Το Σταυλοχελίδονο αγγίζει τα 21 εκατοστά μήκος και προτιμά τις αγροτικές περιοχές, χτίζοντας την μεγαλόσχημη, ανοιχτή, καλαθωτή φωλιά του σε χαλάσματα, σκεπές και κτίσματα.

Έχει την χαρακτηριστική εμφάνιση του χελιδονιού, μαύρα μακριά φτερά, και μακριά ψαλιδωτή ουρά, λευκό στήθος, κοιλιά και υπογάστριο, μέτωπο και λαιμός στο χρώμα της σκουριάς, και μαυρογάλαζη ζώνη στήθους.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Hirundo rustica Ελληνική ονομασία: Χελιδών η αγροδίαιτος, Σταβλοχελίδονο Αγγλική ονομασία: Barn swallow Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Χελιδονίδες (Hirundinidae) Γένος: Χελιδών (Hirundo) Είδος: H. rustica

Υποείδη

Hirundo rustica erythrogaster Hirundo rustica gutturalis Hirundo rustica rustica Hirundo rustica saturata Hirundo rustica savignii Hirundo rustica transitiva Hirundo rustica tytleri

Σχετικό περιεχόμενο

Βραχοχελίδονο (Ptyonoprogne rupestris) Λευκοχελίδονο ή σπιτοχελίδονο (Delichon urbica) Μιλτοχελίδονο (Cecropis daurica) Οχθοχελίδονο (Riparia riparia)

Το βραχοχελίδονο είναι ένα ενδημικό πτηνό της οικογένειας των χελιδονιών (χελιδονίδες) που διαχειμάζει στην Νότια Ελλάδα. Η αγγλική του ονομασία είναι Eurasian crag martin.

Βραχοχελίδονο


Το βραχοχελίδονο προτιμά το υψόμετρο και φωλιάζει σε απότομους γκρεμούς και βράχους. Έχει μήκος περίπου 14 εκ., γκριζόχρωμο πτέρωμα στο πάνω μέρος του σώματος και υπόλευκο στο κάτω μέρος, το στήθος και την κοιλιά. Έχει μια μικρή τετράγωνη ουρά με διακριτικά λευκά μπαλώματα στα περισσότερα φτερά της.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Ptyonoprogne rupestris Ελληνική ονομασία: Βραχοχελίδονο Αγγλική ονομασία: Eurasian crag martin Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Χελιδονίδες (Hirundinidae) Γένος: Ptyonoprogne Είδος: P. rupestris

Σχετικό περιεχόμενο

Λευκοχελίδονο ή σπιτοχελίδονο (Delichon urbica) Μιλτοχελίδονο (Cecropis daurica) Οχθοχελίδονο (Riparia riparia) Σταβλοχελίδονο (Hirundo rustica)

Το μιλτοχελίδονο είναι μεταναστευτικό πτηνό της οικογένεια των χελιδονιών. Η αγγλική του ονομασία είναι red-rumped swallow.

Μιλτοχελίδονο


Το μιλτοχελίδονο είναι από τα πιο μεγαλόσωμα χελιδόνια, με μέγεθος που αγγίζει τα 19 εκατοστά. Φωλιάζει κυρίως σε βουνά και βράχια, αλλά πολύ συχνά συναντάται και σε αστικές περιοχές επιλέγοντας, γέφυρες, κτίρια ή χαλάσματα για να χτίσει την πήλινη φωλιά του.

Έχει μικρή μαυρογάλαζη κορώνα, μανδύα και ώμους, μαύρα μακριά φτερά και μαύρη πολύ μακριά ουρά και ουροπύγιο. Διακρίνεται μια καστανή ζώνη στα πλάγια του κεφαλιού που συνεχίζει και στον σβέρκο. Η κοιλιά και το στήθος είναι ανοιχτόχρωμα με αχνές γραμμώσεις.

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της φωλιάς του είναι ότι έχει μια μακριά σήραγγα εισόδου για να προφυλάσσεται από τους εχθρούς του.

Γεωγραφική κατανομή και βιότοποι

Αναπαράγεται σε ανοικτές λοφώδεις περιοχές της εύκρατης νότιας Ευρώπης και Ασίας, από την Πορτογαλία και την Ισπανία έως την Ιαπωνία, την Ινδία, τη Σρι Λάνκα και την τροπική Αφρική. Τα πουλιά της Ινδίας και της Αφρικής είναι ιθαγενή, ενώ τα ευρωπαϊκά και τα υπόλοιπα ασιατικά πουλιά είναι μεταναστευτικά.

Διαχειμάζουν στην Αφρική ή την Ινδία και είναι περιστασιακοί επισκέπτες στο νησί των Χριστουγέννων και στη βόρεια Αυστραλία.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Cecropis daurica Ελληνική ονομασία: Μιλτοχελίδονο Αγγλική ονομασία: Red-rumped swallow Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Χελιδονίδες (Hirundinidae) Γένος: Cecropis Είδος: C. daurica

Σχετικό περιεχόμενο

Βραχοχελίδονο (Ptyonoprogne rupestris) Λευκοχελίδονο ή σπιτοχελίδονο (Delichon urbica) Οχθοχελίδονο (Riparia riparia) Σταβλοχελίδονο (Hirundo rustica)

Το λευκοχελίδονο ή σπιτοχελίδονο όπως είναι το πιο γνωστό είδος χελιδονιού.

Σπιτοχελίδονο ή λευκοχελίδονο

 House Martin, Mt Hermon, by Marcel Holyoak IL 19/05/2007.

Το λευκοχελίδονο είναι ένα σχετικά μικρόσωμο πουλί, με μέγεθος που κυμαίνεται από 13,5-15 εκατοστά, με μαύρα φτερά, γυαλιστερό μπλε-μαύρο σε κορώνα, μανδύα και ώμους, που έρχεται σε αντίθεση με την λευκή κοιλιά και το λευκό ουροπύγιο, πόδια κοντά, που καλύπτονται από λευκά φτερά, κοντή και ελαφρά ψαλιδωτή ουρά.

Τα σπιτοχελίδονα εμφανίζονται στην χώρα μας από τα μέσα του Φλεβάρη και αναπαράγονται σε αστικές κυρίως περιοχές χτίζοντας την πήλινη φωλιά τους σε μπαλκόνια, και γεφύρια. Τα βλέπουμε συχνά να κάθονται κατά σμήνη στα ηλεκτρικά σύρματα.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Delichon urbicum Ελληνική ονομασία: Χελιδών η αστική Αγγλική ονομασία: Common house martin Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Χελιδονίδες (Hirundinidae) Γένος: Χελιδών (Delichon) Είδος: D. urbicum

Υποείδη

Delichon urbicum lagopodum Delichon urbicum meridionale Delichon urbicum urbicum

Σχετικό περιεχόμενο

Βραχοχελίδονο (Ptyonoprogne rupestris) Μιλτοχελίδονο (Cecropis daurica) Οχθοχελίδονο (Riparia riparia) Σταβλοχελίδονο (Hirundo rustica)

Το οχθοχελίδονο είναι μεταναστευτικό πτηνό της οικογένεια των χελιδονιών. Ονομάζεται sand martin στα αγγλικά, bank swallow στην Αμερική και collared sand martin στην Ινδική χερσόνησο.

Οχθοχελίδονο, το χελιδόνι της άμμου


Το οχθοχελίδονο είναι το μικρότερο είδος χελιδονιού, με μέγεθος που κυμαίνεται από 12-13 εκατοστά. Συναντάται κυρίως σε κάθετες αμμώδεις ή χωμάτινες όχθες όπου και σκάβει φωλιές μέχρι και ενός μέτρου βάθος.

Το φτέρωμά του είναι μουντό γκριζοκάστανο σε κορώνα μανδύα και πλάτη, με λευκό λαιμό και κοιλιά και καλοσχηματισμένη σκούρα ζώνη στήθους, σκούρα πόδια και ουρά που είναι κοντή αλλά ξεκάθαρα διχαλωτή.

Γεωγραφική κατανομή

Συναντάται το καλοκαίρι σχεδόν σε ολόκληρη την Ευρώπη και τις μεσογειακές χώρες, τη βόρεια Ασία και τη Βόρεια Αμερική. Διαχειμάζει στην ανατολική και νότια Αφρική, τη Νότια Αμερική και την Ινδική χερσόνησο.

Διατροφή

Η διατροφή των οχθοχελίδονων αποτελείται από μικρά έντομα, κυρίως σκνίπες και άλλες μύγες σε νεαρή ηλικία (υδρόβιο στάδιο).

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Riparia riparia Ελληνική ονομασία: Οχθοχελίδονο Αγγλική ονομασία: Sand martin, bank swallow Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Χελιδονίδες (Hirundinidae) Γένος: Riparia Είδος: R. riparia

Υποείδη

Riparia riparia dolgushini Riparia riparia eilata Riparia riparia ijimae Riparia riparia innominata Riparia riparia kolymensis Riparia riparia riparia Riparia riparia shelleyi Riparia riparia taczanowskii

Σχετικό περιεχόμενο

Βραχοχελίδονο (Ptyonoprogne rupestris) Λευκοχελίδονο ή σπιτοχελίδονο (Delichon urbica) Μιλτοχελίδονο (Cecropis daurica) Σταβλοχελίδονο (Hirundo rustica)

Σε αυτό το άρθρο θα μελετήσουμε τα σχέδια στο φτέρωμα των περιστεριών που σχηματίζονται πάνω στο χρώμα βάσης του πτερώματος, καθώς και τον τρόπο που αυτά κληρονομούνται.

