐζονται οι παπαγάλοι με τίποτε άλλο, απαντώ ότι οι παπαγάλοι χρειάζονται ποικιλία στη διατροφή τους.

Οι παπαγάλοι μπορούν να επιζήσουν με πέλλετς και νερό, αλλά είναι αυτό το ιδανικότερο για την μακροχρόνια σωματική και πνευματική τους υγεία; Μιας και οι περισσότεροι παπαγάλοι ζουν για πολλά χρόνια, δεν γνωρίζουμε το πώς θα επηρεάσουν οι αποκλειστικές διατροφές με πέλλετς την υγεία τους. Αν παρατηρήσετε έναν άγριο παπαγάλο, θα διαπιστώσετε σύντομα ότι εξερευνούν εξονυχιστικά το περιβάλλον τους για βρώσιμες τροφές κι ότι δαπανούν πολύ χρόνο για να αποσπάσουν ένα φαγώσιμο μόριο από την συγκεκριμένη τροφή.

Ο Glossy cockatoo χρησιμοποιεί ένα βαρύ και στιβαρό ράμφος για να αποσπάσει μικροσκοπικούς σπόρους στο μέγεθος του κεφαλιού μιας καρφίτσας από ένα αυστραλιανό κουκουνάρι. Τα πουλιά αφιερώνουν ώρες στο να δουλεύουν για την τροφή τους. Τα πέλλετς μπορούν να καταποθούν χωρίς κανέναν χειρισμό. Διαβρώνουν έτσι μια φυσική συμπεριφορά, το να περιεργάζονται οι παπαγάλοι την τροφή με τη γλώσσα, να τη στριφογυρνούν στο πόδι τους και να αποσπούν οποιοδήποτε κομμάτι μπορεί να φαγωθεί – κι αυτό πρέπει να έχει κάποιο ψυχολογικό αντίκτυπο στα πουλιά που δεν ταΐζονται τίποτε άλλο εκτός από πέλλετς.

Δευτερευόντως, τα πέλλετς είναι κατασκευασμένα, με μικρές διαφορές, βάσει μελετών που βασίζονται στη διατροφή των πουλερικών. Όμως οι παπαγάλοι είναι πολύ διαφορετικοί από τα κοτόπουλα, τα οποία εκτρέφονται για πολυ βραχύ διάστημα – μερικούς μόνο μήνες για τα κρεατοπαραγωγής και περίπου δύο χρόνια για τα ωοπραγωγής. Οι παπαγάλοι ζουν κατά πολύ περισσότερο, αναπτύσσονται πιο αργά, είναι φωλεόβια και κυρίως δενδρόβια πουλιά – όλα τα εκ διαμέτρου αντίθετα από τα πουλερικά.

Τα πέλλετς στη διατροφή των παπαγάλων;

Μπορούν τα πέλλετς λοιπόν να αποτελούν το σύνολο της διατροφής των παπαγάλων; Η απάντηση είναι προφανής – ΌΧΙ!

Η άλλη ερώτηση, το αν οι παπαγάλοι μπορούν να ευημερήσουν και να αναπαραχθούν με μια διατροφή βασισμένη στους ηλιόσπορους και το μήλο, επίσης χρειάζεται ένα ηχηρό ΟΧΙ, ως απάντηση. Οι ηλιόσποροι και το μήλο είναι άκρως ανεπαρκή για να κρατήσουν ένα πουλί υγιές μακροχρόνια. Μια τέτοια διατροφή θα οδηγήσει σε ελλείψεις θρεπτικών συστατικών και χωρίς αμφιβολία στο να αρρωστήσει ένα πουλί. Τα πέλλετς είναι καλύτερη ως επιλογή από μια διατροφή βασισμένη στον ηλιόσπορο αλλά και ΟΙ ΔΥΟ εκδοχές χρειάζονται σημαντική διεύρυνση.

Τα μίγματα σπόρων μπορούν να ξεπεράσουν κάποιες διατροφικές ανεπάρκειες που προκύπτουν από την διατροφή μόνο με ηλιόσπορο, αλλά το πρόβλημα είναι ότι πολλοί από τους μικρότερους σπόρους φτάνουν στον πάτο της ταΐστρας, όπου παραβλέπονται από τα πουλιά. Σε αυτές τις περιπτώσεις τα πουλιά τρώνε μόνο τους επιφανειακούς σπόρους. Το να προσφέρει κανείς σπόρους επικαλυμμένους με βιταμίνες, είναι άχρηστο κατά τη γνώμη μου, αφού οι παπαγάλοι αποφλοιώνουν τους σπόρους και δεν τρώνε το τσόφλι. Επίσης τα στόματα τους είναι στεγνά, χωρίς σάλιο κι έτσι οι βιταμίνες δεν καταπίνονται.

Διατροφή που βασίζεται σε σπόρους

Για τη διατροφή παπαγάλων που βασίζονται σε σπόρους, η πρόταση μου είναι να προσφέρεται όσο μεγαλύτερη ποικιλία είναι εφικτό και να μην περιορίζονται οι σπόροι κάτω απο το 60% της συνολικής διατροφής. Μικρός ηλιόσπορος, ατρακτυλίδα, κανναβούρι κι αποφλοιωμένα φιστίκια μπορούν να προσφερθούν μια μέρα. Κεχρί, βρώμη, μαύρο σιτάρι, περίλα κ. Α. μια άλλη μέρα. Αν τα πουλιά τους τρώνε, μπορούν να προστεθούν και κολοκυθόσποροι.

Η πρόθεση είναι να δίνουμε όσο μεγαλύτερη ποικιλία γίνεται και να ενθαρρύνονται οι παπαγάλοι να τρώνε τα πάντα. Το πρόβλημα που προκύπτει τότε είναι το να καλυφθούν οι ανάγκες του κάθε είδους. Τα Galahs έχουν εξελιχθεί να τρώνε μικρούς κατά κύριο λόγο σπόρους αγριάδας και γίνονται παχύσαρκα με μια διατροφή με λιπαρούς σπόρους.

Από την άλλη, οι μακάο χρειάζονται μια διατροφή με λιπαρούς σπόρους. Αυτό σημαίνει ότι ο χομπίστας θα πρέπει να παραλλάσσει το μείγμα σπόρων για τα διαφορετικά είδη. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ηλιόσποροι, η ατρακτυλίδα, το κανναβούρι κι οι άλλοι λιπαροί σπόροι θα πρέπει να αποκλειστούν εντελώς από τη διατροφή τους αλλά ότι θα πρέπει να περιοριστούν σημαντικά.

Επιπλέον ένας μεγαλόσωμος μακάο θα δώσει ελάχιστη προσοχή σε μικρούς σπόρους όπως το κεχρί, o λιναρόσπορος και η βρώμη. Η διατροφή παπαγάλων θα πρέπει να περιέχει καρπούς. Σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε οι σπόροι ή τα πέλλετς να αποτελούν παραπάνω από το 60% της διατροφής.
Όσον αφορά το θέμα των καρπών, πάντα έχω τις επιφυλάξεις μου για τις αφλατοξίνες στους καρπούς και κυρίως στα φιστίκια.

Γι’ αυτό προτείνω να ταΐζονται οι παπαγάλοι με αποφλοιωμένα φιστίκια που προορίζονται για ανθρώπινη κατανάλωση. Όταν υπάρχει αμφιβολία, μπορείτε νε ελέγξετε τα φιστίκια ή τους άλλους καρπούς σε ένα εργαστήριο ή σε μια υπηρεσία υεγιονομικού ελέγχου τροφίμων, ή να ψάξετε στο διαδίκτυο για μεθόδους εντοπισμού αφλατοξινών. (Οι αφλατοξίνες δεν είναι ορατές με γυμνό μάτι, ούτε με την όσφρηση ή δοκιμή με τη γεύση.)

H διατροφή παπαγάλων με «φούσκωμα» και μαγείρεμα τροφών όπως τα όσπρια, η οποία δημιουργήθηκε και χρησιμοποιήθηκε εδώ και δεκαετίες από τον Dr Raymond Kray, ταΐζεται ακόμη από κάποιους ιδιοκτήτες παπαγάλων, των οποίων τα πουλιά είναι «αρχαία». (Γνωρίζω 2 Double Yellow Headed Amazons κι έναν Yellow Naped Amazon που ταΐζονται μ’αυτή τη διατροφή για πάνω από 40 χρόνια κι έχουν πολύ καλή συνολική εικόνα υγείας).

Αυτή η διατροφή παπαγάλων περιλαμβάνει ίσα μέρη από φασόλια χάντρες, φρέσκο ή κατεψυγμένο καλαμπόκι, σκυλοτροφή και καφέ ρύζι. Η ανησυχία μου είναι τα υψηλά επίπεδα του σιδήρου που μπορεί να αποδειχθούν θανατηφόρα σε κάποια είδη όπως και η μόλυνση από παθογόνα είναι ένας συνεχής κίνδυνος.

