Γνωριμία με το καναρίνι Αρλεκίνο. Ιστορική αναδρομή της ράτσας, περιγραφή εμφανισιακών χαρακτηριστικών και πρότυπα κρίσης των Αρλεκίνων.

Εισαγωγικά στοιχεία για το καναρίνι Αρλεκίνος

Λόγω της δυσκολίας αναγνώρισης των χαρακτηριστικών αυτού του καναρινιού, υπάρχει έλλειψη αντιπροσωπευτικών εκτροφέων και δειγμάτων αυτής μετάλλαξης και εμφάνιση "ειδικών" που βαφτίζουν κάθε παρδαλό νεοσσό που προέρχεται από κακή αναπαραγωγική επιλογή ως "Αρλεκίνο".

Ιστορική αναδρομή

Το καναρίνι Αρλεκίνος είναι το αποτέλεσμα αναπαραγωγικών επιλογών των εκτροφέων της Πορτογαλίας στην προσπάθεια να δημιουργήσουν, να αναγνωρίσουν και να εδραιώσουν την πρώτη και μοναδική μετάλλαξη καναρινιού της χώρας τους.

Πρόκειται για ένα καναρίνι τύπου που διαγωνίζεται στην κατηγορία Ε, δηλαδή στα καναρίνια θέσεως.

Εικάζεται πως προέρχεται από τη διασταύρωση των παλαιών ποικιλόμορφων μελανικών καναρινιών, με γερμανικά λοφιοφόρα (Huppe Allemand) και κόκκινα μωσαϊκά. Οι προσπάθειες αυτές απέδωσαν καρπούς σχετικά πρόσφατα, μιας και μόλις στην δεκαετία του 80 φάνηκαν τα πρώτα δείγματα αυτών των πουλιών.

Το 1997 παρουσιάστηκε για πρώτη φορά σε μια περιφερειακή έκθεση στη Λισαβόνα. Το 1998 ζητήθηκε η έγκριση συμμετοχής αυτής της μετάλλαξης σε διαγωνισμό. Το επόμενο έτος, στις 28 Ιουνίου 1999 επιτράπηκε η συμμετοχή του σε τοπικές εκθέσεις για μια δοκιμαστική περίοδο περίπου 2 ετών, από το 1999 έως το 2000.

Τελικά το 2000 αναγνωρίστηκε διεθνώς ως μετάλλαξη και ακόμη πιο πρόσφατα την 5η Ιουνίου του 2003 ολοκληρώθηκαν οι διεργασίες για τελικά standards αυτής της μετάλλαξης με τη συμμετοχή μελών της Canberino Arlequim Português και Τεχνικής Επιτροπής της Πορτογαλικής Σχολής Κριτών Ορνιθολογίας - CPJO.

Τα standards της φυλής


Σύμφωνα λοιπόν με την απόφαση αυτή:

Σώμα (20 βαθμοί)

Το σώμα του Αρλεκίνου πρέπει να έχει διακριτικά χαρακτηριστικά που να του επιτρέπουν να ξεχωρίζει από τις άλλες φυλές. Το σώμα βαθμολογείται με άριστα το 20 και ως εκ τούτου έχει μεγάλη προτεραιότητα για τους εκτροφείς. Συγκεκριμένα, θα πρέπει να είναι λεπτό και μακρύ, αλλά όχι υπερβολικά τυποποιημένο προκειμένου να διατηρήσει μερικά χαρακτηριστικά που θα του προσδίδουν αρμονία.

Το στήθος είναι όμορφο στρογγυλό και δένει όμορφα με το υπόλοιπο σώμα.

Η πλάτη δεν είναι ούτε κοίλη, ούτε κυρτή αλλά σχεδόν επίπεδη σε μια νοητή ευθεία με την ουρά που παρουσιάζεται ως προέκτασή του. Οι φτερούγες δυνατές σφίγκουν και δένουν στο κορμί του πουλιού από ψηλά στο στήθος μέχρι χαμηλά στον ουροπήγιο αδένα.

Το καπέλο (15 βαθμοί)

Το καπέλο για τα καναρίνια αρλεκίνους είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από τα μέχρι τώρα συνηθισμένα και γνωστά πρότυπα των λοφιοφόρων μεταλλάξεων. Πρόκειται γα ένα αδιαπραγμάτευτα συμμετρικό καπέλο με γωνίες που θα το παρομοιάζαμε με ισόπλευρο τρίγωνο, με την κορυφή του να ταυτίζεται με το ράμφος του πουλιού. Οι πλευρές αυτού του νοητού τριγώνου δεν είναι ίσιες αλλά έχουν ελαφρύ στρογγύλεμα.

Όπως και να 'χει απέχει πάρα πολύ από το στρόγγυλο ή οβάλ σχήμα που βλέπαμε στα crested πουλιά έως τώρα, είναι χαρακτηριστικότατο γνώρισμα και μέσο για την αποφυγή εξαπατήσεων και εσφαλμένων αποφάσεων.

Για τα χωρίς καπέλο (consort) πουλιά το σχήμα του κεφαλιού παρουσιάζεται ως ένα U.

Το καπέλο δημιουργείται από μικρά ως επί το πλείστον φτερά που επιτρέπουν στα μάτια του καναρινιού που δεσπόζουν φωτεινά στο προφίλ του την άριστη ορατότητα προς σχεδόν όλες τις κατευθύνσεις, ενώ η κορυφή του καπέλου είναι τοποθετημένη ακριβώς στο κέντρο του κεφαλιού του.

Το μακρύ ράμφος του είναι ισχυρό και ανάλογο με το μέγεθος του πουλιού, συντελώντας περισσότερο στη δημιουργία της όμορφης οπτικής αρμονίας που χρειάζεται.

Το ίδιο αρμονικά δένει και το κεφάλι του πουλιού που εκτός από πρακτικούς λειτουργικούς σκοπούς και όμορφες αναλογίες του προσδίδει μια δυναμικά στάση και απόλυτη ισορροπία.

Το χρώμα (15 βαθμοί)

Αρχικά το χρώμα είχε μεγαλύτερη βαθμολόγηση σε αυτή τη μετάλλαξη. Όμως οι σημαντικότατες δυσκολίες λόγω έλλειψης συνάφειας ακόμη και μεταξύ συγγενικών ατόμων του είδους, οδήγησαν στη μείωση των βαθμών αξιολόγησης από 20 σε 15.

Παρά τη σημαντική μείωση, το χρώμα εξακολουθεί να έχει μεγάλη σημασία μια και είναι ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της φυλής του. Πτυχή αξιολόγησης του αρλεκίνου (harlequin) είναι η ομοιογενής κατανομή του λιποχρώματος και των μελανικών στοιχείων.

Η επιρροή των έξι χρωμάτων στο φτέρωμά του, είναι το πορτοκαλί, το λευκό, το γκρι, το καφέ και το χρώμα του χαλκού που είναι αποτελέσματα περιστασιακής διαφοροποίησης της ευμελανίνης (eumelanin) και της φαιομελανίνης (feomelanin) πάνω στη λιποχρωμική βάση του, δίνει στο πουλί αυτή την ιδιαίτερη και ασφαλώς όμορφη εμφάνιση.

Όλα τα παραπάνω όμως βοηθούν στην δημιουργία απρόβλεπτων γενετικών καταστάσεων και συνεπώς δυσκολεύουν πολύ τη γενετική σταθεροποίησή του.

Η προφανής ύπαρξη ζωνών απόθεσης της μελανίνης όπως για παράδειγμα στους ώμους, επιτρέπουν την κρίση και την δημιουργία γενετικών κανόνων που ασφαλώς ακολουθούνται από τους κριτές της μετάλλαξης.

Το ποικίλο φτέρωμα και οι κηλίδες μελανίνης πρέπει να κατανέμονται ομοιόμορφα σε όλο του το σώμα, συμπεριλαμβανομένων του κεφαλιού, των φτερών και της ουράς θα πρέπει να γίνεται αισθητή η παρουσία του μωσαϊκού παράγοντα.

Ως πρότυπο μοντέλο τελειότητας, το πτηνό θα πρέπει να έχει το 50% του σώματος καλυμμένο με φτερά μελανίνης και το υπόλοιπο χωρίς μελανίνη. Επίσης πρέπει μέρος του σώματος να παρουσιάζει τον κόκκινο παράγοντα και το λιπόχρωμα σε ζώνες που μπορούν να καταλαμβάνουν μέχρι και το 50% του σώματος, παρουσιάζοντας σε αυτές τις ζώνες και τη σαφή εναλλαγή του έντονου κόκκινου με το λευκό.

Το φτέρωμα (10 βαθμοί)

Το φτέρωμα του αρλεκίνου πρέπει να έχει πολύ μεταξένια και σφιχτή εμφάνιση ενώ είναι θεμιτό να είναι λεπτό, μακρύ και αν γίνεται έντονο, γεγονός που θα μας εξασφαλίσει το απαιτούμενο σφιχτό και συμπαγές σαν εικόνα σώμα. Ανασταλτικό ρόλο στα παραπάνω έχει η συμμετοχή του μωσαϊκού παράγοντα που μας δυσκολεύει αρκετά.

To φτέρωμα έχει μεγάλη σημασία γιατί μπορεί να έχει θετικές ή αρνητικές επιπτώσεις και στα άλλα δεδομένα της κρίσης όπως το σώμα, το μέγεθος το καπέλο κλπ. και πρέπει πάντα να παρουσιάζεται όμορφο και σε άριστη κατάσταση.

Μέγεθος (10 βαθμοί)

Το ιδανικό μέγεθος για τον αρλεκίνο είναι τα 15 cm κάτι που το κάνει να φαίνεται εκτός από όμορφο και δυνατό. Στο σωστό μήκος βοηθά και η επέκταση του λαιμού και της ουράς των πουλιών αυτής της μετάλλαξης.

Ας μη λησμονούμε πως στο μέγεθος περιλαμβάνονται και άλλες αναλογίες των "τμημάτων" που αποτελούν το σώμα του.

Στάση - θέση (10 βαθμοί)

Η θέση - στάση του αρλεκίνου είναι στητή και όρθια με γωνία 55%. Αυτή η προϋπόθεση είναι εξίσου σημαντική γιατί καταδεικνύει μαζί με το καπέλο κλπ χαρακτηριστικά τη μορφολογία και τη γνησιότητα της φυλής.

Σημαντική είναι η συμπεριφορά του πουλιού κατά την ώρα της κρίσης που ενώ μοιάζει δυναμικό εντούτοις θα πρέπει να μην είναι νευρικό μέσα στο κλουβί.
Η αγέρωχη στάση του το κάνει να ξεχωρίζει.

Πόδια (10 βαθμοί)

Τα πόδια πρέπει να είναι ισχυρά και να κρατάτε σταθερά το πουλί στο πάτηθρο. Είναι μακριά και ελαφρώς λυγισμένα προβάλλοντας τους μηρούς οι οποίοι πρέπει να καλύπτονται πολύ καλά με φτερά.

Ουρά (5 βαθμοί)

Η ουρά πρέπει να είναι λεπτή, διχαλωτή και μεγάλη βοηθώντας στο μεγάλο μήκος του πουλιού και στην ισορροπία του σώματός του. Πρέπει επίσης να είναι όσο πιο ποικιλόμορφη γίνεται.

Η ουρά δεν πρέπει να υπερβαίνει το ένα τρίτο του συνολικού μήκους του πουλιού, προκειμένου να εξασφαλίσει τις αναλογίες του σώματός του.

Σημαντικά για την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων είναι και τα δύο videos που ακολουθούν. Ίσως η γλώσσα να δυσκολεύει λίγο τους Έλληνες εκτροφείς, αλλά αξίζει κάθε προσπάθεια για να τα παρακολουθήσουμε.

Πολυμέσο youtube: S8uXIJs8OeQ
Πολυμέσο youtube: 9ME9EuiqE40

Σχετικό περιεχόμενο

Καναρίνι Αρλεκίνος

Παρουσίαση του εκτροφείου μου, ενός χώρου για την εκτροφή και αναπαραγωγή των πτηνών μου. Μία πρόταση προς κάθε ενδιαφερόμενο με την προσδοκία να προκύψουν και νέες πληροφορίες που θα δημιουργήσουν ιδέες δημιουργίας νέων εκτροφείων ή βελτίωσης των ήδη υπαρχόντων.

Από τα εφηβικά μου χρόνια η αγάπη μου για την εκτροφή ξεχώριζε από κάθε άλλη και δυστυχώς λόγω απουσίας ροής πληροφοριών, έχανα χρόνο και χρήμα με λάθος εξοπλισμό, λάθος καταστάσεις.

Κάποια στιγμή, ασφαλώς με ελλιπείς γνώσεις πάνω στην εκτροφή και αναπαραγωγή των καναρινιών, άρχισα να σχεδιάζω το "ιδεατό" εκτροφείο, ας το πούμε "όνειρο", που δεν θα του έλειπε τίποτε. Ένα "δικό" μου χώρο, που θα τον χρησιμοποιούσα αποκλειστικά για την μεγάλη μου αγάπη που είναι η εκτροφή των καναρινιών και των ιθαγενών.

Έναν χώρο που θα είχε όλα όσα απαιτούνται ώστε να υπάρχουν οι κατά το δυνατό ιδανικές συνθήκες θερμοκρασίας και υγρασίας στο χώρο για τα εκτρεφόμενα πουλιά και οι κατά συνθήκη απαραίτητες για την εποχή και φάση εγκαταστάσεις και εξοπλισμός.

Δυστυχώς όμως, ακόμη και σήμερα δεν υπάρχει καταγεγραμμένη κάποια πρόταση που να αποτελεί τη βάση σχεδιασμού νέων εκτροφείων και με τις απαραίτητες προσαρμογές ή αλλαγές, θα μπορούσε να στεγάσει την εκτροφική του προσπάθεια αποφεύγοντας τα ολέθρια λάθη (για τα πουλιά) και τα περιττά έξοδα (για τον εκτροφέα).

Μελετώντας κάθε κείμενο, πληροφορία ή φωτογραφία που έπεφτε στα χέρια μου αλλά και με υπόβαθρο την εμπειρία μου και την απαραίτητη "ζύμωση" που παρέχει η ασφάλεια τεσσάρων δεκαετιών αναπαραγωγής, θεωρώ πως μπορώ πλέον να προτείνω και να παρουσιάσω τον "δικό μου" χώρο. Το χώρο δηλαδή που χρησιμοποιώ για την εκτροφή και αναπαραγωγή των πτηνών μου, θεωρώντας πως σίγουρα υπάρχουν αρκετά περιθώρια βελτίωσης αλλά το ίδιο σίγουρα καλύπτει σε μεγάλο βαθμό τις ανάγκες των πτηνών και απόλυτα το κενό συναφών προτάσεων.

Καταθέτω λοιπόν τη δική μου πρόταση ως βάση μελέτης κάθε ενδιαφερόμενου, γνωρίζοντας πως θα αποτελέσουν την πηγή άντλησης πληροφοριών από ένα πολύχρονα δοκιμασμένο και λειτουργικό χώρο εκτροφής. Μέσα από τη συζήτηση που θα ακολουθήσει ευελπιστώ πως θα κατατεθούν νέες πληροφορίες το ίδιο πολύτιμες για κάθε νέα προσπάθεια είτε βελτίωσης, είτε της εξ αρχής δημιουργίας μικρού ή μεγάλου εκτροφικού χώρου.

Προσδοκώ πως θα υπάρξουν προτάσεις βελτίωσης σε κάθε επίπεδο και για όλα βοηθώντας να εξαχθούν τελικά συμπεράσματα και προτάσεις που πιθανόν να διαφεύγουν ή να μην έχουν συμπεριληφθεί.

Ο χώρος εκτροφής των πτηνών

Το μέγεθος του χώρου κάθε εκτροφείου πρέπει να προσαρμόζεται και συγκεκριμενοποιείται στις ανάγκες της κάθε εκτροφής. Βέβαια το μέγεθος αυτό περιορίζεται από τις διαστάσεις του χώρου που διαθέτουμε για την κατασκευή του εκτροφείου, επομένως δεν είναι δυνατό να προταθεί ή να στηριχθεί κάποια πρόταση ως ιδανική για όλους. Το ίδιο βέβαιο όμως είναι πως δεν μπορούν να γίνουν υποχωρήσεις στην ποιότητα του χώρου και του εξοπλισμού, πιθανόν υπέρ της οικονομίας ή οποία αποβαίνει σε βάρος της ευζωίας των πουλιών.

Η επιφάνεια του εκτροφείου μου είναι 32 τετραγωνικά μέτρα, με διαστάσεις 8m x 4m. Είναι σκεπασμένο με κεραμοσκεπή που έχει ύψος στη χαμηλή της πλευρά τα 2,60m και στην ψηλότερη τα 5m περίπου. Στην πλευρά με το μεγάλο ύψος υπάρχει και πατάρι επιφάνειας περίπου 9 τετραγωνικών μέτρων που χρησιμοποιείται αποκλειστικά για τις ανάγκες του εκτροφέα.

Χωροταξικά, όλα τα απαραίτητα υποστηρικτικά της εκτροφής βρίσκονται στη δεξιά πλευρά του εκτροφείου και αριστερά οι κλωβοί εκτροφής που χρησιμοποιώ ανάλογα την περίοδο και φάση της ζωής των πουλιών, χωρίζοντας τους βοηθητικούς χώρους του εκτροφείου από τους ζωτικούς χώρους των πτηνών.

Σίγουρα θα μπορούσαν να χωρέσουν πολλοί περισσότεροι κλωβοί, αλλά οι αριθμοί δεν αποτελούν στόχο γιατί έχω υιοθετήσει το αρχαίο ρητό "ουκ εν τω πολλώ το ευ αλλά εν τω ευ το πολύ". Θεωρώ πως με αυτές τις εγκαταστάσεις και με μια έως το πολύ δύο γέννες ανά ζευγάρι πουλιών, καλύπτω τις ανάγκες και το ετήσιο σχέδιο κάθε εκτροφικής μου προσπάθειας.

Η μόνωση των δομικών στοιχείων είναι αρκετά καλή και συμπεριλαμβάνει θερμικό ανακλαστήρα στην οροφή, υαλοβάμβακα στους τοίχους και αφρώδη εξηλασμένη πολυστερίνη (στη σκληρή μορφή της) που επενδύει την πόρτα, ώστε να αποφεύγονται οι θερμικές συναλλαγές με το περιβάλλον (απώλειες) και να διατηρούνται οι απαραίτητες για την εποχή και φάση εσωτερικές συνθήκες στο εκτροφείο.