Τα πτερώματα στα περιστέρια

Τα περιστέρια είναι πουλιά με μεγάλη ποικιλία σε χρώματα και σχέδια στο πτέρωμα τους. Γενικά, μπορούμε να τα κατατάξουμε σε δύο μεγάλες κατηγορίες σε ότι αφορά το φτέρωμα:

1. Τα περιστέρια που έχουν το χρώμα της βάσης και πάνω σε αυτό δημιουργούνται διάφορα σχέδια στο φτέρωμα πους (π.χ. τα μπλε περιστέρια).
2. Η Τα εξάπλωση χρώματος στα μονόχρωμα περιστέρια (παράγοντας Spread).
3. Τα περιστέρια που το χρώμα απλώνεται σε όλο το φτέρωμα και έχουμε ένα μονόχρωμο περιστέρι χωρίς σχέδια.

Σε αυτό το άρθρο θα εξετάσουμε τα σχέδια που εμφανίζουν στο πτέρωμα τα περιστέρια της πρώτης κύριας κατηγορίας, τον τρόπο που διαχέεται η χρωστική στα πουλιά της δεύτερης, αλλά και το χρώμα βάσης που εμφανίζουν καθώς και τον τρόπο που κληρονομούνται αυτά τα χαρακτηριστικά.

Τα περιστέρια της πρώτης κατηγορίας τα διακρίνουμε 4 υποκατηγορίες

1. Με μπάρες


2. Χωρίς μπάρες


3. Τύπου Check


4 Τύπου T-check


Ο αρχέγονος τύπος πτερώματος που συναντάμε και στα άγρια πουλιά είναι οι μπάρες, τα υπόλοιπα δημιουργήθηκαν από επιλεκτικές διασταυρώσεις κατά την εκτροφή τους από τον άνθρωπο. Ακόμα, το σχέδιο χωρίς μπάρες είναι το σπανιότερο και το συναντάμε σε ελάχιστες εκτροφές.

Αυτά τα σχέδια ελέγχονται από ξεχωριστό γονίδιο που που υπάρχει σε 4 διαφορετικές εκδοχές (μια για κάθε τύπο φτερώματος). Από αυτές το T-Check είναι το επικρατέστερο, στην συνέχεια είναι το Check, μετά οι μπάρες και τέλος το καθαρά υπολειπόμενο, είναι το σχέδιο χωρίς μπάρες.

Όπως μας είναι γνωστό από την βιολογία και την δομή του DNA, για κάθε λειτουργία υπάρχουν δύο γονίδια (ένα από τον κάθε γονέα) από τα οποία το σχέδιο που θα επικρατήσει θα είναι σύμφωνο με τον παραπάνω κανόνα, δηλαδή σε σειρά από το επικρατέστερο προς το υπολειπόμενο είναι: T-Check > Check > Μπάρες > Χωρίς μπάρες.

Το σχέδιο που βλέπουμε στο πτέρωμα του πουλιού αποτελεί το φαινότυπο (δηλαδή αυτό που βλέπουμε), ενώ ο γονότυπος αποτελείται από όλα τα γονίδια που υπάρχουν, έστω και αν αυτά δεν εκφράζονται στον φαινότυπο.

Σύμφωνα με αυτά μπορούμε να παραστήσουμε και σχηματικά τις πιθανές διασταυρώσεις ώστε να διευκολύνουμε στην κατανόησή τους.

Τα μονόχρωμα περιστέρια

Εκτός από τα περιστέρια στα οποία το χρώμα βάσης σχηματίζει σχέδια στο πτέρωμα τους, υπάρχουν και τα μονόχρωμα περιστέρια που ξεφεύγουν από αυτόν τον κανόνα. Το χαρακτηριστικό αυτό οφείλει την ύπαρξή του στο "γονίδιο εξάπλωσης" (παράγοντας Spread) της χρωστικής.

Πρόκειται για ένα γονίδιο που υπάρχει σε όλα τα περιστέρια, σε δύο μορφές (εξαπλωμένο και μη εξαπλωμένο). Στα πουλιά της πρώτης κατηγορίας (και αυτά που μελετάμε σε αυτή την παράγραφο) το χρώμα της βάσης δεν μένει μόνο στο σχέδιο αλλά εξαπλώνετε ομοιόμορφα σε όλο το φτέρωμα δημιουργώντας ένα μονόχρωμο πουλί χωρίς σχέδια ή και με μπερδεμένα εξαπλωμένα χρώματα σε περίπτωση που συνεπικρατούν δύο διαφορετικά χρώματα βάσης (π.χ. ασπρόμαυρα περιστέρια).

Τα πουλιά με μη εξαπλωμένο γονίδιο είναι αυτά τα οποία μελετήσαμε και παραπάνω, με τις κατηγορίες σχεδίων στο φτέρωμα τους.

Το χρώμα των περιστεριών

Τώρα όσον αφορά το χρώμα της βάσης στα περιστέρια με σχέδια στα φτερά τους, προέρχεται από τη χρωστική ουσία που ονομάζεται μελανίνη. Στα περιστέρια υπάρχουν 3 είδη μελανίνης, από τα οποία προκύπτουν και οι τρεις κατηγορίες χρώματος:

1. Μπλε


2. Καφέ


3. Κόκκινο


Το χρώμα της βάσης στα περιστέρια ελέγχεται από ειδικό γονίδιο που βρίσκετε το φυλετικό χρωμόσωμα Ζ, πράγμα που σημαίνει ότι το χρώμα είναι φυλοσύνδετο. Όπως θα δούμε παρακάτω, σε αρκετές περιπτώσεις θα μας βοηθήσει να αναγνωρίσουμε το φύλο του πουλιού μόνο από το χρώμα του (με δεδομένο ότι γνωρίζουμε τον γονότυπο του).

Ξαναγυρίζοντας στα δυο φυλετικά χρωμοσώματα, θα μάθουμε πως στα περιστέρια ονομάζονται Ζ και W. Το αρσενικό περιστέρι έχει ΖΖ και το θηλυκό ΖW, και εφόσον ξέρουμε πως το γονίδιο του χρώματος ανήκει στο χρωμόσωμα Ζ εύκολα συμπεραίνουμε πως στο αρσενικό υπάρχουν δυο γονίδια από τα οποία το ένα θα κυριαρχεί (το επικρατές) και το άλλο δεν θα φαίνεται πως υπάρχει(υπολειπόμενο) ενώ στα θηλυκά θα υπάρχει μόνο ένα αυτό που θα βλέπουμε και στον φαινότυπο.

Τα χρώματα τώρα από το επικρατέστερο προς το υπολειπόμενο κατατάσσονται με της εξής σειρά: Κόκκινο > Μπλε > Καφέ.

Στον παρακάτω πίνακα μπορούμε να δούμε τις πιθανές διασταυρώσεις, σχετικά με το χρώμα στης βάσης μπορούν να συμβούν.

Δεν θα μπορούσαμε να κλείσουμε αυτό το άρθρο χωρίς να αναφερθούμε στην χαρακτηριστική ιδιότητα που έχουν τα γονίδια του χρώματος της βάσης, να είναι δηλαδή φυλοσύνδετα.

Όπως είπαμε και πιο πάνω, τα αρσενικά πουλιά έχουν δύο φυλετικά χρωμοσώματα ΖΖ (άρα και δυο γονίδια που καθορίζουν το χρώμα) ενώ τα θηλυκά έχουν μόνο ένα. Στηριζόμενοι πάνω σε αυτό και στο γεγονός ότι το κόκκινο χρώμα είναι επικρατέστερο από το μπλε και αυτό με την σειρά του επικρατεί στο καφέ, θα διαπιστώσουμε πως υπάρχουν συνδυασμοί χρώματος οι οποίοι για να συμβούν είναι υποχρεωτικό το πουλί να έχει συγκεκριμένο φύλο.

Με ένα απλό παράδειγμα θα καταλάβουμε καλύτερα αυτή την λογική και πιθανόν να μπορέσουμε να βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα και για τα δικά μας πουλιά.

Παράδειγμα

Ας υποθέσουμε ότι έχουμε ένα αρσενικό κόκκινο περιστέρι με γονότυπο "κόκκινο - καφέ" και ένα θηλυκό μπλε περιστέρι, τα οποία και ζευγαρώνουν. Από αυτό το ζευγάρωμα μπορούμε να έχουμε πουλιά όλων των χρωματισμών και όπως πάντα το ένα γονίδιο προέρχεται από τον πατέρα και το άλλο από την μητέρα.

Άρα, εφόσον το καφέ είναι υπολειπόμενο, για να εκφραστεί και να έχουμε ένα καφέ πουλί, πρέπει το χρωμόσωμα με το καφέ γονίδιο να είναι μόνο του χωρίς άλλο ομόλογο χρωμόσωμα, οπότε αυτό το πουλί θα είναι θηλυκό.