Η θέση μου είναι ότι όλα τα παραπάνω, με κάποιες μετατροπές μπορούν να αποτελέσουν τη βάση για μια διατροφή εκτροφής ή και συντήρησης. Όπως και με τους σπόρους, τα πέλετς μπορούν να αποτελέσουν το 60% της διατροφής. Το υπόλοιπο θα πρέπει να συμπεριλμβάνει άλλες τροφές που θα περιγραφούν παρακάτω.

Πολλοί αναγνώστες μάλλον ήδη θα σκέφτονται ότι οι παπαγάλοι τους δεν θα φάνε τίποτε άλλο παρά μόνον σπόρους ή πέλετς. Λαμβάνω αρκετά μηνύματα με αυτή την παραδοχή, αλλά απλώς δεν μπορώ να δεχτώ αυτό το επιχείρημα. Όταν ήμουν παιδί, μισούσα το σπανάκι και τη μπριζόλα, αλλά όταν αυτά τα δύο τρόφιμα σερβίρονταν για φαγητό, είχα δύο επιλογές, είτε να πεινάσω είτε να τα φάω. Και τα έτρωγα.

Η διαφορά είναι ότι οι παπαγάλοι μπορεί να είναι επίμονοι. Μπορεί να απορρίπτουν τις άλλες τροφές αρχικά, αλλά η επιμονή πάντα φέρνει αποτελέσματα. Στα παραπάνω από 40 χρόνια ως εκτροφέας, δεν έχω βρεί ακόμη ούτε έναν παπαγάλο που να μην έχω δελεάσει να δεχτεί μια ευρύτερη διατροφή.

Εμπλουτισμός της διατροφής των παπαγάλων;

Τι μπορεί λοιπόν να χρησιμοποιηθεί για να εμπλουτιστεί η διατροφή παπαγάλων; Η λίστα είναι πολύ μεγάλη και μπορεί να περιλαμβάνει τροφές που μπορούν να βρεθούν μόνο σε συγκεκριμένες περιοχές. Για παράδειγμα ταΐζουμε στα πουλιά μας τους καρπούς του φυτού Spondias mombin. Λατρεύουν τον καρπό και παίζουν με τον πυρήνα για αρκετές ώρες. Αλλά αυτός ο καρπός δεν είναι διαθέσιμος παντού.

Εγώ πάλι, δεν μπορώ να καλλιεργήσω πικραλίδες ή να παράξω καρπούς τριανταφυλλιάς στην πολύ υγρή Νότια Φλόριντα όπου μένω, αλλά χομπίστες στις βορειότερες ΗΠΑ και στην Ευρώπη μπορούν να προσφέρουν αυτές τις άριστες τροφές στα πουλιά τους.

Πολλά ζιζάνια, τα οποία απεχθάνονται όσοι διατηρούν κήπους, μπορεί να αποτελέσουν εξαιρετικές τροφές. H στελάρια, η πικραλίδα, το πεντάνευρο (πλαντάγκο) και αρκετά άλλα μπορούν να προσφέρονται ολόκληρα ακόμη και με τις ρίζες. (Μπορείτε να βρείτε στο διαδίκτυο ολόκληρη τη λίστα με τα ζιζάνια που είναι ασφαλή να ταΐστούν στα πουλιά). H μόνη επισήμανση είναι να προέρχονται από περιβάλλον απαλλαγμένο από χημικά και λιπάσματα.

Τα καλλιεργούμενα φρούτα έχουν δημιουργηθεί για να καλύπτουν τις ανθρώπινες γευστικές απαιτήσεις. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να είναι γλυκά στη γεύση τους. Για παράδειγμα, πολλές σημερινές, καλλιεργούμενες ποικιλίες μήλου περιέχουν μέχρι και 160 γρ σακχάρων ανά κιλό φρούτων. Μόλις πριν από 50 χρόνια, το περιεχόμενο σε σάκχαρα ήταν λιγότερο από το μισό. Αν εξετάσετε τα άγρια φρούτα που τρώνε οι παπαγάλοι, ελάχιστα είναι αυτά που είναι πλούσια σε σάκχαρα και πολύ σπάνια βρίσκονται στο μέγιστο της περιεκτικότητάς τους σε σάκχαρα.

Τα καλλιεργούμενα φρούτα θα πρέπει να συμπεριλαμβάνονται στη διατροφή των παπαγάλων, αλλά να επιλέγετε ποικιλίες που δεν είναι σαν «πακέτα ζάχαρης». Αυτό σημαίνει να ψάχνετε για παλιές καλλιεργούμενες ποικιλίες ή γι’αυτές που προορίζονται για μαγείρεμα. Τα τροπικά φρούτα είναι άριστα. Πολλά μπορεί να έχουν υψηλά επίπεδα σακχάρων αλλά είναι διατροφικά ανώτερα απο αυτά του εύκρατου κλίματος, κι αυτό κατά τη γνώμη μου δικαιολογεί τη χρήση τους. Μάνγκο, παπάγια, αβοκάντο, φραγκόσυκα, καραμπόλα κ. Α. είναι όλα κατάλληλα.

Τα λαχανικά είναι εξαιρετικές συμπληρωματικές τροφές για παπαγάλους σε αιχμαλωσία και προτιμώνται απ’ότι τα φρούτα. Καυτερές πιπεριές, μπάμιες, καρότα, μπρόκολα, φρέσκα μπιζέλια, καλαμπόκι με τη ρόκα, κολοκύθα, γλυκοπατάτες, τζικάμα και πολλά ακόμη θα πρέπει να περιλαμβάνονται στο μενού. Oι πρασινάδες θα πρέπει παρομοίως να είναι διαθέσιμες.

Προειδοποιήσεις σχετικά με τα λαχανικά

Υπάρχουν δύο προειδοποιήσεις σχετικά με τα λαχανικά: μερικά φυλλώδη (σπανάκι, σέσκουλο, πατζαρόφυλλα και λαχανίδες) περιέχουν οξαλικές ενώσεις που μπορεί να επηρεάσουν την πρόσληψη του ασβεστίου και θα πρέπει γι’αυτό να δίνονται σε περιορισμένες ποσότητες (όχι όμως να αποκλείονται), όπως και κάποια λαχανικά είναι καλύτερα να προσφέρονται μαγειρεμένα.

Το Β καροτένιο αυξάνεται στα καρότα όταν μαγειρευτούν και τα σταυρανθή (μπρόκολα, κουνουπίδια και λαχανάκια βρυξελλών) χάνουν την ικανότητα παρεμπόδισης του θυρεοειδούς όταν θερμαίνονται. Ο ατμός είναι ο καλύτερος τρόπος μαγειρέματος, αλλά και ο βρασμός είναι εντάξει, αρκεί να μην μαγειρεύονται τα λαχανικά μέχρι να λιώσουν. Όταν βράζετε λαχανικά μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το ίδιο νερό για να βράσετε ρύζι ή ζυμαρικά.

Άλλες τροφές που μπορούν να συμπεριληφθούν στη διατροφή

Άλλες τροφές που μπορούν να συμπεριληφθούν στη διατροφή των παπαγάλων είναι τα ζυμαρικά ολικής άλεσης, το ρύζι, τα φασόλια (μερικά όπως τα μαύρα και η φάβα, χαλούν νωρίτερα απ’ ότι τα φασόλια χάντρες ή τα ρεβίθια), κουσκούς, κινόα κ. Α. Ψωμί ολικής άλεσης, ψωμί για παπαγάλους (μπορείτε να βρείτε συνταγές στο ίντερνετ), φιστικοβούτυρο (αλειμμένο στο ψωμί) ακόμη και συγκεκριμένα δημητριακά που χρησιμοποιούμε για το πρωινό μας, είναι κατάλληλα για τα πουλιά – τα τελευταία να μην περιέχουν ζάχαρη ή λιπαρά και θα πρέπει να είναι ολικής άλεσης.

Η βλάστηση αλλάζει τη σύνθεση των σπόρων και τους καθιστά διατροφικά ανώτερους. Φυτρώνουμε σπόρους (συμπεριλαμβανομένων των ηλιόσπορων και της ατρακτυλίδας), μπιζέλια, φακές, πράσινα φασόλια και τα πουλιά γενικότερα τρώνε πρώτα αυτές απ’ ότι άλλες τροφές. Άνθη, φρέσκα κλαδιά, φυσικές τροφές (καρποί φοινίκων, λοβοί κτλ), πράσινο κεχρί σε τσαμπιά κ. Α. μπορούν να προστεθούν στη διατροφή των παπαγάλων, αρκεί να προέρχονται από περιβάλλον καθαρό από χημικά.

Προσοχή στα φρούτα, λαχανικά και τις μαγειρεμένες τροφές

Όταν ταΐζουμε φρούτα, λαχανικά και μαγειρεμένες τροφές, πρέπει να έχουμε κατά νου δύο σημαντικά πράγματα: αλλοιώνονται κι έτσι θα πρέπει να αφαιρούνται σε ένα εύλογο διάστημα όπως και το ότι μπορεί να προσελκύσουν ιπτάμενα έντομα.

Παρέχουμε σπόρους ή πέλετς στο δεύτερο τάισμα, με το πρώτο τάισμα είναι με εναλλαγές η μακροσκελής λίστα που αναφέρθηκε πιο πάνω, και προσφέρεται σε δοχεία τα οποία αφαιρούνται μετά από 2 ώρες. Οι εξαιρέσεις είναι τα άνθη, τα κλαδιά και οι φυσικές τροφές, τα οποία μπορούν να αφεθούν να παραμείνουν μέσα στο κλουβί.