Το έργο της δημιουργίας και διατήρησης του εσωτερικού μικροκλίματος το έχει μια κλιματιστική μονάδα inverter με μηχανισμό ρύθμισης της σχετικής υγρασίας και δυνατότητα ελέγχου από μακρυά, μέσω του κινητού τηλεφώνου με τη χρήση Wi-Fi.

Επιπρόσθετα, την ανανέωση του αέρα την αναλαμβάνουν ειδικοί ανεμιστήρες που φρεσκάρουν τον αέρα, αναρροφώντας για 30 λεπτά τον αέρα του χώρου και σταματούν κατά μέσω όρο μία ώρα. Ο φρέσκος αέρας εισέρχεται από ειδικά σημεία, στο ψηλότερο σημείο του χώρου μέσω φίλτρων που συγκρατούν τα ξένα σώματα που μεταφέρει, χωρίς όμως να έχουν την ικανότητα απολύμανσής του.

Ο φωτισμός του εκτροφείου είναι απόλυτα απαραίτητος, δεν επιδέχεται εκπτώσεις και δεν μπορεί να στηρίζεται σε ημίμετρα. Η πρόταση που καταθέτω στηρίζεται σε 17 λάμπες TLD με ηλεκτρονικό ballast, 3 μεγάλους λαμπτήρες οικονομίας για το χώρο Ε27 200Watt (απόδοσης 1000Watt) και 4-5 ακόμη βοηθητικούς ακολουθώντας απόλυτα τις οδηγίες του σχετικού άρθρου και τα θετικά και ολοφάνερα αποτελέσματα αρκετών ετών.

Δείτε τη λεπτομερή παρουσίαση του συστήματος φωτισμού στο εκτροφείο μου.

Τα ερμάρια (ντουλάπια) καλύπτουν σημαντικό τμήμα των απαιτήσεων κάθε εκτροφής, προσφέρουν λειτουργικότητα στην εκτροφή, ασφαλίζουν τρόφιμα και εξοπλισμό από φθορές και ρύπανση, διατηρούν σε "καλή υγεία" τους σπόρους σίτισης αλλά και κάθε λογής τρόφιμα των πουλιών και συνεπικουρούμενα με το απαραίτητο ψυγείο, διασφαλίζουν και την καλή υγεία πτηνών, εκτροφέα και επισκεπτών.

Οι κλωβοί των πτηνών

Οι κλωβοί εκτροφής είναι για μένα το βασικότερο εκτροφικό εργαλείο, προαπαιτούν δοκιμές ώστε να γίνει η επιλογή σύμφωνα με το πόσο εξυπηρετούν τον εκτροφέα, διαφοροποιούνται και επηρεάζονται από πολλούς παράγοντες χωρίς ασφαλώς μεγάλες εκπτώσεις στις συνθήκες διαβίωσης των πουλιών.

Δοκιμάζοντας στο παρελθόν πολλούς τύπους κλωβών αναπαραγωγής κατέληξα στην καλύτερη για μένα πρόταση που ισορροπεί μεταξύ της οικονομίας και της λειτουργικότητας, αποφεύγοντας σημαντικές δαπάνες κρατώντας τα ζευγάρια σε οριακά ανεκτές συνθήκες που αμβλύνονται από το μικρό χρονικό διάστημα χρήσης τους.

Στο εκτροφείο μου, οι 40 κλωβοί αναπαραγωγής είναι διαστάσεων 60cm x 34cm x 26cm και χρησιμοποιούνται μόνο για τους 4 μήνες που διαρκεί συνολικά η αναπαραγωγική προσπάθεια (προεργασία, αναπαραγωγή και ανεξαρτητοποίηση νεοσσών). Στους υπόλοιπους μήνες του χρόνου παραμένουν καθαροί, απολυμασμένοι και σκεπασμένοι με ναύλον προκειμένου να προστατευτούν.

Οι κλωβοί αναπαραγωγής των ιθαγενών (καρδερίνες balcanica) είναι διαστάσεων 90cm x 43cm x 35cm και ακολουθούν τη ίδια χρήση με τους παραπάνω. Είναι τοποθετημένοι σε ειδική κατασκευή που τους ανυψώνει μηχανικά στα 4,7m περίπου για την αναπαραγωγή των ιθαγενών και τους κατεβάζει στο επίπεδο εκτροφικής εργασίας για το διάστημα που απαιτούν οι απαραίτητες πτηνοτροφικές εργασίες.

Θεωρώ πως η ανύψωση της συστοιχίας σε τόσο μεγάλο ύψος διευκολύνει αυτά τα ευαίσθητα πουλιά να αναπαραχθούν μακρυά από τα "ανθρώπινα" μάτια, προσομοιάζοντας τους κλωβούς με τα ψηλά και ασφαλή σημεία που αναζητούν για φώλιασμα στη φύση οι άγριοι συγγενείς τους.

Οι κλωβοί συντήρησης των ενήλικων αρσενικών χρησιμοποιούνται τους μήνες ηρεμίας και πτερόρροιας των αρσενικών και επιτρέπουν το τραγούδι τους χωρίς όμως να έχουν πολλά περιθώρια κίνησης και κυρίως πτήσης. Οι 24 συνολικά κλωβοί συντήρησης των αρσενικών που χρησιμοποιούνται για 2 έως 3 μήνες το καλοκαίρι, υποδέχονται τα ενήλικα αρσενικά πουλιά που παραμένουν στους εκτροφικούς στόχους της επόμενης χρονιάς και έχουν διαστάσεις 30cm x 30cm x 22cm. Σίγουρα θα έπρεπε να έχουν μεγαλύτερες διαστάσεις για την ευζωία των πουλιών αλλά προϊόντος της οικονομικής κρίσης παραμένουν ως λύση ανάγκης.

Οι κλωβοί εκγύμνασης των νεαρών πουλιών είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο πως πρέπει πέραν των βασικών να προσφέρουν δυνατότητα πτήσης στα πουλιά, γυμνάζοντας και βοηθώντας τα να εκτονώνονται και να διασκεδάζουν όσο το δυνατό περισσότερο.

Σημαντικός παράγοντας είναι η σωστή αριθμητικά πληρότητά τους ώστε να αποφεύγονται οι υπερπληθυσμοί και τα σοβαρά προβλήματα που απορρέουν από αυτούς όπως ο κανιβαλισμός των πουλιών κλπ. Οι κλωβοί πτήσης που χρησιμοποιώ είναι συνολικά πέντε (ιδιοκατασκευές) με διαστάσεις 140cm x 70cm x 70cm (δύο), 100cm x 50cm x 50cm (δύο) και 100cm x 70cm x 50cm (ένας) για να φιλοξενούν τα νεαρά πουλιά και τα ενήλικα θηλυκά που παραμένουν στην εκτροφή μετά την αναπαραγωγική περίοδο προκειμένου να βοηθήσουν και στην επόμενη.

Υπάρχουν παιχνίδια που εκτός διασκέδαση γυμνάζουν τα πουλιά που είναι εξαιρετικά απαραίτητα για τα πουλιά σε κάθε επίπεδο.

Για όσους σκοπεύουν να ασχοληθούν με εκθεσιακού επιπέδου εκτροφή τότε είναι απαραίτητοι οι κλωβοί εκθεσιασμού, ώστε αρχικά να προγυμνάζονται και να εκπαιδεύονται οι νέοι φτερωτοί φίλοι μας και στη συνέχεια να συμμετέχουν με αυτούς στους διαγωνισμούς κάθε επιπέδου.

Στην εκτροφή μου έχω συνολικά 78 κλωβούς εκθεσιασμού καλύπτουν πολλαπλά τις ανάγκες της εκτροφής μου. Οι 48 χρησιμοποιούνται τους δύο μήνες που προηγούνται των διαγωνισμών και που πιστεύω πως αρκούν για την προετοιμασία των πουλιών και οι 30 που είναι πτυσσόμενοι και πρόσφατα εντάχθηκαν στον εξοπλισμό της εκτροφής μου για τον εγκλωβισμό των πουλιών κατά τη διάρκεια των διαγωνισμών.

Στους απαραίτητους για τις ανάγκες κλωβούς πρέπει να ενταχθεί και ο κλωβός ανάρρωσης ή αλλιώς νοσοκομειακό κλουβί προκειμένου να βοηθήσουμε τα άρρωστα πουλιά. Τα κλουβιά τέτοιου τύπου που κυκλοφορούν στο εμπόριο είναι εξαιρετικά ακριβά και συνεπώς εξ ανάγκης κατέληξα στην κατασκευή του δικού μου νοσοκομειακού κλωβού ανάρρωσης ως απαραίτητο εργαλείο κάθε εκτροφής, άσχετα από το μέγεθός της, γιατί προλαμβάνει και βοηθά στις άσχημες καταστάσεις της υγείας αλλά και της ζωής των πουλιών διατηρώντας τις απαραίτητες συνθήκες ανάρρωσης.

Περισσότερα για το νοσοκομειακό κλουβί πτηνών.

Σε ξέχωρη κατηγορία ίσως θα έπρεπε να παρουσιαστεί και το κλουβί φωτογράφισης των πουλιών που ευτυχώς έχει γίνει απαραίτητο σε κάθε εκτροφή που σέβεται τα πτηνά που εκτρέφει, γιατί προσφέρει τη δυνατότητα στον εκτροφέα να καταγράψει και να αρχειοθετήσει κάθε εκτρεφόμενο πουλί, διατηρώντας εύκολα προσβάσιμες εκτός από την εικόνα του και άλλες λεπτομέρειες που η μελέτη τους συμβάλει στη βελτίωσή του.

Με την ακρίβεια που παρέχουν οι ψηφιακές φωτογραφίες και τα videos, θα γίνει ευκολότερη η διάκριση ατελειών ώστε να συμπεριλάβει στα μελλοντικά σχέδιά του την βελτίωση της εκτροφής του με τη στοχευμένη την αναπαραγωγή του. Εδώ και αρκετά χρόνια, η φωτογραφία στην εκτροφή των πτηνών είναι μια παράμετρος που απασχολεί ιδιαίτερα όλους τους εκτροφείς και ιδιαίτερα τους νέους, φιλόδοξους, ενημερωμένους και καλύτερα οργανωμένους. Προσωπικά φωτογραφίζω από το 2003 όλα τα πουλιά που εκτρέφω και κρατώ αρχείο με τουλάχιστον 4-6 φωτογραφίες τους σε διαφορετικές στάσεις.

Περισσότερα για τη φωτογραφία στην εκτροφή πτηνών.

Εξοπλισμός σίτισης και υποστήριξης

Εξίσου σημαντικό ρόλο στην εκτροφή έχουν και τα διάφορα σκεύη σίτισης, τάγιστρα και δοχεία νερού όπως και τα στοιχεία στήριξης που καλούνται ασφαλώς να καλύψουν το βασικό τους ρόλο.

Σημαντικός κατά τη γνώμη μου παράγοντας είναι η μικροβιακή αποφόρτιση αυτών των σκευών και η περιοδική απολύμανσή τους.

Σημαντικά λάθη που παρατηρούνται στις εκτροφές κάθε μεγέθους είναι ο πλημμελής καθαρισμός, η αδυναμία "ξεκούρασης" του εξοπλισμού και κυρίως η μικροβιακή αποφόρτισή του.

Κάθε εκτροφικός εξοπλισμός που χρησιμοποιείται διαρκώς, χωρίς να υπάρχει δυνατότητα περιοδικού καθαρισμού και απολύμανσης, γίνεται από αρωγός της εκτροφής, εχθρός της γιατί συσσωρεύονται αθροιστικά μικρόβια και νοσογόνοι μικροοργανισμοί, επιβαρύνοντας την υγεία της εκτροφής και του εκτροφείου μας.

Η πείρα μου με έχει διδάξει πως απαιτείται τουλάχιστο διπλός εξοπλισμός ώστε να δίνεται αρχικά η δυνατότητα στον εκτροφέα να αλλάζει με καθαρό κάθε ένα από τα εξαρτήματα εκτροφής και να έχει το χρόνο στη συνέχεια να καθαρίσει, απολυμάνει και ξεκουράσει μέχρι την επόμενη αλλαγή τον εξοπλισμό που απέσυρε.

Τα πάτηθρα, τα δοχεία σίτισης αλλά και τα δοχεία νερού δεν μπορεί να παραμένουν στον κλωβό για διάστημα μεγαλύτερο του ενός μήνα στη χειρότερη περίπτωση γιατί γίνονται αποδέκτες της συσσώρευσης μικροβίων. Ειδικά για τα πάτηθρα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και η τακτική επαφή του ράμφους τους πάνω σ' αυτά στην προσπάθεια των πτηνών να απομακρύνουν τροφές, υπολείμματα κλπ. από το ράμφος τους.

Έτσι γίνεται αναμενόμενη η παρουσία λοιμώξεων στο κοπάδι μας αν αμελήσουμε ή πλημμελώς ενεργήσουμε στην τακτική αλλαγή και αντικατάστασή τους.

Σχετικό περιεχόμενο

Φωτισμός εκτροφείου πτηνών Συνθήκες αναπαραγωγής στο εκτροφείο πτηνών

Οι Κουκουβάγιες είναι μια ομάδα νυχτόβιων κυρίως πτηνών. Ο όρος "Κουκουβάγια" σε αυτό το άρθρο, αναφέρεται σε όλα τα είδη των πτηνών που ανήκουν στην τάξη των Γλαυκόμορφων.

Οι Κουκουβάγιες

Οι κουκουβάγιες είναι στην πλειοψηφία τους νυκτόβια αρπακτικά πουλιά. Κυνηγούν κυρίως μικρά θηλαστικά, έντομα, άλλα πουλιά και μερικά είδη τρέφονται με ψάρια. Έχουν μεγάλο στρογγυλό κεφάλι με επίσης μεγάλα μάτια τοποθετημένα μπροστά σε επίπεδο πρόσωπο.

Για τους περισσότερους από εμάς είναι εύκολο να αναγνωρίσουμε μια κουκουβάγια λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών που φέρουν τα είδη αυτής της ομάδας, σε σχέση με την εμφάνιση και τη μορφή των υπολοίπων πουλιών.

Παρόλα αυτά, η διάκριση μεταξύ των ειδών είναι πολλές φορές δύσκολη ακόμη και για τους ειδικούς, λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών διάκρισης. Ένα από αυτά που διακρίνει τα είδη των δύο οικογενειών, είναι ότι οι Γλαυκίδες έχουν στρογγυλό δίσκο προσώπου ενώ ο δίσκος προσώπου των Τυτονιδών έχει το σχήμα καρδιάς.

Το ράμφος τους είναι όμοιο με αυτό των υπολοίπων αρπακτικών πουλιών.

Μέγεθος

Η μικρότερη κουκουβάγια στον κόσμο είναι η κουκουβάγια πυγμαίος ανατολικής Βραζιλίας (Glaucidium minutissimum) με ύψος 12εκ. και η μεγαλύτερη είναι ο Ευρασιατικός μπούφος (Bubo bubo) με ύψος που φτάνει τα 71εκ.

Γεωγραφική κατανομή

Οι κουκουβάγιες απαντώνται σε όλες τις ηπείρους εκτός από την Ανταρκτική και σε μια μεγάλη ποικιλία οικοτόπων, από πυκνά δάση έως ανοιχτά λιβάδια.

Πολλά είδη ζουν μόνιμα στις περιοχές τους ενώ άλλα ζουν νομαδικά παραμένοντας σε περιοχές όπου υπάρχει άφθονη τροφή. Τα πτηνά που διαβιούν μόνιμα σε μια περιοχή δημιουργούν οικογένειες με τρεις ή τέσσερις νεοσσούς κάθε χρόνο, ενώ τα νομαδικά μπορούν σε μια καλή χρονιά να αποκτήσουν ακόμη περισσότερους νεοσσούς ή και κανέναν, όταν οι συνθήκες δεν είναι κατάλληλες.

Κυνήγι

Οι κουκουβάγιες διαθέτουν χαρακτηριστικά που τις καθιστούν αποτελεσματικά αρπακτικά. Τα περισσότερα είδη κυνηγούν από κάποιο σημείο όπως ένα χαμηλό κλαδί, κάποιον φράχτη ή στύλο. Περιμένουν να εμφανιστεί το θήραμα και εφορμούν με ανοιχτά φτερά και προτεταμένα νύχια.

Τυτώ εφορμά στο θήραμα. Photo Andy Harmer.

Μερικά είδη πετούν τριγύρω πριν πέσουν στο θήραμα. Σε κάποιες περιπτώσεις η κουκουβάγια πέφτει στον στόχο ανοίγοντας τα φτερά της την τελευταία στιγμή. Η δύναμη της κρούσης είναι συνήθως αρκετή για να αναισθητοποιήσει το θήραμα, το οποίο στη συνέχεια αποτελιώνεται με ένα χτύπημα του ράμφους.

Όραση

Η όρασή τους, τους επιτρέπει να εντοπίζουν θηράματα ακόμη και στο βαθύ σκοτάδι. Ενώ τα περισσότερα αρπακτικά έχουν τα μάτια τους δεξιά και αριστερά από το κεφάλι ώστε να καταλαμβάνουν μεγάλο οπτικό πεδίο, τα μάτια της κουκουβάγιας της δίνουν στερεοσκοπική όραση ώστε να αντιλαμβάνεται καλύτερα το βάθος, κάτι που βοηθά στο νυχτερινό κυνήγι.

Αν και οι κουκουβάγιες έχουν διόφθαλμη όραση, τα μεγάλα μάτια τους είναι σταθερά τοποθετημένα στις κόγχες τους. Έτσι, μπορούν να στρέψουν το κεφάλι τους μέχρι και 270° προκειμένου να βλέπουν περιφερειακά.

Ο λαιμός τους αποτελείται από 14 σπονδύλους (ο άνθρωπος έχει 7) για μεγαλύτερη ευελιξία. Επίσης το κυκλοφορικό τους σύστημα έχει προσαρμοστεί ώστε να μη διακόπτεται η κυκλοφορία του αίματος προς τον εγκέφαλο κατά την πλήρη στρέψη του κεφαλιού.

Ακοή

Η ευαίσθητη, κατευθυντική ακοή τις βοηθά στην αναζήτηση τροφής. Κάποια είδη μπορούν να κυνηγήσουν ακόμη και σε απόλυτο σκοτάδι χρησιμοποιώντας μόνο τον ήχο για να τους οδηγήσει στο θήραμα.

Ανάλογα το είδος, η κουκουβάγιες έχουν είτε εξωτερικά, είτε εσωτερικά αυτιά, τα οποία είναι σχεδιασμένα για τον εντοπισμό της λείας. Βρίσκονται σε ασύμμετρα σημεία στο πάνω μέρος του κρανίου όπου σε συνδυασμό με τη μορφολογία των δίσκων του προσώπου, ο ήχος συλλέγεται και κατευθύνεται προς αυτιά.