Με αυτή την λογική ένα μπλε περιστέρι δεν μπορεί να είναι παρά αρσενικό, καθώς το μπλε του προερχόταν από το γονίδιο Ζ (το W δεν έχει γονίδιο για το χρώμα) της μητέρας. Έτσι είναι σίγουρο πως πήρε το Ζ από την μητέρα και ο πατέρας πάντα έχει ΖΖ. Οπότε υποχρεωτικά θα πάρει άλλο ένα Ζ από τον πατέρα. Επομένως το πουλί θα έχει φυλετικά χρωμοσώματα ΖΖ και θα είναι αρσενικό.

Τα κόκκινα περιστέρια από αυτό το ζευγάρωμα μπορεί να είναι και των δύο φύλων.

Σχετικό περιεχόμενο

Περιστέρι - Columba Τα ταχυδρομικά περιστέρια Γίνονται πιστό ζευγάρι τα περιστέρια;

Γιατί το καναρίνι που αποκτήσατε δεν κελαηδάει ή γιατί αυτό που έχετε ήδη σταμάτησε το κελάηδημα; Μάθετε τους λόγους βοηθήστε το να κελαηδήσει ξανά.

Για ποιους λόγους δεν κελαηδά ένα καναρίνι

Τα καναρίνια είναι από τα δημοφιλέστερα κατοικίδια πουλιά, γεγονός που οφείλεται στην όμορφη εμφάνιση αλλά κυρίως στο κελάηδημά τους. Τι γίνεται όμως όταν το καναρίνι που αποκτήσαμε πρόσφατα δεν κελαηδάει ή όταν αυτό που έχουμε ήδη, έχει σταματήσει το κελάηδημα;

Το συγκεκριμένο πρόβλημα είναι από αυτά που απασχολούν περισσότερο και συχνότερα τους κατόχους καναρινιών. Για να το εξετάσουμε καλύτερα, θα χωρίσουμε τις περιπτώσεις σε αυτές που αφορούν ένα πουλάκι που δεν κελάηδησε ποτέ και αυτές ενός καναρινιού που κατέχουμε καιρό και κάποια στιγμή, απλά σταμάτησε να κελαηδά.

Σε κάποιες περιπτώσεις, είναι πιθανόν η αιτία του προβλήματος να αποτελεί ένα συνδυασμό πιθανοτήτων και από τις δύο κατηγορίες.

1. Καναρίνι που δεν κελάηδησε ποτέ

Η κατηγορία αυτή περιλαμβάνει πουλιά που μπορεί να κατέχετε καιρό ή και κάποιο που αποκτήσατε πρόσφατα, αλλά δυστυχώς δεν είχατε τη χαρά να ακούσετε το κελάηδημά τους μέχρι σήμερα. Ας δούμε τις πιθανές αιτίες και τη λύση τους, εφόσον υπάρχει τέτοια.

Είναι μικρό σε ηλικία

Τα καναρίνια που είναι μικρότερα από την ηλικία των έξι μηνών δεν έχουν αναπτύξει πλήρως όλα τους τα χαρακτηριστικά, συμπεριλαμβανομένης της ικανότητάς τους να κελαηδούν.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τα νεαρά πουλιά προσπαθούν να εκφραστούν φωνητικά με τον χαρακτηριστικό τρόπο που κελαηδούν τα ενήλικα αρσενικά καναρίνια (στάση τραγουδιού, φούσκωμα λαιμού κ.λπ.). Η συμπεριφορά αυτή μας δίνει μια πρώτη ένδειξη για το φύλο των πουλιών, η οποία όμως δεν είναι πάντοτε ασφαλής αυτήν την περίοδο.

Παρόλο που πρόκειται για μια χαρακτηριστική συμπεριφορά των αρσενικών πουλιών, όταν συμβαίνει κατά τη διάρκεια που προηγείται της ενηλικίωσης τους, μπορεί απλά να δείχνει στοιχεία μίμησης των μικρών πουλιών (ανεξαρτήτως φύλου), που λαμβάνουν από το περιβάλλον ή τη συμπεριφορά των γονιών τους.

Το συνεχόμενο μελωδικό κελάηδημα είναι μια σχετικά ασφαλής ένδειξη διάκρισης φύλου, μόνο όταν πρόκειται για ενήλικα πουλιά στην περίοδο της ανάπαυσης (όχι αναπαραγωγή ή πτερόρροια).

Είναι θηλυκό

Όλα τα υγιή καναρίνια κελαηδούν, εκτός αν είναι θηλυκά. Μπορεί να είχατε την εντύπωση ότι το καναρίνι σας είναι αρσενικό ή να ζητήσατε ένα αρσενικό κατά την αγορά του για να απολαμβάνετε το τραγούδι του, όμως υπάρχει πάντα η περίπτωση της λάθος εκτίμησης στη διάκριση του φύλου.

Ακόμη κι αν σας έχουν πει ότι το καναρίνι που σας έδωσαν είναι αρσενικό επειδή κελαηδούσε πριν, είναι πιθανό να πρόκειται για λάθος συμπέρασμα, αφού σε κάποιες περιπτώσεις κελαηδούν και τα θηλυκά, έστω και για σύντομο χρονικό διάστημα όπως αυτό που προηγείται της ενηλικίωσής τους αλλά και αυτό της περιόδου πριν την έναρξη της αναπαραγωγής, λόγω της μεταβολής των ορμονών τους.

Για να αποκλείσετε την πιθανότητα να περιμένετε άσκοπα να ακούσετε κελάηδισμα από ένα θηλυκό καναρίνι, ακολουθήστε τις οδηγίες που θα βρείτε στο άρθρο για τη διάκριση φύλου στα καναρίνια.

Να θυμάστε πάντα ότι εκτός από το τεστ DNA, ο μόνος τρόπος για να αποδειχθεί ότι ένα καναρίνι είναι σίγουρα θηλυκό, είναι το γεγονός ότι γεννάει αυγά. Διαφορετικά κάθε άλλη εκτίμηση μπορεί να αποδειχθεί λανθασμένη.

Ακατάλληλος χώρος διαμονής

Σε ένα υγιές πουλί το κελάηδημα εξαρτάται από τη διάθεση του, η οποία μπορεί να επηρεαστεί από το χώρο που ζει. Με τον όρο "χώρο" εννοούμε το κλουβί του αλλά και το δωμάτιο όπου το έχουμε τοποθετήσει, τα οποία θα πρέπει να πληρούν κάποιες προδιαγραφές προκειμένου να μην δημιουργούν στρες στο πουλί.

Το κλουβί είναι ο χώρος που τα πουλιά περνούν ολόκληρο ή το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής τους, γι' αυτό θα πρέπει οπωσδήποτε να προσφέρετε στο καναρίνι σας το κατάλληλο κλουβί, αλλά και τα κατάλληλα αξεσουάρ που είναι απαραίτητα για την εξυπηρέτηση των καθημερινών του αναγκών.

Εξίσου σημαντικό με το κλουβί, είναι και ο ευρύτερος χώρος που το φιλοξενεί. Το άρθρο μας για την επιλογή κατάλληλου χώρου για το κλουβί θα σας βοηθήσει να τον επιλέξετε.

Αν χρειάζεστε περισσότερη βοήθεια, περιγράψετε μας την περίπτωση σας στο φόρουμ της φροντίδας των καναρινιών.

2. Καναρίνι που σταμάτησε να κελαηδά

Η κατηγορία αυτή αφορά την περίπτωση πουλιού που κατέχετε καιρό και ενώ τραγουδούσε όλο αυτό το διάστημα, κάποια στιγμή σταμάτησε να κελαηδά. Ας δούμε αναλυτικά και αυτές τις περιπτώσεις και τις πιθανές λύσεις των προβλημάτων.

Είναι άρρωστο

Η διακοπή του τραγουδιού σε ένα καναρίνι μπορεί να είναι ένδειξη ότι πάσχει από κάποια ασθένεια. Όταν ένα καναρίνι σταματήσει να κελαηδά λόγω ασθένειας, το κάνει για να εξοικονομήσει την ενεργεία που θα χρειαστεί για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα υγείας του.

Επομένως, εάν το καναρίνι σας σταμάτησε κάποια στιγμή απότομα το τραγούδι του, πρέπει να εξετάσετε την περίπτωση της ασθένειας και να προβείτε στη θεραπεία της ή εφόσον αποκλειστεί αυτή η πιθανότητα, να αναζητήσετε αλλού τις αιτίες του προβλήματος.

Ως βοήθεια στην προσπάθειά σας να διακρίνεται αν υπάρχει ασθένεια, διαβάστε προσεκτικά το άρθρο μας για την αναγνώριση των ασθενειών των πουλιών και ενεργήστε άμεσα αν υποπτευτείτε ότι υπάρχει ασθένεια.

Αν χρειάζεστε τη βοήθειά μας, περιγράψετε μας το πρόβλημα στο φόρουμ ασθενειών των καναρινιών. Εάν χρειάζεστε βοήθεια ειδικού, αναζητήστε τον στη λίστα με τους κτηνιάτρους.