Η καθημερινή εναλλαγή πρέπει να γίνεται ώστε να παρέχουμε την ποικιλία στα πουλιά. Πώς λοιπόν θα κάνουμε ένα πουλί να φάει κάτιε ενώ αρνείται να φάει οτιδήποτε άλλο πέρα από σπόρους ή πέλετς; Η τροφή τους θα πρέπει να αφαιρείται το βράδυ, και τα φρούτα ή τα λαχανικά να προσφέρονται νωρίς το πρωί, οι μαγειρεμένες τροφές καλό είναι να προσφέρονται ενώ είναι ακόμη ζεστές, γεγονός το οποίο συχνά αυξάνει το ενδιαφέρον και τη γευστικότητα. Αυτή η τροφή θα πρέπει να αφήνεται εκεί για δύο ώρες.

Είναι σημαντικό το να προσφέρονται οι νέες τροφές το πρωί. Τα πουλιά θα είναι πεινασμένα εκείνη την ώρα και περισσότερο δεκτικά στο να δοκιμάσουν καινούριες τροφές. Τα φρούτα και τα λαχανικά θα πρέπει να προσφέρονται κομμένα όπως και θα πρέπει να κρατούν τη συνοχή τους – οι πολτοί σπάνια τρώγονται. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον John Stoodley που μου πρότεινε να ταΐζω τα πουλιά μου με ένα μείγμα πολτών, λαχανικών και φρούτων.

Οι παπαγάλοι είχαν μάθει να τρώνε μια τεράστια ποικιλία τροφών αλλά αμέσως απέρριψαν να φάνε τον αδιάκριτο πολτό. Όταν κρατιόνταν η συνοχή των υλικών, τότε τα πουλιά έτρωγαν το μίγμα των πολτών, των λαχανικών και των φρούτων. Τα έντονα χρώματα ελκύουν τους παπαγάλους και θα πρέπει να προσφέρονται στο ημερήσιο μείγμα. Το πορτοκαλί, το κίτρινο και το κόκκινο είναι πολύ πιο ελκυστικά σαν χρώματα για τους παπαγάλους απ’ ότι το καφέ και το πράσινο. Τα καρότα και τα παντζάρια είναι πολλές φορές οι πρώτες τροφές που θα καταναλώσει ένας παπαγάλος.

Βιολογικά και Γενετικά Τροποποιημένα τρόφιμα

Τέλος υπάρχει το θέμα σχετικά με τα βιολογικά και τα Γ. Τ. (γενετικά τροποποιημένα) που θα πρέπει να σκεφτούμε. Όταν είναι δυνατόν προσπαθώ να ταΐζω τα πουλιά μου με βιολογικά προϊόντα, αλλά δεν είναι όλα τα προϊόντα διαθέσιμα από πηγές βιολογικής γεωργίας. Πολλές φορές χρειάζεται να είμαι ελαστικός σε αυτό το θέμα, διότι μερικά τρόφιμα που είναι διαθέσιμα σε εμένα στο Μαϊάμι (μπραζίλ νατς) δεν έχουν πιστοποιημένη βιολογική πηγή προέλευσης.

Τα Γ. Τ. είναι σύμφωνα με το Υπουργείο Υγείας τον Η. Π.Α. υγιή, αλλά εγώ δεν έχω πειστεί και τα αποφεύγω γενικότερα με κάθε κόστος. Αυτές είναι προσωπικές επιλογές. Θέλω για τα πουλιά μου ότι θα ήταν καλό και για εμένα. Κατά το τάισμα να είστε δημιουργικοί, ανοιχτόμυαλοι και να καταβάλετε την περισσότερη ενέργειά σας. Τα πουλιά σας θα είναι υγιέστερα κι αν προορίζονται για αναπαραγωγή θα είναι πολύ πιο παραγωγικά.

Υπάρχουν πολλές παρεξηγήσεις σχετικά με τον αλμπινισμό των καναρινιών, παρόλο που με το πέρασμα των χρόνων, πολλά εκτροφικά περιοδικά έχουν εκδώσει άρθρα για τον αλμπινισμό των πτηνών γενικά.

Η επιστημονική έρευνα του τελευταίου αιώνα, έδειξε πως στα πουλιά υπάρχουν τουλάχιστον δύο κύριοι τύποι αλμπινισμού, ο αυτοσωματικός υπολειπόμενος αλμπινισμός και ο φυλοσύνδετος υπολοιπόμενος αλμπινισμός. Αυτό ισχύει για τα κοτόπουλα, ορτύκια, παπαγαλάκια budgie, Love Birds και πολλά άλλα είδη πτηνών. Πάντως, το πρόβλημα είναι πως στα είδη των ψιττακοειδών που δεν έχουν καθόλου φαιομελανίνη, η αναγνώριση του αλμπινιμσμού είναι πιο εύκολη από ότι στα είδη των σπιζών τα οποία έχουν φαιομελανίνη στο φτέρωμα τους.

Η παραδοσιακή ιδέα που έχουν πολλοί άνθρωποι σχετικά με τον αλμπινισμό, αφορά σε θηλαστικά με άσπρα μαλλιά και κόκκινα μάτια ή άσπρα πουλιά με κόκκινα μάτια. Από επιστημονική άποψη αυτή είναι λάθος ιδέα και πρέπει να δούμε το θέμα με πιο ευρεία ματιά.

Μετά από προσεκτική εξέταση των επιστημονικών δεδομένων σε αυτό το θέμα, γίνεται ξεκάθαρο πως ο αλμπινισμός γνωρίζει πολλές χρωματικές αποχρώσεις και είναι πιο περίπλοκος από όσο νομίζουμε. Σε σε σχετικά συγγράμματα ο αλμπινισμός διαιρείται σε δύο κύριες ομάδες:

• Τον θετικό στην Τυροσίνη αλμπινισμό (Ty-pos).
• Τον αρνητικό στην Τυροσίνη αλμπινισμό (Ty-neg).

Η Τυροσινάση είναι ένα ένζυμο που περιέχει χαλκό και η σύνθεση της περιέχει πάνω από 500 διαφορετικά αμινοξέα και καταλύτες στα αρχικά βήματα της σύνθεσης της μελανίνης (μελανογένεση). Στην Τυροσινάση των θηλαστικών, ο αριθμός των αμινοξέων έχει καθοριστεί στα 533 και στα ωάρια στα 540. Ακόμα και τα ψάρια χρειάζονται Τυροσινάση για την παραγωγή χρωστικής. Ο αριθμός αμινοξέων στην Τυροσινάση των πτηνών είναι 529.

Το γονίδιο που κωδικοποιεί τη σύνθεση Τυροσίνης, είναι αυτοσωματικό υπολοιπόπενο στα θηλαστικά καθώς επίσης και στα πτηνά και επιστημονικά ονομάζεται c-locus. Αυτό είναι γνωστό εδώ και καιρό στην επιστημονική βιβλιογραφία και τα καναρίνια δεν αποτελούν εξαίρεση στον κανόνα. Η διαφορά ανάμεσα στον Ty-pos και Ty-neg αλμπινισμό, είναι πως στον αλμπινισμό Ty-pos μπορεί να παρατηρηθεί μεγαλύτερη από το φυσιολογικό δραστηριότητα Τυροσίνης, σε αντίθεση με τον Ty-neg αλμπινισμό όπου έχει βρεθεί χαμηλότερη ή ακόμα και σχεδόν καθόλου δραστηριότητα.

Το ερώτημα που μας απασχολεί είναι πώς είναι δυνατόν ένα άτομο, σε αυτή την περίπτωση ένα πτηνό, να παρουσιάζει μεγαλύτερη του φυσιολογικού δραστηριότητα Τυροσίνης και παρόλα αυτά να εμφανίζει φαινότυπο αλμπινισμού. Προκειμένου να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα θα πρέπει να κάνουμε μια περιληπτική ανάλυση όλης της διαδικασίας χρωματισμού (μελανογέννησης).

Το Μελανοκύτταρο ή Χρωστικό Κύτταρο είναι το πιο καλά μελετημένο κύτταρο στην κυτταρική βιολογία. Η χρωστική σύνθεση είναι μια διαδικασία που βρίσκεται εξ ολοκλήρου κάτω από γενετικό έλεγχο και αυτό το κάνει ιδιαίτερα ενδιαφέρον για τους επιστήμονες, επειδή με αυτό τον τρόπο μπορούν να μελετήσουν παράλληλα την κληρονομικότητα σε σχέση με τις ενζυματικές διαδικασίες.

