Η Αμερικανική καρδερίνα, είναι ένα στρουθιόμορφο πουλάκι το όποιο θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι η κίτρινη εκδοχή της δικής μας, της Ευρωπαϊκής καρδερίνας.

Η Αμερικανική καρδερίνα

Μικρό στρουθιόμορφο πουλί που ανήκει στην οικογένεια των σπιζών και είναι ευρύτατα γνωστό για το μελωδικό του κελάηδημα. Είναι το μοναδικό είδος της οικογένειας που παρουσιάζει σεξουαλικό διμορφισμό ως προς τον χρωματισμό του φτερώματος.

Μορφολογία

Η Αμερικανική καρδερίνα είνα ένα μικρόσωμο πουλί το μέγεθος του οποίου κυμαίνεται από 11 έως 13 εκατοστά. Το άνοιγμα των φτερών του αγγίζει τα 20 εκατοστά, ενώ το βάρος του κυμαίνεται από 11-20 γραμμάρια.

Το ενήλικο αρσενικό διακρίνεται από το λαμπερό λεμονί του φτέρωμα, το χρώμα του οποίου προσδίδεται από την πρόσληψη φυσικών καροτενοειδών στη διατροφή του, την μαύρη κορώνα, τα μαύρα φτερά με μια μικρή λευκή ρίγα, τη μαύρη ουρά με τα λευκά μηριαία φτερά.

Ο χρωματισμός του φτερώματος διατηρείται σε έντονους χρωματισμούς κατά την αναπαραγωγική περίοδο, προκειμένου να προσελκύσει το ταίρι του, ενώ τους χειμωνιάτικους μήνες τα χρώματα γίνονται ελαφρώς πιο μουντά.

Το θηλυκό έχει ανοιχτό λαδί χρώμα φτερώματος με λίγο κίτρινο στο στήθος και την πλάτη. Το μικρό, κωνικό, ροζέ ράμφος που είναι έτσι φτιαγμένο ώστε να ανοίγει με ευκολία τους σκληρούς σπόρους, γίνεται ελαφρώς πορτοκαλί κατά την διάρκεια της αναπαραγωγικής περιόδου.

Είναι ένα ενδημικό πουλί που συναντάται κυρίως στην Βόρεια Αμερική μέχρι τον Καναδά, ενώ το χειμώνα μεταναστεύει νοτιότερα προς τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ζει και αναπαράγεται σε αραιά δάση, θαμνώδεις εκτάσεις, σε λιβάδια, οπωρώνες και κήπους, σε παρόχθιες εκτάσεις, σε πάρκα, αλσύλλια και γενικά όπου φροντίζει ο άνθρωπος να βρίσκουν τροφή αυτά τα πανέμορφα πουλιά, με ειδικές ταΐστρες για άγρια πουλιά.

Συμπεριφορά

Η Αμερικάνικη καρδερίνα είναι ένα κοινωνικό πουλί που κινείται σε συμπαγή σμήνη, πετώντας σε κυματοειδείς σχηματισμούς, ιδιαίτερα κατά την μεταναστευτική περίοδο ή όταν ψάχνουν για τροφή.

Η μόνη περίοδος που τα πουλιά αυτά συναντώνται μόνα τους, είναι η αναπαραγωγική περίοδος κατά την οποία αναζητούν το ταίρι τους και γίνονται επιθετικά προς τα άλλα πουλιά τους είδους τους προκειμένου να οριοθετήσουν την περιοχή τους για να αναζητήσουν τροφή για την οικογένειά τους.

Η συμπεριφορά αυτή παύει να υφίσταται με το ξεπέταγμα των νεοσσών από την φωλιά. Μερικές φορές σχηματίζουν χαλαρές αποικίες με 2-3 άλλα ζευγάρια προκειμένου να προφυλαχθούν από τους κοινούς εχθρούς τους.

Αναπαραγωγή

Η αμερικανική καρδερίνα ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα πουλιά της οικογένειας από το γεγονός ότι η αναπαραγωγική περίοδος ξεκινάει σχετικά αργά, τέλη Ιουλίου με αρχές Αυγούστου και κάθε περίοδο μπορούν να αναθρέψουν μόνο μια γενιά.

Το αρσενικό με τον ερωτικό χορό του και τα μελωδικά καλέσματά του προσπαθεί να προσελκύσει το ταίρι του. Είναι κατά βάση μονογαμικά πουλιά. Από την στιγμή που θα ταιριάξει το ζευγάρι, βρίσκουν ένα ψηλό δέντρο ύψους έως και 10 μέτρα, για να χτίσουν εκεί την φωλιά τους.

Το ζευγάρι ψάχνει μαζί για την συλλογή των υλικών αλλά το χτίσιμο αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου το θηλυκό και μπορεί να διαρκέσει μέχρι και μια ολόκληρη βδομάδα. Η ανοιχτή καλαθόσχημη φωλιά φτιάχνεται εξωτερικά από ένα πλήθος σκληρών υλικών όπως φλούδες δέντρων, κλαδάκια, χόρτα, βρύα, ενώ εσωτερικά ντύνεται με μαλακά υλικά όπως μετάξι από ιστούς αράχνης.

Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι η φωλιά είναι τόσο γερή που σε περίπτωση βροχής οι νεοσσοί κινδυνεύουν να πνιγούν αν δεν προφυλάσσονται από τα σώματα των γονιών τους.

Η θηλυκιά εναποθέτει εκεί από 4-6 ανοιχτογάλαζα αυγά μεγέθους φιστικιού και τα επωάζει για ένα διάστημα από 12-14 ημέρες.

Καθ’ όλο αυτό το διάστημα το αρσενικό αναλαμβάνει το τάισμα της θηλυκιάς αλλά και των νεοσσών τα οποία ενώ γεννιούνται γυμνά και τυφλά, αρχίζουν να ανοίγουν τα μάτια τους την τρίτη μέρα αποκτούν το πρώτο του φτέρωμα σε 15 μέρες, αλλά ανεξαρτητοποιούνται σύντομα και σε διάστημα 3 εβδομάδων αρχίζουν να πραγματοποιούν μικρές πτήσεις εκτός της φωλιάς.

Διατροφή

Βασική διατροφή του είδους αποτελούν οι σπόροι που μπορούν να βρουν σε ποικιλία στο φυσικό τους περιβάλλον όπως ηλίανθοι, γαϊδουράγκαθα, κεχρί, σπόρους σημύδας, διάφορα μπουμπούκια από τους οπωρώνες, διάφορα χόρτα που υπάρχουν σε αφθονία στα λιβάδια, και φρούτα όπως μούρα.

Τα έντομα περιλαμβάνονται και αυτά στην διατροφή τους ιδιαίτερα κατά την αναπαραγωγική φάση που έχουν ανάγκη από την πρόσληψη πρωτεϊνών.

Χαρακτηριστική είναι η επιδεξιότητα την οποία επιδεικνύουν κρεμάμενα από τα διάφορα φυτά προκειμένου να συλλέξουν σπόρους για την διατροφή τους ενώ ταυτόχρονα φροντίζουν να εποπτεύουν το γύρω περιβάλλον προκειμένου να προφυλαχθούν από τους εχθρούς τους όπως γάτες, νυφίτσες, γεράκια, φίδια, σκίουρους κτλ.

Δείτε και ακούστε την αμερικανική καρδερίνα

Το μελωδικό, γλυκό κελάηδημά της γεμάτο τρίλιες, γυρίσματα και τετερίσματα, το κατατάσσει δικαίως στα πιο εύηχα ακούσματα.

Πολυμέσο youtube: YaMi11X9Txo

Ο άνθρωπος για να απολαύσει αυτό το υπέροχο άκουσμα σε συνδυασμό με την λαμπερή ομορφιά του, φροντίζει συχνά να παρέχει τροφή στα πουλιά αυτά με ειδικές ταΐστρες κήπου ώστε να μην κινδυνεύουν από αφανισμό.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Spinus tristis Ελληνική ονομασία: Αμερικάνικη καρδερίνα Αγγλική ονομασία: American goldfinch Τάξη: Στρουθιόμορφα Οικογένεια: Σπιζίδες Γένος: Σπίνος (Spinus) Είδος: S. tristis

Υποείδη

S. tristis tristis S. tristis pallidus S. tristis jewetti S. tristis salicamans

Σχετικό περιεχόμενο

Ευρωπαϊκή Καρδερίνα

Ο Κοκκοθραύστης είναι ένα ιδιαίτερα ξεχωριστό πουλί. Στην πατρίδα μας είναι γνωστός και ως Κεφαλόσπινος, Χοντρομύτης, Κεφαλάς, Γαιδουρόσπινος, Δοντάς, Φρετζούνι, Φλιτσούνι, Χονδροτσόνα, Γραμμυθάς και Γομαρότσονος.

Κοκκοθραύστης, ένα ιδιαίτερα ξεχωριστό πουλί


Πρόκειται για μια μεγαλόσωμη σπίζα που το μέγεθός της κυμαίνεται από 16,5-18 εκατοστά. Αν και στρουθιόμορφο πουλί, δεν είναι γνωστό τόσο για το κελάηδημά του όσο για την εμφάνισή του. Όλα τα ονόματα που του δόθηκαν είναι εξαιτίας των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του.