Έχει πτερόρροια

Η πτερόρροια είναι μια κατάσταση κατά την οποία τα καναρίνια και γενικά τα πουλιά αντικαθιστούν τμηματικά ολόκληρο το πτέρωμά τους. Δεν πρόκειται για ασθένεια αλλά για μια φυσιολογική διαδικασία που απαιτεί ενεργεία από το πουλί και τις κατάλληλες συνθήκες συμπεριλαμβανομένης της ειδικής φροντίδας που θα πρέπει να του παρέχουμε για να αντεπεξέλθει επιτυχώς.

Υπάρχουν δύο τύποι πτερόρροιας:

1. Η εποχική
2. Η παθολογική

Εποχική πτερόρροια

Η εποχική πτερόρροια ξεκινά περίπου στα τέλη του καλοκαιριού και ολοκληρώνεται περίπου στις αρχές του φθινοπώρου. Αυτή είναι στη φύση η εποχή που ενδείκνυται για την αποβολή του παλιού πτερώματος και την αντικατάστασή του με νέο που θα το βοηθήσει να αντιμετωπίσει τις δύσκολες καιρικές συνθήκες του επερχόμενου χειμώνα. Μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες αλλά και οδηγίες για να βοηθήσετε με επιτυχία το καναρίνι σας να ολοκληρώσει την πτερόρροιά του.

Παθολογική πτερόρροια

Η παθολογική πτερόρροια είναι μια κατάσταση που μπορεί να προκληθεί για πολλούς λόγους, μερικοί από τους οποίους αφορούν σε ασθένειες. Εδώ μπορείτε να ενημερωθείτε αναλυτικά για την παθολογική πτερόρροια και τους τρόπους αντιμετώπισής της.

Του πήρατε συντροφιά

Πολλοί, αφού αποκτήσουν ένα αρσενικό καναρίνι αποφασίζουν κάποια στιγμή αργότερα να αποκτήσουν και ένα θηλυκό, με σκοπό να μοιραστούν το ίδιο κλουβί για να έχουν συντροφιά. Τα καναρίνια όμως δεν έχουν από τη φύση τους αυτή την ανάγκη συντροφικότητας που παρουσιάζουν κάποια άλλα είδη όπως για παράδειγμα τα παπαγαλάκια Budgie ή τα Lovebirds. Τα καναρίνια ζευγαρώνουν μόνο για την αναπαραγωγή τους και όλο τον υπόλοιπο χρόνο, ζουν ανεξάρτητα.

Ένα αρσενικό καναρίνι μπορεί να τραγουδά περισσότερο ή και πιο έντονα για όσο διάστημα διεκδικεί το θηλυκό. Μόλις όμως το κατακτήσει, σταματά το κελάηδημα και το ενδιαφέρον και των δύο πουλιών επικεντρώνεται στην αναπαραγωγή.

Εάν έχετε ένα αρσενικό καναρίνι για να το ακούτε να κελαηδά, αφήστε το μόνο στο δικό του κλουβί και φροντίστε να μην έχει οπτική επαφή με άλλα πουλιά. Επίσης, μη βάζετε καθρέφτη μέσα στο κλουβί γιατί πέραν των άλλων προβλημάτων που μπορεί να δημιουργήσει, δίνει την εντύπωση στο πουλί ότι υπάρχει και άλλο στο χώρο του και έτσι σταματάει και πάλι να τραγουδά.

Διατροφή

Η διατροφή αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες που που καθορίζουν την υγεία και την ποιότητα ζωής των περισσότερων ζωντανών οργανισμών. Μια σωστή, πλήρης διατροφή συμβάλλει στην καλή φυσική κατάσταση του οργανισμού και κατ' επέκταση στην πρόληψη και την αντιμετώπιση ενδεχόμενων προβλημάτων υγείας, αλλά και την αποφυγή των προβλημάτων που θα προέκυπταν διαφορετικά, ως αποτέλεσμα μιας κακής διατροφής.

Μεταξύ των προβλημάτων που μπορεί να δημιουργηθούν από μια κακή διατροφή, είναι και η ελάττωση ή η διακοπή του κελαηδίσματος ως αποτέλεσμα μιας γενικότερης κακής φυσικής κατάστασης. Φροντίστε να παρέχεται στα πουλιά μια πλήρη, ποιοτική διατροφή που θα βοηθήσει να αποφευχθούν όλα τα παραπάνω.

Ξεκινήστε την ενημέρωσή σας γύρω από αυτό το μεγάλο κεφάλαιο στη φροντίδα των πουλιών, από το άρθρο μας για τη διατροφή των καναρινιών.

Συμπληρώματα διατροφής που ενισχύουν το κελάδημα

Δεν υπάρχουν τέτοια. Όπως έχουμε πει, όλα τα υγιή αρσενικά καναρίνια κελαηδούν και δεν υπάρχει τίποτα πέρα από τη διάθεσή τους που μπορεί να τους κάνει να συνεχίσουν ή να αρχίσουν να τραγουδούν.

Τα συμπληρώματα που ενισχύουν το τραγούδι, είναι συνήθως πολυβιταμινούχα συμπληρώματα διατροφής που φέρουν τον τίτλο του "ειδικού συμπληρώματος" για εμπορικούς λόγους προώθησης του προϊόντος.

Εάν ένα πουλί δεν κελαηδά λόγω ασθένειας, δεν πρόκειται να θεραπευθεί μόνο με βιταμίνες. Χρειάζεται σωστή διάγνωση και θεραπεία για την αποκατάσταση της υγείας του και το τραγούδι θα έρθει ως φυσικό επακόλουθο σ' ένα υγείας πουλί.

Εάν ένα πουλί δεν κελαηδά λόγω προβλημάτων στη διατροφή του, τότε θα πρέπει να λυθεί συνολικά το πρόβλημα της ελλιπούς διατροφής του, το οποίο μπορεί να λυθεί με την αλλαγή της δίαιτάς του η οποία συνεπικουρικά μπορεί να περιλαμβάνει και ένα πολυβιταμινούχο συμπλήρωμα διατροφής. Έτσι, στην καλύτερη περίπτωση εξαλείφεται η ανάγκη για επιπλέον χορήγηση ενός άλλου πολυβιταμινούχου συμπληρώματος.

Τα καρύδια είναι ασφαλείς καρποί για τα πτηνά. Μία υπερτροφή για την προστασία της καρδιάς και όχι μόνο. Αν προσθέσουμε και την υπέροχη γεύση, ένα θαυμάσιο τρόφιμο για εμάς και τα πουλιά μας.

Καρυδιά (δέντρο)

Η καρυδιά ένα ένα μεγάλο φυλλοβόλο δέντρο. Το σύνηθες ύψος της είναι γύρω στα 25-30 μέτρα. Ζει πολλά χρόνια έως και 250, γι' αυτό η καλλιεργητική της απόδοση αρχίζει γύρω στα 8 έτη της.

Όλα τα μέρη του φυτού είναι πολύτιμα, γνωστά από την αρχαιότητα αφού ο Γαληνός ακόμα χρησιμοποιούσε αραιωμένο χυμό της σύνθλιψης του πράσινου περικαρπίου, για την αντιμετώπιση της πυόρροιας των αμυγδαλών.

Το σαρκώδες πράσινο εξωκάρπιο είναι ταινιοκτόνο και ελμινθοκτόνο σαν έγχυμα, όπως και το αφέψημα των φύλλων.

Το έγχυμα των φύλλων χρησιμοποιείται για την απομάκρυνση των μυρμηγκιών αλλά και χρησιμοποιείται ως επάλειψη στα άλογα για την αποφυγή των αλογόμυγων.

Το βάμμα των νωπών φύλλων έχει αντιμυκητιακές, αντισηπτικές ιδιότητες.

Το θαυμάσιο ξύλο της χρησιμοποιείται στην επιπλοποιία, την ξυλογλυπτική και είναι ασφαλές ως χρήση για τα πτηνά μας, εκτός αυτού της Μαύρης Καρυδιάς της Αμερικής.

Καρύδια (καρπός)

Τα καρύδια, περιέχουν πλήθος βιταμινών, αμινοξέων και άλλων ωφέλιμων στοιχείων από τα οποία όμως σπουδαιότερο λόγο παίζουν τα ακόρεστα και πολυακόρεστα λιπαρά οξέα και οι υψηλές ποσότητες ω-3 λιπαρών οξέων.

Ακόμα περιέχουν φυτικές πρωτεΐνες υψηλής ποιότητας, αντιοξειδωτικές και αντιφλεγμονώδεις ενώσεις από τις ισχυρότερες που υπάρχουν σε τρόφιμα.

Επίσης περιέχουν πλήθος βιταμινών και μεταλλικών στοιχείων που ως σύνολο, δημιουργούν μίαν ασπίδα θωράκισης του οργανισμού, ιδίως προστατεύοντας το καρδιαγγειακό σύστημα.

Θεωρείται ότι βοηθούν στην μείωση του μεταβολικού συνδρόμου και παρά που έχουν αρκετά λιπαρά, στον έλεγχο του σωματικού βάρους, εφόσον μειωθούν αντίστοιχες προσλαμβανόμενες θερμίδες από άλλα τρόφιμα.

Βοηθούν στον έλεγχο του σακχαρώδη διαβήτη, λόγω μείωσης της κακής χοληστερόλης. Πιστεύεται πως είναι αντικαρκινικά λόγω των αντιοξειδωτικών που περιέχουν, βοηθούν την μνήμη και την υγεία των οστών καθώς και στον ήρεμο ύπνο λόγω της μελατονίνης τους.