Η ασύμμετρη θέση των αυτιών στο πάνω μέρος του κεφαλιού βοηθά στον ακριβή εντοπισμό της πηγής του ήχου. Μια κουκουβάγια μπορεί να καθορίσει την κατεύθυνση ένας ήχου από τη μικρή διαφορά του χρόνου που χρειάζεται να εισέλθουν τα ηχητικά κύματα στο αριστερό και το δεξί αυτί. Στρέφει λοιπόν το κεφάλι της έως ότου ο ήχος φθάσει και στα δύο αυτιά ταυτόχρονα και έτσι το πρόσωπό της κατευθύνεται άμεσα προς την πηγή του ήχου.

Μια κουκουβάγια μπορεί να ακούσει ένα ποντίκι από απόσταση 20-25 μέτρων.

Πτέρωμα

Ένα άλλο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό της κουκουβάγιας είναι η αθόρυβη πτήση. Ενώ τα άλλα πτηνά έχουν άκαμπτα φτερά που δημιουργούν ήχο σχίζοντας τον αέρα καθώς πετούν, τα φτερά της κουκουβάγια έχουν μαλακές άκρες που τις επιτρέπουν να πετούν σιωπηλά.

Πολυμέσο youtube: -WigEGNnuTE

Αυτό τους δίνει πλεονέκτημα στο κυνήγι αφού δεν γίνονται αντιληπτές κατά την επίθεση.

Εξαίρεση αποτελούν οι κουκουβάγιας αλιευτές, αφού το κυνήγι πάνω από το νερό δεν απαιτεί σιωπηλές κρίσης.

Διατροφή

Οι περισσότερες κουκουβάγιες παραμένουν δραστήριες όλο το χρόνο τρώγοντας καθημερινά. Είναι αρπακτικά πτηνά, κάτι που σημαίνει ότι πρέπει να σκοτώνουν άλλα ζώα για να επιβιώσουν. Η διατροφή τους περιλαμβάνει ασπόνδυλα (όπως έντομα, αράχνες, γαιοσκώληκες, σαλιγκάρια και καβούρια), αλλά και ψάρια, ερπετά, αμφίβια, άλλα πουλιά και μικρά θηλαστικά.

Όπως και τα περισσότερα πουλιά, οι κουκουβάγιες δεν μπορούν να μασήσουν την τροφή τους και έτσι τρώνε το θήραμά τους ολόκληρο. Όταν όμως πιάσουν ένα μεγάλο θήραμα, το τεμαχίζουν ώστε να μπορέσουν έτσι να το καταναλώσουν.

Η τροφή τους εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το είδος. Για παράδειγμα, οι Ώτοι (Scops) και οι Μεγάσκωπες (Screech Owls) τρέφονται κυρίως με έντομα, ενώ η Τυτώ (Barn Owl) τρώει κυρίως ποντίκια και κουνάβια.

Μεγαλύτερες κουκουβάγιες, όπως ο Ευρασιατικός Μπούφος (Eagle Owl) κυνηγά λαγούς, μικρές αλεπούδες και πουλιά έως το μέγεθος της πάπιας. Ο Μπούφος της Βιρτζίνια (Great Horned Owl), κυνηγά θηράματα που έχουν το δικό του μέγεθος ή ακόμα και μεγαλύτερα, όπως αλεπούδες, νυφίτσες ή και μικρότερες κουκουβάγιες.

Η μικροσκοπική Κουκουβάγια Πυγμαίος (Pygmy Owl) κυνηγά ορτύκια, τα οποία έχουν το διπλάσιο βάρος της.

Κάποια είδη έχουν ειδικευτεί στο ψάρεμα, όπως η Asian Fish Owl και η African Fishing Owl.

Αν και οι διατροφικές τους προτιμήσεις εξαρτώνται από το είδος, οι περισσότερες κουκουβάγιες επιλέγουν ό,τι θήραμα είναι διαθέσιμο στην περιοχή, ειδικά τις περιόδους της χειμερίας νάρκης ή της μετανάστευσης των θηραμάτων που η τροφή λιγοστεύει.

Μεταβολισμός

Οι κουκουβάγιες έχουν χαμηλό ποσοστό σωματικού λίπους κατά τη διάρκεια των ζεστών μηνών του έτους. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια των κρύων μηνών, σε ορισμένα είδη κουκουβάγιας όπως η Κουκουβάγια του Χιονιού (Snowy Owl) το ποσοστό του σωματικού τους λίπους αυξάνεται. Αυτά τα αποθέματα λίπους της παρέχουν ενέργεια όταν η τροφή γίνεται σπάνια.

Ο μεταβολικός ρυθμός της κουκουβάγιας είναι αρκετά υψηλός. Οι κουκουβάγιες πρέπει να τρώνε συχνά κάτι που σημαίνει ότι πρέπει να κυνηγούν συχνά.

Οι μικρές κουκουβάγιες, όπως η Elf Owl, έχουν εξαιρετικά υψηλό μεταβολικό ρυθμό που απαιτεί την καθημερινή κατανάλωση τροφής ίσης με το 50% του σωματικού τους βάρους.

Οι μεγαλύτερες κουκουβάγιες έχουν βραδύτερο μεταβολικό ρυθμό και τρώνε λιγότερο από τις μικρότερες, σε αναλογία με το σωματικό τους βάρος.

Ο μεταβολισμός της Κουκουβάγιας του Χιονιού διαφέρει πολύ από αυτό όλων των άλλων κουκουβαγιών. Γίνεται αργός για περισσότερο από ένα μήνα κατά τη διάρκεια του χειμώνα, λόγω της έλλειψης τροφής. Αυτήν την περίοδο εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα αποθέματα λίπους της.

Αναπαραγωγή

Για τα περισσότερα ειδών κουκουβαγιών, ειδικά εκείνων που βρίσκονται σε εύκρατες ή υπαρκτικές περιοχές, η εποχή αναπαραγωγής είναι άνοιξη. Οι αποκλείσεις που μπορεί να υπάρχουν εξαρτώνται από τις καιρικές συνθήκες, την επάρκεια τροφής και τη διαθεσιμότητα κατάλληλου συντρόφου.

Οι κουκουβάγιες είναι κατά κανόνα μονογαμικά πτηνά. Σε ορισμένα είδη ο δεσμός του ζευγαριού διαρκεί μόνο για τη διάρκεια της αναπαραγωγικής περιόδου, ειδικά εάν το είδος είναι μεταναστευτικό. Σε άλλα, μη μεταναστευτικά είδη, όπως η Μικρή Κουκουβάγια (Little Owl), τα ζευγάρια παραμένουν μαζί καθ 'όλη τη διάρκεια του έτους. Τα δε ζευγάρια των Χουχουριστών (Tawny Owl) παραμένουν μαζί για όλη τους τη ζωή.

Οι κουκουβάγιες δεν κατασκευάζουν φωλιές αλλά χρησιμοποιούν έτοιμες, κατάλληλες τοποθεσίες ή εγκαταλελειμμένες φωλιές άλλων πτηνών. Τα είδη που αναπαράγονται σε ανοιχτούς χώρους φωλιάζουν συνήθως στο έδαφος.

Η Κουκουβάγια του Χιονιού, η οποία ζει στην Αρκτική τούνδρα, χρησιμοποιεί μία κοιλότητα στο έδαφος την οποίο το θηλυκό γεμίζει με φυτικά υλικά. Οι Βαλτόμπουφοι (Short-eared Owls) συχνά φωλιάζουν μέσα ή δίπλα σε συστάδες χόρτων ενώ σπανιότερα επιλέγονται παρόμοιες τοποθεσίες από Νανόμπουφους και Χουχουριστές, δύο είδη που φωλιάζουν συνήθως στα δέντρα.

Οι τρύπες στα δέντρα είναι μια άλλη τοποθεσία που προτιμά μια μεγάλη ποικιλία κουκουβαγιών και κάποια είδη, κυρίως η Τυτώ, χρησιμοποιούν κτίρια, σκεπές ή τρύπες σε αχυρώνες.

Οι εγκαταλελειμμένες φωλιές κορακιών και αρπακτικών πτηνών επιλέγονται επίσης από πολλά είδη κουκουβαγιών.

Οι Υπόγειες Κουκουβάγιες (Burrowing Owls) φωλιάζουν υπόγεια σε εγκαταλελειμμένα λαγούμια που ανοίχτηκαν από θηλαστικά ή όταν το έδαφος το επιτρέπει, σκάβουν δικά τους. Τέλος, ο Ευρασιατικός Μπούφος χρησιμοποιεί φυσικές ρωγμές για να φωλιάσει.

Οι κουκουβάγιες γεννούν από ένα έως και δεκατρία αυγά, ανάλογα με το είδος και την εποχή με συνηθέστερα τα τρία ή τέσσερα αυγά. Τα αυγά τους είναι στρογγυλά και λευκά.

Η επώαση των αυγών συνήθως ξεκινά όταν γεννηθεί το πρώτο και διαρκεί στα περισσότερα είδη για περίπου τριάντα ημέρες. Κατά τη διάρκεια της επώασης, τα αυγά σπάνια μένουν μόνα τους. Οι θηλυκές κουκουβάγιες αποκτούν μια περιοχή με πολύ αρύ πτέρωμα στην κοιλιά τους. Το σχεδόν γυμνό δέρμα εκεί έχει περισσότερα αιμοφόρα αγγεία από άλλα σημεία παρέχοντας έτσι την απαραίτητη θερμότητα στα αυγά.

Οι νεοσσοί της κουκουβάγιας εκκολάπτονται με τη βοήθεια ενός "Δοντιού του Αυγού" (Egg Tooth) που είναι μια προεξοχή στο ράμφος κοινή σε όλα τα πουλιά, η οποία πέφτει σε μια ή δύο εβδομάδες μετά την εκκόλαψη.

Κατά την εκκόλαψη, οι νεοσσοί είναι τυφλοί και περιβάλλονται από ένα λεπτό χνούδι. Σε 1-2 εβδομάδες, εμφανίζεται ένα βαρύτερο δεύτερο στρώμα πτερώματος. Σε 3-4 εβδομάδες, οι νεοσσοί κάποιων ειδών εγκαταλείπουν τη φωλιά και σκαρφαλώνουν στα τριγύρω κλαδιά.

Το επόμενο στάδιο ανάπτυξής τους αφορά στην εκμάθηση της πτήσης. Στους Μπούφους της Βιρτζίνια αυτό ξεκινά στις 9-10 εβδομάδες μετά την εκκόλαψη, η Τυτώ στις 7-8 εβδομάδες και στους Μεγάσκωπες 4-5 εβδομάδες.

Οι περισσότερες κουκουβάγιες φτάνουν στη σεξουαλική ωριμότητα περίπου ένα χρόνο μετά την εκκόλαψή τους. Ορισμένα μεγαλύτερα είδη, ωστόσο, ωριμάζουν αναπαραγωγικά το δεύτερο ή τρίτο έτος της ζωής τους.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Ελληνική Ονομασία: Κουκουβάγια, Γλαύκα. Αγγλική ονομασία: Owl. Τάξη: Γλαυκόμορφα (Strigiformes). (συνδέονται στενά με τα Αιγοθηλόμορφα Caprimulgiformes). Οικογένειες

1. Γλαυκίδες ή Στριγγίδες (Strigidae)
2. Τυτονίδες (Tytonidae)

Γένη των Γλαυκίδων ή Στριγγίδων

• Aegolius - Αιγωλιός
• Asio - Άσιος
• Athene- Αθηνά
• Bubo - Βύας
• Ciccaba
• Glaucidium - Γλαυκίδιον
• Jubula - Χαιτογλαύξ
• Lophostrix - Λοφογλαύξ
• Margarobyas
• Megascops - Μεγάσκωψ, νυκτόβια είδη
• Micrathene - Μικραθηνά
• Nesasio - Νησάσιος
• Ninox - Νίνωξ
• Otus - Ώτος
• Xenoglaux - Ξενογλαύξ
• Pseudoscops - Ψευδόσκωψ
• Ptilopsis
• Psiloscops - Ψιλόσκωψ
• Pyrroglaux
• Pulsatrix
• Scotepelia - Σκοτοπελία
• Strix - Γλαυξ
• Surnia - Σουρνία
• Uroglaux - Ουρογλαύξ

Περισσότερα για τις Γλαυκίδες ή Στριγγίδες (Strigidae).

Γένη των Τυτονίδων

• Phodilus) - Φόδιλος
• Tyto - Τυτώ

Περισσότερα για τις Τυτονίδες (Tytonidae).

Media gallery Κουκουβάγιων

Άλλες τάξεις πτηνών

Στρουθιόμορφα πτηνά (Passeriformes) Ψιττακόμορφα (Psittaciformes)

Τα Πάρακιτς (Parakeets) είναι μια ονομασία που ομαδοποιεί διάφορα είδη παπαγάλων, τα οποία έχουν ως κοινό τους χαρακτηριστικό την μακριά ουρά.

Τα είδη των Parakeets


Τα parakeets χωρίζονται συνήθως ανάλογα με την ήπειρο από την οποία προέρχονται. Υπάρχουν τα parakeets της Αυστραλίας, της Νότιας Αμερικής και της Ασίας. Παρά το μικρό τους μέγεθος, τα lovebirds, τα είδη του γένους Neophema και τα parrotlets, περιλαμβάνονται στην ομάδα των parakeet.

Η κύρια τροφή για αυτά τα πουλιά είναι ένα ισορροπημένο μείγμα, το οποίο περιλαμβάνει μια ποσότητα από μεγάλους σπόρους, όπως ηλιόσπορους, κάρδαμο ή φαγόπυρο.

Αυστραλιανά Parakeets

Τα πουλιά που συνήθως ονομάζονται Parakeets στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι γνωστά ως Budgerigars ή Budgies στον υπόλοιπο κόσμο. Ορισμένοι πιστεύουν ότι τα Parakeets και τα Budgies δεν είναι ίδια, η ταξινόμησή τους όμως είναι ακριβώς η ίδια. Ο πιο γνωστός και δημοφιλής εκπρόσωπος των μεγάλων αυστραλιανών parakeets είναι τα Cockatiel.

Τα είδη του γένους Loriini (lories) είναι και αυτά parakeets στα οποία αναφερόμαστε συνήθως με τον σύνθετο όρο Lorikeets.

Άλλα είδη είναι οι Rosellas, οι Kakariki, οι Princess-of-Wales parakeets, τα Barraband parakeets. Οι εκτροφείς αγαπούν αυτήν την ομάδα πτηνών για τους πολλούς διαφορετικούς τύπους και την τεράστια ποικιλία χρωμάτων τους.

Λίστα Αυστραλιανών parakeets

Παπαγαλάκια Budgie (Budgerigar) Παπαγάλοι Κοκατίλ - Cockatiel (Nymphicus hollandicus) Παπαγάλοι Κακαρίκι (Cyanoramphus) Princess parakeet - Queen Alexandra parakeet (Polytelis alexandrae) Regent Parakeet (Polytelis anthopeplus) Κόκκινη Ροζέλα - Crimson Rosella (Platycercus elegans) Ανατολική Ροζέλα - Eastern rosella (Platycercus eximius) Δυτική Ροζέλα - Western Rosella (Platycercus icterotis) Παπαγάλος του Μπουρκ - Bourke's Parrots (Neopsephotus bourkii) Lories - Lorikeets

Parakeets Νοτίου Αμερικής

Η πλειοψηφία των parakeets της Νότιας Αμερικής ανήκει στο γένος Aratinga, Pyrrhura και Brotogeris. Αυτά τα πουλιά δεν είναι τόσο πολύχρωμα όσα τα αυστραλιανά μεγάλα parakeets, εκτός από τις υπέροχα χρωματισμένες Sun conure και Queen of Bavaria conure.

Ο όρος Conure χρησιμοποιείται για μικρά έως μεσαίου μεγέθους parakeets των γενών Aratinga, Pyrrhura και μερικά άλλα γένη της φυλής Arini, τα οποία είναι κυρίως ενδημικά στη Νότια Αμερική.

Άλλα είδη της Νότιας Αμερικής τα οποία ονομάζονται επίσης parakeets περιλαμβάνουν τους Μονκ parakeet και τα lineolated parakeets, αν και τα τελευταία έχουν κοντές ουρές. Επίσης, τα Parrotlets με τα μικρά μυώδη σώματα και τις μικρές ουρές τους.

Λίστα parakeets Νοτίου Αμερικής

Μονκ ή Κουάκερ - Monk, Quaker Parakeets (Myiopsitta monachus) White-winged parakeet (Brotogeris versicolurus) Parrotlet, το παπαγαλάκι μινιατούρα Κίτρινη Κονούρα - Sun Conure (Aratinga solstitialis) Blue-crowned parakeet (Thectocercus acuticaudatus)

Ασιατικά parakeets

Στα Ασιατικά Ασιατικά Parakeets περιλαμβάνονται οι παπαγάλοι του γένους των Ψιττακίσκων (psittacula), με πιο γνωστό εκπρόσωπό τους τον παπαγάλο ring-neck. Υπάρχουν σήμερα πολυάριθμες χρωματικές ποικιλιες αυτού του πουλιού.

Λίστα Ασιατικών parakeets

Παπαγάλοι Ρίνγκνεκ (Ringneck) @ petbirds.gr Αλεξανδρινός Παπαγάλος (Psittacula eypatria)

Αφρικανικά parakeets

Τα Lovebirds. Οι πιο γνωστοί τύποι είναι οι Agapornis roseicolli, A. personata και A. fisheri. Όλα τα lovebirds προέρχονται από την Αφρική. Οι περισσότεροι τύποι είναι ήδη πολύ εξημερωμένοι και υπάρχουν πολλές χρωματικές ποικιλίες.

Λίστα Αφρικανικών parakeets

Παπαγάλοι Lovebirds (Agapornis)

Οι αιτίες που κάνουν τον παπαγάλο επιθετικό μπορεί να είναι πολλές. Θα εξετάσουμε τους λόγους της επιθετικότητας και θα προτείνουμε τρόπους αντιμετώπισης.

Γιατί οι παπαγάλοι γίνονται επιθετικοί


Οι αιτίες που κάνουν τον παπαγάλο μας επιθετικό μπορεί να είναι πολλές. Ο φόβος, η κυριαρχία, η κτητική συμπεριφορά, η εδαφική κτητικότητα, η απογοήτευση, ο υπερβολικός ενθουσιασμός που μετατρέπεται σε επιθετικότητα, κοινωνική επιθετικότητα, ορμονική επιθετικότητα είναι κάποιες από αυτές.