Ξεχωρίζει από τις άλλες σπίζες για το μεγάλο κεφάλι του που είναι γεμάτο δυνατούς μύες και στηρίζεται σε έναν χοντρό λαιμό. Έχει μεγάλο σώμα και κοντή ουρά. Χαρακτηριστικό είναι το πολύ ισχυρό, μεγάλο, κωνικό, σκουρόχρωμο ράμφος του, με το οποίο έχει την ικανότητα να σπάει κουκούτσια από φρούτα όπως βύσσινα, κορόμηλα και κεράσια, παράγοντας δύναμη μέχρι και 50 κιλών. Δικαίως κατέχει τον τίτλο της "ιπτάμενης τανάλιας". Αυτά τα χαρακτηριστικά προσδίνουν στο πουλί μια πολύ βαριά εμφάνιση.

Τα δύο γένη δεν διαφέρουν παρά ελάχιστα. Και στα δύο φύλα κυριαρχεί το κανελί και το μπεζ στο κεφάλι, το στήθος και την κοιλιά. Η πλάτη είναι καφέ χρώμα, τα φτερά λαμπερά μαύρα με σημάδια λευκά και γκρι. Το σκουρόχρωμο ράμφος του διαφοροποιείται το καλοκαίρι και γίνεται πιο ανοιχτόχρωμο. Το νεαρό του είδους έχει γκριζοκίτρινο στήθος, ενώ στην κοιλιά του εμφανίζει αδρές σκούρες κηλίδες.

Είναι ένα δύσπιστο και αρκετά ντροπαλό πουλί που δύσκολα κάνει αισθητή την παρουσία του στους ανθρώπους. Μόλις τους αντιληφθεί κοντά του εξαφανίζεται διακριτικά διαφεύγοντας εύκολα της προσοχής τους. Προτιμά να κρύβεται μέσα στα πυκνά φυλλώματα των δέντρων ή να πετά ψηλά και γρήγορα. Μόνο με φευγαλέα ματιά μπορεί κανείς να τον διακρίνει και περισσότερο τον χειμώνα που τα κλαδιά των δέντρων είναι γυμνά.

Βιότοπος

Ο φυσικός βιότοπος του Κοκκοθραύστη είναι τα πυκνά δάση βελανιδιάς, οξιάς με δέντρα φτελιάς και φλαμουριάς. Εκτός από τις δασώδεις εκτάσεις προτιμά οπωρώνες, ελαιώνες, εκτάσεις με φυλλοβόλα δέντρα, πάρκα και γενικά όπου μπορεί να βρει τις κατάλληλες συνθήκες για να επιβιώσει. Εντοπίζεται σε όλη την Ευρώπη και στην Ελλάδα, στην Ασία την οποία και εγκαταλείπει κατά την διάρκεια του χειμώνα, διαλέγοντας να ξεχειμωνιάσει σε πιο ζεστά μέρη όπως την Τουρκία.

Διατροφή

Η διατροφή τους αποτελείται κυρίως από σπόρους ελάτων, από κουκούτσια ελιάς, κερασιάς, διάφορους σπόρους δέντρων και θάμνων καθώς και κάποια έντομα όπως ακρίδες και σκουλήκια. Επίσης τρώει χαλίκια και πετρούλες από τις οποίες παίρνει όχι μόνο διάφορα θρεπτικά στοιχεία αλλά βοηθούν και στην πέψη του.

Αναπαραγωγή

Οι κοκκοθραύστες πετάνε συνήθως σε χαλαρά σμήνη, εκτός της περιόδου αναπαραγωγής που διαλέγουν τους συντρόφους τους. Για την επιλογή της συντρόφου ο αρσενικός προκαλεί με έναν ερωτικό χορό, κουνώντας την ουρά του, χαμηλώνοντας τα φτερά, μετακινώντας το σώμα του μπρος πίσω και καλώντας με μικρά διακεκομμένα καλέσματα το ταίρι του.

Η αναπαραγωγικά φάση του Κοκκοθραύστη ξεκινάει τον Απρίλιο περίπου και αφού τα πουλιά διαλέξουν ένα αρκετά ψηλό σημείο ενός δέντρου, φτιάχνουν μια ανοιχτόσχημη καλαθωτή φωλιά σε διχάλες ή σε εξωτερικά κλαδιά, σε εκτεθειμένη θέση. Την κατασκευή της φωλιάς αναλαμβάνει η θηλυκιά κουβαλώντας κλαδάκια, ενώ εσωτερικά την στρώνει με πευκοβελόνες, βρύα, και χόρτα για να είναι μαλακή. Εκεί εναποθέτει από 2-5 ανοιχτογάλαζα αυγά με πράσινα, καφέ, γκρι και μωβ στίγματα.

Ο αρσενικός είναι αυτός που αναλαμβάνει την φροντίδα της θηλυκιάς φέρνοντάς της τροφή όσο εκείνη φροντίζει για την αναπαραγωγή της οικογένειάς τους. Μετά από επώαση 11-14 ημερών εμφανίζονται οι νεοσσοί οι οποίοι ανεξαρτητοποιούνται σε δύο εβδομάδες περίπου. Μπορούν να γεννήσουν 2 φορές μέσα στην αναπαραγωγική περίοδο.

Το προσδόκιμο ζωής τους μπορεί να κυμανθεί από 5-9 χρόνια.

Video κοκκοθραύστη

Πολυμέσο youtube: MWqgjZc2ans

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Coccothraustes Coccothraustes Ελληνική ονομασία: Κοκκοθραύστης ή Χονδρομύτης Αγγλική ονομασία: Hawfinch Τάξη: Στρουθιόμορφα Οικογένεια: Σπιζίδες Γένος: Coccothraustes Είδος: C. coccothraustes

Υποείδη
C. coccothraustes buvryi
C. coccothraustes coccothraustes
C. coccothraustes humii
C. coccothraustes japonicus
C. coccothraustes nigricans
C. coccothraustes schulpini

Σχετικό περιεχόμενο

Πως λένε τον Κοκκοθραύστη στην περιοχή σας;

Τα Γκούλντιαν ή Gouldian finch είναι από τα ομορφότερα πουλιά. Φιλήσυχα και κοινωνικά, συμβιώνουν εύκολα με άλλα είδη πουλιών σε συνθήκες εκτροφής.

Περιγραφή των Gouldian


Οι Σπίνοι Gouldian συνδυάζουν στο φτέρωμά τους όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου και για αυτό ονομάζονται και Rainbow finch. Οφείλουν το όνομά τους στη σύζυγο του Βρετανού ορνιθολόγου John Gould, ο οποίος πρώτος το 1844 περιέγραψε το συγκεκριμένο είδος.

Πρόκειται για μικρόσωμα στρουθιόμορφα πουλιά που το μέγεθός τους κυμαίνεται από 13-14 εκατοστά και ξεχωρίζουν για τα εντυπωσιακά χρώματα του φτερώματός τους. Συνδυάζουν το κόκκινο, το γαλάζιο, το κίτρινο, το πράσινο, το μωβ, το μαύρο, το λευκό, με τόσο όμορφο τρόπο που αποκλείεται να μην κεντρίσουν το ενδιαφέρον μας από την πρώτη στιγμή.

Γεωγραφική κατανομή

Τα Γκούλντιαν ζουν και αναπαράγονται στη βόρεια πλευρά της Δυτικής Αυστραλίας. Τα τελευταία χρόνια ο πληθυσμός τους έχει υποστεί σημαντικές μειώσεις. Οι σοβαρότερες αιτίες είναι το πλήθος των τοπικών πυρκαγιών που κατέστρεψε σημαντικό τμήμα του φυσικού τους βιότοπου, η εντατικοποίηση των καλλιεργειών, οι σοβαρές ασθένειες που πλήττουν το συγκεκριμένο είδος, καθώς και οι επιθέσεις που δέχονται από τους φυσικούς τους εχθρούς που είναι κυρίως τα διάφορα αρπακτικά.

Η μείωση είναι τόσο σημαντική, που σχεδόν κοντεύουν να εκλείψουν στην άγρια ζωή. Ο συνολικός αριθμός τους όμως δεν έχει υποστεί σημαντική μείωση λόγω της εκτροφής του συγκεκριμένου πουλιού σε κατάσταση αιχμαλωσίας.

Ως φυσικός τους βιότοπος θεωρούνται οι δασικές εκτάσεις και οι πεδιάδες με ψηλά δέντρα και γενικά όπου υπάρχει νερό. Μπορούν να χτίσουν τις φωλιές τους σε φωλιές τερμιτών, σε κοιλώματα δέντρων και σε πυκνόφυλλους θάμνους.

Συμπεριφορά

Τα Γκούλντιαν είναι πολύ κοινωνικά πουλιά και πετούν σε σμήνη των 500 έως και 1000 πουλιών.

Η φύση έχει προβλέψει κατά τέτοιο τρόπο ώστε το θηλυκό να μην τραβάει στην φύση το βλέμμα των εχθρών του, ενώ το αρσενικό, αν χρειαστεί, να παρασύρει με το εντυπωσιακό του φτέρωμα τους εχθρούς μακριά από την φωλιά, προκειμένου να προστατεύσει την οικογένειά του και να εξασφαλίσει την επιβίωση των νεοσσών.

Διατροφή των Γκούλντιαν

Τα Gouldian είναι σποροφάγα πτηνά. Τρώνε το 30% του σωματικού τους βάρους κάθε μέρα, οπότε περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας τους αναζητώντας τροφή. Μέχρι στιγμής έχει καταγραφεί ότι τα Gouldians καταναλώνουν έξι διαφορετικά είδη σπόρων, χωρίς αναφορές για ταυτόχρονη ή περιστασιακή κατανάλωση εντόμων.