Καρύδια στα πτηνά

Στα πτηνά μας προσφέρουμε τα καρύδια ωμά και ανάλατα, σε μικρές ποσότητες. Στους μεγάλους παπαγάλους μπορούμε να τα δίνουμε με το κέλυφος ώστε να απασχολούνται δημιουργικά στην αναζήτηση του καρπού. (Αν είμαστε παρόντες για την αποφυγή κατεστραμμένων ή σάπιων καρπών).

Στα μικρότερα πουλιά, καναρίνια, εξωτικά και τα μικρά παπαγαλάκια, τα καρύδια μπορούν να προστίθενται στην αυγοτροφή, χτυπημένα σε multi.

Τα καθαρισμένα από το κέλυφος καρύδια, πρέπει να φυλάσσονται στο ψυγείο.

Διατροφική ανάλυση ανά 100 g ψίχας καρυδιών

• Νερό g, 4.07
• Ενέργεια kcal, 654
• Πρωτεΐνες g 15.23
• Σύνολο λιπιδίων g 65.21
• Υδατάνθρακες (εκ διαφοράς) g, 13.71
• Φυτικές ίνες - Ολικές διαιτητικές g, 6.7
• Σάκχαρα, συνολικά g, 2.61

Ορυκτά

• Ασβέστιο, Ca mg, 98
• Σίδηρος, Fe mg, 2.91
• Μαγνήσιο, Mg, mg 158
• Φώσφορος, P mg 346
• Κάλιο, K mg 441
• Νάτριο, Na mg 2
• Ψευδάργυρος, Zn mg 3.09

Βιταμίνες

• Βιταμίνη C, συνολικό ασκορβικό οξύ mg 1.3
• Θειαμίνη, mg 0,399
• Ριβοφλαβίνη, mg 0,176
• Νιασίνη, mg 1.316
• Βιταμίνη Β-6, mg 0,537
• Φυλλικό οξύ, DFE μg 98
• Βιταμίνη Α, RΑΕ μg 1
• Bιταμίνη Α, IU IU 20
• Bιταμίνη Ε (α-τοκοφερόλη) mg 0,70
• Bιταμίνη Κ (φυλλοκινόνη) μg 3,2

Λιπίδια

• Λιπαρά οξέα, συνολικό κορεσμένα g 6,126
• Λιπαρά οξέα, συνολικό μονοακόρεστα g 8,933
• Λιπαρά οξέα, συνολικό πολυακόρεστα g 47,174
• Χοληστερίνη 0

Σχετικό περιεχόμενο

Ασφαλή και τοξικά φυτά και καρποί

Ενώ ο ρόλος του θηλυκού καναρινιού στην αναπαραγωγή είναι σαφής και αναγνωρισμένος, αυτός του αρσενικού υποβαθμίζεται από τους περισσότερους, θεωρώντας ότι οι υποχρεώσεις του σταματούν στη γονιμοποίηση των αυγών.

Τα αρσενικά καναρίνια στην αναπαραγωγή


Η αναπαραγωγή των καναρινιών είναι μια εξαιρετικά όμορφη διαδικασία που αν σταθούμε τυχεροί θα έχουμε και την ευχαρίστηση να παρακολουθήσουμε το θαύμα της δημιουργίας να εξελίσσεται μπροστά μας. Μια νέα και συνήθως όμορφη φτερωτή ζωή ξεκινάει. Μόνο όσοι το ζήσουν μπορούν να καταλάβουν τη χαρά της στιγμής της εκκόλαψης των αυγών.

Κι ενώ σε όλη αυτή τη διαδικασία ο ρόλος του θηλυκού παραμένει σαφέστατος και συγκεκριμένος, ο ρόλος του αρσενικού θεωρώ πως παρεξηγείται. Φυσικά δεν μιλάω για την απαραίτητη γονιμοποίηση των αυγών του θηλυκού αλλά για μια σειρά από άλλες σημαντικές υποχρεώσεις της αναπαραγωγής.

Αν εξετάσουμε με τη σειρά τη συμμετοχή του στην όλη διαδικασία και μέσα από την επικείμενη συζήτηση, πιθανολογώ πως θα αναθεωρήσουμε πολλά από αυτά και ίσως να διορθώσουμε όσα εσφαλμένα υιοθετήσαμε.

Περίοδος προετοιμασίας για το ζευγάρωμα

Το αρσενικό καναρίνι ξεκινά τον αγώνα της αναπαραγωγικής διαδικασίας, προετοιμαζόμενο νωρίτερα ώστε να παρουσιαστούν γόνιμες οι αναπαραγωγικές του προσπάθειες. Δεν γράφω αναπαραγωγική προετοιμασία, γιατί θεωρώ πως αυτή πρέπει να γίνεται μαζί με την κατάλληλη σίτιση και διαβίωση, συνεχώς όλες τις μέρες του χρόνου κι όχι απλά τις τελευταίες 6-8 εβδομάδες.

Ένα όμορφο και συνεχές κελάηδημα είναι οι πρώτη ένδειξη ετοιμότητας. Είναι ένα κελάηδημα προπομπός της επικράτησής του, έναντι των υπολοίπων διεκδικητών του ίδιου θηλυκού.

Το ερωτικό αυτό κάλεσμα όσο ευχάριστο είναι για μας, τόσο κουραστικό και επίπονο είναι για τον οργανισμό του πτηνού. Και ενώ οι απαιτήσεις σε ενέργεια αυξάνονται απόρροια του συνεχόμενου τραγουδιού, ο χρόνος σίτισης αντίστοιχα μειώνεται εξ αιτίας του. Έτσι το αρσενικό θα μπει στην αναπαραγωγική διαδικασία, αδυνατισμένο αρκετά.

Αν μάλιστα ο εκτροφέας δεν κρατήσει το μέτρο και στην προσπάθεια για απόλυτη επιτυχία ενισχύσει ή πολλαπλασιάσει τα σκευάσματα "ετοιμότητας", τότε σίγουρα αυξάνονται τα προβλήματα.

Στην περίπτωση που ακολουθηθεί και η λογική με τις "προληπτικές αγωγές" με ισχυρά φάρμακα και αντιβιώσεις, τότε στο παιχνίδι μπαίνουν και πιθανά προβλήματα οργάνων, όπως το συκώτι.

Περίοδος ένωσης του αρσενικού με το θηλυκό

Η περίοδος αυτή βρίσκει το θηλυκό καναρίνι από τη μια πλευρά του χωρίσματος της ζευγαρώστρας και το αρσενικό από την άλλη.

Κι ενώ αυτή τρώει και προετοιμάζεται, το αρσενικό "τρώει" τα σίδερα τραγουδώντας συνεχώς, ελαχιστοποιώντας στο έπακρο την τροφοδοσία του. Σχεδόν πάντα ταΐζοντας, δίνει τμήμα αυτής της πενιχρής σίτισης στο θηλυκό, ως "δώρο" επικράτησης και καλής γονικής παρουσίας.

Εμείς έχουμε την εικόνα του θηλυκού που προετοιμάζει τη φωλιά και καμαρώνουμε γι’ αυτή, ο πραγματικός ήρωας της προσπάθειας στην καλύτερη αγνοείται.

Και σαν να μην του φτάνουν όλα τα παραπάνω, είμαστε έτοιμοι:

• Να τον πετάξουμε έξω από το "παιχνίδι" άμα κάνει το λάθος και τραβήξει μια δυο κλωστές απ’ τη φωλιά.
• Να τον απομακρύνουμε αν πάει να πειράζει τα αυγά λες κι αυτός δεν καταλαβαίνει τι γίνεται.
• Να τον απομακρύνουμε γιατί ενοχλεί την κανάρα,
• Να τον απομακρύνουμε γιατί μπαίνει στη φωλιά,
• Να τον απομακρύνουμε γιατί τραγουδάει
• Να τον απομακρύνουμε για κάθε λόγο, για κάθε αιτία.

Λες και όλα τα παραπάνω δεν είναι παιχνίδι της αναπαραγωγικής διαδικασίας. Σαν να μην γνωρίζουμε πως στη φύση μόνο ο δυνατότερος, ο πιο ισχυρός θα επικρατήσει και θα καταφέρει να διαιωνίσει τα γονίδιά του.

Περίοδος επώασης των αυγών

Και αφού όλα τα προηγούμενα μπόρεσαν να εξελιχθούν ομαλά και η φωλιά έχει μέσα τα πολυπόθητα αυγά, αρχίζει η δεύτερη και σημαντική φάση της αναπαραγωγής, η επώαση των αυγών.

Πολλές φορές, ειδικά στις "κρύες" μέρες, το θηλυκό καναρίνι φοβούμενο την καταστροφή των αυγών από το κρύο, παραμένει στη φωλιά και δεν βγαίνει έξω από αυτή για να τραφεί. Εναλλακτικά μπορεί να πραγματοποιεί πολύ σύντομες εξόδους, που όμως δεν είναι ικανές χρονικά να καλύψουν σωστά τις ανάγκες του σε τροφή. Σε κάποιες περιπτώσεις πεθαίνουν μέσα στη φωλιά από ασιτία.