Εμείς πρέπει να εντοπίσουμε το λόγο που ο δικός μας παπαγάλος είναι επιθετικός ώστε να μπορέσουμε να τον βοηθήσουμε και να διορθώσουμε αυτή τη συμπεριφορά. Πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί το κάνει αυτό, τι προκάλεσε αυτή τη συμπεριφορά και τι ρόλο παίξαμε εμείς σε όλο αυτό.

Γλώσσα του σώματος

Για να καταλάβουμε αν ο παπαγάλος μας είναι επιθετικός, υπάρχουν σημάδια και συμπεριφορές που πρέπει να εντοπίσουμε και να μας κάνουν πιο προσεκτικούς τη δεδομένη χρονική στιγμή. Ανασηκωμένο λοφίο, φουντωμένο φτέρωμα, μικραίνει η κόρη του ματιού, το ράμφος είναι ελαφρώς ανοιχτό, η ουρά είναι ανοιχτή σαν βεντάλια, αλλά και οι κραυγές, είναι κάποια από τα σημάδια που μας δείχνουν ότι ο παπαγάλος μας δεν έχει διάθεση για χάδια.

Δάγκωμα

Στη φύση οι λόγοι που οι παπαγάλοι χρησιμοποιούν το ράμφος τους είναι για να τραφούν, να σκαρφαλώσουν, να φτιάξουν το φτέρωμα τους αλλά και για να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. Για τα νεαρά πουλιά είναι ένα μέσο να δοκιμάσουν πράγματα και να γνωρίσουν το περιβάλλον τους. Ένα νεαρό πουλί για παράδειγμα, δαγκώνει το δάχτυλο μας.

Το να δαγκώνουν για να επιτεθούν ή αμυνθούν το έχουν μάθει στην αιχμαλωσία και σε κάποιες περιπτώσεις είναι κάτι έμφυτο. Σε άλλες περιπτώσεις πρόκειται για κάτι που τους μάθαμε εμείς, είτε πάνω στο παιχνίδι, είτε με το τρόπο που προσεγγίζουμε το πουλί.

Όταν ο παπαγάλος μας δεν έχει την επιλογή να απομακρυνθεί και να πετάξει (πχ λόγω των κομμένων φτερών), ο μόνος τρόπος για να αμυνθεί είναι να δαγκώσει. Σε αυτό το θέμα θα επικεντρωθούμε στην εδαφική επιθετικότητα και στους τρόπους αντιμετώπισης της.

Εδαφική επιθετικότητα

Η εδαφική επιθετικότητα είναι ιδιαίτερα συχνή σε κάποια είδη όπως οι κονούρες, οι african grey, οι macaw (συνήθως οι mini macaw), οι αμαζόνες άλλα και τα monk. Αυτά τα είδη είναι πιο επιρρεπή στο να αναπτύξουν μια τέτοια συμπεριφορά σε σχέση με άλλα. Συνήθως το φύλο του πουλιού παίζει ρόλο και έχει παρατηρηθεί ότι στα αρσενικά είναι πιο συχνό να υφίσταται μια τέτοια συμπεριφορά σε σχέση με τα θηλυκά.

Τα πουλιά στη φύση αλλά και στην αιχμαλωσία ενστικτωδώς προστατεύουν το χώρο τους. Στη φύση θα προστατεύσουν τη φωλιά τους ή το ταίρι τους αλλά και αντίστοιχα στην αιχμαλωσία το κλουβί τους ή το άτομο με το οποίο έχουν δεθεί από τους ανεπιθύμητους επισκέπτες.

Όλη αυτή η επιθετική συμπεριφορά συμβαίνει όταν το πουλί είναι στο χώρο του, δηλαδή στο κλουβί του, στο μέρος που μπορεί να του έχουμε για να παίζει και γενικά στο χώρο που ζει. Αν αυτή η αρνητική συμπεριφορά παρατηρείται και σε άλλες περιπτώσεις τότε δε μπορούμε να μιλάμε για εδαφική επιθετικότητα αλλά θα πρέπει να δούμε γιατί παρουσιάζει αυτή τη συμπεριφορά για να μπορέσουμε να τη καταπολεμήσουμε.

Τρόποι αντιμετώπισης της επιθετικότητας

Για να μπορέσουμε να διορθώσουμε αυτή την αρνητική - επιθετική συμπεριφορά θα πρέπει να έχουμε τη δυνατότητα να μετακινήσουμε το πουλί από το κλουβί του κι αυτό βεβαία να μας το επιτρέπει. Πολύ βασικό είναι να γνωρίζει το πουλί μια εντολή για να ανεβαίνει απευθείας στο χέρι μας (πχ up), εντολή η οποία θα μας βοηθήσει πολύ και στην περαιτέρω εκπαίδευση.

Πτηνά που δε μπορούν να μετακινηθούν από το κλουβί τους με τη θέληση τους, θα πρέπει με κάποιο τρόπο να τα απομακρύνουμε από αυτό, πχ με τη χρήση πετσέτας. Μπορούμε να χρησιμοποιούμε λεκτικές επιπλήξεις αλλά για να έχουν αποτέλεσμα θα πρέπει ο τόνος της φωνής μας να είναι αυστηρός αλλά και ήρεμος ταυτόχρονα.

Τα πουλιά στη φύση κατά τη διάρκεια της ημέρας ταξιδεύουν σε διάφορα μέρη για αναζήτηση τροφής παρέα με το κοπάδι τους, ενώ κάθε βράδυ κουρνιάζουν στην ίδια περιοχή. Ένα πουλί που περνάει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του σε ένα κλουβί αρχίζει να αναπτύσσει σημάδια επιθετικότητας γιατί θέλει να υπερασπιστεί το χώρο του. Το να μπορούμε να παρέχουμε στο πτηνό μας τουλάχιστον δυο κλούβια, πλησιάζει πιο πολύ στο τρόπο ζωής του πουλιού στη φύση.

Μπορούμε να παρέχουμε ένα μεγάλο κλουβί καλά εξοπλισμένο με παιχνίδια και δραστηριότητες ώστε να μπορεί να απασχολείται και να περνάει το χρόνο του κατά τη διάρκεια της ημέρας, το οποίο κατά τακτά χρονικά διαστήματα θα πρέπει να τροποποιούμε αλλάζοντας θέση στα παιχνίδια αλλά και στη διάταξη του χώρου του ώστε να αυξήσουμε τη προσαρμοστικότητα του πουλιού στις αλλαγές αλλά και συνάμα για να μην βαριέται.

Κατά τη διάρκεια της νύχτας μπορούμε να μεταφέρουμε τον παπαγάλο μας σε ένα μικρότερο κλουβί στο οποίο θα μπορεί να κουρνιάζει και να κοιμάται. Έτσι κάθε πρωί το πουλί θα μεταφέρεται στο μεγαλύτερο κλουβί στο οποίο θα δραστηριοποιείται, ενώ το βράδυ στο μικρότερο θα μπορεί να χαλαρώνει και να κοιμάται.

Θα πρέπει να έχουμε στη διάθεση μας κάποιο σταντ ώστε ο παπαγάλος μας να μπορεί να είναι κοντά μας και να παρακολουθεί τις δραστηριότητες μας. Κατά αυτόν το τρόπο εξοικειώνεται με εμάς αλλά και με τη καθημερινότητα μας. Αυτό σε συνδυασμό με τη καθημερινή εκπαίδευση αλλά και το σωστό χειρισμό από εμάς παρέχει στο πουλί τη δυνατότητα να γίνει ένα καλά προσαρμοσμένο κατοικίδιο.

Ένας παπαγάλος χρειάζεται έναν πολύ καλό λόγο για να αφήσει τον οποιοδήποτε να εισβάλει στο χώρο του. Το πουλί θα σας επιτρέψει να πλησιάσετε στο κλουβί του, αν γνωρίζει ότι κάτι καλό πρόκειται να συμβεί. Μπορούμε να αποφύγουμε την επιθετικότητα επιτρέποντας τον παπαγάλο να βγει σε ένα σταντ από μόνος του και στη συνέχεια μπορούμε να μετακινήσουμε το σταντ μακρυά από το κλουβί πριν ξεκινήσουμε την εκπαίδευση με το πουλί.

Μπορούμε επίσης να διδάξουμε τον παπαγάλο, ότι κάθε φορά που πλησιάζουμε κοντά στο κλουβί κάτι καλό συμβαίνει, έτσι ώστε όταν μπαίνουμε στο δικό του χώρο του να γνωρίζει ότι θα του προσφέρουμε κάτι που του αρέσει. Με υπομονή, η επιθετικότητα σύντομα θα μετατραπεί σε αναμονή. Είναι πολύ ευφυή πλάσματα που με αρκετή υπομονή και εκπαίδευση θα δούμε αποτελέσματα πραγματικά γρήγορα.

Χορήγηση διαφόρων φαρμάκων για ψυχιατρική χρήση δεν συστήνεται για τη αντιμετώπιση και τη θεραπεία της εδαφικής επιθετικότητας. Η πρόγνωση και η τροποποίηση της συμπεριφοράς μας είναι η ευνοϊκότερη λύση.

Όπως σε κάθε διαταραχή συμπεριφοράς, η βελτίωση δε θα φανεί άμεσα, αλλά αργά και σταδιακά, για αυτό καλό είναι να κρατάμε ένα ημερολόγιο για τη συμπεριφορά του παπαγάλου μας. Δηλαδή να καταγράφουμε τη συχνότητα, τη φύση αλλά και τη σοβαρότητα της επιθετικότητας. Έτσι μια μείωση της συχνότητας ή του βαθμού επιθετικότητας θα μας κάνει να δούμε ότι το πρόγραμμα θεραπείας λειτουργεί και ότι έχουμε αποτελέσματα.

Πολυμέσο youtube: nnXw10cR8eo

Η επιτυχία στην αλλαγή της συμπεριφοράς βελτιώνεται όταν προσδιορίσουμε τα αληθινά αίτια για τη συμπεριφορά αυτή. Αν χρησιμοποιούμε τη σωστή προσέγγιση το πρόβλημα μπορεί να προληφθεί άλλα και να αντιμετωπιστεί επιτυχώς τις περισσότερες φόρες.

Ποτέ δε φωνάζουμε στον παπαγάλο, ούτε και τον τιμωρούμε, ούτε φυσικά χρησιμοποιούμε σωματική βία. Δεν ενθαρρύνουμε τον παπαγάλο μας όταν έχει άσχημη συμπεριφορά. Αγνοούμε την αρνητική συμπεριφορά και επιβραβεύουμε τη θετική.

Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτό το πρόβλημα αν γνωρίζουμε και παρακολουθούμε τον παπαγάλο μας και φυσικά μπορούμε να ερμηνεύσουμε τη γλώσσα του σώματος του. Θα πρέπει να δεχτούμε τον παπαγάλο μας με το χαρακτήρα που έχει. Δεν είναι όλοι χαδιάρηδες, ο καθένας έχει το δικό του ξεχωριστό χαρακτήρα!

Σχετικό περιεχόμενο

Η επιθετικότητα των παπαγάλων Συμπεριφορά και επικοινωνία των παπαγάλων Η διακήρυξη των δικαιωμάτων ενός παπαγάλου Αναγνωρίζοντας τη γλώσσα του σώματος των πουλιών 5 λόγοι για τους οποίους εγκαταλείπονται οι παπαγάλοι

Η δηλητηρίαση των πουλιών από βαρέα μέταλλα όπως ο μόλυβδος είναι μια σοβαρή κατάσταση που πρέπει να αντιληφθούμε έγκαιρα και να δράσουμε άμεσα.

Τι είναι βαρέα μέταλλα και που τα συναντάμε;


Τα σπουδαιότερα βαρέα μέταλλα είναι το κάδμιο, ο μόλυβδος (Pb), ο υδράργυρος (Hg), το αρσενικό (As) και το θάλλιο (TI).

Ο υδράργυρος εισέρχεται στο περιβάλλον από την καύση του άνθρακα, του πετρελαίου ή ορισμένων στερεών αποβλήτων. Η ρύπανση του αέρα, του εδάφους και του νερού από κάδμιο προέρχεται κυρίως από τις βιομηχανίες επεξεργασίας χαλκού, χρωμάτων και πλαστικού. Το θάλλιο προέρχεται από τσιμεντοβιομηχανίες, ενώ ο μόλυβδος από βιομηχανίες μπαταριών.

Ο μόλυβδος χρησιμοποιείται πολύ στη βιομηχανία για την κατασκευή σωλήνων, φύλλων μολύβδου, χρωμάτων και σμάλτων. Στη βιομηχανία αυτοκινήτων χρησιμοποιείται στην κατασκευή των μπαταριών και οι αλκυλ-ενώσεις του προστίθενται στη βενζίνη.

Η χρησιμοποίηση του μολύβδου σήμερα στην παρασκευή χρωμάτων έχει μειωθεί μετά την εμφάνιση των χρωμάτων που έχουν βάση το Latex. Το ερυθρό όμως του μολύβδου παραμένει αναντικατάστατο ειδικά ως προστατευτικό της επιφάνειας των μετάλλων από τη σκουριά.

Η χρήση του μολύβδου στη βενζίνη, σήμερα, εγκαταλείπεται προοδευτικά επειδή προκαλεί μόλυνση του περιβάλλοντος. Ενώσεις του μολύβδου, συχνά χρησιμοποιούνται στην παρασκευή πλαστικών, χλωριούχου πολυβινυλίου (PVC), δεν υπάρχει όμως κίνδυνος από το τελικό προϊόν, παρά μόνο κατά τη διάρκεια της παραγωγής του.

Επίσης, μόλυβδο μπορεί να συναντήσουμε σε υδραυλικές εγκαταστάσεις (καλάι), κακόδιατηρημένα κύπελλα καφέ, περιτυλίγματα καραμέλας, σε οικιακά υφάσματα (βαρίδια σε κουρτίνες), σε είδη αλιείας, σε κυνηγετικά είδη, μπαταρίες, αντίκες, χρώματα καλλιτεχνών, μπουκάλια κρασιών και σαμπάνιας, πλαστικά καλύμματα, ετικέτες σε χάρτινα κιβώτια, ίσως σε οδοντόβουρτσες, καύση βενζίνης, ακόμα και στο πόσιμο νερό από κακή συντήρηση του δικτύου, κάποια καλλυντικά (κραγιόν, μολύβια σκίασης ματιών) κ. Α.

Δράση του μολύβδου και οι συνέπειές της

Ο κύριος κίνδυνος από τον μόλυβδο είναι η τοξικότητά του. Ο ανόργανος μόλυβδος απορροφάται από το έντερο κατά ένα ποσοστό περίπου 10% και η απορρόφησή του εξαρτάται από την παρουσία άλλων μετάλλων στο έντερο, όπως είναι το ασβέστιο και ο σίδηρος.

Η απορρόφησή του από τον πνεύμονα είναι μεγαλύτερη και εξαρτάται από τη μορφή των χημικών ενώσεών του και το μέγεθος των σωματιδίων. Οι οργανικές ενώσεις του μολύβδου απορροφώνται από το δέρμα.

Ο μόλυβδος στον οργανισμό του ανθρώπου μετά την απορρόφησή του ανευρίσκεται σε τρία μέρη "δεξαμενές":

1. Στο αίμα και τους μαλακούς ιστούς, όπου γίνεται ταχεία ανταλλαγή τους.
2. Στο δέρμα και τους μύες, όπου η ανταλλαγή γίνεται με μέση ταχύτητα.
3. Στον σκελετό, όπου είναι περισσότερο σταθερές και ανευρίσκεται σε ποσοστό 90%.

Η αποβολή του μολύβδου γίνεται από τους νεφρούς, τη χολή, τον ιδρώτα και το γάλα.

Η δηλητηρίαση από μόλυβδο ή ψευδάργυρο μπορεί να συμβεί γρήγορα ή να εμφανιστεί αργά με την πάροδο του χρόνου, ανάλογα με ποσό του μετάλλου που λαμβάνει ένα πουλί αλλά και το ποσό της τοξίνης που συσσωρεύεται στον οργανισμό του. Οι συμπεριφοριστικές αλλαγές, όπως κραυγές και ανησυχία είναι αποτελέσματα από το πόνο που έχει.

Συμπτώματα-κλινικά σημάδια

Τα συμπτώματα ενός πουλιού που δηλητηριάστηκε από μόλυβδο:

1. Κατάθλιψη (άκεφο χωρίς δραστηριότητα).
2. Πτώση φτερούγων, ανικανότητα να περπατήσει, παραμένει στον πάτο του κλουβιού.
3. Ανορεξία.
4. Εμετός.
5. Διάρροια, κόκκινα ούρα, περίεργες κουτσουλιές.
6. Πράσινη και μαύρη κουτσουλιά.
7. Πολυδιψία (κατανάλωση νερού συνεχώς).
8. Πολυουρία (κενώσεις μόνο με ούρα).

Κάποιες φορές συναντάμε ανησυχία, κραυγές (προέρχονται από το πόνο), κρίσεις (επιληπτικούς σπασμούς, κρίσεις πανικού). Μια κρίση είναι μια ξαφνική, προσωρινή απώλεια συνείδησης. Οι κρίσεις μπορούν να είναι ήπιες, έντονες, μερικές ή γενικευμένες, συχνές ή σπάνιες και μπορεί να περιλαμβάνουν σπασμούς.

Το πουλί μπορεί να εμφανιστεί αποπροσανατολισμένο και ανίκανο να σκαρφαλώσει. Όταν εμφανίζεται μία κρίση, ένα πουλί μπορεί, χάνει τις αισθήσεις του, πέφτει από την πατήθρα, χτυπάει τα φτερά του ανεξέλεγκτα και σκληραίνει το σώμα του. Ευτυχώς, μετά από την κρίση τα πουλιά ανακτούν τις αισθήσεις τους και κατόπιν τη δυνατότητά να ελέγξουν τις κινήσεις τους.

Οι γενικευμένες κρίσεις είναι σπάνιες. Σε αυτές το πουλί χτυπά τα φτερά του ανεξέλεγκτα και χάνει τις αισθήσεις του. Μερικές κρίσεις χαρακτηρίζονται από συνεχή σύσπαση ενός φτερού ή ενός ποδιού.

Σε ορισμένες περιπτώσεις παρουσιάζεται τύφλωση, αιματουρία, θάνατος.

Αντιμετώπιση-Θεραπεία

Όσο πιο γρήγορα αντιληφθούμε τη λήψη του δηλητηριώδες μετάλλου τόσο πιο αποτελεσματική θα είναι και αντιμετώπισή του. Αν προλάβουμε άμεσα και δεν αρχίσει να διαχέεται η τοξικότητα του μετάλλου στον οργανισμό του πουλιού, ίσως δε προσβάλλει σοβαρά τα όργανα του.