Μέσα από χρόνια έρευνας και επιστημονικών συγγραμμάτων, σε σχέση με την σύνθεση χρωστικών, είναι τώρα δυνατόν να έχουμε καλύτερη κατανόηση της διαδικασίας που οδηγεί σε φυσιολογική και μη φυσιολογική χρωμάτωση, από τις οποίες η τελευταία μπορεί να εκδηλωθεί ως τύπος αλμπινισμού. Ένας χρωστικός κόκκος, επίσης γνωστός ως Μελανόσωμα, αποτελείται βασικά από μία άχρωμη δομή που συντίθεται από έναν αριθμό διαφορετικών πρωτεϊνών. Αυτές οι δομές παράγονται από το ενδοπλασματικό δίκτυο, που είναι συγκεκριμένο τμήμα του μελανοκυττάρου. Η παραγωγή αυτών των άχρωμων δομών ελέγχεται από περισσότερα από ένα γονίδια, κάθε ένα από τα οποία αφορά την παραγωγή αυτών των πρωτεϊνών.

Ένα γονίδιο εκτίθεται με την μετάλλαξη, με άλλα λόγια, αν με τη μετάλλαξη ένα χρωστικό γονίδιο αποτυγχάνει εντελώς ή εν μέρει να παραδώσει το γονιδιακό του προϊόν σε μια συγκεκριμένη διαδικασία, η διαδικασία μπορεί να συνεχιστεί μόνο τμηματικά ή δε μπορεί να συνεχιστεί καθόλου και ως αποτέλεσμα, αυτό θα φανεί δραματικά στον φαινότυπο του ατόμου.

Αν κατά τη διάρκεια παραγωγής της πρωτεϊνικής δομής ενός μελανοσώματος (χρωστικού κόκκου) μια από τις απαραίτητες πρωτεΐνες πάσχει από μετάλλαξη ενός γονιδίου, το αποτέλεσμα θα είναι μικρότερη ανάπτυξη της δομής και θα έτσι αυτή θα είναι παραμορφωμένη και μικρή. Αυτό θα εμποδίσει τον σχηματισμό κανονικής χρωστικής στο επόμενο βήμα, καθώς δε θα υπάρχει σχεδόν καθόλου μαύρος χρωματισμός στη δομή και το αποτέλεσμα θα είναι ένας τύπος Τυροσίνης θετικού αλμπινισμού (Ty-pos).

Ο αλμπινισμός στα καναρίνια

Υπάρχει μεν Τυροσίνη αλλά ή όλη διαδικασία έχει διαταραχτεί από ελαττωματικές, μη ολοκληρωμένες δομές, κάτι που προκλήθηκε από την μετάλλαξη ενός εκ των πολλών γονιδίων που παίρνουν μέρος στην χρωστική σύνθεση. Το πόσα τέτοια γονίδια υπάρχουν στα καναρίνια είναι ευνόητο. Το Φαιό και το αλληλόμορφο του το Τοπάζιο, το Οπάλ και το αλληλόμορφο του ο Όνυχας, το Υπολοιπόμενο λευκό, Κυρίαρχο λευκό, Ivory, Cinnamon, Σατινέ και το αλληλόμορφο του Αχάτης, είναι σημαντικοί υποψήφιοι και όλα συμμετέχουν στην πραγματοποίηση του πιο πετυχημένου φαινότυπου με την ονομασία Άγριος-Τύπος.

Συγκεκριμένοι παράγοντες στα καναρίνια όπως Παστέλ, Οπάλ, Ονυχας ή αραιώσεις σε παπαγαλάκια θα πρέπει να θεωρούνται ως παράγοντες διανομής μελανίνης και δρουν ανεξάρτητα από την παραγωγή μελανίνης (μελανογέννεση). Επιδρούν σε αυτή τη διαδικασία ως ένας έμμεσος τρόπος με τον οποίο τα χρωστικά συμπλέγματα και συχνά δημιουργείται ο σχηματισμός μεγαλομελανοσωμάτων (γιγάντιοι κόκκοι), που είναι πιθανό αποτέλεσμα της παρεμπόδισης απόθεσης μελανίνης.

Στα καναρίνια η αρχική μετάλλαξη του κόκκινου ματιού η επονομαζόμενη Van Haaf, θα μπορούσε να είναι η πρώτη υποψήφια της μετάλλαξης του γονιδίου locus, με συμμετοχή στην παραγωγή δομής πρωτεϊνών. Το αντίστοιχο στα παπαγαλάκια είναι η pale fallow.

Η σχεδόν πλήρης εξαφάνιση της φαιομελανίνης στην μετάλλαξη "Van Haaf", πλέον γνωστή ως "Eumo", είναι εξηγήσιμη. Οι κόκκοι φαιομελανίνης έχουν περιγραφεί από την επιστημονική βιβλιογραφία ως άμορφοι, δηλαδή δεν παρουσιάζουν κάποιο συγκεκριμένο σχήμα ή μοντέλο. Αυτό σημαίνει πως οι αρχικοί κόκκοι φαιομελανίνης (φαιομελανόσωμα) είναι πολύ μικρότεροι από τους κόκκους Ευμελανίνης (ευμελανόσωμα) και οι δομές τους έχουν ένα τυχαίο μοντέλο, δηλαδή τυχαίο σχήμα, σε αντίθεση με τους κόκκους Ευμελανίνης που είναι αναγνωρίσιμοι, στρογγυλοί ή οβάλ, σε σχήμα ράβδου και κάποιες φορές ακόμα και σε σχήμα βελόνας.

Είναι κατανοητό πως η μετάλλαξη που παρεμβαίνει στο σχηματισμό των δομών μελανίνης, επηρεάζει την ήδη άτακτη παραγωγή δομών των κόκκων φαιομελανίνης, ενώ τις περισσότερες και πολύ μεγαλύτερες δομές από κόκκους Ευμελανίνης, σε κάπως μικρότερο βαθμό. Το αποτέλεσμα είναι ο φαινότυπος Eumo στα καναρίνια και pale fallow σε είδη παπαγάλων. Ακόμα και στα κοτόπουλα υπάρχει παρόμοια μετάλλαξη.

Στα Φαιό καναρίνια η κατάσταση είναι αντεστραμμένη. Ο σχηματισμός Ευμελανίνης είναι σημαντικά επηρεασμένος ενώ ο σχηματισμός φαιομελανίνης είναι σχεδόν ανεπηρέαστος. Αυτό είναι επίσης εξηγήσιμο. Ήδη από το 1962 ο Cleffmann έδειξε ότι η παραγωγή της φαιομελανίνης εξαρτάται σημαντικά λιγότερο από την δραστηριότητα Τυροσίνης, από ότι στην παραγωγή Ευμελανίνης.

Η μειωμένη δραστηριότητα τυροζινάσης που σχετίζεται με την παρουσία υψηλών επιπέδων κυστεϊνης, οδηγεί σε φαιομελανογενεση. Ωστόσο, ακόμη και σε χαμηλότερα επίπεδα κυστεΐνης, η μειωμένη συγκέντρωση Τυροσίνης ευνοεί τη σύνθεση της φαιομελανίνης.

Η μετάλλαξη Φαιό στα καναρίνια, είναι στην πραγματικότητα αυτοσωματική υπολειπόμενη (NSL) Ινο και γνωρίζουμε σήμερα ότι η μετάλλαξη αυτή αντιπροσωπεύει το λεγόμενο C-locus (γονίδιο που κωδικοποιεί την παραγωγή της Τυροσίνης) σε σπίζες και συναφή είδη. Η εμφάνιση του αλληλόμορφου Τοπάζιο επιβεβαιώνει την άποψη αυτή.

Επίσης στα κοτόπουλα, αρκετά αλληλόμορφα είναι γνωστά για το NSL ino locus και σε αυτά τα πουλιά είναι κυρίως επηρεασμένη η Ευμελανίνη. Επειδή αφορά μια μετάλλαξη που επηρεάζει την δραστηριότητα της Τυροσίνης, το ένζυμο κλειδί στην μελανογέννεση, μιλάμε για αλμπινισμό Τυροσίνης αρνητικής (Ty-neg).

Από την άλλη, σε φυλοσύνδετο αλμπινισμό, μιλάμε για Τυροσίνη θετικού (Ty-pos) αλμπινισμού. Το καναρίνι Σατινέ είναι ένα ξεκάθαρο παράδειγμα αυτού του τύπου αλμπινισμού. Αυτά τα πουλιά δεν είναι εντελώς άχρωμα αλλά το Φαιό καθώς επίσης και η Ευμελανίνη είναι σημαντικά μειωμένες.

Μικροσκοπική εξέταση ηλεκτρονίων των φτερών με φυλοσύνδετο αλμπινισμό, έδειξε πως στην πραγματικότητα υπάρχουν πολύ μικρές ποσότητες αφύσικης Ευμελανίνης στον φλοιό αυτών των φτερών. Πάντως, με εντυπωσίασε πως ή ποσότητα κόκκων είναι μειωμένη κατά περίπου 95% και πως οι κόκκοι που υπάρχουν είναι πολύ μικροί και επιπλέον ιδιαίτερα παραμορφωμένοι αλλά εξακολουθούν να παρουσιάζουν φυσιολογικό μαύρο χρώμα.

Η παρουσία αυτών των χρωματικών ιχνών, έχει ως αποτέλεσμα τον αντικατοπτρισμό στο φτέρωμα, για παράδειγμα στα παπαγαλάκια, στα κοτόπουλα και στα ορτύκια καθώς επίσης και στα καναρίνια Σατινέ που δημιουργούν ακαθόριστα σημάδια γραμμώσεων στα φτερά πτήσης και στη ράχη.