Ο καλός αρσενικός ωθούμενος κυρίως από ένστικτο και παρασυρόμενος από τους χαρακτηριστικούς ήχους και καλέσματα του θηλυκού, πλησιάζει τη φωλιά και στοργικά την ταΐζει. Η διαδικασία αυτή επαναλαμβάνεται πολλές φορές τη μέρα σχεδόν αδιάκοπα, όσο το θηλυκό επωάζει τα αυγά.

Εκκόλαψη και αρχική σίτιση των νεοσσών (πρώτη βδομάδα)

Μετά την εκκόλαψη και για τις πρώτες μέρες της ζωής των μικρών η μητέρα απουσιάζει ελάχιστα από τη φωλιά κρατώντας συνεχώς τα μικρά ζεστά με το κορμί της. Συνεχίζει να δέχεται μεγάλες ποσότητες τροφής από το αρσενικό. Ποσότητες που είναι ικανές να συντηρήσουν την ίδια και τα μικρά της.

Όσο οι μέρες περνούν, οι μητέρες σταδιακά αρχίζουν και αφήνουν τη φωλιά συχνότερα για να καλύπτουν τις ολοένα και αυξανόμενες απαιτήσεις των μικρών σε τροφή. Το αρσενικό συνεχίζει την άοκνη τροφοδοσία της μητέρας και σταδιακά κάποιων μικρών στο χρόνο που αυτή απουσιάζει από τη φωλιά.

Κι ενώ αυτός σκύβει και "ραμφίζει" τα μικρά να ξυπνήσουν για να τα ταΐσει, εμείς βλέπουμε "αιματηρές" επιθέσεις και θύματα. Αν μάλιστα στη φωλιά βρεθεί νεκρός νεοσσός (φαινόμενο εντελώς φυσιολογικό), τότε αλίμονό του.

Ανατροφή και σίτιση των νεοσσών (δεύτερη βδομάδα)

Προϊόντος του χρόνου τα μικρά μεγαλώνουν περισσότερο, αυξάνοντας τις απαιτήσεις τους σε τροφή. Την ολοένα αυξανόμενη ζήτηση την καλύπτει αποκλειστικά ο πατέρας, ενώ η μητέρα συνεχίζει να βοηθά στο τάισμα, αλλά όχι με ιδιαίτερο ζήλο.

Ο αγώνας για τον αρσενικό βρίσκεται στην κορύφωση, αφού πρέπει να τρώει για να συντηρεί τον εαυτό του, να ταΐζει την κανάρα αλλά και τα μικρά τους. Δηλαδή σε αρκετές περιπτώσεις τρώει για να ταΐσει έξι ή επτά στόματα - ράμφη.

Δεν είναι λίγες οι φορές που τον βλέπουμε να κάθεται αποκαμωμένος ή φουσκωμένος
ακόμη και στον πάτο του κλουβιού, για να μπορέσει να αναπληρώσει τις χαμένες του δυνάμεις στον ελάχιστο χρόνο που του απομένει.

Αν εμείς δεν αναγνωρίζουμε τον κόπο του, εύκολα μπορεί να θεωρήσουμε πως όλα αυτά είναι συμπτώματα κάποιας ασθένειας και ν’ αρχίσουμε τις αντιβιώσεις και τον διαχωρισμό του από την υπόλοιπη οικογένεια.

Τροφοδοσία νεοσσών - γαλουχία (από την τρίτη βδομάδα)

Στο μεσοδιάστημα που η κανάρα θα ξεκινήσει τη δεύτερη φωλιά οι "υποχρεώσεις" του αρσενικού κορυφώνονται, αφού εκτός απ’ όλα τα παραπάνω θα πρέπει να φανεί αντάξιος και στο αναπαραγωγικό του έργο.

Δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που τα αυγά της δεύτερης φωλιάς παρουσιάζονται άγονα, μια και η βαρύτητα των πτηνών δεν είναι όπως πιθανόν όλοι θα θέλαμε σε μια νέα σειρά γόνιμων αυγών, αλλά στη διατήρηση στη ζωή των μικρών που ήδη μεγαλώνουν.

Θυμίζω πως σ’ αυτή τη φάση η σίτιση των μικρών είναι αποκλειστικά έργο του πατέρα.

Τι κι αν η μητέρα στην προσπάθεια να ετοιμάσει τη φωλιά, πετάει τους νεοσσούς έξω, τι κι αν κυριολεκτικά τους μαδάει χρησιμοποιώντας τα φτερά ως υλικό φωλιάς. Σε μας αρκεί να δούμε τον αρσενικό με ένα πούπουλο στο ράμφος για να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας.

Να ο ένοχος… διαχωριστικό ή έξω από το κλουβί.

Συμπερασματικά

Αν την επόμενη φορά η τύχη μας δωρίσει μια πεντάδα αυγών και αυτή τη δούμε να ολοκληρώνεται και να γίνεται μια όμορφη πεντάδα νεαρών καναρινιών, θα πρέπει να θυμηθούμε πως αυτό οφείλεται κυρίως στην σωστή πατρική φροντίδα.

Πότε βγάζουμε το αρσενικό καναρίνι


Σίγουρα υπάρχουν και περιπτώσεις που ο "ενθουσιασμός" του αρσενικού θέτει σε κίνδυνο τόσο την ασφάλεια των αυγών όσο και τη ζωή των μικρών.

Παρόμοια υπάρχουν κάποιες περιπτώσεις που ενώ τα πουλιά ζευγάρωσαν, δεν έγιναν ποτέ ζευγάρι συνεχίζοντας τους καυγάδες και τις έριδες.

Ποιες όμως είναι αυτές οι περιπτώσεις και πως θα τις ξεχωρίσουμε;

Ποιες αιτίες δημιουργούν τις κακές συμπεριφορές και πως αυτές αντιμετωπίζονται; Πότε ο αρσενικός γίνεται τόσο επιθετικός που η κανάρα εξ αιτίας του φοβάται να εγκαταλείψει τα μικρά στη φωλιά; Δύσκολα κάποιος θα μπορέσει να εξηγήσει αυτές τις συμπεριφορές. Γεγονός όμως είναι πως υπάρχουν.

Επιθέσεις του αρσενικού στο θηλυκό ή στη φωλιά

Το καναρίνι μπορεί να γίνει επιθετικό προς το ταίρι του, τη φωλιά και γενικά προς το ζευγάρωμά του όταν ο εκτροφέας το υπερφορτώσει με αναπαραγωγικά ενισχυτικά, προσδοκώντας τα καλύτερα αναπαραγωγικά αποτελέσματα στο ελάχιστο χρονικό διάστημα.

Ένα "ντοπαρισμένο" αρσενικό καναρίνι σταματά να φέρεται φυσιολογικά και γίνεται βίαιο όπως θα έκανε κάθε έμβιο ον στην αντίστοιχη περίπτωση.

Επιθέσεις του αρσενικού στα μικρά

Οι ενστικτώδεις αντιδράσεις και επιθέσεις των αρσενικών προς τα μικρά τους όταν αυτά βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο απογαλακτισμού, δεν είναι λίγες. Αυτές σηματοδοτούν και την τοποθέτηση του διαχωριστικού για την ομαλή και φυσιολογική ανεξαρτητοποίησή τους.

Οι επιθέσεις αυτές μπορεί να έχουν σχέση με τον φυλετικό ανταγωνισμό αλλά πιθανότατα και με την πίεση για να ανεξαρτητοποιηθούν διατροφικά. Σε κάποιες περιπτώσεις τα χαρακτηριστικά του φύλλου των νεοσσών γίνονται αντιληπτά και απ’ τον πατέρα θα επιτεθεί στο γιο του, αν τον βλέπει ως ερωτικό ανταγωνιστή.

Ακόμη όμως και σ’ αυτές τις ακραίες περιπτώσεις το διαχωριστικό χώρισμα των κλωβών αναπαραγωγής θα δώσει τη λύση που θα μας επιτρέψει την ολοκλήρωση της γαλουχίας των μικρών να την πετύχουμε παρουσία του πατέρα.

Άλλωστε αυτές οι επιθέσεις εξαιρετικά σπάνια έχουν αιματηρές καταλήξεις και ακόμη πιο σπάνια θανάτους. Στην πολύχρονη εκτροφική μου προσπάθεια έχω μόνο ένα "αιματηρό" αλλά όχι τραγικό περιστατικό να καταθέσω, με άλλοθι για τα πουλιά την καθυστερημένη τοποθέτηση του διαχωριστικού από μένα.

Συνεπώς μόνο η αδράνεια του εκτροφέα μπορεί να είναι ο καταλύτης αρνητικής εξέλιξης μιας τέτοιας κατάστασης. Περιστατικό με τεκμηριωμένο θάνατο σε καναρίνια προσωπικά δεν γνωρίζω.

Οι συνέπειες της άσκοπης απομάκρυνσης του αρσενικού

Έχουμε διαβάσει δεκάδες αναρτήσεις, συζητήσεις και άρθρα σχετικές με οδηγίες για καλύτερο αναπαραγωγικό αποτέλεσμα. Εντούτοις υπάρχει νομίζω "κενό πληροφοριών" στις πιθανές συνέπειες μιας άσκοπης απομάκρυνσης του αρσενικού.