Άμεσα θα πρέπει να χορηγηθεί ενεργός άνθρακας που έχει την ικανότητα να απορροφά στην επιφάνεια του μικρομοριακές οργανικές ουσίες, χρωστικές ουσίες (που προέρχονται από την αποσύνθεση οργανικών ουσιών), πάσης φύσεως οσμές (που προέρχονται από αέρια ή και την αποσύνθεση οργανικών ουσιών) και αφαιρεί αποτελεσματικά το πολύ δραστικό χλώριο που υπάρχει στο νερό του δικτύου πόλεων.

Αν το πουλί έχει διάρροια, αφαιρούμε τις νωπές τροφές και του προσφέρουμε νερόβραστο άσπρο ρύζι, φυστικοβούτυρο, ρυζάλευρο (παιδική τροφή) ή ρόφημα χαμομηλιού.

Αν το πουλί έχει συμπτώματα ανορεξίας προσπαθούμε να του χορηγήσουμε ρευστή τροφή (κρέμα για νεοσσούς).

Παρέχουμε υγρά στο πουλί για αποφυγή αφυδάτωσης, αν χρειαστεί με σύριγγα. Προσπαθούμε να μεταφέρουμε το συντομότερο σε ένα ειδικευμένο γιατρό το πουλί, κρατώντας σε ζεστό περιβάλλον και τον αφήνουμε να το φροντίσει. Ίσως χρειαστεί να γίνει χειρουργική επέμβαση για να αφαιρεθούν τα τοξικά μέταλλα ή να γίνει ενδοφλέβια χορήγηση δραστικών ουσιών (φαρμακευτικών) που θα βοηθήσουν να αποτοξινωθεί το πουλί.

Έχει παρατηρηθεί στην άγρια ζωή των παπαγάλων να πετάνε προς στις όχθες ποταμών και να καταναλώνουν ποσότητα από το πηλό που υπάρχει εκεί και είναι πλούσιο σε άργυλο και ανόργανα συστατικά. Επίσης, σε βραχώδεις περιοχές, κόβοντας κομμάτια βράχων και καταναλώνοντας αρκετή ποσότητα από αυτούς. Η παρατήρηση έχει δείξει ότι η συνήθεια αυτή λειτουργεί ως ένα είδος φαρμακείου της φύσης και βοηθάει στη χώνεψη των παπαγάλων.

Δεν είναι όμως ο μόνος λόγος που τα πουλιά αυτά καταναλώνουν πηλό ή βράχους. Ή έρευνα έχει δείξει ο πηλός έχει την ιδιότητα να απορροφά τις διατροφικές τοξίνες που δημιουργούνται στον οργανισμό αυτών των πουλιών.

Πολυμέσο youtube: jQB94TtcdzM
Πολυμέσο youtube: QnnOx178Z64

Το ένστικτό τους οδηγεί αυτά τα πουλιά να φροντίσουν να "καθαρίσουν" τον οργανισμό τους πριν οι τοξίνες τους κάνουν κακό!

Δείτε περισσότερα στο Clay Licks, ο Θαυματουργός Πηλός των Παπαγάλων

• Οι πληροφορίες προέρχονται από αναζητήσεις στο διαδίκτυο για ένα σχετικό πρόβλημα και που αφορούσε την άσχημη εμπειρία που είχα πριν χρόνια με τη δηλητηρίαση των 2 πρώτων και αγαπημένων μου κοκατίλ. Δρούμε άμεσα και τρέχουμε στο γιατρό για γνωμάτευση και επιστημονική αντιμετώπιση.

Σχετικό περιεχόμενο

Δηλητηρίαση πουλιών από μόλυβδο

Εκτός από τα χαρακτηριστικά που αφορούν σε κάθε μετάλλαξη ξεχωριστά, η κρίση των καναρινιών χρώματος στις εκθέσεις ολοκληρώνεται με την εξέταση ορισμένων γενικών χαρακτηριστικών από τον κριτή, που αφορούν στη συνολική παρουσία ενός καναρινιού.

Ποιότητα Πτερώματος
Τύπος Μέγεθος
Στάση
Γενική Εντύπωση
Αρμονία
Άρνηση Κρίσης

Ποιότητα Πτερώματος

Χαρακτηριστικά

Το πτέρωμα αποτελείται από τα φτερά του κορμού, τα κινητήρια και τα φτερά της ουράς. Συνολικά, το πτέρωμα πρέπει να είναι πλήρες, ομοιόμορφο, απαλό και συμπαγές, σφιχτό και λαμπερό.

Τα φτερά πρέπει να επικαλύπτονται μεταξύ σε τέλεια ευθυγράμμιση. Τα κινητήρια και τα φτερά της ουράς πρέπει να είναι συμπαγή, στενά διατεταγμένα μεταξύ τους, χωρίς ατέλειες.

Σφάλματα

• Άφθονο και μακρύ πτέρωμα που κάνει την πλάτη να φαίνεται λιγότερο συμπαγής.
• Υπερβολικά πλούσιο πτέρωμα στις πλευρές και στα φρύδια (μοιάζουν με κέρατα).
• Ακατάστατο πτέρωμα στο λαιμό ή στο στήθος.
• Χαλαρή συνοχή κινητήριων φτερών στη μία ή και στις δύο πλευρές ή στην κοιλιά ή το στήθος.
• Χαρακτηριστικό άνοιγμα (χωρίστρα) στο πτέρωμα της πλάτης.
• Κοντά, λεπτά ή θαμπά φτερά.
• Ατελής πτερόρροια.
• Κινητήρια φτερά και / ή φτερά ουράς με άνισο μεταξύ τους μήκος.
• Ελλιπή ή μη ευθυγραμισμένα φτερά πτήσης.
• Ανοιχτή ουρά.

Εάν κάποιο από αυτά τα σφάλματα είναι ιδιαίτερα έντονο, τότε θεωρείται σοβαρό σφάλμα.

Βαθμολογία

Βαθμοί για το πτέρωμα, 15.

EXCELLENT

: Τέλειο. 14 βαθμοί.

GOOD

: Ένα ή δύο σφάλματα, 13 βαθμοί.

ACCEPTABLE

: Τρία μικρά ή ένα σοβαρό σφάλματα, 12 βαθμοί.

POOR

: Περισσότερα από τρία σφάλματα 11-9.

Τύπος και Μέγεθος

Χαρακτηριστικά

Το μέγεθος του καναρινιού πρέπει να είναι 13 έως 14 cm, από την κορυφή του κεφαλιού μέχρι το άκρο της ουράς. Το κεφάλι πρέπει να είναι στρογγυλό και μεγάλο, το ράμφος κοντό και κωνικό με πλατιά βάση. Το μάτι κεντραρισμένο. Καλή αναλογία λαιμού, σε σχέση με το σώμα.  Η πλάτη πρέπει να είναι φαρδιά κι επίπεδη. Τα φτερά πτήσης πρέπει να είναι συμμετρικά και καλά στημένα με τις άκρες τους να συναντώνται στη βάση της ουράς.

Στήθος φαρδύ και στρογγυλεμένο.

Το σώμα δεν πρέπει να είναι ούτε πολύ ογκώδες, ούτε πολύ λεπτό. Η ένωσή του με το λαιμό και το κεφάλι πρέπει να δημιουργεί μια εικόνα κομψότητας και ομορφιάς.

Η ουρά δεν πρέπει είναι ούτε πολύ μεγάλη, ούτε πολύ μικρή (δύο τρίτα του μήκους του σώματος). Πρέπει να βρίσκεται σε ισορροπία με το υπόλοιπο σώμα.

Τα πόδια πρέπει να είναι γερά και ανθεκτικά και να σφίγγουν την πατήθρα.

Σφάλματα

Μήκος: Είτε πάνω είτε κάτω από το πρότυπο. Κεφάλι: Πλατύ ή πολύ μικρό ή υπερβολικά μεγάλο και "βαρύ" σε σχέση με το σώμα. Ράμφος: Λεπτό ή μακρύ ή στραβό ή με υπερβολική ανάπτυξη στο ένα από τα δύο του τμήματα. Πλάτη: Κοίλη ή κυρτή. Στήθος: Επίπεδο ή στενό ή προτεταμένο. Σώμα: Πολύ λεπτό ή πολύ ογκώδες. Πόδια: Πολύ μακριά και λεπτά με ορατούς μηρούς ή υπερβολικά κοντά, καλυμμένα με φτερά από την κοιλιά.

Βαθμολογία

Βαθμοί για τον τύπο και το μέγεθος, 15.

EXCELLENT

: Χωρίς σφάλματα, 14.

GOOD

: Ένα σφάλμα, 13.

ACCEPTABLE

: Δύο ή τρία σφάλματα, 12.

POOR

: Πολύ σοβαρά σφάλματα ή ένα πουλί που από το σχήμα ή το μέγεθος του μοιάζει με άλλες φυλές (π.χ., Border, Gloster, Norwich κ. Α.), 11-9.

Στάση

Χαρακτηριστικά

Τα παρουσιαστικά χαρακτηριστικά ενός πουλιού μαζί με το στήσιμό του στην πατήθρα, είναι αυτό που εκφράζει ο όρος "Στάση". Στην πράξη αυτό δεν είναι τίποτα περισσότερο από το σχήμα του σώματός του και τη φυσική κατάσταση του καναρίνιου.

Έτσι λοιπόν, ο Τύπος και η Στάση αλληλεπιδρούν μεταξύ τους με τέτοιον τρόπο που όταν ένα καναρίνι υστερεί στον τύπο, δύσκολα μπορεί να παρουσιάσει καλή στάση και το αντίστροφο.

Μια πολύ καλή στάση μπορεί να περιγραφεί από τις λέξεις αλαζονεία, τόλμη και ευκινησία.

Όταν το πτηνό βρίσκεται σε κατάσταση ηρεμίας, το σώμα του πρέπει να εκτείνεται σε ευθεία μέχρι την άκρη της ουράς και να στέκεται σε γωνία 45 μοιρών σε σχέση με την πατήθρα.

Σφάλματα

Τα πιο κοινά σφάλματα αφορούν σε δύο χαρακτηριστικά:

Χαρακτήρας

• Άγρια και νευρικά.
• Δειλά και φοβισμένα πουλιά.

Δομικά

• Πεσμένα ή χαλαρά φτερά.
• Οι άκρες των φτερών διασταυρώνονται στην πλάτη. Σχετική συζήτηση Σταύρωμα των φτερών πτήσης στην πλάτη του καναρινιού
• Ουρά που χαμηλώνει με αποτέλεσμα να δείχνει κυρτή η συνολική γραμμή σώματος.
• Ακαμψία σώματος - έλλειψη ευκινησίας.
• Ώμοι που προεξέχουν.

Βαθμολογία

Βαθμοί για τη στάση, 10.

EXCELLENT

: Χωρίς σφάλματα, 9.

GOOD

: Ένα σφάλμα, 8.

ACCEPTABLE

: Δύο σφάλματα, 7.

POOR

: Σφάλματα και από τις δύο ομάδες σφαλμάτων, 6.

Γενική Εντύπωση

Χαρακτηριστικά

Η κατηγορία αυτή αφορά στην κρίση της κατάστασης υγείας και την καθαριότητα των πτηνών.

Για να μπορεί να παρουσιαστεί σωστά ένα καναρίνι, εκτός από την ομορφιά του πρέπει να είναι υγιές και καθαρό.

Τα στοιχεία αυτά δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται για τον καθορισμό της τελικής βαθμολογίας ενός πουλιού, ειδικά όταν η βαθμολογία του είναι ήδη υψηλή στις προηγούμενες κατηγορίες. Πρόκειται απλώς για στοιχεία που ολοκληρώνουν συνολικά μια καλή παρουσία.

Σφάλματα

• Ένα πτηνό έχει πολλά σφάλματα στις προηγούμενες κατηγορίες.
• Κακή κατάσταση υγείας.
• Τα νύχια είναι πολύ μακριά ή παραμορφωμένα.
• Λεπιασμένα πόδια.
• Βρώμικο σώμα, ουρά ή πόδια.

Πρέπει να εξεταστεί εάν οι ακαθαρσίες οφείλονται στην παραμονή του πουλιού στο πάτωμα του κλουβιού για μακρύ χρονικό διάστημα.

Βαθμολογία

Βαθμοί για τη γενική εντύπωση, 5.

EXCELLENT

: Χωρίς σφάλματα, 5.

GOOD

: Ένα σφάλμα, 4.

ACCEPTABLE

: Δύο σφάλματα, 2.

POOR

: Περισσότερα από τρία σφάλματα, 2.

Αρμονία

Ένα "Stam" αποτελείται από 4 (τέσσερα) πουλιά τα οποία ανήκουν στην ίδια ποικιλία (τύπος πτερώματος, λιπόχρωμα, κλασικό χρώμα και μετάλλαξη, εάν υπάρχει).

Στα μωσαϊκού τύπου, τα πουλιά πρέπει να είναι του ίδιου φύλου. Στις περιπτώσεις που αυτό δεν συμβαίνει, ο κριτής πρέπει να κρίνει τα πουλιά μόνα τους, χωρίς να βαθμολογήσει την αρμονία, θέτοντας τα εκτός διαγωνισμού των Stam.

Βαθμολογία

Ένας κριτής έχει στη διάθεσή του 6 (έξι) βαθμούς, τους οποίους πρέπει να απονυμει ως εξής:

• Ίδια βαθμολογία και για τα 4 πουλιά, 6 βαθμοί.
• Διαφορά 1 βαθμού μεταξύ του πουλιού με την υψηλότερη και χαμηλότερη βαθμολογία, 5.
• Διαφορά 2 βαθμών μεταξύ του πουλιού με την υψηλότερη και χαμηλότερη βαθμολογία, 4.
• Διαφορά 3 βαθμών μεταξύ του πουλιού με την υψηλότερη και χαμηλότερη βαθμολογία, 3.
• Διαφορά 4 βαθμών μεταξύ του πουλιού με την υψηλότερη και χαμηλότερη βαθμολογία, 2.
• Διαφορά 5 βαθμών μεταξύ του πουλιού με την υψηλότερη και χαμηλότερη βαθμολογία, 1.
• Διαφορά 6 βαθμών μεταξύ του πουλιού με την υψηλότερη και χαμηλότερη βαθμολογία, 0.

Άρνηση κρίσης

Ολοκληρώνοντας τα γενικά χαρακτηριστικά κρίσης, αυτά δηλαδή που ισχύουν για όλες τις ποικιλίες των καναρινιών χρώματος, πέραν από τα ειδικά κριτήρια που αφορούν στην κάθε μετάλλαξη - ποικιλία ξεχωριστά, αναφέρουμε και τους λόγους για τους οποίους μπορεί να αποκλειστεί ένα καναρίνι από το διαγωνισμό.

• Λείπουν συνολικά ή μερικά τμήματα των άκρων, των δακτύλων, των ποδιών ή των νυχιών.
• Ολική ή μερική τύφλωση.
• Εμφανής απουσία φτερών από αφαίρεση ή μη, από τις φτερούγες ή την ουρά.
• H παρουσία μη μελανινικών φτερών σ' ένα καναρίνι μελανίνης.
• Λευκά σημάδια στα κεράτινα μέρη (αποχρωματισμός νυχιά-ράμφος) σε ένα μελανινικό καναρίνι.
• Εμφάνιση μελανίνης στο πτέρωμα, το ράμφος, τα πόδια ή τα νύχια ενός λιποχρωμικού καναρινιού.
• Κύστεις φτερών (lump).
• Πουλιά που δεν ακολουθούν το πρότυπο.
• Πουλιά που αιμορραγούν ή ασθενούν.
• Πουλιά που δεν φορούν δαχτυλίδι κλειστού τύπου.
• Ένα πουλί που δείχνει να έχει καθαριστεί (πλύσιμο πτερώματος) με απαγορευμένες χημικές ουσίες για να αποκτήσει πλεονέκτημα στην εμφάνιση.
• Πουλιά που παρουσιάζουν τον φαινότυπο δύο ή περισσότερων μεταλλάξεων, π.χ. Opal και Pastel ή Κοβάλτιο και Όνυχας).

Κάθε άλλη περίπτωση που δεν καλύπτεται από τα παραπάνω, πρέπει να παραπέμπεται στην Επιτροπή Ελέγχου.

Σχετικό περιεχόμενο

Γενετικές μεταλλάξεις στα πτηνά

Ένας ακόμη οδηγός φροντίδας καναρινιών με πληροφορίες για τη διαχείρισή τους, καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου.

Φροντίδα καναρινιών για όλο τον χρόνο

Το καναρίνι είναι ίσως το πιο αγαπητό πτηνό συντροφιάς, με ιδιαίτερο και ποτέ ίδιο χαρακτήρα αλλά ταυτόχρονα και το πιο ευαίσθητο, οπότε οφείλουμε να είμαστε πολύ προσεχτικοί όσον αφορά στο χώρο και τον κλωβό διαμονής αλλά κυρίως στην ημερήσια διατροφή του.

Όταν μάλιστα αποφασίσουμε να κάνουμε το πέρασμα από την μια γενιά στην άλλη, ας ακολουθήσουμε τα σωστά βήματα ως προς τη δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών διατροφής και διαβίωσης του ζευγαριού και μετέπειτα των νεοσσών.

Χώρος και κλωβός διαμονής, υγιεινή, διατροφή, προ της αναπαραγωγής, αναπαραγωγής γενικά, κατά την πτερόρροια, τα σημεία που επικεντρώνει την προσοχή του ο εκτροφέας, στα οποία θα προσπαθήσουμε να δώσουμε απλές και κατανοητές κατευθύνσεις.

Χώρος και κλωβοί διαμονής

Όσον αφορά στο χώρο φιλοξενίας του καναρινιού, πρώτη επιλογή μας πρέπει να είναι ένα μέρος δίχως ρεύματα αέρα, με χαμηλή ή μηδενική υγρασία.

Επειδή το φυσικό φως αποτελεί έναν από τους κύριους παράγοντες που δρουν σημαντικά στον κύκλο ζωής των πτηνών, θα πρέπει το τελικό σημείο να μην επηρεάζεται από τεχνητό φως. Όλα τα πτηνά, πρέπων είναι να ξυπνάνε με την ανατολή και να κοιμούνται με τη δύση του ήλιου.

Κλουβιά

Όσον αφορά στον κλωβό, όσο μεγαλύτερο τόσο το καλύτερο για το καναρίνι, διότι έτσι θα διατηρείται υγιές και κυρίως δραστήριο.

Ελάχιστες διαστάσεις για ένα κατάλληλο κλωβό θεωρούνται οι 58 x 30 x 37 ύψος. Μία ζευγαρώστρα με διαχωριστικό (πλέγμα και αδιαφανές), συρτάρι και κυρίως αποσπώμενη σχάρα αποτελεί ιδανική λύση, γιατί έτσι δεν θα χρειάζεται να μετακινούμε όλο το κλουβί (κίνηση ιδιαιτέρως στρεσσογόνα) κατά την εβδομαδιαία γενική καθαριότητα.