Κατά την αναπαραγωγική περίοδο, τα Gouldian τρέφονται κυρίως με ώριμους και ημι-ώριμους σπόρους σόργου. Κατά τη διάρκεια της ξηρασίας, αναζητούν την τροφή τους στο έδαφος για σπόρους. Στις υγρές περιόδους, σημαντικό μέρος της διατροφής τους αποτελούν οι σπόροι spinifex (Triodia sp.).

Διατροφή κατοικίδιων Gouldian

Όπως όλα τα είδη, έτσι και τα κατοικίδια Gouldians χρειάζονται καταρχήν ένα καλό μείγμα σπόρων που προορίζεται για το είδος τους και φρέσκο, καθαρό νερό καθημερινά. Επίσης, είναι απαραίτητο το σουπιοκόκκαλο σε κάθε κλουβί ή και κάποιο a mineral block που θα διασφαλίσουν ότι τα πουλιά λαμβάνουν όλα τα ορυκτά που χρειάζονται.

Τα Gouldian δεν δείχνουν ιδιαίτερη προτίμηση στα φρούτα, σε αντίθεση με τα φυλλώδη λαχανικά. Επομένως, θα πρέπει να τους παρέχεται καθημερινά φρέσκα, καλά πλυμένα σκουροπράσινα φυλλώδη λαχανικά, τα οποία συνήθως γίνονται ανάρπαστα.

Αναπαραγωγή

Εφόσον το ζευγάρι ολοκληρώσει το ερωτικό παιχνίδι αναλαμβάνει ο καθένας το δικό του μερίδιο ευθύνης. Το αρσενικό κουβαλάει το που μπορεί να περιλαμβάνει μαλακές ίνες μήκους 3-5 εκατοστών και η θηλυκιά αναλαμβάνει το "χτίσιμό της".

Τα Gouldian προτιμούν φωλιά κλειστού τύπου, όπως των παπαγάλων με μια στρογγυλή είσοδο μπροστά. Ως υλικό για την κατασκευή της προτιμούν τις ίνες κοκοφοίνικα (καρύδας) [1]. Η θηλυκιά εναποθέτει στη φωλιά από 5-8 αυγά. Σε κάποιες περιπτώσεις αρχίζει η επώαση αμέσως μετά την γέννα του τελευταίου αυγού, ενώ σε κάποιες άλλες η θηλυκιά μπορεί και να περιμένει να αρχίσει την επώαση μετά από 4-5 μέρες.

Μετά την πάροδο 13-14 ημερών ξεπροβάλλουν οι πρώτοι νεοσσοί για την ανάπτυξη των οποίων φροντίζουν και οι δύο γονείς.

Η φύση έχει προβλέψει ώστε όταν η αναπαραγωγική περίοδος ξεκινάει τους χειμωνιάτικους μήνες που η νύχτα είναι μεγάλη και η μητέρα πρέπει να ταΐσει τους νεοσσούς και την νύχτα για να καταφέρουν να επιβιώσουν, να στολίζει την άκρες του ράμφους των νεοσσών με φωσφορίζοντα σημάδια που ακτινοβολούν την νύχτα!

Τα μικρά gouldian χρειάζονται 22 μέχρι 25 μέρες για να απογαλακτιστούν πλήρως. Το φτέρωμα των νεοσσών δεν έχει καμία σχέση αρχικά με το χρώμα των γονιών τους. Αποκτούν το οριστικό τους χρώμα μετά την πρώτη πτερόρροια που επέρχεται μετά το πέρας περίπου 9 μηνών από την γέννησή τους.

Αναπαραγωγή σε περιβάλλον εκτροφής

Επικρατούν αντιφατικές απόψεις γύρω από το θέμα της αναπαραγωγής των Gouldian σε περιβάλλον εκτροφής. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι δε γίνονται καλοί γονείς και είναι απαραίτητο σε όποιον εκτρέφει το συγκεκριμένο είδος να εκτρέφει παράλληλα και ζευγάρια κοινωνικών σπίνων προκειμένου να αναλαμβάνουν ως θετοί γονείς τους νεοσσούς που εγκαταλείπονται από το ζευγάρι.

Άλλοι όμως υποστηρίζουν ότι αν το ζευγάρι δεν ενοχληθεί στο ελάχιστο την περίοδο της αναπαραγωγής και είναι ώριμο αναπαραγωγικά, όχι μόνο τα καταφέρνουν αλλά γίνονται και πολύ στοργικοί γονείς συμμετέχοντας εξίσου τόσο στη επώαση των αυγών όσο και στο μεγάλωμα των νεοσσών.

Η αναπαραγωγική ωριμότητα των Gouldian ξεκινά στην ηλικία του ενός έτους και ολοκληρώνεται στα δύο χρόνια της ζωής τους. Είναι προτιμότερο να επιλέξετε για την αναπαραγωγή πουλιά μεγαλύτερα του ενός έτους, για την αποφυγή προβλημάτων που μπορεί να προκύψουν σε πουλιά πολύ νεαρής ηλικίας.

Για να ξεχωρίσουμε τα ώριμα για αναπαραγωγή πουλιά, διακρίνουμε διαφορά στο χρώμα του ράμφους. Στα αρσενικά είναι λευκό με ένα μικρό κόκκινο σημάδι στη μύτη, ενώ στα θηλυκά μαυρίζει.

Φροντίδα

Το ευρύχωρο και άνετο που χρειάζονται τα Gouldian πρέπει να καθαρίζεται συχνά και να τοποθετείται στον πάτο άμμος υγιεινής. Τα σκεύη φαγητού και οι πατήθρες πρέπει να καθαρίζονται συχνά επίσης. Το νερό να αλλάζεται σε καθημερινή βάση, όπως επίσης και να τοποθετείται πολύ συχνά μπανιέρα μιας και λατρεύουν το μπάνιο.

Τους αρέσει πολύ να παίζουν με διάφορα αντίστοιχα με αυτά των παπαγάλων.

Τα Gouldian χρειάζονται ιδιαίτερη περιποίηση και προσοχή καθώς είναι πολύ ευαίσθητα σε ασθένειες και σε κλιματολογικές αλλαγές καθώς και σε αλλαγές περιβάλλοντος. Με την σωστή διαχείριση και φροντίδα μπορείτε να απολαμβάνετε την συντροφιά τους για αρκετά χρόνια.

Πολλοί εκτροφείς Gouldian έχουν προβεί σε μεταλλάξεις του είδους πετυχαίνοντας μεγαλύτερη ποικιλία στους χρωματισμούς του φτερώματος σε λευκές και παλ αποχρώσεις.

Μεταλλάξεις των Gouldian

Τα Gouldians κατατάσσονται σε 3 βασικές κατηγορίες που ξεχωρίζουν από το χρώμα του κεφαλιού τους. Το κεφάλι και των δύο φύλων μπορεί να είναι:

1. Μαύρο (μαυροκέφαλα), μετάλλαξη φυλοσύνδετη υπολειπόμενη.
2. Έντονο κόκκινο (κοκκινοκκέφαλα), μετάλλαξη φυλοσύνδετη κυρίαρχη.
3. Κίτρινο (κιτρινοκέφαλα), (αναφέρεται και ως πορτοκαλί), μετάλλαξη αυτοσωματική υπολειπόμενη.

Πράσινο - αρχέγονο (Normal)

Η άκρη του ράμφους είναι συνήθως κόκκινη, εκτός αν το πουλί εμφανίζει ή φέρει το γονίδιο "κιτρινοκέφαλο", οπότε έχει κίτρινη άκρη.

Πίσω από το κεφάλι του, το αρσενικού έχει μια φωτεινή γαλάζια - τυρκουάζ ζώνη. Η ζώνη αυτή στα θηλυκά είναι λεπτότερη και λιγότερο έντονη μπλε.

Γύρω από το κεφάλι και μπροστά από την γαλάζια - τυρκουάζ ζώνη υπάρχει μία λεπτή μαύρη γραμμή που είναι όμοια και στα δύο φύλα.

Η πλάτη του αρσενικού είναι βαθύ πράσινο με ελαφρύ ιριδισμό, ενώ του θηλυκού είναι λιγότερο έντονη πράσινη.

Το στήθος του αρσενικού είναι βαθύ μοβ, ενώ του θηλυκού είναι πιο άτονο και λιγότερο βαθύ μοβ.

Η κοιλιά του αρσενικού είναι βαθύ κίτρινο, ενώ του θηλυκού λιγότερο. Μερικά αρσενικά εμφανίσουν μια κόκκινη ή πορτοκαλί γραμμή ανάμεσα στο στήθος και τα χρώματα της κοιλιάς.

Οι ουρές τους είναι μπλε.

Ποικιλίες

Μια κοινή ποικιλία των πράσινων Gouldian είναι αυτά με το λευκό στήθος, στην οποία το μωβ του στήθους αντικαθίσταται από το φωτεινό λευκό. Είναι υπολειπόμενο χαρακτηριστικό, που σημαίνει ότι και οι δύο γονείς πρέπει να εμφανίζουν ή να φέρουν το γονίδιο του "λευκού στήθους" για να εμφανιστεί και στα μικρά τους. Πρόκειται για μια όμορφη ποικιλία και σχετικά εύκολη να αναπαραχθεί.

Λιγότερο συνηθισμένη ποικιλία είναι αυτή του λιλά στήθους. Πρόκειται για υπολειπόμενο χαρακτηριστικό που φαίνεται να συνδέεται με κάποιο τρόπο με το γονίδιο του λευκού στήθους.