Ο αχάτης, ένα αλληλόμορφο του Σατινέ, είναι πολύ λιγότερο επηρεασμένο και οι μελανίνες που ήδη υπάρχουν, είναι εμφανώς ορατές, κυρίως η Ευμελανίνη και φαιομελανίνη σε μικρότερο βαθμό. Μιλώντας για αυτές τις μεταλλάξεις, η σύγκριση στον φυλοσύνδετο αλμπινισμό στα παπαγαλάκια είναι αναπόφευκτη.

Όμως αυτή, είναι μια ασυνήθιστη αλληλουχία διότι είναι γνωστό πως το φυλοσύνδετο ino-locus έχει έναν αρκετά υψηλό ρυθμό μετάλλαξης, πράγμα που αποδεικνύεται από τις πολλές μεταλλάξεις που εμφανίζονται σε αιχμάλωτα πτηνά. Είναι όμως πιθανό, το καναρίνι Σατινέ να υπήρχε νωρίτερα, αλλά να μην αναγνωριζόταν ως τέτοιο ίσως λόγο χρώματος.

Με την ευκαιρία, να πω πως κάποια στιγμή είχα υποθέσει πως τα παπαγαλάκια με sl-clearbody θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως μια πιθανή μετάλλαξη του SL ino-locus, πράγμα που θα μπορούσε να ισχύει και για τα καναρίνια Αχάτες.

Έπειτα από κάποια αναζήτηση στη βιβλιογραφία, ανακάλυψα πως η ονομασία "Αχάτης" υπάρχει από το 1712 και περιγράφεται ως "Αχάτης με κόκκινα μάτια". Έχω σοβαρές αμφιβολίες για το αν πρόκειται για αληθινό Αχάτη ή όχι, διότι ο πραγματικός Αχάτης δεν έχει κόκκινα αλλά σκούρα μάτια. Πιθανόν να επρόκειτο για Σατινέ που ονομάστηκαν Αχάτες, ελλείψει μιας καλύτερης ονομασίας.

Το 1853, ο Jules Janin έγραψε σχετικά με αυτό το χρώμα: Ο Αχάτης (agate) είναι συνήθως ομοιόμορφο χρώμα, ωστόσο υπάρχουν κάποια είδη τα οποία έχουν μια πιο ανοιχτόχρωμη ή πιο σκούρα απόχρωση". Αυτή θα μπορούσε να είναι μία από τις πρώτες περιγραφές του "crossing-over" μεταξύ του Cinnamon και Σατινέ που κάνει τη διαφορά μεταξύ του λεγόμενου "Ξεπλυμένου-Σατινέ" και του "Χρωματισμένου-Σατινέ".

Τι ήξεραν οι άνθρωποι για το φαινόμενο της διασταύρωσης το 1853; Μάλλον τίποτα, διότι το φαινόμενο του crossing-over δεν είχε ανακαλυφθεί και περιγραφεί μέχρι το 1915 από τον T.H. Morgan και η ύπαρξη και αποκρυπτογράφηση του DNA, δεν έγινε μέχρι το 1953 από τους Watson και Crick. Ας επιστρέψουμε όμως σε κάτι βασικό. Το φυσικό χρώμα των ζωντανών οργανισμών ή αλλιώς τη μελανογένεση.

Υπάρχουν τουλάχιστον δύο σημαντικά ένζυμα που εμπλέκονται στη σύνθεση του χρώματος. Δεδομένου ότι η φύση και η σύνθεση αυτών των ενζύμων δεν έχει κατανοηθεί πλήρως, αναφερόμαστε σε αυτά ως "Τυροσυνη Συναφών Πρωτεϊνών" ή αλλιώς TRP-1 και TRP-2. Με την πρώτη ματιά, αυτά μπορεί να είναι αόριστων γονιδιακών τόπων, αλλά παίζουν σημαντικό ρόλο στην μελανογένεση.

Αυτοί οι δύο γονιδιακοί τόποι εντοπίζονται και στα θηλαστικά. Αν ένας από αυτούς μεταλλαχθεί, το αποτέλεσμα θα είναι καφέ Ευμελανίνη αντί για μαύρη. Στα καναρίνια "Cinnamon" η μετάλλαξη αυτή είναι φυλοσύνδετη όπως ακριβώς και σε άλλα είδη πτηνών. Ωστόσο, στην ποικιλία budgerigar, η καφέ Ευμελανίνη κληρονομείται φυλοσύνδετα αλλά και ως αυτοσωματικά υπολοιπόμενη (autosomal recessive). Περιπτώσεις αυτοσωματικά υπολοιπόμενης καφέ Ευμελανίνης έχουν παρατηρηθεί στην Αυστραλία και τις Η. Π.Α, αν και είναι εξαιρετικά σπάνιες.

Αυτό θα μπορούσε να αποδείξει ότι η ανάπτυξη της χρωστικής εκτελείται αναλόγως σε θηλαστικά και πουλιά. Σε ανθρώπους, μια μετάλλαξη του τύπου ΤΚΡ-1 ή TRP-2 οδηγεί σε ένα είδος αλμπινισμού που ονομάζεται "καφέ" αλμπινισμός και έχει παρατηρηθεί σε λαούς της Αφρικής. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν καστανά (σοκολατί) μαλλιά και λευκό δέρμα αντί για μαύρο. Το κανελί χρώμα των πτηνών θα μπορούσε συνεπώς, να ληφθεί ως ένα είδος αλμπινισμού.

Η συχνή διασταύρωση φυλοσύνδετων Cinnamon καναρινιών με καναρίνια Σατινέ, δημιούργησε τα καναρίνια "Cinnamon-Σατινέ" και η συχνή διασταύρωση των Cinnamon και Αχατών δημιούργησε τα καναρίνια γνωστά ως "Isabel". Κατά τον ίδιο τρόπο, τα budgerigars παράγουν ένα είδος Cinnamon, γνωστό ως "lacewings" το οποίο μπορεί επίσης να βρεθεί και σε άλλα ψιττακόμορφα.

Μελετώντας πολλά αρχεία αναπαραγωγής, είμαστε πλέον σε θέση να γνωρίζουμε πως το φυλοσύνδετο Cinnamon locus στα κανάρια, έχει μεγάλη απόσταση από το Σατινέ locus Morgan σε αντίθεση με το Cinnamon και ino loci στα παπαγαλάκια και άλλα ψιτακόμορφμα. Είναι αξιοσημείωτο και ολοφάνερο σε budgerigars, πως ο φυλοσύνδετος ino παράγοντας δεν έχει τη δυνατότητα να αποκρύψει τον παράγοντα Cinnamon εντελώς. Από την άλλη, θα μπορούσαμε να πούμε πως δύο τύποι φυλοσύνδετου αλμπινισμού, βασίζονται σε ένα όμοιο χρωμόσωμα και δεν έχουν τη δυνατότητα να αποκρύψουν το ένα το άλλο σε παρουσία πολύ υψηλών επιπέδων δραστηριότητας Τυροσίνης, που πιθανόν εισήγαγε ή δράση του ino-locus.

Στα καναρίνια υπάρχουν δύο ξεχωριστοί τύποι αλμπινισμού, ο θετικός στην Τυροσίνη (Ty-pos) και ο αρνητικός στην Τυροσίνη (Ty-neg). Οι Ty-neg σε καναρίνια είναι το Φαιό και το αλληλόμορφο του το Τοπάζιο. Τα Φαιό αντιπροσωπεύουν μια μετάλαξη του γονιδίου-locus που κρυπτογραφεί την Τυροσίνη c-locus στα θηλαστικά που μετονομάστηκε ως a-locus (όπου το a σημαίνει αυτόσωμος αλμπινισμός).

Το Φαιό σαν τύπος είναι "a/a", το "τοπάζιο" είναι "a tz/a tz". Διασταυρώνοντας το Φαιό και το τοπάζιο θα οδηγηθούμε σε έναν αποδεδειγμένο φαινότυπο με τύπο "a/a tz". Τα φυλοσύνδετα Σατινέ είναι τα "ty-postino" στα καναρίνια. Ο τύπος Z ino/Z ino αναφέρεται στους πετεινούς και ο τύπος Z ino/W στις κότες. Το είδος Αχάτης είναι αλληλόμορφο του Σατινέ όπως και ο τύπος Z inoag/Z inoag στους κόκορες.

Ελπίζω να μπόρεσα να διευρύνω την άποψη ορισμένων αναγνωστών σε σχέση με το πρόβλημα της κατανόησης του αλμπινισμού των πτηνών.

Η μετάλλαξη Παστέλ στα καναρίνια χαρακτηρίζεται από τη μείωση της μελανίνης. Αναφέρεται και ως δεύτερος παράγοντας αραίωσης των ευμελανινών, χωρίς δράση επί της φαιομελανίνης.