Περισσότερα για τα κλουβιά των καναρινιών

Αξεσουάρ

Βασικό αξεσουάρ για μία ιδανική διαμονή, αποτελούν πλέον για τους περισσότερους εκτροφείς οι ξύλινες πατήθρες (ξύλο οξιάς). Καλό είναι να επιλέγουμε μία διάσταση σε μήκος (30cm) και δύο διαφορετικές διαστάσεις σε πάχος (8 και 10mm) με σκοπό την καλύτερη δυνατή εκγύμναση των ποδιών. Πρέπει να τοποθετούνται σε τέτοια απόσταση από τα πλαϊνά του κλωβού ώστε, κατά την περιστροφή, να μη τραυματίζεται η ουρά του καναρινιού.

Δείτε


Εν συνεχεία, οι ποτίστρες κενού αέρος διασφαλίζουν στο καναρίνι το δικαίωμα να απολαμβάνει καθαρό νερό όλη μέρα. Μη ξεχνάμε ότι ακόμη και ένας σπόρος ξεχασμένος στο νερό, είναι ικανός μέσα σε σύντομο χρόνο να αναπτύξει έντονα παθογόνους μικροοργανισμούς.

Σχετική συζήτηση

Υγιεινή

Η υγιεινή τόσο του χώρου όσο και των σκευών, αποτελεί καίριο παράγοντα για τη σωστή ευζωία του καναρινιού. Η χρήση χαρτιού A4 στον πάτο του κλωβού είναι απλή αλλά επιβάλλει την αντικατάστασή του τουλάχιστον 2 φορές την εβδομάδα. Μια πολύ καλή εναλλακτική λύση, με άριστες κριτικές, αποτελεί το πριονίδι, ένα υλικό που καταφέρνει να απορροφά τις οσμές των περιττωμάτων και χρίζει αλλαγής μία φορά την εβδομάδα.

Δείτε: .

Πατήθρες, ποτίστρες και ταΐστρες πρέπει να επιβλέπονται καθημερινά και μία φορά την εβδομάδα να αποστειρώνονται. Επίσης, οφείλουμε να προσπαθούμε να απαλλάσσουμε τα καναρίνια από τα κουνούπια, φορείς πολλών σοβαρών μολύνσεων με κύρια την ορνίθωση. Τα μπορούν να αποφευχθούν ή και να ελεγχθούν ακόμη μέσω της εβδομαδιαίας απολύμανσης κλωβού και λοιπών αξεσουάρ με dettol και ξύδι και εν συνεχεία ψεκάζοντας με ένα άξιο παρασιτοκτόνο όπως το ή το effipro-spray, αφού πρωτίστως έρθουμε σε επικοινωνία με .

Διατροφή

Ο πιο σημαντικός παράγων-ρυθμιστής του κύκλου ζωής των καναρινιών. Κάθε πουλί δικαιούται και πρέπει να έχει μια ισορροπημένη διατροφή κάθε μέρα του χρόνου όλο τον χρόνο, η οποία χωρίζεται σε τρεις φάσεις:  Ο χειμώνας στη Φύση κρίνεται ως δύσκολη περίοδος για τα καναρίνια, με περιορισμένη ποικιλία σπόρων, γι’αυτό και δικαίως του αποδίδεται ο χαρακτηρισμός ως ’"περίοδος συντήρησης".

Ο ερχομός της Άνοιξης, απ’την άλλη, σημαίνει αύξηση ποικιλίας της τροφής και ενεργοποιεί διαφορετικά το βιολογικό ρολόι των πτηνών. Οπότε, ιδανική τακτική θεωρείται η αύξηση παροχής της τροφής σταδιακά ανά περίοδο, μια τακτική που οφείλουμε να ακολουθούμε πιστά αν όντως επιθυμούμε την καλύτερη δυνατή ευζωία των καναρινιών στο πλευρό μας.

Οι σπόροι και οι τροφές που θα τους προσφέρουμε, δεν πρέπει να είναι τυχαίες. Σε κάθε καναρίνι πρέπει να παρέχεται ένα ισορροπημένο μείγμα σπόρων που να περιέχει συνήθως κεχρί, καναβούρι, νίζερ, λευκή περίλλα, λιναρόσπορο, μαρουλόσπορο, ραδικόσπορο, αποφλειωμένη βρώμη κ. Α.


Η διατροφή τους πρέπει να είναι εμπλουτισμένη και με βιταμίνες, κινητήριος δύναμη των μεταβολικών τους λειτουργιών. Το καναρίνι που καταναλώνει βιταμίνες, ιχνοστοιχεία, αμινοξέα και πρωτείνη (είτε ζωική είτε φυτική) μέσω του μείγματος που προσφέρεται, έχει πολύ καλύτερη ποιότητα ζωής με ιδανικές μάλιστα αντοχές στις πιθανές ασθένειες, σε σχέση με το καναρίνι που ακολουθεί λιτή ή τυχαία διατροφή.

Κύρια πηγή αμινοξέων και πρωτεΐνης θεωρείται το αυγό, όπου είτε στη φυσική μορφή του (βραστό 15’-20’) είτε στην αποξηραμένη του (αυγοτροφή εμπορίου), κινεί την αξία του στο μέγιστο, αναφερόμενοι στα λιπαρά του οξέα, στις λιποδιαλυτές και μη βιταμίνες του αλλά και στα ιχνοστοιχεία που περιέχει.

Το σουπιοκόκκαλο επίσης, από τις πιο σημαντικές πηγές ασβεστίου και ιχνοστοιχείων, κρίνεται απαραίτητο καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Πολλές εταιρείες δραστηριοποιούνται στη χώρα μας, με πολύ αξιόλογα επώνυμα τυποποιημένα μείγματα σπόρων και αυγοτροφής. Επιλέξτε με σύνεση και κυρίως αποφύγετε τις χύμα τροφές.

Αναλυτικά για τη χρήση του σουπιοκόκκαλου στα πτηνά.

Τεράστιο (επάξια) έδαφος κέρδισαν και συνεχίζουν να κερδίζουν οι παρασκευές σπιτικής αυγοτροφής. Eκτροφείς και απλοί χομπίστες, εδώ και τουλάχιστον 15 χρόνια, κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση, αφού μια τέτοια παρασκευή επιτρέπει τη με μέτρο και γνώση πρόσθεση χρήσιμων ή απαραίτητων υλικών (φρέσκα ή αποξηραμένα βότανα, λαχανικά, λινέλαιο, σιτέλαιο) για την υγεία των πτηνών.

 Tο Λινέλαιο έχει ένα χαρακτηριστικό που το κάνει μοναδικό: αποτελείται κατά 55% από α-λινολενικό οξύ, ένα πολυακόρεστο λιπαρό οξύ που ανήκει στην ομάδα των ω-3 λιπαρών οξέων. Aποτελεί την πιο πλούσια φυσική πηγή των δυσεύρετων στη φύση ω-3 και ιχνών από ω-6. Ίσως η πλουσιότερη πηγή βιτ.C. Περιέχει επίσης βιταμίνη Β1-Β2- Ε, πρωτεΐνες, ασβέστιο, σίδηρο, ψευδάργυρο, κάλιο, μαγνήσιο, φώσφορο, γι’αυτό και θεωρείται ένα κατάλληλο πρόσθετο κατά την παρασκευή σπιτικής αυγοτροφής, καθ’όλο το χρόνο.

Το Σιτέλαιο αποτελεί την πλουσιότερη πηγή βιτ. Ε από οποιοδήποτε άλλο φυτικό έλαιο ή σπόρο. Ταυτόχρονα, έχει υψηλή περιεκτικότητα σε βιταμίνη Α και D, πρωτεΐνες και λεκιθίνη. Οι αντιοξειδωτικές του ιδιότητες αλλά και η δράση του στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος, το χρίζουν ως ένα ιδανικό φυτικό συμπλήρωμα κατά την παρασκευή σπιτικής αυγοτροφής, κυρίως κατά την αναπαραγωγή.

Λαχανικά και Φρούτα όπως πράσινη και κόκκινη πιπεριά, φρέσκο καλαμπόκι, ελαφρά βρασμένο μπρόκολο, ωμό σπανάκι, ωμές πικραλίδες, ζοχοί, αντίδι, ραδίκι, ωμό λάχανο, μαρούλι, σύκο, μπανάνα κ. Α πρέπει να βρίσκονται στην διατροφή τους όλο το χρόνο. Το ιδανικό βέβαια θα ήταν όλα τα προϊόντα να είναι βιολογικής καλλιέργειας.

Aν όμως η παροχή βιολογικών προϊόντων δεν είναι πάντοτε εφικτή, τότε ξεπλένουμε καλά τα μη βιολογικά φρούτα και λαχανικά σε νερό με ξύδι, ώστε να απομακρυνθούν οι όποιες χημικές ουσίες, στεγνώνουμε καλά (σε χαρτί κουζίνας) και τα προσφέρουμε.

Τα Σκουλήκια (pinkies - mealworms - buffalos) προστιθέμενα στην αυγοτροφή, αποσκοπούν στην αύξηση του ποσοστού πρωτεΐνης κατά την αναπαραγωγή, βοήθημα σημαντικό μόλις "σκάσουν μύτη" οι νεοσσοί.

 Όσον αφορά στους φυτρωμένους σπόρους, αποτελούν μια ιδιαιτέρως ελκυστική παροχή για τα καναρίνια. Κατά την παρασκευή τους, οι σπόροι καταφέρνουν και διασπούν τους σύνθετους υδατάνθρακες, με αποτέλεσμα να ‘’μεταμορφώνονται’’ στην πιο εύγευστη και εύπεπτη τροφή. Εκ φύσεως, οι σπόροι δεν έχουν τον ίδιο χρόνο βλάστησης, γι’ αυτό πρέπει να παρασκευάζουμε τον κάθε σπόρο ξεχωριστά.

Μία πολύ καλή επιλογή θεωρείται πλέον από πολλούς το κινέζικο φασόλι, αφού βλαστίζει πολύ εύκολα και είναι εξαιρετικά εύγευστο. Η παρασκευή των φύτρων θεωρείται απλή, και έχει ως εξής:

1. Τοποθετούμε τους σπόρους σε ένα γυάλινο βάζο.
2. Προσθέτουμε νερό και τους αφήνουμε σε θερμοκρασία δωματίου για 24 ώρες.
3. Ξεπλένουμε και στραγγίζουμε καλά.
4. Επαναλαμβάνουμε το ξέπλυμα-στράγγισμα καθημερινά έως ότου βλαστήσει ο σπόρος.
5. Εάν αντιληφθούμε δυσάρεστη μυρωδιά ή εντοπίσουμε ίχνη μούχλας, τους πετάμε και επαναλαμβάνουμε την όλη διαδικασία.

Το καλό και συχνό ξέπλυμα αλλά και στράγγισμα είναι πολύ σημαντικό στην παρασκευή φύτρων, μιας και έτσι αποτρέπεται η όποια πιθανή αλλοίωση. Αν περισσέψει ποσότητα φύτρων, τους αποθηκεύουμε στο ψυγείο, αφού μπορούν να συντηρηθούν έως 15 ημέρες.

Αναπαραγωγή

Προ-αναπαραγωγική περίοδος

Η επιθυμία ζευγαρώματος στα πτηνά εμφανίζεται συνήθως την Άνοιξη, μιας και τότε όλες οι προϋποθέσεις συνηγορούν σε ένα επιτυχημένο πέρασμα από τη μία γενιά στην άλλη.

Το αρσενικό πλησιάζει τη θηλυκιά από μικρό άνοιγμα του χωρίσματος, τραγουδώντας της, ταΐζοντας την, φιλώντας την (ενδείξεις επιθυμίας ζευγαρώματος). Πριν φτάσουμε όμως στο σημείο της ένωσης του ζευγαριού, οφείλουμε να έχουμε ακολουθήσει δύο απλούς, αλλά και βασικούς κανόνες διαχείρισης των πτηνών μας:

1. διατροφική προετοιμασία του ζεύγους
2. κατάλληλος εξοπλισμός

Η προετοιμασία του ζευγαριού, ξεκινά συνήθως από αρχές Ιανουαρίου, ενισχύοντας την διατροφή τους σταδιακά για 10 εβδομάδες περίπου, αν και σωστό είναι να ακολουθούμε μία σωστή ετήσια διατροφική προετοιμασία. Μόλις μπει ο Μάρτιος, προχωρούμε στην ένωση του ζευγαριού.

Και στο φυσικό τους περιβάλλον, τα πτηνά δημιουργούν ζευγάρια όταν οι συνθήκες είναι ιδανικές και αναφερόμαστε -κατά σειρά προτεραιότητος μέσω του ενστίκτου τους- στην πλούσια τροφή, στην ημερήσια φωτοδοσία με ελάχιστο όριο 10 -12 ώρες ημερησίως, στις ιδανικές θερμοκρασίες.

 Η διατροφή τους πρέπει να περιλαμβάνει πλήρες μείγμα σπόρων, αυγοτροφή, 3 φορές την εβδομάδα λαχανικά, βραστό αυγό, δίδοντας προτεραιότητα τριών εβδομάδων στο αρσενικό αφού τα θηλυκά έρχονται σε διάθεση ζευγαρώματος συνήθως πιο γρήγορα.

Όσον αφορά στον εξοπλισμό που πρέπει να διατηρούμε, αν όντως θέλουμε να μιλάμε για οργανωμένη προσπάθεια και όχι τυχαία, τότε προμηθευόμαστε φωλιά, τσόχα, νήμα και θήκη νήματος, ψεύτικα αυγά, τσιμπίδα αφαίρεσης αυγών, ωοσκόπιο, κρέμα νεοσσών, σύριγγα.
Υπάρχουν δυο τύποι φωλιών, εσωτερικές και εξωτερικές. Οι εξωτερικές χωρίζονται σε δυο κατηγορίες, ανοιχτού και κλειστού τύπου, όπου η κάθε μια έχει τα πλεονεκτήματα αλλά και τα μειονεκτήματα της.

Οι εσωτερικές φωλιές έχουν μεν το θετικό ότι μένουν καθαρές, αφού οι νεοσσοί κουτσουλάνε εκτός της φωλιάς, η δική μας όμως πρόσβαση σε αυτήν, στα αυγά και τους νεοσσούς μετά, δεν είναι και τόσο εύκολη υπόθεση. Επίσης λόγω του ότι είναι ανοιχτή γύρω-γύρω, τις περισσότερες φορές δεν προσφέρει την πρέπουσα ασφάλεια που επιθυμεί η κανάρα αλλά και μειώνει τον χώρο πτήσης των πουλιών, αφού καταλαμβάνει (εσωτερικά) πολύτιμο χώρο πτήσης.


Η εξωτερική φωλιά ανοιχτού τύπου έχει το πλεονέκτημα ότι μένει πιο καθαρή από τις κουτσουλιές, αφού πέφτουν εκτός κλωβού, η δική μας πρόσβαση σε φωλιά, αυγά και νεοσσούς είναι η πρέπουσα αλλά ούτε αυτή παρέχει την ιδανική ασφάλεια στην κανάρα.

Η εξωτερική φωλιά κλειστού τύπου τύπου συγκεντρώνει όλα τα πλεονεκτήματα εκτός αυτού της καθαριότητας.

Το νήμα που προτείνεται για καναρίνια είναι λινάτσα με βαμβάκι, το οποίο τοποθετείται στην ειδική θήκη.

Πριν τοποθετήσουμε την φωλιά, πρέπει να προσαρμόσουμε την τσόχα στο εσωτερικό της, ράβοντάς την ελαφρά για να σταθεροποιηθεί, χρησιμοποιώντας τις τρύπες στον πάτο της φωλιάς. Η χρήση της τσόχας στηρίζεται κυρίως στο ότι το υλικό των περισσοτέρων φωλιών είναι πλαστικό, με συνέπεια να γλιστράει το νήμα και η κανάρα να μην μπορεί να το στρώσει και να χτίσει την φωλιά της.

Η τσόχα είναι ιδανική και από μόνη της για το κλώσσημα καθώς και την επώαση των αυγών. Την 9η-10η ημέρα ζωής των νεοσσών, μπορούμε να αφαιρέσουμε το νήμα και να αφήσουμε μόνο την τσόχα, αποδίδοντας έτσι πολύτιμο χώρο στους νεοσσούς.

Και επειδή ένα από τα ένστικτα που έχασαν τα θηλυκά καναρίνια στο πλευρό των ανθρώπων "εντός κλουβιών", είναι πως κλώθουν συνήθως από την απόθεση μόλις του 2ου αυγού ενώ στη φύση με την απόθεση του 4ου, γι’αυτό κρίνεται απαραίτητη η αντικατάσταση των αυγών με ψεύτικα αυγά. Με τη μέθοδο αυτή επιτυγχάνουμε την πιθανή ταυτόχρονη εκκόλαψη των αυγών, δίδοντας έτσι το δικαίωμα στη ζωή σε κάθε νεοσσό.

Καθημερινά λοιπόν αντικαθιστούμε το αυγό που εναποθέτει η κανάρα με ψεύτικο, με τη βοήθεια της ειδικής λαβίδας και το φυλάμε σε μέρος σκιερό και δροσερό. Όταν η θηλυκιά εναποθέσει και το 5ο αυγό, τότε τα γυρίζουμε όλα πίσω και μετράμε 5 ημέρες ακόμη ώστε να προβούμε σε ωοσκόπηση.

Για την ωοσκόπηση, χρειαζόμαστε απλά ένα σκοτεινό δωμάτιο, σταθερά και ιδίως καθαρά χέρια, έναν μικρό και δυνατό φακό ή αν το επιτρέπει ο προυπολογισμός μας, ένα ωοσκόπιο. Δεν κρίνεται πάντοτε απαραίτητο να αφαιρούμε τα αυγά από τη φωλιά, αρκεί βέβαια να μας διευκολύνει η θέση της.

Δείτε .

Αν έχουμε εξωτερική φωλιά, αυτό αποτελεί τη μέγιστη βοήθεια αφού έτσι θα προκαλέσουμε όσο το δυνατόν λιγότερο άγχος στο ζεύγος. Κατά την έξοδο της θηλυκιάς από τη φωλιά και με τον φακό να ακουμπά ελαφρά και απαλά στο κέλυφος του αυγού (ώστε να διαπερνά το φως) μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε αν ένα αυγό είναι ένσπορο.