Μπλε - Blue

Η μετάλλαξη μπλε είναι αυτοσωμική υπολειπόμενη. Για να εμφανιστεί στους απογόνους πρέπει και οι δύο γονείς είτε να εμφανίζουν στον φαινότυπο, είτε να φέρουν (φορείς) αυτή τη μετάλλαξη.

Περιγραφή φαινότυπου

Φανταστείτε ένα πράσινο Gouldian στο οποίο έχει αντικατασταθεί το χρώμα της πράσινης περιοχής με μπλε. Στα κοκκινοκκέφαλα και κιτρινοκέφαλα το κεφάλι γίνεται μπεζ ενώ τα μαυροκέφαλα παραμένουν ίδια.

Το στήθος έχει μωβ ή λευκό χρώμα, παραμένει δηλαδή όμοιο με των πράσινων. Η κίτρινη περιοχή της κοιλιάς γίνεται ροδακινί ανοιχτό.

Το χρώμα του πτερώματος των νεοσσών είναι γκρι-μπλε.

Σημειώσεις

1. Τα μπλε γκούλντιαν δεν προτείνονται ως την καταλληλότερη επιλογή για αρχάριους καθώς είναι πιο ευαίσθητα στο κρύο από ότι τα υπόλοιπα γκούλντιαν. Λέγεται ότι δεν μπορούν να ζήσουν σε εξωτερική εκτροφή πάρα μόνο με τεχνητή θέρμανση.

Seagreen

Αβέβαιη. Πιθανόν είναι αυτοσωμικό υπολειπόμενο PARblue (μερικό μπλε).

Παστέλ - Pastel

Η μετάλλαξη παστέλ είναι κυρίαρχη φυλοσύνδετη. Το γονίδιο εκφράζεται πάντοτε, αν και διαφορετικά σε αρσενικά και θηλυκά πτηνά.

Περιγραφή φαινότυπου

Η παστέλ μετάλλαξη προκαλεί αραίωση των βασικών χρωμάτων, είτε του πράσινου (ονομάζεται παστέλ πράσινο ή ευρωπαϊκό κίτρινο), είτε του μπλε (ονομάζεται παστέλ μπλε ή ασημί).

Τα θηλυκά πουλιά της παστέλ μετάλλαξης είναι πάντα "Μονού Παράγοντα" (SF), φέρουν δηλαδή μόνο ένα γονίδιο.

Τα θηλυκά SF παστέλ πράσινα εμφανίζονται κίτρινα. Οι μαύρες περιοχές στο πτέρωμα αντικαθίστανται από πολύ ανοιχτό γκρι ή λευκό χρώμα. Οι μπλε περιοχές αντικαθίστανται από πολύ ανοιχτό μπλε-γκρι ή λευκό χρώμα.

Τα θηλυκά SF παστέλ μπλε εμφανίζονται λευκά ή ασημί-λευκές. Οι μαύρες περιοχές στο πτέρωμα αντικαθίστανται από πολύ ανοιχτό γκρι ή λευκό χρώμα. Οι μικρές περιοχές με μπλε αντικαθίστανται από πολύ ανοιχτό μπλε-γκρι ή λευκό χρώμα.

Τα αρσενικά πουλιά της παστέλ μετάλλαξης μπορεί να είναι "Μονού Παράγοντα" (SF), είτε "Μονού Παράγοντα" (DF), φέρουν δηλαδή δύο γονίδια.

Το βασικό πράσινο χρώμα των αρσενικών SF Παστέλ Πράσινων γίνεται από ανοιχτό πράσινο έως κίτρινο-πράσινο. Οι μαύρες περιοχές στο πτέρωμα αντικαθίστανται από γκρι χρώμα. Οι μπλε περιοχές γίνονται από ανοιχτό μπλε έως πολύ ανοιχτό μπλε-γκρι.

Τα αρσενικά DF Παστέλ Πράσινα εμφανίζονται κίτρινα. Οι μαύρες περιοχές στο πτέρωμα αντικαθίστανται από το λευκό. Οι μπλε περιοχές αντικαθίστανται από εξαιρετικά ανοιχτό μπλε-γκρι ή λευκό χρώμα.

Το βασικό μπλε χρώμα των αρσενικών SF Παστέλ Μπλε γίνεται μπλε σε απαλό τόνο. Τα μαύρα σημάδια αντικαθίστανται από το γκρι. Τα μπλε σημάδια κυμαίνονται από ανοιχτό μπλε έως εξαιρετικά ανοιχτό μπλε-γκρι.

Οι αρσενικοί DF Pastel Blue είναι ασημί-λευκό. Οι μαύρες περιοχές στο πτέρωμα αντικαθίστανται από λευκό χρώμα. Οι μπλε περιοχές αντικαθίστανται από εξαιρετικά ανοιχτό μπλε-γκρι ή λευκό.

Ποικιλίες

Τα παστέλ πράσινα πουλιά με λευκά στήθη εμφανίζουν καθαρότερο κίτρινο από τα παστέλ πράσινα πουλιά με μοβ-στήθος, όπως συμβαίνει και με το αυστραλιανό κίτρινο που θα δούμε παρακάτω. Οι μπλε περιοχές γίνονται απαλό μπλε ή μπλε-γκρι στα SF και λευκό στα DF.

Τα παστέλ μπλε πουλιά με λευκό στήθος εμφανίζονται πιο ασημένια ή λευκά από τα πουλιά με παστέλ μπλε-μοβ στήθος. Οι μπλε περιοχές γίνονται ανοιχτό μπλε ή μπλε-γκρι στα SF και λευκές στα DF.

Σημειώσεις

1. Οι εκτροφείς της βορείου Αμερικής αναφέρονται συχνά στα γκούλντιαν SF Παστέλ Πράσινα ως Dilute (αραιωμένα), επειδή αυτή είναι μια φυσική περιγραφή για ένα πουλί με αυτήν την εμφάνιση, αλλά και επειδή το αυστραλιανό υπολειπόμενο Dilute δεν υπάρχει στη βόρεια Αμερική. Αυτό μπορεί να προκαλέσει σύγχυση κατά την ανταλλαγή σημειώσεων με λάτρεις των διεθνών σπίνων. Η χρήση του όρου "Παστέλ" βοηθά στην αποφυγή αυτής της σύγχυσης.
2. Φαίνεται να υπάρχει ένας γενετικός παράγοντας θνησιμότητας που προκαλεί το θάνατο ενός σημαντικού ποσοστού εμβρύων από ζεύγη αρσενικών DF Παστέλ με θηλυκά SF Παστέλ. Δεν είναι σαφές εάν πρόκειται για παράγοντα θνησιμότητας ή εάν μπορεί να οφείλεται σε ενδογαμία κίτρινων πουλιών. Οι σπίνοι είναι πολύ ευάλωτοι στη μείωση της γονιμότητας / βιωσιμότητας όταν αναπαράγονται σε στενό κύκλο, ακόμη και αν αυτή η ενδογαμία είναι μικρή.

Αραιωμένα - Dilute

Η μετάλλαξη Dilute είναι αυτοσωμική υπολειπόμενη. Για να εμφανιστεί στους απογόνους πρέπει και οι δύο γονείς είτε να εμφανίζουν στον φαινότυπο, είτε να φέρουν (φορείς) αυτή τη μετάλλαξη.

Περιγραφή φαινότυπου

Οπτικά έχει μεγάλη ομοιότητα με τα αρσενικά SF Παστέλ, αν και συνήθως είναι ελαφρώς πιο ανοιχτό πράσινο ή κίτρινο-πράσινο. Επίσης, ομοιάζει πολύ με τα υπολειπόμενα Lime, αλλά ελέγχεται από διαφορετικά γονίδια.

Τα χρώματα του στήθους και της κοιλιάς είναι τα ίδια με τα κανονικά πουλιά. Τα φτερά του μαύρου κεφαλιού και οι γραμμές γύρω απ' τον λαιμό γίνονται γκρι έως πολύ ανοιχτό γκρι.

Οι μπλε περιοχές γίνονται πολύ απαλό μπλε χρώμα.

Ποικιλίες

Λόγω της σύγχυσης της δράσης των δύο γονιδίων, οι αραιώσεις λευκού στήθους δείχνουν γκρίζες γραμμές γύρω απ' τον λαιμό και γκρι φτερά κεφαλής περίπου κατά το 85% του φυσιολογικού χρωματισμού. Δηλαδή, πολύ πιο σκούρο γκρι από ότι στα Dilutes με μωβ στήθος.

Σημειώσεις

1. Οι νεοσσοί έχουν κοκκινωπά μάτια που σκουραίνουν καθώς τα πουλιά μεγαλώνουν. Επίσης, το αρχικό πτέρωμα των νεοσσών έχει χρώμα κρεμ φαιό.

Πρόκειται για μια σπάνια μετάλλαξη. Πιστεύεται ότι βρίσκεται μόνο στην Αυστραλία.

Αυστραλιανό κίτρινο - Australian yellow

Η μετάλλαξη Αυστραλιανό κίτρινο είναι αυτοσωμική υπολειπόμενη. Για να εμφανιστεί στους απογόνους πρέπει και οι δύο γονείς είτε να εμφανίζουν στον φαινότυπο, είτε να φέρουν (φορείς) αυτή τη μετάλλαξη.