Μαύρο Παστέλ
Καφέ Παστέλ
Αχάτης Παστέλ
Ιζαμπέλ Παστέλ

Η μετάλλαξη παστέλ

Η Παστέλ είναι μία ακόμη φυλοσύνδετη, υπολειπόμενη μετάλλαξη που αλλάζει ολόκληρο το σχέδιο στο πτέρωμα του καναρινιού, μειώνοντας την ένταση του Μαύρο μετατρέποντάς το σε γκρι ανθρακί, χωρίς να προκαλεί αποχρωματισμό στα φτερά και στην ουρά.

Τα πόδια, τα νύχια και το ράμφος πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο σκούρα και να πλησιάζουν στο μαύρο.

Μαύρο παστέλ

Μαύρο παστέλ κίτρινο έντονου/κίτρινο ιβουάρ

Στη φωτογραφία, Μαύρο Παστέλ Κίτρινο Έντονου και μη Έντονου. Καναρίνια Μαύρο Παστέλ Κίτρινο Έντονου και Χιονέ | Photo: Dirk De Schinkel, Εκτροφέας: Bruno Van Gompel

Μαύρο Παστέλ Κίτρινο μη Έντονου/Κίτρινο Ιβουάρ
Μαύρο Παστέλ Κόκκινο Έντονου/Κόκκινο Ιβουάρ
Μαύρο Παστέλ Κόκκινο μη Έντονου/Κόκκινο Ιβουάρ
Μαύρο Παστέλ Μωσαϊκού Κίτρινο/Κίτρινο Ιβουάρ αρσενικό
Μαύρο Παστέλ Μωσαϊκού Κίτρινο/Κίτρινο Ιβουάρ θηλυκό
Μαύρο Παστέλ Μωσαϊκού Κόκκινο/Κόκκινο Ιβουάρ αρσενικό
Μαύρο Παστέλ Μωσαϊκού Κόκκινο/Κόκκινο Ιβουάρ θηλυκό
Βαθμολογία 30 (μελανίνη)

Παρουσίαση και Συζήτηση για τα Καναρίνια Μαύρο Παστέλ

Πρότυπα κρίσης και βαθμολόγηση

EXCELLENT

• Ραβδώσεις χαρακτηριστικές του κλασικού Μαύρου αλλά γκρι ανθρακί χρώμα.
• Το ράμφος, τα πόδια και τα νύχια είναι πολύ οξειδωμένα.
• Απουσία καφέ φαιομελανίνης.

Βαθμολογία 29

GOOD

• Μικρή μείωση στο πλάτος των ραβδώσεων σε σχέση με ένα "excellent" δείγμα, αλλά σωστά χρωματισμένες.
• Το ράμφος, τα πόδια και τα νύχια είναι λίγο οξειδωμένα.
• Ελαφρά ίχνη φαιομελανίνης.

Βαθμολογία 27-28

ACCEPTABLE

• Ραβδώσεις ελαφρώς "σπασμένες" ή λεπτές με το γκρίζο ανθρακί χρώμα μειωμένο.
• Παρουσία φαιομελανίνης.
• Το ράμφος, τα πόδια και τα νύχια είναι ακόμη λιγότερο οξειδωμένα.

Βαθμολογία 24-26

POOR

• Ραβδώσεις "σπασμένες" ή θολές με το χρώμα να μοιάζει περισσότερο αυτό ενός Αχάτη Παστέλ.
• Το ράμφος, τα πόδια και τα νύχια είναι αρκετά ωχρά.

Βαθμολογία 18-23

Σχετικά με τα Μαύρα Καναρίνια
Μαύρο, ο αρχέγονος τύπος καναρινιού
Συλλογή Πολυμέσων Μαύρων Καναρινιών

Καφέ Παστέλ

Η καφέ μελανίνη σχηματίζει ένα πυκνό πέπλο σε όλο το φτέρωμα. Το λιπόχρωμα είναι πάντα εμφανές. Πολύ λεπτές ραβδώσεις, είναι ελάχιστα ορατές είναι απαραίτητες σε δείγματα έντονου πτερώματος.

Το ράμφος, τα πόδια και τα νύχια είναι ομοιόμορφα καφέ,

Καφέ παστέλ λευκό

-

Καφέ παστέλ κίτρινο έντονου/κίτρινο ιβουάρ

-

Καφέ παστέλ κίτρινο μη έντονου/κίτρινο ιβουάρ

Καναρίνι Καφέ Παστέλ Κίτρινο Ιβουάρ μη Έντονου

Καφέ Παστέλ Κόκκινο Έντονου/Κόκκινο Ιβουάρ
Καφέ Παστέλ Κόκκινο μη Έντονου/Κόκκινο Ιβουάρ
Καφέ Παστέλ Μωσαϊκού Κίτρινο/Κίτρινο Ιβουάρ αρσενικό
Καφέ Παστέλ Μωσαϊκού Κίτρινο/Κίτρινο Ιβουάρ θηλυκό
Καφέ Παστέλ Μωσαϊκού Κόκκινο/Κόκκινο Ιβουάρ αρσενικό
Καφέ Παστέλ Μωσαϊκού Κόκκινο/Κόκκινο Ιβουάρ θηλυκό

Βαθμολογία 30 (μελανίνη)

Παρουσίαση και Συζήτηση για τα Καναρίνια Καφέ Παστέλ

Πρότυπα κρίσης και βαθμολόγηση

EXCELLENT

• Απουσία ραβδώσεων που αφήνουν ένα σκούρο καφέ πέπλο μελανίνης κατανεμημένο σε όλο το πτέρωμα.
• Η καφέ χρώση στις πτέρυγες και την ουρά δείχνει την ύπαρξη του παράγοντα Παστέλ.
• Το ράμφος, τα πόδια και τα νύχια είναι ομοιόμορφα καφέ.

Βαθμολογία 29

GOOD

• Μελανίνη όμοια με αυτήν ενός εξαιρετικού δείγματος αλλά με ελαφρά ίχνη ραβδώσεων.
• Τα πόδια, τα νύχια και το ράμφος είναι ομοιόμορφα καφέ.

Βαθμολογία 27-28

ACCEPTABLE

• Λιγότερο έντονη πυκνότητα οξείδωσης της μελανίνης, αλλά επαρκής για τον προσδιορισμό της μετάλλαξης.
• Ίχνη ραβδώσεων.

Βαθμολογία 24-26

POOR

• Το βάθος χρώματος της καφέ μελανίνης είναι πολύ ελαφρύ.
• Δείγματα που μοιάζουν με Ιζαμπέλ Παστέλ ή με ένα κακό πέπλο με πολύ εμφανείς ραβδώσεις.
• Τα πουλιά μοιάζουν με κλασικά Καφέ.

Βαθμολογία 18-23

Σχετικά με τα Καφέ Καναρίνια
Η μετάλλαξη Καφέ (Brown) στα Καναρίνια Χρώματος
Συλλογή Πολυμέσων Καφέ Καναρινιών

Αχάτης παστέλ

Φώτο: Καναρίνι Αχάτης Παστέλ Κόκκινο Μωσαϊκού T2

Ο Αχάτης Παστέλ εμφανίζει γκρι σταχτί στενές και κοντές ραβδώσεις. Οι άκρες των πτερύγων και της ουράς είναι γκρι περλέ χρώμα. Ο χαρακτηριστικός σχεδιασμός της κεφαλής αλλά και το μουστάκι διατηρούνται. Τα πόδια, τα νύχια και το ράμφος έχουν το χρώμα της σάρκας.

Αχάτης παστέλ λευκό

Αχάτης παστέλ Κίτρινο έντονου/κίτρινο Ιβουάρ

Αχάτης παστέλ Κίτρινο μη έντονου/κίτρινο ιβουάρ

Αχάτης παστέλ κόκκινο έντονου/κόκκινο ιβουάρ

Αχάτης παστέλ κόκκινο μη έντονου/κόκκινο ιβουάρ

Αχάτης παστέλ μωσαϊκού κίτρινο/κίτρινο ιβουάρ αρσενικό

Αχάτης παστέλ μωσαϊκού κίτρινο/κίτρινο ιβουάρ θηλυκό

Αχάτης παστέλ μωσαϊκού κόκκινο/κόκκινο ιβουάρ αρσενικό

Καναρίνι Αχάτης Παστέλ Κόκκινο Μωσαϊκού T2 | Photo: Dirk De Schinke, Εκτροφέας:Gilbert Vanden Borre.

Αχάτης παστέλ μωσαϊκού κόκκινο/κόκκινο ιβουάρ θηλυκό

Καναρίνι Αχάτης Παστέλ Κόκκινο Μωσαϊκού | Photo: Johan Van der Maelen, Εκτροφέας:Bertollini.

Βαθμολογία 30 ( μελανίνη)

Πρότυπα κρίσης και βαθμολόγηση

EXCELLENT

• Οι ραβδώσεις είναι σκούρο γκρι.
• Οι ραβδώσεις στο κεφάλι και στην πλάτη είναι πολύ έντονες, όπως και το μουστάκι.
• Απουσία καφέ φαιομελανίνης.
• Το ράμφος, τα πόδια και τα νύχια στο χρώμα της σάρκας.

Βαθμολογία 29

GOOD

• Καλός χρωματισμός ραβδώσεων, οι οποίες είναι εμφανείς αλλά όχι και τόσο καλά σχηματισμένες σε όλο τους το μήκος.
• Ελαφρά ίχνη φαιομελανίνης.
• Ράμφος, νύχια και πόδια στο χρώμα της σάρκας.