Τα ένσπορα παραμένουν στη φωλιά, ενώ τα άσπορα απομακρύνονται. Καλό θα ήταν να κρατάμε και αρχείο, όπου καταγράφουμε τις γέννες (γονείς και νεοσσούς) και σ’αυτό σύμμαχοί μας χρίζονται δύο εργαλεία: 1ον) μία ατζέντα και 2ον) τα δαχτυλίδια-ταυτότητες.

Αναλυτικά η .

Δαχτυλίδια

Υπάρχουν δυο τύποι δαχτυλιδιών: ανοιχτού και κλειστού τύπου.

Τα δαχτυλίδια ανοικτού τύπου χρησιμοποιούνται ως μία απλή καταγραφή του πουλιού και μπορεί να μπει και να βγει χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Είναι έγχρωμα από μαλακό πλαστικό, σιλικόνη ή αλουμίνιο και δεν φέρουν καμία ένδειξη.

Τα δαχτυλίδια κλειστού τύπου τοποθετούνται όταν οι νεοσσοί είναι ημερών (συνήθως την 4η με 5η μέρα) και τα φέρουν (εκτός απροόπτου) για όλη τους τη ζωή. Βγαίνουν κόβοντάς τα μόνο με ειδικό ψαλίδι και πλέον χρησιμοποιούνται από εκτροφείς, χομπίστες αλλά και από όλους τους συλλόγους στη χώρα μας.

Όλες οι .

Η Αναπαραγωγή Συνοπτικά

Πότε; - Όταν οι συνθήκες (τροφή- φως- θερμοκρασία) είναι οι ιδανικές, συνήθως από αρχές Μαρτίου.

Πώς; - έχοντας ακολουθήσει μία σωστή ετήσια διατροφή, εντείνοντάς την από τις αρχές Γενάρη για 10 εβδομάδες περίπου και δίδοντας μια σχετική προτεραιότητα στο αρσενικό, ακολουθώντας τις άνωθεν προτάσεις στην παράγραφο Διατροφή και έχοντας προμηθευτεί όλα τα απαραίτητα υλικά που χρειάζονται όπως αναφέρονται στην παράγραφο Προ της αναπαραγωγής.

Ποιο το "επιτυχημένο βάτεμα"; - Όταν, αμέσως μετά το βάτεμα, ο αρσενικός κάθεται και πεταρίζει στο πλευρό της θηλυκιάς.

Η επώαση; - διαρκεί συνήθως 13-14 ημέρες.

Η ωοσκόπηση; - γίνεται συνήθως την 5η-6η ημέρα επώασης, με ιδιαίτερη προσοχή, όπου τα ένσπορα αυγά παραμένουν στη φωλιά ενώ τα άσπορα.. Απομακρύνονται.

Η εκκόλαψη; - συμβαίνει συνήθως την 13η-14η ημέρα.

Όταν έρθει η γέννηση των νεοσσών; -η πιο κρίσιμη στιγμή στη ζωή των πτηνών, η οποία επιβάλλει σκληρή δουλειά από μέρους του ζευγαριού. Το τάισμα των νεοσσών συνεχές, κάθε 1-2 ώρες περίπου, γι’αυτό και επιβάλλεται μία πλήρης και οργανωμένη διατροφική υποστήριξη μέσω ενός σωστού μίγματος σπόρων, αυγοτροφής και βραστού αυγού, μήλου, σουπιοκόκκαλου και πιθανόν μίας υδατοδιαλυτής πολυβιταμίνης.

Την 1η εβδομάδα; - μεταξύ 4ης-5ης ημέρας ζωής των νεοσσών, με βάσει την ανάπτυξή τους, περνάμε στα πόδια τους τα δαχτυλίδια-ταυτότητες.

Την 2η εβδομάδα; - Ο πρωτότοκος προσπαθεί να βγει στο κλαρί, κάτι που θα σημάνει την έναρξη της προσπάθειας και των υπολοίπων μικρών. Εδώ οφείλουμε να παρατηρήσουμε ιδιαιτέρως τη θηλυκιά. Αν δούμε πως προσπαθεί να βρει το αρσενικό ή προσπαθεί να βρει υλικά για φωλιά, αυτό σημαίνει πως είναι έτοιμη για επόμενη γέννα. Την περιορίζουμε στη μία πλευρά της ζευγαρώστρας, κάνοντας χρήση του χωρίσματος και δίνοντάς της υλικά για χτίσιμο νέας φωλιάς, ενώ οι νεοσσοί μένουν με το αρσενικό στην άλλη πλευρά.

Την 3η εβδομάδα; - τα μικρά πιθανό να έχουν ήδη αρχίσει να εξερευνούν τις ταίστρες. Παρ’ολ’αυτά, πρέπει να μείνουν στο πλευρό των γονέων τους τουλάχιστον μέχρι την 35η ημέρα ζωής τους, ή έστω μέχρι να εντοπίσουμε πως σιτίζονται ΣΩΣΤΑ μόνα τους. Κάπου εδώ πρέπει το αρσενικό να βρεθεί στο πλευρό της θηλυκιάς, και αν τυχόν κάποιο από τα μικρά επιθυμεί τροφή, μη φοβηθείτε. Γνωρίζουν το δρόμο για να κατέβουν χαμηλά στο χώρισμα ώστε να ταιστούν από τους γονείς.

Την 4η εβδομάδα; - αρχίζουμε να οργανώνουμε καλύτερα και πιο μεθοδικά το χώρο μας, μιας και πλέον έφτασε η στιγμή που θα πρέπει σιγά-σιγά το κάθε μικρό να περάσει στο δικό του κλουβί.
Πόσες γέννες ανά περίοδο; - 2 γέννες ανά περίοδο, ώστε να μην οδηγηθούν τα καναρίνια σε εξάντληση, με τρομερές συνέπειες στον μετέπειτα κύκλο ζωής τους.

Δείτε ακόμη: .

Πτερόρροια

Κατά την πτερόροια τα καναρίνια χάνουν και επανακτούν το πτέρωμά τους, που συνήθως ξεκινά τέλη Ιούλη (στα πτηνά εξωτερικής εκτροφής) και διαρκεί περίπου 1-2 μήνες. Αναλόγως από το είδος του πτηνού αλλά κυρίως από τις κλιματολογικές συνθήκες διαβίωσης, η περίοδος αυτή μπορεί να διαφοροποιηθεί.

Μία περίοδος που μόνο τυχαία δεν χαρακτηρίζεται, αφού η Φύση προέβλεψε η πτώση των φτερών να ακολουθεί μία συγκεκριμένη πορεία, ώστε το καναρίνι να μπορεί να πετάει, να ασκεί τις καθημερινές του δραστηριότητες και εν τέλει να έχει τόσο απόθεμα ενέργειας ώστε να μπορεί ανταπεξέλθει σε κάθε εμπόδιο που ίσως προκύψει.

Αρχίζει με την πτώση των φτερών πτήσης, συνέχεια έχουν τα πλευρικά φτερά του σώματος και ολοκληρώνεται στο λαιμό και το κεφάλι. Περίπου 2.500 φτερά χάνονται και επανακτόνται κατά την περίοδο αυτή, ίσως η πιο επίπονη περίοδος όπου τα αρσενικά μάλιστα σταματούν να κελαηδούν.

Ο οργανισμός του καναρινιού αρχίζει να αναζητά αμέσως βιταμίνες και πρωτεΐνες για τη δημιουργία νέων φτερών, οπότε μία σωστά δομημένη διατροφή σε ποσοστά πρωτεινών, βιταμινών, λιπαρών οξέων ω3 - ω6, μεταλλικών στοιχείων, αμινοξέων κρίνεται απαραίτητη ώστε το καναρίνι να μεγαλώσει γρήγορα τα νέα του φτερά αλλά κυρίως να επανακτήσει τη σφριγηλότητά του.

Αυγό, αυγοτροφή (προσθέτοντας περίλλα-chia-ωμό σουσάμι-κινόα), σκούρα πράσινα λαχανικά, φυτρωμένοι σπόροι, γύρη, σουπιοκόκκαλο, gritt, minerals, αποτελούν κάποια απ’τα εφόδια που πρέπει να τους παρέχονται καθημερινά ώστε να περάσουν ομαλά όλη αυτή τη διαδικασία. Παρέχουμε φρέσκο και δροσερό νερό, αλλάζοντάς το 2 φορές την ημέρα. Μη ξεχνάμε πως κακή ποιότητα νερού σημαίνει και κακή υγεία.

Αποφεύγουμε τη δημιουργία stress, αφού καθ’όλη την πτερόροια, αυτό που χρειάζεται το πτηνό είναι η ησυχία του. Αν και μόνο αν κριθεί απαραίτητο, μία ικανή πολυβιταμίνη προστιθέμενη στην αυγοτροφή ή και στο νερό της ποτίστρας, θα φέρει το κατάλληλο και υγιές αποτέλεσμα.

Σημαντική βοήθεια προσφέρει και το τακτικό και καθημερινό μπάνιο. Βοηθά στην πτώση των παλιών φτερών και ωθεί το καναρίνι στην περιποίηση των νέων με το ράμφος, κίνηση ιδιαιτέρως ευεργετική αφού έτσι εξαπλώνει τα φυσικά έλαια που παράγει σε όλα του τα φτερά, προσφέροντάς τους έτσι μια εξαίσια γυαλάδα.

Η χρήση επίσης ενός προϊόντος περιποίησης πτερώματος στο νερό της μπανιέρας, θα δώσει στο καναρίνι ανάσα δροσιάς και ηρεμίας. Οι ώρες που "προτιμούν" να παίρνουν το μπάνιο τους είναι νωρίς το πρωί και αργά το απόγευμα, λίγο πριν κουρνιάσουν.

Διαβάστε επίσης το πλήρες άρθρο για την πτερόρροια.

Ομαλό πέρασμα της πτερόροιας σημαίνει και υγιές πουλί και αυτό επιτυγχάνεται μόνον ακολουθώντας μία ετήσια ισορροπημένη διατροφή, ιδανική υγιεινή, ήρεμη διαμονή και κυρίως αξιοποιώντας κάθε μέσον που θα βοηθήσει το καναρίνι να έχει μέλλον.

Σχετικό περιεχόμενο

Ο κανιβαλισμός στα πτηνά, ειδικά στα παμφάγα όπως οι κότες, είναι συχνό φαινόμενο. Στα πτηνά συντροφιάς παρατηρείται σπάνια αλλά υπάρχει και πιθανόν να τον συναντήσουμε ακόμη και στις πιο καλά οργανωμένες εκτροφές.

Εισαγωγή

Η ονομασία κανίβαλος αποδόθηκε από τους Ισπανούς θαλασσοπόρους στους ανθρωποφάγους της Καραϊβικής. Ξεκίνησε δηλαδή ως Caribal που σημαίνει Καραϊβικός, για να καταλήξει ως Cannibal στον σύγχρονο άνθρωπο.

Σημαντικό είναι να θυμηθούμε πως ακόμη και στην ελληνική μυθολογία υπάρχει καταγραφή κανιβαλισμού όπως αυτή του Κρόνου που έτρωγε τα παιδιά του. Στο "χαριτωμένο" και γλαφυρό τραγουδάκι "ήταν ένα μικρό καράβι" σε μετάφραση του "il etait un petit navire" και ιδιαίτερα στο στίχο "και τότε βάλανε τον κλήρο, να δούνε ποιος θα φαγωθεί" παρουσιάζεται ένα περιστατικό κανιβαλισμού ανθρώπων.

Τελευταίο και μεγάλο περιστατικό κανιβαλισμού ήταν το αεροπορικό ατύχημα της ομάδας ράγκμπι το 1972, που οι 33 αρχικά επιζήσαντες επιβίωσαν για δύο μήνες (πως άραγε;), σε υψόμετρο 3.300 μέτρα στις Άνδεις.

Επί της ουσίας και πέρα από την όποια ετοιμολογία της λέξεως, ο κανιβαλισμός είναι μια "ιδιοτροπία" που παρουσιάζεται σε όλα τα όντα της γης, μπορεί να εμφανιστεί κάτω από διάφορες συνθήκες, δεν συνοδεύεται πάντα από την πείνα, την ασιτία και γενικά από το δυνατό ένστικτο της αυτοσυντήρησης.

Με λίγα λόγια, ως κανιβαλισμός χαρακτηρίζεται η σίτιση των όντων με ιστούς, δέρμα, φτερά κλπ, που ανήκουν σε άτομα του είδους τους.

Πιθανόν να μας στεναχωρεί, όμως ο κανιβαλισμός υπάρχει (και) στα πτηνά συντροφιάς και όσο στρέφουμε το κεφάλι μας κοιτώντας αλλού ή απλά αδιαφορούμε για το πρόβλημα, τόσο περισσότερο αυτό δε θα βρίσκει λύσεις και θα διαιωνίζεται.

Μορφές κανιβαλισμού στα πτηνά συντροφιάς

Ο κανιβαλισμός στα οικόσιτα πτηνά, ειδικά όταν αυτά είναι παμφάγα όπως για παράδειγμα οι κότες, είναι συχνό φαινόμενο. Στα πτηνά συντροφιάς μπορεί να υπάρχουν λίγες καταγραφές μια και παρατηρείται σπάνια αλλά υπάρχει και πιθανόν να τον συναντήσουμε ακόμη και στις πιο καλά οργανωμένες εκτροφικές μονάδες αν παρατηρήσουμε τα σημάδια του.

Πριν αναπτύξουμε τους λόγους που μπορούν να συμβάλουν στην εμφάνιση κανιβαλισμού στα οικόσιτα πτηνά, τον τρόπο ανίχνευσής του όπως και τον τρόπο αντιμετώπισής του, καλό θα είναι να μάθουμε ή να θυμηθούμε τις μορφές του και να τις κατηγοριοποιήσουμε ώστε να μπορούμε να αναζητήσουμε και την ενδεικνυόμενη κατά περίπτωση λύση.

Ο όρος κανιβαλισμός δεν συνδυάζεται απαραίτητα με το θάνατο του θύματος αλλά με τον τραυματισμό του, τον μερικό ακρωτηριασμό του ή ακόμη και σε λιγότερο "αιματηρές" καταστάσεις όπως η πτεροφαγία.

Κάποιες από τις μορφές του κανιβαλισμού που εμφανίζεται στις εκτροφές των πτηνών είναι:

1. Κανιβαλισμός των αυγών στη φωλιά αναπαραγωγής

Ο κανιβαλισμός στα εκτρεφόμενα πτηνά μπορεί να παρουσιαστεί στη φωλιά με τη βρώση συνήθως όλων των αυγών της φωλιάς από τους γονείς, ακόμη και αν στο εσωτερικό τους έχει αρχίσει η ανάπτυξη των εμβρύων.

Είναι ένα φαινόμενο που εύκολα θα διαπιστωθεί μια και τα αυγά συνήθως εξαφανίζονται το ένα μετά το άλλο και όχι μόνο στην πρώτη προσπάθεια φωλιάσματος αλλά και στις επόμενες που πιθανά θα ακολουθήσουν.

Εδώ θα πρέπει να διαχωρίσουμε την περίπτωση του αυγού που από διάφορες αιτίες καταστράφηκε και απαιτείται ο καθαρισμός και η απομάκρυνση των υπολειμμάτων του, προκειμένου να μην καταστραφούν τα υπόλοιπα αυγά της φωλιάς. Σε αυτή την περίπτωση το θηλυκό απομακρύνει τα επικίνδυνα για τα υπόλοιπα αυγά και τη φωλιά απομεινάρια τρώγοντάς τα, αφού μόνο έτσι μπορεί να την διατηρήσει καθαρή.

Επίσης, εξαίρεση αποτελούν και οι επιθέσεις των γεννητόρων στα αυγά ή τους νεοσσούς της φωλιάς που αρκετά σπάνια παρουσιάζονται στα κοινόβια (κλούβες). Είναι οι περιπτώσεις που δεύτερο αρσενικό θέλει να ζευγαρώσει, με το θηλυκό που κλωσά τα αυγά που προέρχονται από άλλο αρσενικό.

Αυτό μπορεί να συμβεί αν το δεύτερο κυριαρχήσει είτε ύστερα από μάχη, είτε μετά το θάνατο του αρχικού γεννήτορα αρσενικού. Ακόμη όμως και σ' αυτές τις σπάνιες περιπτώσεις, θα υπάρξει βανδαλισμός και όχι "εξαφάνιση" των θυμάτων της επίθεσης.

2. Κανιβαλισμός στους νεοσσούς της φωλιάς

Υπάρχουν, ευτυχώς λίγες περιπτώσεις, που συνήθως το θηλυκό αμέσως μετά τον καθαρισμό του κελύφους των αυγών που μόλις εκκολάφτηκαν, συνεχίζει παρασυρόμενο ίσως να "τρώει" τμήματα από τα δάχτυλα των ποδιών, του ράμφους ή των ακροπτερύγων των νεοσσών, καθιστώντας τα ανάπηρα εφ' όρου ζωής.

Είναι κατά τη γνώμη μου η χειρότερη μορφή κανιβαλισμού μιας και τα αποτελέσματα θα γίνουν ορατά μετά την πρώτη εβδομάδα και είναι πάντα αργά για να βοηθήσουμε με οποιοδήποτε τρόπο.

Αν οι ακρωτηριασμοί είναι μεγάλοι σε έκταση, τότε πολύ πιθανόν τα μικρά να πεθάνουν στα επόμενα στάδια ανάπτυξης, ενώ αν καταφέρουν να επιζήσουν θα παραμένουν "σημαδεμένα" για όλη τους τη ζωή.

Επίσης, οι επιθέσεις σε νεοσσούς μεγαλύτερης ηλικίας είναι κι αυτές παρατηρημένες, ευτυχώς το ίδιο σπάνια μιας και τα πουλιά με τέτοιες "αποκλίσεις" λίγο πολύ απουσιάζουν πλέον από τις εκτροφές.

Συνήθως η επίθεση εστιάζεται στα μαλακά μέρη της κοιλιάς του θανόντα τελικά νεοσσού. Κι εδώ πάλι δε θα πρέπει να συγχέουμε τις περιπτώσεις που η μητέρα προσπαθεί να απομακρύνει από τη φωλιά το νεκρό νεοσσό προκειμένου να αποτρέψει την μόλυνση και τον θάνατο των άλλων μικρών από την αποσύνθεσή του. Και είναι εύκολο αυτό να διαπιστωθεί γιατί στην επίθεση σε ζωντανό νεοσσό υπάρχουν πολλά σημεία μέσα στη φωλιά με αίμα από τις πληγές του νεοσσού θύματος.