Περιγραφή φαινότυπου

Οπτικά ομοιάζει με το λευκόστηθο Παστέλ Πράσινο. Οι μαύρες περιοχές αντικαθίστανται από το λευκό χρώμα. Το μωβ χρώμα στο στήθος αντικαθίσταται από το λευκό. Αυτό δεν σχετίζεται με το γονίδιο του "λευκού στήθους".

Τα ενήλικα πουλιά έχουν κίτρινη πλάτη ενώ η πλάτη των νεαρών πουλιών κιτρινο-πράσινη ποικιλόχρωμη.

Τα φτερά πτήσης είναι σχεδόν άσπρα.

Σημειώσεις

1. Πολλά, αλλά όχι όλα, split αυστραλιανά κίτρινα (πουλιά που φέρουν μόνο ένα γονίδιο, ώστε να μην το εμφανίζουν) έχουν λευκό χρώμα κάτω από το ράμφος, μία περιοχή που είναι συνήθως μαύρο χρώμα και ή λευκά δάχτυλα. Αυτά είναι χαρακτηριστικά που βοηθούν στη διάκριση της μετάλλαξης.
2. Η μετάλλαξη Αυστραλιανό κίτρινο μπορεί να συνδυαστεί με, και να "κρυφτεί" κάτω από παστέλ γονίδια. Αυτό καθιστά τα αποτελέσματα αναπαραγωγής απρόβλεπτα. Συνιστάται να διατηρείτε τα πουλιά αυτών των δύο μεταλλάξεων ξεχωριστά.
3. Αυτή η μετάλλαξη θεωρείται ανύπαρκτη εκτός της Αυστραλίας, αν και φημολογείται ότι ορισμένα πουλιά βρέθηκαν στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Erythrura gouldiae. Ελληνική ονομασία: Γκούλντιαν (Ερύθρουρα του Γκουλντ). Αγγλική ονομασία: Gouldian finch, Lady Gouldian finch, Rainbow finch. Τάξη: Στρουθίομορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Εστριλδίδες (Estrildidae) Γένος: Είδος: E. gouldiae

Media gallery Gouldian

Σχετικό περιεχόμενο

Η Ροδόσπιζα είναι από τα πιο δημοφιλή στουθιόμορφα πουλιά της Ευρώπης που ξεχωρίζουν για το εντυπωσιακό τους φτέρωμά αλλά και το μελωδικό τους κελάηδημα.

Η Ροδόσπιζα - Common rosefinch


Περιγραφή

Η Ροδόσπιζα είναι μια μεσαίου μεγέθους σπίζα με μέγεθος που κυμαίνεται από 13,5-15 εκατοστά.

Το ενήλικο αρσενικό έχει αρκετή ποσότητα ροδοκόκκινου χρώματος στο στήθος, τον μανδύα, το κεφάλι και το ουροπύγιο. Η πλάτη, τα φτερά και η διχαλωτή ουρά του, είναι σε γκριζοκάστανες αποχρώσεις με γκριζόλευκες ρίγες στις φτερούγες και διάσπαρτα κοκκινωπά φτερά.

Η κοιλιά του έχει υπόλευκο χρωματισμό ενώ το κοντό γερό και στρογγυλωπό ράμφος τους όπως και τα πόδια του έχουν γκρίζο χρώμα.

Αν εξαιρέσει κανείς το αρσενικό που ξεχωρίζει από το ελκυστικότατο ρόδινο χρώμα του φτερώματος του κεφαλιού και του στήθους του, το θηλυκό αλλά και τα νεαρά πουλιά που δεν έχουν κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό.

Θηλυκή Ροδόσπιζα στο Πακιστάν by Imran Shah

Μάλιστα, λόγω του γκριζωπού φτερώματός τους, συγχέονται συχνά με σπουργίτια, με χρυσοτσίχλονα, ή με τσιφτάδες.

Γεωγραφική κατανομή

Η Ροδόσπιζα αποίκισε την Ευρώπη από τα ανατολικά σχετικά πρόσφατα. Είναι ευρέως διαδεδομένη στην Πολωνία, την Ολλανδία, το Βέλγιο και την Β. Γαλλία, αλλά και στην Σιβηρία, τον Καύκασο, το Θιβέτ, την Κίνα και την Ιαπωνία. Foto: Χάρτης Γεωγραφικής Κατανομής Ροδόσπιζας

Επισκέπτεται την χώρα μας τους ανοιξιάτικους και τους καλοκαιρινούς μήνες και στην συνέχεια διαχειμάζει στην Ινδία. Την συναντάμε συχνά ως επισκέπτη σε κάποια νησιά μας, ενώ έχει εντοπιστεί να φωλιάζει σε πάρκα και αλσύλλια πόλεων της χώρας μας.

Η Ροδόσπιζα δεν είναι ενδημικό είδος στη χώρα μας.

Συμπεριφορά

Είναι ένα σχετικά ήσυχο αλλά θαρραλέο πουλί, που επιλέγει να επιδεικνύει την κομψή σιλουέτα του αλλά και το μελωδικό του κελάηδημα από εκτεθειμένες θέσεις, παρόλα αυτά όμως καταφέρνει και περνά συχνά απαρατήρητο.

Το μελωδικό της κελάηδημα ξεχωρίζει για τα απαλά και ρυθμικά του σφυρίγματα αλλά και για τα εκστατικά του τιτιβίσματα με τα οποία προσπαθεί να προσελκύσει το ταίρι του.

Γενικά είναι κοινωνικό πουλάκι και θα το δούμε σε χαλαρά σμήνη των 40 πουλιών περίπου.

Διατροφή

Διατρέφεται όπως όλες οι σπίζες με σπόρους, βλαστούς, και προτιμάει όπως και ο πύρρουλας τα μπουμπούκια των οπωροφόρων δέντρων, ενώ κατά την καλοκαιρινή περίοδο επιλέγει και μερικά έντομα.

Αναπαραγωγή

Η αναπαραγωγική περίοδος για τη Ροδόσπιζα ξεκινά τον Απρίλιο και διαρκεί μέχρι τον Αύγουστο.

Επιλέγει να χτίσει την φωλιά της σε χαμόκλαδα, σε πάρκα, σε αλσύλλια, σε πυκνόφυλλους θάμνους, σε κήπους και οπωρώνες, σε δάση δρυός, σε ξέφωτα, ακόμα και σε υγρές όχθες. Μέσα στην καλά πλεγμένη και με προσεχτικά επιλεγμένα υλικά φωλιά, γεννάει μέχρι 5 γαλαζωπά αυγά με χοντρές σκούρες καφέ κηλίδες.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Carpodacus erythrinus Ελληνική Ονομασία: Ροδόσπιζα ή Κοινή Αγγλική ονομασία: Common rosefinch Τάξη: Στρουθιόμορφα Passeriformes Οικογένεια: Σπιζίδες Fringillidae Γένος: Carpodacus Είδος: C. erythrinus

Media gallery Ροδόσπιζες

Πολυμέσο youtube: v2WqA6uzTps

Σχετικό περιεχόμενο

Μεξικανικός Καρποντάκος (Carpodacus mexicanus)

Τα ακάρεα εισέρχονται στην αναπνευστική οδό και συγκεκριμένα στην τραχεία του πτηνού. Με τα νύχια τους γαντζώνονται στους ιστούς δημιουργώντας πληγές και τρέφονται με το αίμα του πτηνού. Αν δεν γίνουν σύντομα αντιληπτά, δημιουργούν αποικίες γεννώντας αυγά τα οποία εκκολάπτονται κάθε 8 ημέρες. Αποτέλεσμα αυτού είναι η κατάκλιση της αναπνευστικής οδού και στη συνέχεια οι πνεύμονες.

Πως μεταδίδονται τα ακάρεα της τραχείας

Η μετάδοση των ακάρεων γίνεται κυρίως:

• Από μολυσμένη τροφή (κυρίως η χύμα τροφή του πετ, καθώς τα περισσότερα δεν προβαίνουν σε απολυμάνσεις των χώρων τους). Περιστατικά μολυσμένης με ακάρεα τροφής έχουν καταγραφεί και σε συσκευασμένες τροφές, ειδικά κατά τους θερινούς μήνες, σύμφωνα με ομολογία της κτηνιάτρου μου.
• Από τα ελεύθερα πτηνά που πλησιάζουν τις κλούβες/κλουβιά, τα οποία μπορούν να νοσούν χρόνια χωρίς να είναι αντιληπτό ή να τους δημιουργούν προβλήματα.
• Από νέο πτηνό που εισέρχεται στο σπίτι/εκτροφή και μπορεί να νοσεί χωρίς να το ξέρουμε.

Αναγνώριση και συμπτώματα των ακάρεων της τραχείας

Η αναγνώριση των ακάρεων τραχείας στα αρχικά στάδια είναι δυσχερής. Θα πρέπει να παραμερίσουμε τα φτερά του λαιμού, να τεντώσουμε το δέρμα του λαιμού και σε λάμπα με έντονο φως να κοιτάξουμε το λαιμό. Εκεί θα αντιληφθούμε μαύρα στίγματα (σαν κόκκοι πιπεριού) τα οποία συνήθως είναι ακίνητα.