Η ενεργή συμμετοχή του στο μεγάλωμα των μικρών γίνεται φυσικά αντιληπτή, αφομοιώσιμη και μελλοντικά υιοθετείται από τους νεοσσούς, όταν αναλάβουν το ρόλο του γονέα.

Πως λοιπόν η νέα γενιά πτηνών θα ταΐσει τα μικρά τους, αν ποτέ δεν είδαν να το κάνει σ’ αυτά ο πατέρας τους;

Πως λοιπόν η νέα γενιά πτηνών θα συμμετέχει στην τροφοδοσία των δικών τους παιδιών αφού αυτά ως μικρά δεν την είχαν;

Πως λοιπόν η νέα γενιά πτηνών θα είναι καλοί γονείς, όταν δεν είδαν ποτέ τον πατέρα τους να τα φροντίζει;

Με τέτοιες παρεμβάσεις, σταδιακά αδρανοποιούνται τα ένστικτα και καταλήγουμε να αναζητούμε "νέους τρόπους" για την σίτιση των νεοσσών. Εμείς ως φίλοι των πτηνών, θα πρέπει να σταματήσουμε να "μεταφράζουμε" και να αναγάγουμε τις κινήσεις τους, με ανθρώπινη λογική.

Όλα αυτά τα "σημάδια" στο ζευγάρωμα αφού δε γνωρίζουμε τι σημαίνουν και πως τα πουλιά επικοινωνούν, καλά θα κάναμε να τις αποδεχόμαστε ως φυσιολογικές. Γιατί αυτά είναι τμήματα της φυσικής συμπεριφοράς τους.

Πολυμέσο youtube: sOOR_u3w4oM

Εδώ ίσως θα μπορούσαν να καταγραφούν περισσότερα. Το ζητούμενο όμως δεν είναι να καταχωρήσουμε τις πολλές πιθανές αιτίες των "καυγάδων", αλλά να κατανοήσουμε πως στο ζευγάρωμα των πουλιών πρέπει απαραίτητα να τους επιτρέψουμε να παραμείνουν ζευγάρι.

Γιατί στην φύση τα ζευγαρωμένα πουλιά είναι δύο και όχι ένα… Και η φύση ποτέ δε σφάλει.

Αν λοιπόν ερωτηθούμε πότε απομακρύνουμε τον αρσενικό από τη ζευγαρώστρα; Η απάντηση είναι, ΠΟΤΕ! Αλλά επειδή είναι ζωντανοί οργανισμοί... Ποτέ μη λες ποτέ!

Σχετικό περιεχόμενο

Ο ιδανικός πατέρας καναρινιών

Έχετε σκεφτεί να αντικαταστήσετε τα πολλά μικρά κλουβιά με μία μεγάλη και ευρύχωρη κλούβα; Αναλύουμε τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά τους.

Κλούβα vs κλουβιά, πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα

Έτσι λοιπόν πολλοί αποφασίζουν να επιλέξουν να διαμένουν τα πουλάκια τους σε μια κλούβα.

Κάποιοι που πιάνουν τα χέρια τους, (οι περισσότεροι ζουν στην ύπαιθρο όπου έχουν και αρκετό διαθέσιμο χώρο) φτιάχνουν κλούβες μεγάλων διαστάσεων, πχ 2 μ. Χ 2 μ. Χ 1 μ.

Άλλοι, που συνήθως ζουν σε διαμερίσματά και δεν έχουν τόσο χώρο, καταλήγουν στην εύκολη λύση και αγοράζουν έτοιμες, οι οποίες φυσικά είναι πολύ πιο μικρές σε διαστάσεις, όπως η δική μου, διαστάσεων 0,60 μ. Πλάτος, 1 μ. μήκος, 1,75 μ. ύψος μαζί με σκεπή.

Η διαμονή σε κλούβα έχει πλεονεκτήματα αλλά έχει και μειονεκτήματα. Είτε είναι μικρή είτε μεγάλη τα υπέρ και τα κατά θεωρώ πως είναι ίδια.

Πλεονεκτήματα της κλούβας

Τα καναρίνια μας είναι πτηνά και δεν πρέπει να ξεχνάμε πως είναι φτιαγμένα για να πετάνε! Το λέει και η ετυμολογία της λέξης: < αρχαία ελληνική "πτηνόν" < πέτομαι. Γι’ αυτό άλλωστε έχουν και φτερά!

Όπως είναι φυσικό, όσο πιο μεγάλη είναι η κλούβα που διαμένουν τόσο μεγαλύτερη είναι η απόσταση που διανύουν με τα φτερά τους και τόσο καλύτερα γι αυτά! Δε θεωρώ πως μέσα σε ένα ατομικό κλουβάκι που πηδάνε από το ένα κλαδάκι στο άλλο έχουν την πολυτέλεια να πετάνε πραγματικά.

Ακόμα και στις ζευγαρώστρες πετάνε πολύ λίγο κι εξακολουθούν να έχουν την ανάγκη να ανοίξουν τα φτερά τους. Ακόμα και σε μία μικρή κλούβα διανύουν έστω μικρές αποστάσεις που γυμνάζουν τα φτερά τους.

Τι πιο υγιές για ένα καναρίνι να πετάει; Κάνει καλό στην υγεία του, στα φτερά του, στα κόκαλα του και θεωρώ πως είναι και πιο χαρούμενα! Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το πέταγμα είναι ζωτικής σημασίας για τις θηλυκές, για πιο εύκολη ωοτοκία, αλλά και για τα μικρά (νεούδια, νεοσσοί που έχουν ανεξαρτητοποιηθεί) για να μεγαλώσουν πιο σωστά, να δυναμώσουν τα φτερά τους, και να αναπτύξουν ένα γερό σκελετό και κόκκαλα!

Η εβδομαδιαία - "τυπική" καθαριότητα γίνεται σχετικά πιο εύκολα. Μια φορά την εβδομάδα καθαρίζεις έναν πάτο και φυσικά τη σχάρα.

Το μπάνιο των πουλιών. Ένα όμορφο ζεστό πρωινό το μόνο που χρειάζεται να βάλεις είναι ένα ταψάκι μέσα με νερό! Και εκείνα μπαίνουν 5-5 και κάνουν μπάνιο και γίνονται παπάκια!

Πραγματικά είναι απόλαυση να τα χαζεύεις!

Μειονεκτήματα της κλούβας

Θεωρητικά η καθαριότητα είναι πιο εύκολη μιας και το μεγάλο κλουβί έχει μια σχάρα ή η μεγάλη υπαίθρια κλούβα χρειάζεται καθάρισμα μόνο μια φορά την εβδομάδα συνοδευόμενη με αλλαγή του υλικού στον πάτο.

Στην πραγματικότητα όμως η καθαριότητα δεν είναι τόσο εύκολη. Όταν έχεις ένα σμήνος (ακόμα και 3-4 πουλάκια) που ζουν στον ίδιο χώρο, η καθαριότητα είναι υψίστης σημασίας για δύο λόγους.

Πρώτον, για να μην αναπτυχθεί κάποια ασθένεια, για να μην ασθενήσει κανένα πουλί που ζει εκεί μέσα.

Δεύτερον, αν κάποιο τελικά αρρωστήσει, τότε το πιο πιθανό είναι να αρρωστήσουν και όλα τα υπόλοιπα!

Γι’ αυτό το λόγο η ημερήσια καθαριότητα για να προλάβουμε πιθανές ασθένειες είναι υποχρεωτική! Κάθε μέρα αφιερώνω ένα τέταρτο με είκοσι λεπτά πέρα από την ανανέωση νερού και φαγητού, καθαρίζω τις πατήθρες, τσεκάρω αν οι ταΐστρες και τα φαγητά είναι καθαρά και φυσικά καθαρίζω όλες τις ποτίστρες με μια παλιά οδοντόβουρτσα.

Έτσι λοιπόν ενώ η εβδομαδιαία καθαριότητα που κάνουμε όταν έχουμε πολλά και μικρά κλουβάκια είναι πιο εύκολη, η καθημερινή καθημερινότητα που επιβάλλεται να γίνεται σε μία κλούβα είναι πιο χρονοβόρα και κουραστική.

Επίσης, αν η καθημερινή παρατήρηση των πουλιών μας που βρίσκονται μόνα τους σε ένα κλουβάκι είναι σημαντική, μέσα σε μία κλούβα είναι ζωτικής σημασίας! Πρέπει να παρατηρούμε συμπεριφορές και γενικά πολύ καλά τα πουλάκια μας! Μαλώνουν; Ξύνονται πιο έντονα; Γιατί σηκώνει το ποδαράκι του; Φουσκώνει κτλ.

Όταν είναι πολλά πουλιά μαζί μπορεί να μαλώσουν ή κάποιο να είναι άρρωστο και να είναι στην αρχή της ασθένειας και να το κρύβει, ή κάποιο να μην τρέφεται όπως πρέπει. Με την καθημερινή παρατήρηση της συμπεριφοράς των πουλιών μας, αλλά και των αλληλεπιδράσεων μεταξύ τους πιστέψτε με προλαβαίνουμε πολλά! Και όσο πιο άμεσα ενεργήσουμε τόσο το καλύτερο!