Βαθμολογία 27-28

ACCEPTABLE

• Το χρώμα των ραβδώσεων είναι αρκετά καλό για να προσδιοριστεί η μετάλλαξη.
• Στοιχεία φαιοελαλανίνης.
• Το ράμφος, τα πόδια και τα νύχια τείνουν προς το γκρι.

Βαθμολογία 24-26

POOR

• Η μελανίνη τείνει προς το καφέ.
• Δύσκολο να διαφοροποιηθεί ανάμεσα σε ένα Αχάτη Παστέλ και ένα κλασσικό Ιζαμπέλ.
• Το χρώμα των ραβδώσεων είναι πολύ σκούρο και μοιάζει με του κλασικού Αχάτη.
• Ράμφος, πόδια και νύχια σκούρα.

Βαθμολογία 18-23

Ιζαμπέλ παστέλ

Το Ιζαμπέλ Παστέλ εμφανίζει αραιωμένη μελανίνη πάνω σε ανοιχτό (σχεδόν λευκό) μπεζ χρώμα που απλώνεται καλά κατανεμημένο σε όλο το φτέρωμα. Οι πολύ αχνές ραβδώσεις είναι αποδεχτές στα πουλιά έντονου πτερώματος.

Τα πόδια, τα νύχια και το ράμφος έχουν το χρώμα σάρκας.

Κατηγορίες - Ονοματολογία

Ιζαμπέλ παστέλ λευκό

Καναρίνι Ιζαμπέλ Παστέλ Λευκό | Photo: De Schinkel Dirk, Εκτροφέας: Jos Wuyts.

Ιζαμπέλ παστέλ κίτρινο έντονου/κίτρινο ιβουάρ

Ιζαμπέλ παστέλ κίτρινο μη έντονου/κίτρινο ιβουάρ

Ιζαμπέλ παστέλ κόκκινο έντονου/κόκκινο ιβουάρ

Ιζαμπέλ παστέλ κόκκινο μη έντονου/κόκκινο ιβουάρ

Ιζαμπέλ παστέλ μωσαϊκού κίτρινο/κίτρινο ιβουάρ αρσενικό

Ιζαμπέλ παστέλ μωσαϊκού κίτρινο/κίτρινο ιβουάρ θηλυκό

Ιζαμπέλ παστέλ μωσαϊκού κόκκινο/κόκκινο ιβουάρ αρσενικό

Ιζαμπέλ παστέλ μωσαϊκού κόκκινο/κόκκινο ιβουάρ θηλυκό

Βαθμολογία 30 ( μελανίνη)

Πρότυπα κρίσης και βαθμολόγηση

EXCELLENT

• Η μελανίνη είναι πολύ ελαφρά μπεζ.
• Η μελανίνη κατανέμεται ομοιόμορφα σε όλο το φτέρωμα, είναι πολύ αχνή αλλά εμφανής στις πτέρυγες και την ουρά.
• Δεν υπάρχουν ίχνη ραβδώσεων.
• Το ράμφος, τα πόδια και τα νύχια πρέπει να είναι καθαρά.

Βαθμολογία 29

GOOD

• Καλή μείωση της μελανίνης.
• Το χρώμα στις φτερούγες και την ουρά είναι μειωμένο αλλά εμφανές.
• Απουσία ραβδώσεων.

Βαθμολογία 27-28

ACCEPTABLE

• Η μελανίνη είναι μπεζ, αλλά επαρκώς μειωμένη ώστε να προσδιορίζει τη μετάλλαξη.
• Ελαφρά ίχνη ραβδώσεων.

Βαθμολογία 24-26

POOR

• Η μελανίνη είναι σχεδόν καφέ.
• Οι ραβδώσεις στην πλάτη και στις πτέρυγες είναι ορατές.
• Δείγματα που μοιάζουν με κλασικό Ιζαμπέλ ή Καφέ Παστέλ.

Βαθμολογία 18-23

Η εκτροφή των μελανινικών καναρινιών Παστέλ ξεκίνησε για πρώτη φορά το 1957 από τον εκτροφέα H. Kollen στην Ολλανδία.

Media gallery καναρινιών παστέλ

Σχετικό περιεχόμενο

Τα μελανινικά καναρίνια

Η μετάλλαξη Φαιό των καναρινιών χαρακτηρίζεται από την αναστολή της ευμελανίνης και την εμφάνιση της φαιομελανίνης σε μια απόχρωση πολύ σκούρου καφέ.

Τα καναρίνια φαιό

Η μετάλλαξη φαιό (επίσης γνωστή ως Ίνο) εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1964 και άρχισε να αναπτύσσεται στο Βέλγιο από τον Jean Pierre Ceuppens. Είναι αυτοσωματική, υπολειπόμενη μετάλλαξη.

Σε επίπεδο μελανίνης, παρατηρείται μία μεγάλη διαφοροποίηση στον φαινότυπο των καναρινιών φαιό λόγω της ολικής εξαφάνισης της ευμελανίνης και της ύπαρξης μόνο της φαιομελανίνης. Η φαιομελανίνη επηρεάζει τις άκρες των φτερών, αφήνοντας ολόκληρο το κεντρικό τμήμα τους ελεύθερο από τη σκούρα απόχρωση των ευμελανινών.

Αυτό είναι ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της μετάλλαξης αφού σε όλες τις άλλες μεταλλάξεις η εναπόθεση της μελανίνης πραγματοποιείται γύρω από τον άξονα του φτερού με αποτέλεσμα το πουλί να παρουσιάζει μια "γραμμωτή" εμφάνιση. Στη φαιό, δεδομένου ότι το κεντρικό τμήμα στερείται χρωστικής ουσίας, τα καναρίνια παρουσιάζουν μία πολύ χαρακτηριστική γράμμωση.

Δεδομένου ότι το πουλί εμφανίζει μόνο τη φαιομελανίνη, ο γενικός τόνος του χρωματισμού του είναι καφέ.

Λευκά Φαιό

Στα λευκά φαιό ο τόνος του καφέ εμφανίζεται στο μέγιστο. Το σχέδιο της πλάτης είναι σπαστό και με παρουσιάζει έντονη αντίθεση. Τα φτερά πτήσης και τα φτερά της ουράς πρέπει να περιβάλλονται εμφανώς από ένα καφέ τελείωμα, όσο το δυνατόν μεγαλύτερο.

Η εμφάνιση της φαιομελανίνης πρέπει να είναι πλήρης. Συμπεριλαμβάνονται το κεφάλι, οι πλευρές, τα μάγουλα και πρέπει να ξεκινάει από την κορυφή του ράμφους, χωρίς να εξαιρείται το μέτωπο.

Το χρώμα του φόντου είναι λευκό κυρίαρχο ή υποτελές, με μια προτίμηση για το κυρίαρχο λευκό, γιατί αναδεικνύει περισσότερο την καφετί απόχρωση.

Τα αρσενικά και τα θηλυκά πρέπει κανονικά να ανταγωνίζονται σε δύο διαφορετικές κατηγορίες.

Τα θηλυκά εκθεσιάζονται ως επί το πλείστον δεδομένου ότι αυτά, έχουν εκ φύσεως περισσότερο καφετί (φαιομελανίνη).

Στα αρσενικά, το καφέ θα έχει επίσης την μέγιστη απόδοση του τόνου του και το κοντράστ θα πρέπει να είναι απόλυτα εμφανές. Όμως, το ράμφος θα πρέπει να περιβάλλεται από μια πολύ φτωχή περιοχή μελανίνης η οποία θα έχει ως αποτέλεσμα να δώσει μια μικρή φωτεινότητα στην μάσκα.

Στο στήθος πρέπει να βλέπουμε καθαρά το χρώμα του φόντου, με την παρουσία αραιών καφέ ανταυγειών. Προσωπικά, θεωρώ ότι είναι χρήσιμο να διευκρινιστεί το πρότυπο για τα αρσενικά Φαιό, για όσους έχουν σωστά και εμφανισιακά αξιόλογα δείγματα με την όμορφη λευκή μάσκα τους και τη συνολική τους φωτεινότητα.

Κίτρινα Φαιό


• Φαιό Κίτρινα/Κίτρινα ιβουάρ, έντονου και μη έντονου
• Φαιό Κίτρινα/Κίτρινα ιβουάρ, μωσαϊκού αρσενικά
• Φαιό Κίτρινα/Κίτρινα ιβουάρ, μωσαϊκού θηλυκά

Τα χαρακτηριστικά της μελανίνης των κίτρινων φαιό είναι όμοια με των λευκών.

Η μετάλλαξη φαιό έχει σίγουρα εξελιχθεί κατά την διάρκεια των ετών. Τα πρότυπα τελειότητας έχουν παγιωθεί ήδη προ πολλών ετών.

Ίσως λόγω της μεσολάβησης τόσο πολλών ετών, δημιουργείται σήμερα μια σύγχρονη τάση να εγκαταλείψουμε αυτές τις πολύ καφέ θηλυκές, με τον πολύ ζεστό και όμορφα βαθύ κοκκινωπό τόνο, στον οποίο καταλήξαμε. Αυτό, πιθανό να μη θεωρείται πια τόσο θεαματικό και η σύγχρονη τάση συνδέεται περισσότερο με την αντίθεση του σχεδίου.