Συμπτώματα

• Παύση κελαϊδίσματος πουλιού.
• Πτερόρροια, η οποία πολλές φορές είναι έντονη και την κάνει το ίδιο το πουλί το οποίο από τη φαγούρα τα αφαιρεί από μόνο του.
• Προσπάθεια να διώξει τα ακάρεα από την αναπνευστική οδό (όπως ο άνθρωπος αποβάλει τα φλέματα από τον λαιμό του).
• Ήχους σπασίματος καρπών, χωρίς να έχει τροφή στο ράμφος.
• Μείωση λήψης τροφής σπόρων και σίτιση περισσότερο με μαλακές τροφές (με υψηλό ποσοστό υγρασίας, άνω του 20%, μήλο, αυγό κτλ).
• Φαγούρα (όχι πάντα)

Συμπτώματα σε προχωρημένο στάδιο

• Δυσχέρεια αναπνοής.
• Εμφανές αίμα στις φτερούγες (από τη φαγούρα το πουλί τρελαίνεται και αφαιρεί μόνο του τα φτερά).
• Μαύρα στίγματα στο πτέρωμα κάτω από τις φτερούγες και μετέπειτα στα φτερά της πλάτης ανάμεσα στα φτερά αρχικά και σε πολύ προχωρημένο στάδιο στο πτέρωμα του στήθους.
• Έντονη καταπόνηση του πτηνού, μείωση βάρους και εμφάνιση καρίνας του στήθους (καρίνισμα).

Πιστεύω ότι επειδή η προσβολή γίνεται κυρίως από την τροφή, τα πρώτα συμπτώματα γίνονται εμφανή το τέλος καλοκαιριού ή αρχές Φθινοπώρου, εποχή που εμφανίζεται και η πτερόρροια. Προσοχή λοιπόν.

Θεραπεία

Με το που γίνει αντιληπτή η προσβολή από ακάρεα της τραχείας, προβαίνουμε στις παρακάτω ενέργειες:

• Απομόνωση των πτηνών που βρίσκονται στο κλουβί (πολύ πιθανό να έχουν προσβληθεί).
• Συνεχή έλεγχο των πτηνών της λοιπής εκτροφής.
• Πέταμα όλων των ξύλινων υλικών που είναι στο κλουβί (τα ακάρεα δημιουργούν φωλιές μέσα σε αυτά και είναι δύσκολο να καταστραφούν).
• Απολύμανση του κλουβιού με ΧΛΩΡΙΝΗ και βούρτσα και πολύ καλό ξέπλυμα με καυτό νερό.
• Αντικατάσταση των ταϊστρών/ποτιστρών και λοιπών υλικών ή απολύμανση με τον παραπάνω τρόπο.
• Ψέκασμα του κλουβιού με αντιπαρασιτικό (προτείνεται με επιφύλαξη για την συγκεκριμένη ασθένεια το Cevitren της Cevita ΟΧΙ όμως το πουλί για τους λόγους που αναφέρω παρακάτω).
• Καθημερινή αλλαγή των τροφών στις ταΐστρες και νερού, αφού ξεπλύνουμε με καυτό νερό τα υλικά.
• Εβδομαδιαία απολύμανση του κλουβιού και αντιπαρασίτωση εάν είναι δυνατό.

Η μόνη ουσία που είναι μέχρι σήμερα δυνατή να αντιμετωπίσει τη ακάρεα είναι η ιβερμεκτίνη. Η ουσία αυτή είναι δηλητήριο και κυκλοφορεί σε διάφορα σκευάσματα. Το πιο αναγνωρισμένο είναι το Pulmosan της Beaphar/Bogena (νομίζω είναι η ίδια εταιρεία η οποία βγάζει σκευάσματα με 2 ονομασίες). Εναλλακτικά δίνει και η TAFARM (ACARICINE).

Η πρώτη έχει ιβερμεκτίνη 0,12% ενώ η δεύτερη 0,10% και διαφέρουν στις οδηγίες χρήσεως. Η πρώτη μετά την πρώτη εφαρμογή στο δέρμα του λαιμού θέλει επανάληψη σε 4 εβδομάδες, ενώ η δεύτερη μετά από εφαρμογή στο δέρμα της πλάτης ανάμεσα στα φτερά επαναλαμβάνουμε μετά από 5 ημέρες και επανάληψη 2 φορές ακόμη μετά από παύση 1 εβδομάδος.

Ως φάρμακο θεωρείται το πρώτο πιο άμεσο και σίγουρο αλλά ο χρονικός τρόπος εφαρμογής της TAFARM μου φαίνεται και πιστεύω ότι είναι πληρέστερος, καθώς η επώαση των αυγών των ακάρεων της τραχείας γίνεται κάθε 8 ημέρες. Σε μεγάλους παπαγάλους χορηγούμε 2 σταγόνες του φαρμάκου.

Εναλλακτικά υπάρχει το VETERMEC και δίνεται στην ποτίστρα των πτηνών μετά από αραίωση 1ml σε 940 ml νερού ΓΙΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ 36 ΩΡΕΣ και έχει τα ίδια αποτελέσματα, ενώ δεν κινδυνεύετε να κάνετε λάθος στη χορήγηση και το πουλί στρεσάρετε λιγότερο. Χορήγηση άνω των 36 ωρών, από μαρτυρίες, έχει οδηγήσει σε απώλεια πτηνών. Κάνουμε επανάληψη έπειτα από 9-10 μέρες.

Σε ένα βιβλίο που πρόσφατα απέκτησα αναφέρει:

α) Ανάμειξη 3γρ. (μια κοφτή κουταλιά γλυκού) Ι – ναφθύλ-μεθυλ-καρβαμάτης 5% (carbaryl) με 150γρ σπόρους, στους οποίους έχει προστεθεί λίγο λάδι και η χορήγηση των σπόρων μία φορά την εβδομάδα για 3-4 εβδομάδες.
β) Ο ψεκασμός του ράμφους με Ι – ναφθύλ-μεθυλ-καρβαμάτης 5% (carbaryl) μία φορά την εβδομάδα για 3-4 εβδομάδες.

Το σίγουρο είναι ότι με 1 μόνο εφαρμογή δε θα ξεμπερδέψετε από τα ακάρεα και μπορεί να χρειαστεί και δεύτερη, τρίτη ή και τέταρτη εφαρμογή.

ΠΡΟΣΟΧΗ

Η άμεση θανάτωση του συνόλου των ακάρεων, τόσο της τραχείας όσο και των λοιπών, θα οδηγήσει σε κατάρρευση του αμυντικού συστήματος του πτηνού με αποτέλεσμα τον θάνατο. Στο δικό μου καναρίνι έδωσα cevitren της Cevita για τα εξωτερικά παράσιτα και ακάρεα, με πιθανό αποτέλεσμα ότι τα εξωτερικά παράσιτα θανατωθήκαν άμεσα, ενώ τα εσωτερικά από την οσμή του φαρμάκου "τρελαθήκαν" με αποτέλεσμα σε 1,5 ώρα να χάσω το καναρίνι μου. Άλλωστε την αντίδραση αυτή την περιγράφει και το ίδιο το φάρμακο (Θάνατο των εξωτερικών παρασίτων που θα έρθουν σε επαφή, και κρύψιμο των υπολοίπων στις φωλιές τους και θάνατο από πείνα).

Κατά την περίοδο που ανακαλυφθούν τα ακάρεα της τραχείας, μαζί με την ιβερμεκτίνη χορηγούμε στο πτηνό αντιβίωση για το αναπνευστικό προληπτικά (πχ Aviomycine TAFARM), γιατί η άμυνα του οργανισμού είναι μειωμένη και κινδυνεύει από αναπνευστικά προβλήματα. Μαζί με την αντιβίωση χορηγούμε και πολυβιταμίνη για την ενίσχυση του αμυντικού συστήματος. Η χορήγηση σύμφωνα με τις οδηγίες των εταιρειών και επανάληψη μετά από παύση 1 εβδομάδος. Στο κενό της 1 εβδομάδος χορηγούμε αντιστρες.

Άλλα είδη ακάρεων

Άλλα είδη ακάρεων που προσβάλουν τα πτηνά είναι:

Άκαρι knemidοkoptes

Το άκαρι Knemidοkoptes, μπορεί να προκαλέσει τραύματα στην κατώτατη επιφάνεια των ποδιών των προσβεβλημένων καναρινιών και μερικές φορές τα τραύματα αυτά εμφανίζονται σε υψηλότερα σημεία των ποδιών. Επιπλέον μπορούν να εμφανιστούν στο ράμφος με τη μορφή της παραμόρφωσης αυτού. Για τα πόδια μια απλή κρέμα σαν την Epithol της Bogena λύνει το πρόβλημα, ενώ ένα λιμάρισμα του ράμφους του πτηνού από κτηνίατρο λύνει το πρόβλημα.

Κόκκινο άκαρι

Το κόκκινο ακάρι επιπλέον προσβάλει εξωτερικά το πτηνό. Το συγκεκριμένο ακάρι δεν είναι επιλεκτικό στην τροφή του με αποτέλεσμα την προσβολή σπανίως και του ανθρώπου. Η αναγνώρισή του είναι δύσκολη καθόσον το πρωί κρύβεται. Ένας απλός τρόπος είναι το σκέπασμα του κλουβιού το βράδυ με ένα λευκό πανί. Το πρωί το ακάρι θα εμφανιστεί στο πανί με τη μορφή μικρών κόκκινων ή καφέ κουκκίδων (αναλόγως του αίματος που κατανάλωσε).

Κατά την αντιμετώπιση των παραπάνω θα πρότεινα τακτικά ήπια αντιπαρασιτικά, καθώς είναι πιθανό το πτηνό να έχει προσβληθεί και από ακάρεα τραχείας. Άρα συμπληρωματικά και ιβερμεκτίνη. Ως εξωτερικά αντιπαρασιτικά μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε σκορδόνερο, (στα 370 ml 1-2 σκελίδες σκόρδο σε φιάλη για 1 βράδυ. Το πρωί ψεκάζουμε το πουλί και το δίνουμε στο μπάνιο και εάν θέλουμε στην ποτίστρα) Η χρησιμότητα του σκορδόνερου και του μηλόξυδου έχει αναλυθεί σε άλλη ενότητα από μέλος.