Αν δούμε ότι δύο αρσενικά μαλώνουν, ότι το ένα δεν αφήνει το άλλο να φάει, ότι ένας ένοικος είναι ελαφρώς φουσκωμένος, πρέπει να δράσουμε άμεσα. Πρέπει να βγάλουμε άμεσα το πουλάκι που μπορεί να έχει κάποιο σύμπτωμα και έτσι προλαβαίνουμε από το να εξαπλωθεί η τυχόν ασθένεια που μπορεί να έχει.

Πρέπει επίσης να βγάλουμε ένα απ τα δύο αρσενικά που μαλώνουν μέσα στην κλούβα. Πέραν του ότι ζουν μέσα στην ανασφάλεια και τον φόβο, προκαλούν αναστάτωση και στρες σε όλη την κλούβα και σε όλα τα πουλάκια που μένουν εκεί μέσα. Και ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το στρες αδυνατεί (δεν μ αρέσει αυτό το ρήμα) το ανοσοποιητικό και κάνει τα πουλιά μας πιο ευαίσθητα σε πιθανές ασθένειες.

Έτσι λοιπόν όταν διατηρούμε μια κλούβα πρέπει να έχουμε τα μάτια μας 114 καθημερινά!

Κανόνας απαράβατος: ΟΧΙ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ ΣΕ ΚΛΟΥΒΑ! Την πάτησα για να καταλάβω πόσο μεγάλο λάθος είναι ένα τέτοιο εγχείρημα!

Πέρα από το γεγονός ότι δε θα ξέρουμε ποιοι είναι οι γονείς και τι είδους συγγένεια θα έχουν οι απόγονοι, ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος τόσο μεταξύ των αρσενικών (δεν αφήνει το ένα το άλλο να ζευγαρώσει) αλλά και τόσο μεταξύ των θηλυκών (μπορεί να θέλουν την ίδια φωλιά, να γεννάνε στην ίδια φωλιά, να χαλάνε η μία τη φωλιά της άλλης κτλ).

Πολλές φορές λόγω ανταγωνισμού τρώνε τα αυγά των άλλων φωλιών ή τραβάνε τα νήματα ή 2 θηλυκές γεννάνε στην ίδια φωλιά κάνοντας μια 10 αυγά σε μία φωλιά. Και φυσικά αυτοί που το πληρώνουν είναι τα αυγά και κυρίως οι νεοσσοί. Και όλες αυτές οι συμπεριφορές προφανώς στρεσάρουν τα πουλιά μας σε μια περίοδο που πρέπει να είναι όσο πιο ήρεμα γίνεται.

Ακόμα, κάθε ζευγάρι θέλει διαφορετική διατροφή αναλόγως με τη φάση που είναι. Ο ένας αρσενικός θα θέλει διατροφή για να πυρώσει και ο άλλος όχι αφού το ζευγάρι του θα έχει αυγά στη φωλιά. Η μία κανάρα θα έχει μικρά να ταΐσει, άρα κάθε μέρα αυγοτροφή ή αυγό, ενώ η άλλη θα κλωσάει και θα χρειάζεται μόνο σπόρους και χορταρικά/λαχανικά.

Γι αυτό λοιπόν, μπορούμε να έχουμε μια κλούβα με τα πουλάκια μας μέσα, αλλά κάθε άνοιξη το κάθε ζευγαράκι θα πρέπει να μπει στη ζευγαρώστρα του!

Όταν σε έναν περιορισμένο χώρο, στην προκειμένη περίπτωση κλούβα, θέλουμε να βάλουμε κάποια καναρίνια/πουλιά, είναι αυτονόητο πως δεν πρέπει η κλούβα να υπερκατοικείται και μέσα να διαμένουν πιο πολλά καναρίνια απ όσα χωράνε. Αυτό θα ήταν καταστροφικό για την υγεία τους!

Ο υπερπληθυσμός σε μια κλούβα σημαίνει στρες και αυτό κατά συνέπεια σημαίνει ασθένεια. Ο αριθμός των πουλιών που μπορούμε να βάλουμε μέσα σε μία κλούβα εξαρτάται από κάποιους παράγοντες.

Οι διαστάσεις και το μέγεθος της κλούβας. Υπάρχει ένας άγραφος τύπος που δείχνει πόσα καναρίνια χωράνε σε έναν συγκεκριμένο χώρο/κλούβα. Αν πολλαπλασιάσεις τις διαστάσεις της κλούβας σε μέτρα και αυτό επί 30 τότε βρίσκεις πόσα καναρίνια χωράνε θεωρητικά στον χώρο που έχεις.

Αλλά αυτό δεν είναι απόλυτο! Γιατί σε μια κλούβα που έχει 2 μέτρα ύψος και 1 μέτρο μήκος τότε εκεί μέσα, λόγω του ότι τα καναρίνια πάντα κάθονται στο υψηλότερο σημείο της κλούβας και πετάνε εις μήκος και χρειάζονται μακρόστενα κλουβιά, θα χωράνε το πολύ 6-7 καναρίνια. Για αυτό μην κοιτάτε μόνο τα νούμερα και τις διαστάσεις.

Τα καναρίνια χρειάζονται κλουβιά με αρκετό μήκος και όχι με αρκετό ύψος.

Η χρονική περίοδος στην οποία βρισκόμαστε. Όταν είναι χειμώνας αρσενικά και θηλυκά συμβιώνουν μια χαρά και συνήθως χωρίς προβλήματα. Είναι μια περίοδος συντήρησης για αυτά την οποία και χρειάζονται για να ξεκουραστούν απ’ την πτερόροια και να ανακτήσουν δυνάμεις για την επερχόμενη άνοιξη και αναπαραγωγή!

Το καλοκαίρι με την πτερόροια επίσης κατευνάζουν κατά πολύ οι ορμόνες τους και συνήθως συμβιώνουν αρμονικά. Ειδικά αν περνούν όλα ταυτόχρονα πτερόρροια, τότε όλα είναι πιο ήρεμα. Όταν όμως πλησιάζει η άνοιξη αρχίζουν και οι τσακωμοί μεταξύ των αρσενικών οι οποίοι είναι αναπόφευκτοι. Και όχι μόνο μεταξύ αρσενικών. Και αν δεν κάνεις κάτι άμεσα μπορεί να υπάρξουν τραυματισμοί ή και απώλειες!

Αεροτσακωμοί, φωνές και κυνηγητά μεταξύ των συγκατοίκων είναι σύνηθες φαινόμενο που γίνεται όλο και πιο έντονο όσο πλησιάζει περισσότερο η άνοιξη, και προκαλούν αναστάτωση και στρες σε όλη την κλούβα και σε όλα τα πουλιά που ζουν μέσα εκεί. Έτσι λοιπόν ο (ή οι πολλοί) ταραξίας (ταραξίες) πρέπει άμεσα να απομονωθεί σε δικό του κλουβάκι.

Αλλά ακόμα και ο χώρος να είναι αρκετός, ακόμα και η περίοδος να είναι "ειρηνική", ο χαρακτήρας του κάθε πουλιού είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας και παίζει τον μεγαλύτερο ρόλο! Όπως και εμείς οι άνθρωποι, έτσι και αυτά έχουν παραξενιές, διαφορετικούς χαρακτήρες και συμπεριφορές.

Υπάρχουν καναρίνια που δεν ταιριάζουν μεταξύ τους, που δεν συμπαθιούνται. Υπάρχουν καναρίνια που είναι και τα δύο κυριαρχικά και όσος καιρός και να περάσει δεν τα βρίσκουν. Για να επέλθει λοιπόν η ειρήνη στην κλούβα καλύτερα να τα χωρίσετε παρά να ελπίζετε πως κάποια στιγμή θα τα βρουν.

Η αλήθεια είναι πώς το να βλέπεις πολλά καναρινάκια να πετούν σε μια μεγάλη κλούβα, να αλληλοεπιδρούν μεταξύ τους, να κάνουν μπάνιο όλα μαζί και πάει λέγοντας είναι εικόνες πολύ όμορφες που όλοι εμείς που αγαπάμε τα καναρίνια θα καθόμασταν να τις χαζεύουμε για ώρες ολόκληρες.

Κατά τη γνώμη μου η κλούβα προσφέρει στα καναρίνια μας υγεία, χαρά, ένα γερό σκελετό και φυσικά έχουν παρέα το ένα το άλλο. Αν όμως δεν τηρηθούν κάποιοι βασικοί κανόνες (πιο συχνή καθαριότητα, καθημερινή παρατήρηση και άμεση επέμβαση, όχι αναπαραγωγή στην κλούβα κτλ) τότε η κλούβα μπορεί να αποβεί μια καταστροφή για την εκτροφή μας και για την υγεία των καναρινιών μας.

Η διαχείριση της σίγουρα είναι πιο δύσκολη σε σχέση με την διαχείριση πολλών μικρών κλουβιών, αλλά αν προσέξουμε μερικά πράγματα και αν αφιερώνουμε τον χρόνο που χρειάζεται καθημερινά, τότε θα έχουμε υγιή και ευτυχισμένα καναρίνια!

Σχετικό περιεχόμενο

Κλουβιά για πουλιά Τα Καναρίνια ως Κατοικίδια Πουλιά (πλήρης οδηγός)