Κόκκινα Φαιό

• Φαιό Κόκκινα/Κόκκινα ιβουάρ, έντονου και μη έντονου
• Φαιό Κόκκινα/Κόκκινα ιβουάρ, μωσαϊκού αρσενικά
• Φαιό Κόκκινα/Κόκκινα ιβουάρ, μωσαϊκού

Τα κόκκινα φαιό τα βλέπουμε τακτικά στις εκθέσεις. Προτίμηση θα μπορούσε να δοθεί στην έντονη εκδοχή τους (συμπεριλαμβανομένου και του ιβουάρ). Πρέπει να πληρούν τις ιδιότητες της μελανίνης συν ένα πολύ φωτεινό και ομοιόμορφο λιπόχρωμα. Ο γάμος του βαθύ κόκκινου με τον καφέ τόνο είναι πολύ ευχάριστος.

Η διάκριση μεταξύ ενός φαιό μωσαϊκού τύπου και ενός μωσαϊκού που δεν είναι φαιό, δεν είναι πάντα εύκολη για κάποιον που δεν είναι πραγματικά ειδικός σε αυτή τη μετάλλαξη.

Φαιό κόκκινο και κίτρινο μωσαϊκού

Η δυσκολία αυτών των πουλιών συνίσταται στην ύπαρξη στο ίδιο το πουλί, πολλών ιδιοτήτων πάνω σ' ένα πατρόν μωσαϊκού. Η κλιμάκωση της μελανίνης και ο καλός καφετί συμπαγής τόνος που δεν θα είναι επιβλαβής για το λιπόχρωμα των επιλεγμένων σημείων.

Ένα συχνό σφάλμα είναι η πολύ εκτεταμένη παρουσία λιποχρώματος στα φτερά. Αυτό ευνοείται από την "λευκότητα", απο την απουσία δηλαδή της μελανίνης (εκτός από το περίγραμμα).

Η εισαγωγή οπτικών παραγόντων (blue), θα μπορούσε να μειώσει αυτό το ανησυχητικό λιπόχρωμα, αλλά αυτός ο παράγοντας περιορίζει επίσης το ποσοστό του καφέ και δεν μας βοηθά σε αυτή την περίπτωση.

Τα πάντα λοιπόν είναι σχετικά με την ισορροπία και το ιδανικό είναι δύσκολο να επιτευχθεί.

Πρότυπα κρίσης και βαθμολόγηση

Το πρότυπο των καναρινιών φαιό δεν κάνει διάκριση μεταξύ των πτηνών της καφέ και της μαύρης σειράς. Και στις δύο σειρές, όλη η ευμελανίνη μειώνεται, γεγονός που δίνει ένα παρόμοιο τελικό αποτέλεσμα. Στα Φαιό της Μαύρης σειράς, το μάτι είναι πιο σκούρο κόκκινο και το υποπτέρωμα είναι σκούρο με μια γκρι τάση. Τα φαιό όμως σχεδόν πάντα συνεργάζονται καλύτερα με την καφέ σειρά, με την οποία τα απαιτούμενα χαρακτηριστικά θα εκδηλωθούν καλύτερα.

Στη φαιό παρουσιάζεται μια ιδιαίτερα έντονη αντίθεση στο σχέδιο πλάτης, με το λιπόχρωμα να καλύπτει τα κενά της ευμελανίνης. Αυτή η αντίθεση αποτελεί το κύριο χαρακτηριστικό του φαινότυπου των φαιό καναρινιών.

Το σχέδιο πλάτης πρέπει να είναι αρμονικό και καλά σχεδιασμένο από το επάνω μέρος του ράμφους, μέχρι το ουροπήγιο αλλά δεν πρέπει να δίνει την εντύπωση, συνεχών, λευκών γραμμών. Στα πουλιά με έντονο πτέρωμα, το αποτέλεσμα του σχεδίου πλάτης είναι πάντα λιγότερο καθορισμένες.

Η φαιομελανίνη στο κεφάλι και στις πτέρυγες πρέπει να είναι έχει την ίδια απόχρωση και έντασης. Στα αρσενικά πτηνά η φαιομελανίνη εκτείνεται πάνω από το ράμφος δημιουργόντας μια μάσκα λιποχρώματος αναμεμειγμένη με φαιομελανίνη. Το ίδιο συμβαίνει επίσης και στο κέντρο του στήθους.

Οι άκρες των πτερών πτήσης και της ουράς πρέπει να εμφανίζουν όσο το δυνατόν περισσότερο καφέ. Δεν επιτρέπεται καμία έκφραση μαύρης ευμελανίνης. Τα πόδια, τα νύχια και το ράμφος πρέπει να έχουν το χρώμα της σάρκας. Τα μάτια είναι κόκκινα, στο χρώμα του δαμάσκηνου.

Στα Φαιό της μαύρης σειράς, τα μάτια είναι πιο σκούρα κόκκινα και το υποπτέρωμα σκούρο με μια γκρι τάση. Τα φαιό όμως σχεδόν πάντα συνεργάζονται καλύτερα με την καφέ σειρά, με την οποία τα απαιτούμενα χαρακτηριστικά θα εκδηλωθούν καλύτερα.

Βαθμολόγηση

EXCELLENT

• Χαρακτηριστικός σχεδιασμός που ορίζεται από την κατανομή της φαιομελανίνης στην περιφέρια του φτερού, με τις κεντρικές περιοχές των φτερών καθαρές (απουσιάζει πλήρως η μελανίνη).
• Το καφέ χρώμα είναι πολύ έντονα-σκούρο.
• Μάτια κόκκινα δαμάσκηνο.

Βαθμοί 29

GOOD

• Καφέ χρώμα ελαφρώς μειωμένο.
• Συνολικός σχεδιασμός λιγότερο καθαρός, αλλά εξακολουθεί να δείχνει τις καθαρές κεντρικές περιοχές του φτερού. Μάτια κόκκινο δαμάσκηνο.

Βαθμοί 27-28

ACCEPTABLE

• Μείωση της έντασης του καφέ χρώματος.
• Σχέδιο λιγότερο χαρακτηριστικό ή καθορισμένο, που εξακολουθεί όμως να καθορίζει την μετάλλαξη.
• Καφέ χρώμα πολύ άτονο.
• Μάτια Κόκκινα δαμάσκηνο.

Βαθμοί 24-26

POOR

• Καφέ πολύ ανοικτόχρωμο.
• Σχέδιο ανομιογενές.

Βαθμοί 18-23

Μελανίνη, βαθμοί 30.

Αναπαραγωγή και κληρονομικότητα της μετάλλαξης

Μία από τις δυσκολίες των καναρινιών φαιό είναι ο ποιοτικός έλεγχος του πτερώματος. Συνδυασμοί μαλακόπτερων (μη έντονου x μη έντονου) επιμηκύνουν υπερβολικά τα φτερά, με αποτέλεσμα τα φαιό να είναι από τα πιο επιρρεπή καναρίνια σε κύστεις φτερών. Οι συνδυασμοί με πουλιά έντονου πτερώματος, μειώνει αυτές τις αρνητικές επιδράσεις.

Η αναπαραγωγή Φαιό Χ Φαιό δεν αποθαρρύνεται, αλλά θα πρέπει να γίνεται με αυστηρό έλεγχο από τον εκτροφέα.

Συνδυασμοί ζευγαριών

• Φαιό Χ Φαιό = 100% Φαιό
• Κλασσικό Χ Φαιό = 100 κλασσικό, φορείς Φαιό
• Φαιό Χ Κλασσικό φορέα Φαιό = 50% Φαιό + 50% Κλασσικά φορείς Φαιό *

* Ιδανικός συνδυασμός ζευγαρώματος.

Κληρονομικότητα της μετάλλαξης φαιό

Το γονίδιο της μετάλλαξης φαιό μεταβιβάζεται στους απογόνους ως εξής, ανεξάρτητα από το ποιος από τους δύο γονείς εμφανίζει ή φέρει τη μετάλλαξη:

Normal* Χ Φαιό

100% καναρίνια φορείς φαιό

Φορέας φαιό Χ Φαιό

50% καναρίνια φαιό 50% καναρίνια φορείς φαιό

Φορέας φαιό Χ Φορέας φαιό

25% καναρίνια φαιό 50% καναρίνια φορείς φαιό 25% καναρίνια

Φαιό Χ Φαιό

100% καναρίνια φαιό

• Ο όρος Normal αναφέρεται σε καναρίνι της ίδιας σειράς (Μαύρο, Καφέ, Αχάτης, Ιζαμπέλ) με μη μεταλλαγμένο γονίδιο στην ανάλογη θέση και όχι ένα καναρίνι ποικιλόχρωμο, φωνής, τύπου ή κοινό.

Media gallery φαιό καναρινιών

Σχετικό περιεχόμενο

Διασταύρωση φαιό καναρινιών Τα φαιό καναρίνια - Phaeo Canaries