Σημείωση:

Η παρούσα συγγραφή αποτελεί συγκέντρωση προσωπικών επηρειών, άρθρων στο διαδίκτυο και δημοσιευμάτων μελών στην παρούσα ιστοσελίδα. ΔΕΝ θα πρέπει να αποτελέσει πανάκεια ή πλήρη οδηγό, αλλά σκοπός είναι να δώσει το έναυσμα της ανησυχίας και της ενημέρωσης, ενώ σε μεγάλο ποσοστό γίνεται αναφορά στα ακάρεα αερόσακων/τραχείας.

Σχετικό περιεχόμενο

Dr. Peter Coutteel σχετικά με τα ακάρεα της τραχείας στα πτηνά Ακάρεα και ψείρες στα πουλιά

Γύρη είναι η σκόνη που μαζεύουν, στα πόδια τους, οι μέλισσες στην καθημερινή τους αναζήτηση τροφής από λουλούδι σε λουλούδι. Είναι το "σπέρμα" των φυτών και περιέχει όλα εκείνα τα συστατικά που χρειάζεται ένας νέος βλαστός για να ξεκινήσει την πορεία του στο να γίνει φυτό.

Η μεταφορά της γύρης από φυτό σε φυτό είναι μια μέθοδος αναπαραγωγής των φυτών. Η μέλισσα, φυσικά, δεν το κάνει συνειδητά αλλά σκοπός της είναι η μίξη της γύρης με μέλι για την ανάπτυξη των δικών τους απογόνων.

Η γύρη περιέχει όλα τα συστατικά που χρειάζεται ένας οργανισμός στην καθημερινή του ζωή. Η σύνθεση της εξαρτάται από την φυτική προέλευση της. Στα σημαντικά συστατικά που περιέχει θα βρούμε: Πρωτεΐνη, λίπος, υδατάνθρακες, άνθρακα, ορυκτά υλικά, βιταμίνες, ιχνοστοιχεία, αυξητικές και αντιβιοτικές ουσίες, καθώς και συστατικά που λειτουργούν ως ορμόνες.

Περιέχει πολύ μεγάλο ποσοστό υδατανθράκων. Η φρουκτόζη, η γλυκόζη και σακχαρόζη είναι τα σημαντικότερα είδη ζάχαρης που περιέχει. Χάρη σ αυτούς τους σακχαρίτες η γύρη δίνει άμεση δύναμη. Το ποσοστό του λίπους που περιέχει είναι διαφορετικό κι εξαρτάται από πού συλλέχθηκε.

Τα ουσιαστικά λιπαρά που περιέχει είναι σημαντικά για τον μεταβολισμό της χοληστερίνης, την δομή των μεμβρανών και των ενζύμων των κυττάρων. Είναι σημαντικά γιατί δεν μπορεί ο οργανισμός να τα παράγει και πρέπει να χορηγηθούν μέσω των τροφών.

Τα λίπη που περιέχει η γύρη αποτελούνται μέχρι και 45% από τα 3 ακόρεστα λιπαρά οξέα που είναι τα Linol, Linolen και Arachidonoksea.

Περιέχει όλα τα αμινοξέα και πολλές βιταμίνες. Οι σημαντικότερες είναι η A, η C, η E και όλο το σύμπλεγμα της Β. Σε μικρότερα ποσοστά περιέχει και άλλες βιταμίνες όπως η D κλπ. Στις ομάδες των βακτηριδίων που είναι υπεύθυνα για Σαλμονέλωση, Proteus και Coli η γύρη λειτουργεί ως προληπτικό αλλά και ως θεραπευτικό μέσον.

Την γύρη δεν μπορούμε να την χρησιμοποιήσουμε στην αρχική της μορφή, πρέπει να υποστεί επεξεργασία πριν την κατανάλωση. Στην αρχική της μορφή έχει υγρασία 20 - 35% το οποίο μειώνεται σε 5 - 8% αφυδατώνοντας την ή καταψύχοντας την. Αν δεν γίνει η κατάλληλη επεξεργασία υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να χάσει όλα τα χρήσιμα συστατικά της. Τα πρώτα στοιχεία που χάνονται είναι τα αιθέρια έλαια που περιέχει.

Η συσκευασία αποθήκευσης της πρέπει να κλείνει αεροστεγώς και να διατηρείται σε μέρος ψυχρό, σκοτεινό και δίχως υγρασία. Αν την διατηρούμε στην κατάψυξη (όχι απαραίτητο) η διάρκεια της είναι 1 - 2 μέρες μετά την απόψυξη της.

Σχετικό περιεχόμενο

Γύρη από το χωριό στα καναρίνια Από που προμηθεύεστε γύρη για τα πουλιά;

Η μακροουροχήρα (Pin-tailed Whydah) είναι ένα εντυπωσιακό εξωτικό πουλί, κυρίως λόγω της υπερμεγέθους ουράς του αρσενικού. Θαυμάστε το και ενημερωθείτε για τις συνήθειές, την εκτροφή και τη φροντίδα του.

Περιγραφή


Η μακροουροχήρα έχει μήκος κατά μέσο όρο 12-13 εκατοστά, εκτός από την ουρά του αρσενικού που αυξάνεται κατά 20 εκ. κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγής. Το βάρος της είναι περίπου 26 γρ.

Το ενήλικο αρσενικό σε αναπαραγωγική φάση έχει μαύρο "στέμμα" και πρόσωπο, πλάτη και εντυπωσιακή μαύρη μακριά ουρά. Ολόκληρη η κάτω πλευρά, ο λαιμός και τα πλαϊνά των φτερών είναι λευκά. Εκτός αναπαραγωγικής περιόδου, το αρσενικό έχει παρόμοια εμφάνιση με το θηλυκό αλλά με εντονότερες αντιθέσεις και ελαφρώς μεγαλύτερο σώμα.

Το κωνικό ράμφος του είναι έντονο κόκκινο. Τα μάτια είναι καφέ. Τα πόδια και τα δάχτυλα είναι γκρζόμαυρα.

Το θηλυκό διαφέρει πολύ από το αρσενικό (βλ. άλμπουμ). Έχει κοντή ουρά και καφετί πτέρωμα. Το πάνω τμήμα του σώματός του είναι καφέ με μαύρο ραβδωτό μοτίβο. Τα φτερά και η ουρά του είναι σκούρα καφέ με λεπτές και λευκές άκρες. Η κάτω περιοχή του σώματος είναι λευκή όπως και οι πλευρές, που έχουν μερικές καφέ λωρίδες στις φτερούγες. Το κεφάλι είναι ευδιάκριτο σε μαύρο ριγωτό μοτίβο. Το ράμφος τους είναι ροζ.

Η φωνή της μακροουρόχηρας

Γεωγραφική κατανομή και βιότοποι

Συναντάται σε μεγάλο μέρος της υποσαχάριας Αφρικής, σε σαβάνες, καθώς επίσης και σε πάρκα και κήπους. Στην Πορτογαλία έχει εγκατασταθεί σε μία περιοχή γύρω από το Aveiro, ενώ παρατηρήθηκε επίσης στα βόρεια και στα νότια της περιοχής αυτής. Έχει επίσης εισαχθεί στο Πουέρτο Ρίκο, στη νότια Καλιφόρνια, στην Καραϊβική και τη Σιγκαπούρη.

Διατροφή

Η Pin-tailed Whydah τρέφεται κυρίως με σπόρους και έντομα. Συλλέγει την τροφή της στο έδαφος αναζητώντας διάφορους σπόρους και έντομα, όπως πεταλούδες, μέλισσες, σφήκες, ακρίδες και μυρμήγκια.

Αναπαραγωγή

Η αρσενική Pin-tailed Whydah ζευγαρώνει συνήθως με αρκετά θηλυκά. Είναι χαρακτηριστικός ο "χορός φλερταρίσματος", κατά τον οποίο εκτελεί πτήση αιώρησης πάνω από το θηλυκό επιδεικνύοντάς της την επιμήκη ουρά του.

Οι Pin-tailed Whydahs δεν ανατρέφουν τα δικά τους μικρά. Το θηλυκό γεννά τα αυγά του σε φωλιές εστρίλδων για να τα επωάσουν και να αναθρέψουν αργότερα τα μικρά. Κάποια είδη παρασίτων πτηνών καταστρέφουν τα αυγά των ξενιστών προκειμένου να ασχοληθούν με τα δικά τους, ωστόσο, η Pin-tailed Whydah προσθέτει απλά τα δικά της στη φωλιά χωρίς να βλάπτει τα άλλα που μπορεί να υπάρχουν ήδη.

Το θηλυκό γεννά 2 έως 5 λευκά αυγά. Τα αυγά των Whydah και των εστρίλδων είναι ολόλευκα αλλά τα αυγά Whydah είναι ελαφρώς μεγαλύτερα από αυτά του ξενιστή. Η διαφορά όμως δεν φαίνεται να είναι αισθητή στον ξενιστή και έτσι τα επωάζουν τα αυγά και ανατρέφουν τα μικρά σαν δικά τους. Οι νεοσσοί των παρασίτων έχουν το ίδιο σχήμα με τα νεοσσούς ξενιστή.