3. Φαινόμενα κανιβαλισμού στους κλωβούς - κλούβες πτήσης

Η ιεραρχία που αναπτύσσεται μέσα σε ένα κοινόβιο πουλιών που ζει σε μια κλούβα πτήσης (aviary) είναι εξαιρετικά πολύπλοκη. Πιθανόν να χρειάζεται ειδική ανάπτυξη και σίγουρα είναι πολύ δύσκολο να αναπτυχθεί σε λίγες γραμμές. Για τις ανάγκες του άρθρου όμως, κάποια από αυτά καλό είναι να επισημανθούν όσο πιο απλά γίνεται.

Σε κάθε κοινόβιο υπάρχει ιεραρχία. Δηλαδή υπάρχει ο αρχηγός, οι υπαρχηγοί και γενικά η κατάταξη του κάθε πουλιού σε αποσαφηνισμένη θέση μέσα εκεί. Η θέση αυτή στην ιεραρχία στο κοινόβιο, εδραιώνεται και συντηρείται μόνο μέσα από τη διαδικασία της καθημερινής μάχης με τα άλλα μέλη και πιθανούς διεκδικητές.

Συνεπώς, το δυνατότερο και ισχυρότερο πουλί θα "στέκεται" ψηλά στην ιεραρχία της κλούβας, θα τρέφεται πάντα πρώτο και πολύ καλά, ενώ το πιο αδύναμο θα βρίσκεται συνεχώς στα χαμηλότερα της ιεραρχίας, θα τρέφεται με τα περισσεύματα της τροφής όταν φυσικά του επιτραπεί.

Με βάση τα παραπάνω, αν στην κλούβα πτήσης υπάρχει μεγαλύτερος αριθμός πτηνών από το θεωρητικά σωστό, τότε σίγουρα τα κατώτερης ιεραρχίας πουλιά υποσιτίζονται, εξασθενίζουν και αν δεν ληφθούν μέτρα χάνουν τελικά τη ζωή τους.

Αν ο αριθμός πουλιών είναι σωστός και η τροφή αρκετή για να καλύψει τα πτηνά, δεν θα υπάρχουν περαιτέρω αρνητικές συνέπειες από τη συνύπαρξη.

4. Κανιβαλισμός από την κοινοβιακή συνύπαρξη των πουλιών

Μέσα όμως από αυτές τις μάχες υπάρχουν και κάποιοι μικροτραυματισμοί που αν δεν προσεχθούν μπορεί να γίνουν αφορμή για τάσεις εξαιρετικά ανεπιθύμητες μέσα σε μια τέτοια εκτροφή.

Λίγο η απρόσεκτη διατροφή, λίγο οι πιθανές ελλείψεις των πτηνών μέσα στους μεγάλους και πολυπληθείς κλωβούς, λίγο η κατώτερη θέση στην ιεραρχία κάποιου πτηνού, λίγο ένα μικρό ατύχημα που θα "ματώσει" κάποιο φτερό, μπορεί να οδηγήσουν ολόκληρο το "κοινόβιο" σε κανιβαλισμό.

Το αίμα από ένα φτερό που θα τραβηχτεί για παράδειγμα την κατάλληλη στιγμή κατά την περίοδο της πτεροφυίας που ακολουθεί την πτερόρροια, γίνεται σε κάποιες περιπτώσεις έναυσμα για αλυσιδωτές επιθέσεις ακόμη κι από περιέργεια, από τα πουλιά του κοπαδιού.

Συνέπεια των παραπάνω είναι να μεγαλώσει η "πληγή" και η αιμορραγία στο πουλί που αν δεν βοηθηθεί εγκαίρως ως περιστατικό και να τύχει της δέουσας προσοχής από τον εκτροφέα.

5. Ο κανιβαλισμός στους κλωβούς εκγύμνασης

Το ίδιο μπορεί να συμβεί και σε μικρότερα κοινόβια, όπως για παράδειγμα στους κλωβούς εκγύμνασης και ηρεμίας που υπάρχουν σε πολλές εκτροφές και εκτροφεία. Αν και προτείνονται ως καλύτεροι χώροι εκγύμνασης και ανάπτυξης των πτηνών μας, εντούτοις μπορεί να αποδειχτούν το ίδιο καταστροφικοί με τα μεγάλα κοινόβια.

Αν μάλιστα υπάρχουν οι ίδιες διατροφικές ελλείψεις, από εσφαλμένη τροφοδοσία όπως και από τη ρουτίνα που απορρέει από τη μονοτονία ενός κλωβού με περιορισμένα ενδιαφέροντα για τα πουλιά.

Ακόμη και για μια θέση κουρνιάσματος μπορεί να προκληθούν επικοί καβγάδες και αδιάκοπο bulling από το ισχυρότερο προς το ασθενέστερο πτηνό με τις προαναφερθείσες επιπτώσεις.

6. Μάδημα των φτερών - πτεροφαγία

Έχει παρατηρηθεί πως κυρίως στις μεγάλες και υπεράριθμα κατοικημένες κλούβες "μαδήματα" φτερών, τσιμπήματα σε ματωμένες περιοχές κυρίως της πλάτης από τα πουλιά θήτες προς το θύμα τους, που στην καλύτερη υποφέρει από τις αυτές τις επιθέσεις ενώ τη χειρότερη μπορεί να χάσει τη ζωή του.

Πολυμέσο youtube: b9n1kSKyLpM

Ιδιαίτερα την εποχή της πτερόρροιας, οι θύλακες των νέων φτερών των πτηνών είναι κυριολεκτικά γεμάτοι με αίμα και το τράβηγμα του φτερού σε αυτή τη φάση ισοδυναμεί με μεγάλη αιμορραγία.

Αρκετά πουλιά θα "επιτεθούν" στην πληγή και θα επιδεινώσουν την κατάσταση. Αν μάλιστα ξεκινήσει, δύσκολα αποτρέπεται και σε κάποια πτηνά (κότες - ορτύκια κλπ) συνεχίζεται με ολοκληρωτικό κανιβαλισμό της σάρκας από το πτηνό.

Η απομάκρυνση του πτηνού "θύματος" είναι επιβεβλημένη. Ο καθαρισμός της παθούσας περιοχής με αντισηπτικό και μια αγωγή με αντιβίωση ίσως κριθεί από το γιατρό απαραίτητη προκειμένου να αποφύγουμε τα χειρότερα.

Εδώ θα πρέπει να επισημανθεί πως δεν συμπεριλαμβάνεται η αυτό-πτεροφαγία που παρατηρείται στους παπαγάλους και έχουν πολύ πιο σύνθετες πηγές προέλευσης.

Αιτίες που μπορεί να προκαλέσουν κανιβαλισμό

Συνοψίζοντας θα προσπαθήσω να καταγράψω τις πιθανές αιτίες που μπορεί να προκαλέσουν κανιβαλισμό στα πουλιά συντροφιάς ελπίζοντας πως μέσα από τη συζήτηση την εξέλιξη και την πρόοδο στην εκτροφή θα διανθιστούν και θα αναθεωρηθούν τα "κακώς κείμενα".

Η συμμετοχή των πτηνών στην εμφάνιση των παραπάνω κανιβαλιστικών τάσεων σε μια εκτροφή μπορεί να προέρχεται από:

Υπερπληθυσμός - overcrowding

Ο υπερπληθυσμός είναι μια από τις βασικότερες αιτίες για τη δημιουργία κάθε είδους κακών, όπως ασθενειών, λοιμώξεων κλπ., συμπεριλαμβανομένου και του φαινομένου του κανιβαλισμού. Ο αριθμός πουλιών σε κάθε κλωβό θα πρέπει να είναι τέτοιος που να εξασφαλίζει άνεση κινήσεων, ελευθερία πτήσεων και γενικά να μην πιέζει τα πτηνά.

Αν υπάρξει φαινόμενο κανιβαλισμού σε κάποιο κοινόβιο εκτός της απαραίτητης απομάκρυνσης των θυμάτων θα πρέπει να γίνει και αραίωση του πληθυσμού στον κλωβό.

Μειωμένος αριθμός θέσεων ύπνου - κουρνιάσματος

Στα παραπάνω θα πρέπει να προστεθεί και ο μειωμένος αριθμός κατάλληλων σημείων κουρνιάσματος όπου τα πτηνά θα κοιμηθούν νωρίς το βράδυ. Για τους λιγότερο μυημένους το κούρνιασμα ίσως φαίνεται ήσσονος σημασίας, εντούτοις επειδή πηγάζει από τα αρχέγονα ένστικτα της αυτοσυντήρησης αποτελεί πηγή εξαιρετικά βίαιων επιθέσεων.

Το πουλί θα κοιμηθεί ήσυχο μόνο εκεί που αισθάνεται ασφάλεια και αυτή μπορεί να τη νοιώθει μόνο σε ελάχιστα σημεία σε ένα κλωβό. Λύση αποτελεί η χρήση κατάλληλων κοτάναθρων που θα τοποθετηθούν στα σωστά σημεία και στον απαραίτητο αριθμό ώστε να παρέχουν τη στοιχειώδη αλλά απαιτητή ασφάλεια στα πουλιά.

Έλλειψη ενδιαφερόντων μέσα στον κλωβό

Τα νεαρά πουλιά που συνήθως αποτελούν τον πληθυσμό ενός κλωβού ανάπτυξης ή πτήσης, όπως όλοι οι "έφηβοι" έχουν προδιάθεση για κάθε είδους παιχνίδι. Αν τα παιχνίδια απουσιάζουν μοιραία περιορίζονται τα ενδιαφέροντα των πουλιών. Έτσι εφευρίσκουν δικά τους παιχνίδια όπως για παράδειγμα το να "παίζουν" με τις ουρές των συγκατοίκων τους και όχι μόνο.

Μια ουρά που έχει δεχθεί τέτοια "παιχνίδια" σίγουρα παρουσιάζει άσχημη εικόνα, πιθανόν να βγάζει το πτηνό εκτός εκθέσεων, το κυριότερο όμως είναι πως μπορεί να αποτελέσει αφορμή για ξεκίνημα κανιβαλισμού με το μάτωμα του θύλακα. Ειδικά για τα φτερά οδηγούς (ουρά) όπως και αυτά της πτήσης (φτερούγες) μέσα στο θύλακα υπάρχει αναλογικά πολύ μεγάλη συγκέντρωση αίματος.

Υπάρχουν τρόποι και μέσα που μαζί με την εκγύμναση των φτερών στα νέα πουλιά προσφέρουν ταυτόχρονα παιχνίδι. Προσωπικά αναγνωρίζοντας την αξία του παιχνιδιού στα πτηνά της εκτροφής μου, έχω κατασκευάσει τροχούς που γυμνάζουν αλλά κυρίως εκτονώνουν την ανάγκη παιχνιδιού στα νεαρά πουλιά.

Απουσία ή έλλειψη τροφής

Ένας εξίσου σημαντικός παράγοντας με τις παραπάνω αιτίες για να παρουσιαστούν φαινόμενα κανιβαλισμού σε έναν κλωβό είναι και η έλλειψη τροφής. Με την τροφοδοσία μπορεί ακόμη και ο πιο έμπειρος εκτροφέας να εξαπατηθεί πιστεύοντας πως το σιτηρέσιο είναι αρκετό εν τούτοις να είναι ανεπαρκές.

Η παρουσία σπόρων μέσα στα τάγιστρα σίτισης των πουλιών δεν σημαίνει αυτόματα πως είναι και κατάλληλοι για βρώση. Τα πουλιά τρώνε μόνο τους σπόρους που βρίσκονται στην σωστή κατάσταση με την απαραίτητη σκληρότητα ώστε να σπάζουν εύκολα και κυρίως όχι μαλακούς γιατί δεν ανοίγουν.

Η υγρασία της ατμόσφαιρας μαλακώνει το τσόφλι του σπόρου και το κάνει ακατάλληλο για τα πουλιά. Αυτά, δοκιμάζουν το σπόρο και όταν δεν τους αρέσει τον πετούν πίσω αφήνοντας το τάγιστρο να μοιάζει "γεμάτο" αλλά με ακατάλληλους σπόρους.

Λύση αποτελούν τα φρέσκα μείγματα σπόρων, η τακτική αλλαγή τους στα σκεύη σίτισης και η παρατήρηση του κοπαδιού. Αν ένα σμήνος πουλιών είναι όλη μέρα στα τάγιστρα κάτι ύποπτο συμβαίνει με το μείγμα μας ή γενικά τη σίτιση τους.

Φτωχό σε ποικιλία σιτηρέσιο

Μεγάλη βαρύτητα πρέπει να δοθεί και στην ολοκληρωμένη διατροφή των πτηνών με ποικιλία τροφών που καλύπτουν όλες τις απαιτήσεις του οργανισμόυ των πουλιών που διαφοροποιούνται ανάλογα με την εποχή του έτους.

Η πρωτεΐνη είναι απαραίτητη στα πουλιά σχεδόν στις περισσότερες φάσεις της ζωής τους, αλλά υπερκατανάλωση της πρωτεΐνης εκτός από ζημιά στα όργανα του πτηνού μπορεί να επιφέρει και μια περισσότερο επιθετική συμπεριφορά.

Πολύτιμες και απαραίτητες είναι και οι φυτικές ίνες από τα φρέσκα χορταρικά όπως γλυστρίδα, ζωχός κλπ οι βιταμίνες σε όλο τα φάσμα τους, τα ιχνοστοιχεία όπως η μεθειονίνη, η λυσίνη κλπ, ακόμη και κάποια ορυκτά.

Θα πρέπει συνεπώς να καλύπτονται απόλυτα οι απαιτήσεις των πουλιών ανά περίοδο και γι' αυτό το λόγο θα πρέπει να μελετούνται με σοβαρότητα πριν την τελική επιλογή του εβδομαδιαίου προγράμματος σίτισης.

Συνθήκες στο χώρο εκτροφής

Οι συνθήκες στο χώρο διαβίωσης των πουλιών παίζουν κι αυτές το ρόλο τους στη δημιουργία των καταστάσεων που έχουν ως αποτέλεσμα την εμφάνιση κάθε μορφής κανιβαλισμού. Συμμετοχή στην αύξηση αυτής της προδιάθεσης μπορεί να έχει:

Φωτισμός του χώρου εκτροφής

Ο υπερβολικός σε ένταση, σε ημερήσια διάρκεια και σε βάθος χρόνου φωτισμός που στις εσωτερικές εκτροφές αν δεν υπάρχει σύνεση είναι εύκολο να χαθεί ο έλεγχος.

Αρκετοί εκτροφείς ξεκινούν νωρίς (ακόμη και στο τέλος του Φθινοπώρου) την αναπαραγωγή των πουλιών ρυθμίζοντας τις συνθήκες στο χώρο εκτροφής τους αφήνοντας όμως τα πτηνά να "χαθούν ορμονικά" από την "παρατεταμένη Άνοιξη".

Ένας απορυθμισμένος οργανισμός, που έχει χάσει τις εποχές του χρόνου, εκδηλώνει συμπεριφορές που κάθε άλλο παρά φυσιολογικές θα τις λέγαμε.

Περισσότερα: Φωτισμός εκτροφείου πτηνών

Θερμοκρασία και υγρασία του χώρου εκτροφής

Η υπερβολική θερμοκρασία στο χώρο εκτροφής, οι απότομες αλλαγές στο περιβάλλον ή υγρασία κλπ.

Οι υψηλές θερμοκρασίες σε συνδυασμό με το δυνατό φωτισμό δρουν ανασταλτικά στην ηρεμία των πουλιών που κάποια από αυτά παραμένουν συνεχώς σε αναπαραγωγική ορμονική υπερδιέγερση ή μπαίνουν στην εφηβική επίδειξη "ανδρισμού" αν πρόκειται για τα νέα πουλιά της χρονιάς.

Αυτό μπορεί να μεταφραστεί σε επιθέσεις προς τα άλλα πουλιά που βιώνουν στο ίδιο χώρο με τις προαναφερθείσες συνέπειες. Όμοια όταν δεν έχουμε τον έλεγχο στο περιβάλλον των πουλιών, υπάρχει κακός εξαερισμός στο χώρο και γενικά στις συνθήκες αναπαραγωγής και διαβίωσης που θα τις χαρακτηρίσουμε ως εκτροφικά λάθη.

Περισσότερα: Ο ρόλος της υγρασίας του χώρου στην αναπαραγωγή των πτηνών

Κακές πρακτικές διαχείρισης της εκτροφής

Σε αρκετές περιπτώσεις τα εκτροφικά λάθη και οι λάθος επιλογές έχουν αποτελέσματα που επηρεάζουν πάντα την υγεία του κοπαδιού και γενικά της εκτροφής. Αυτά τα σημαντικά εκτροφικά λάθη μπορεί να είναι:

1. Η ανάμειξη διαφορετικών σε μέγεθος πτηνών στον ίδιο κλωβό όπως μπορεί άνετα να συμβεί σε κάθε εκτροφή με αποτέλεσμα τις επιθέσεις προς τα μικρόσωμα πουλιά.
2. Η συνύπαρξη διαφορετικών χρωματικά πτηνών που θα μπορούσαν εύκολα να στοχοποιηθούν ως "το διαφορετικό" που τελικά θα δεχθεί τις επιθέσεις των υπολοίπων.
3. Η συνύπαρξη διαφορετικών ηλικιακά πουλιών προερχόμενα από διαφορετικές χρονικά εκκολάψεις. Η ηλικιακή διαφορά 40 ή 50 ημερών για μας μπορεί να μοιάζει ελάχιστη για τα πτηνά μας όμως είναι κρίσιμα μεγάλη μια και συνεχώς πιέζονται τα νεότερα που σχεδόν πάντα παραμένουν στα χαμηλά στρώματα της ιεραρχίας.
4. Η εισαγωγή νέων πουλιών στο κοπάδι που αυτόματα ως νεοφερμένα θα δεχτούν τις ομαδικές επιθέσεις των "παλιών".
5. Οι ανατομικές ελλείψεις και οι αναπηρίες σε πουλιά που είτε γεννήθηκαν είτε απέκτησαν κάποιου είδους αναπηρία που αυτόματα θα τα μετατρέψει σε στόχους και θύματα επιθέσεων.
6. Ο μη περιορισμός των πτηνών με "παραβατική" συμπεριφορά που συνήθως αποτελούν πηγή κακού παραδειγματισμού για το υπόλοιπο κοπάδι. Τα πουλιά που στο παρελθόν συμμετείχαν ως δράστες σε περιστατικά κανιβαλισμού θα πρέπει να απομονώνονται από τα υπόλοιπα σε ατομικά κλουβιά.

Σίγουρα μας στεναχωρούν ακόμη και οι σκέψεις τέτοιων συμπεριφορών στα φιλαράκια μας. Για να τις αποφύγουμε όμως θα πρέπει να τις γνωρίζουμε και να τις αντιμετωπίζουμε πριν γίνουν πρόβλημα.

"Κάλλιον του θεραπεύειν το προλαµβάνειν" όπως μας εντέλει κι ο Ιπποκράτης.