Εκτροφή

Παρόλο που η φροντίδα των Pin-tail Whydahs δεν είναι γενικά δύσκολη, υπάρχουν μερικές προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπίσετε, αν σκέφτεστε την εκτροφή της. Πρώτα απ 'όλα, είναι καυγατζήδικα πουλιά και μπορεί να γίνουν επιθετικά απέναντι σε άλλα. Επίσης, η αναπαραγωγή είναι πολύπλοκη καθώς, ως παρασιτικά πτηνά είναι ιδιαίτερα επιλεκτικά σχετικά με το πού θα γεννήσουν τα αυγά τους.

Στα εκτρεφόμενα πτηνά παρέχονται σπόροι για εξωτικά πουλιά με αμυλούχους σπόρους σε ποσοστό 80% έως 85% και λίγα έντομα.

Για τη διαμονή τους χρειάζονται κλούβες 1 Χ 1 Χ 2 μέτρα ή και μεγαλύτερες. Χρειάζονται θερμοκρασία χώρου μεγαλύτερη των 15 βαθμών κάτι που σημαίνει ότι το χειμώνα είναι απαραίτητες εσωτερικές κλούβες ή και η θέρμανση, ανάλογα με την περιοχή.

Αναπαράγονται όλο το χρόνο, αν η θερμοκρασία είναι κατάλληλη.

Τέλος, είναι απαραίτητη η παράλληλη εκτροφή πουλιών του είδους Estrilida (κατά προτίμηση Estrilda astrild και Estrilda troglodytes) στον ίδιο χώρο, για να χρησιμοποιηθούν οι φωλιές τους από τα Pin-tailed Whydah.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Vidua macroura Ελληνική ονομασία: Μακροουροχήρα Αγγλική ονομασία: Pin-tailed Whydah Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Viduidae Γένος: Vidua Είδος: V. macroura

Media gallery Vidua

Σχετικό περιεχόμενο

Pin-tailed Whydah, ένα όνειρο της κατηγορίας "παραδείσια"

Τα Java sparrow ή Java finch, τα γνωστά σε όλους Πιγκουινάκια, είναι από τα πιο εύκολα στη διαχείρισή τους εξωτικά πτηνά της οικογένειας των σπιζών.

Πιγκουινάκια, τα σπουργίτια της Ιάβα


Το πιγκουινάκι είναι ιδιαίτερα αγαπητό πουλί στους λάτρεις των εξωτικών πτηνών, όχι μόνο γιατί θεωρείται ένα εύκολο στην εκτροφή αλλά και για τα πανέμορφα χρώματά του.

Περιγραφή Java sparrow

Τα Java sparrow θεωρούνται σπίνοι μεγάλου μεγέθους, μιας και το συνολικό μήκος τους μαζί με την σχετικά κοντή ουρά τους αγγίζει τα 14 εκατοστά.

Διάκριση φύλου

Τα δύο φύλλα μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους στον χρωματισμό τους φτερώματός τους. Αυτό που διαφοροποιεί με αξιοπιστία τα δύο γένη είναι ότι το αρσενικό java sparrow κελαηδά.

Τα java sparrow έχουν πιο βαρύ παράστημα, πιο χοντρό και πιο κόκκινο ράμφος από τα θηλυκό. Και τα δύο φύλα έχουν μαύρο κεφάλι, λευκά μάγουλα, μαύρη ουρά, ρόδινη κοιλιά, ενώ ο οφθαλμικός τους δακτύλιος είναι πορτοκαλοκόκκινος. Το υπόλοιπο φτέρωμα έχει χαλύβδινο χρώμα που κάνει εντυπωσιακή αντίθεση με το κοραλλένιο κωνικό ράμφος τους. Τα πόδια τους έχουν σάρκινο ροζέ χρώμα.

Διακρίνονται ακόμα από την στάση του σώματός τους, αφού τα αρσενικά τείνουν να στέκονται σε πιο κάθετη στάση ενώ αν τα παρατηρήσει κανείς σε προφίλ, θα δει ότι το ράμφος του αρσενικού φαίνεται να είναι πιο διογκωμένο και πρησμένο στην βάση του από το θηλυκό, που έχει πιο λεπτή κορμοστασιά και πιο ανοιχτόχρωμο ράμφος.

Χρωματικές μεταλλάξεις

Παρατηρούνται γύρω στις 11 γνωστές χρωματικές μεταλλάξεις Java finch όπως, αχάτες, Ιζαμπέλα, παστέλ, οπάλ κ. Α. Που κάνουν την εκτροφή τους ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και ελκυστική για πολλούς εκτροφείς.

Συμπεριφορά των Java finch

Αν και οι σπίζες χαρακτηρίζονται για την θρασύτητα της συμπεριφοράς τους, τα Java finch, όπως είναι επίσης γνωστά, είναι ήρεμα και πειθήνια, ιδιαίτερα αν δεν ζουν περισσότερα από ένα ζευγάρι σε κάθε κλουβί. Επικρατεί μια εσφαλμένη εντύπωση ότι πρόκειται για επιθετικά πουλιά η οποία προκύπτει από το γεγονός της παρατήρησής τους στο φυσικό τους περιβάλλον όπου και επιτίθενται κατά σμήνη στις γεωργικές καλλιέργειες.

Βιότοπος

Τα Πιγκουινάκια είναι πουλιά που ζουν σε αγέλες αλλά απειλούνται με εξόντωση από τους τοπικούς αγρότες μιας και αφανίζουν την γεωργική παραγωγή σιτηρών, ορυζώνων και δημητριακών.

Διατροφή

Η διατροφή τους περιλαμβάνει μείγμα σπόρων για παπαγάλους σε συνδυασμό με κεχρί, βρώμη, ηλιόσπορους, ποικιλία φρούτων και λαχανικών όπως μήλο, μαρούλι, αγριόχορτα, αλλά και σπόρους ρυζιού και δημητριακών όταν αυτά είναι διαθέσιμα.

Φροντίδα

Ως πουλιά συντροφιάς, τα Πιγκουινάκια χρειάζονται άνετο, . Απαραίτητη θεωρείται η συχνή καθαριότητα και η τοποθέτηση μπανιέρας μιας και η πλειονότητα των πουλιών αυτών λατρεύουν το μπάνιο.

Είναι πολύ ανθεκτικά πουλιά και εύκολα στην φροντίδα τους.

Απαραίτητα όλο το χρόνο θεωρούνται η άμμος με την μορφή σπασμένων κοχυλιών και το σουπιοκόκαλο, ενώ ιδιαίτερα κατά την αναπαραγωγική φάση χρειάζονται αυγό ή αυγοτροφή παρόμοια με του καναρινιού και πρωτεϊνούχα τροφή με την μορφή εντόμων και αποξηραμένων σκουληκιών.

Με την παροχή της κατάλληλης φροντίδας μπορούν να ζήσουν αρκετά χρόνια και αποτελούν το ιδανικό κατοικίδιο για τους λάτρεις του είδους.

Αναπαραγωγή

Στο φυσικό τους περιβάλλον τα Java sparrow ζουν και αναπαράγονται σε δενδρώδεις και καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Χτίζουν τις μικρές καλαθωτές αλλά ακατάστατες φωλιές τους σε δέντρα, θάμνους ή σε ρωγμές κτισμάτων. Στη φύση αλλά και στην αιχμαλωσία επιλέγουν ένα πρότυπο φωλιάς που μοιάζει άλλοτε με την φωλιά των παπαγάλων (κλειστό κουτί με μία τρύπα εισόδου) και άλλοτε προτιμούν το πρότυπο της φωλιάς των σπίνων δηλαδή βαθιά, καλαθωτή αλλά πλεγμένη πρόχειρα και συχνά άτσαλα, με πληθώρα χονδρών υλικών όπως άχυρα, χόρτα, πευκοβελόνες, ίνες κοκκοφοίνικα, γρασίδι κτλ.

Η αναπαραγωγική περίοδος ξεκινάει από τον Απρίλιο μέχρι τον Αύγουστο. Γεννούν από 5 έως και πολλές φορές 8 λευκά αυγά τα οποία και εκκολάπτονται για 12-15 ημέρες και ανεξαρτητοποιούνται μετά την φροντίδα και των δύο στοργικών γονέων ύστερα από 26-28 ημέρες. Μετά την παρέλευση των 2-3 μηνών αρχίζουν την πτερόρροια και αποκτούν το τελικό φτέρωμα με τα χρώματα των γονέων τους μετά τους 10 μήνες.

Υβρίδια Java sparrow

Αυτές είναι ορισμένες υβριδοποιήσεις των Java sparrow που έχουν καταγραφεί ως σήμερα:

• Κοινωνικός σπίνος (Bengalese finch) X Πιγκουινάκι (Java sparrow) | (Lonchura striata X Lonchura oryzivora)

Βίντεο με Πιγκουινάκια Πολυμέσο youtube: SQOn-v_Kyuc

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Lonchura oryzivora Ελληνική ονομασία: Πιγκουινάκι, Σπουργίτι ή σπίζα της Ιάβας Αγγλική ονομασία: Java sparrow, Java finch, Java rice sparrow, Java rice bird Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Γένος: : Είδος: L. oryzivora

Media gallery Πτηνών Λόνχουρα

Σχετικό περιεχόμενο

Κοινωνικός σπίνος - Society finch (Lonchura striata domestica)

Αν ψάχνετε για ένα ευγενικό, φιλικό, όμορφο, κοινωνικό, παιγνιδιάρικο και πανέξυπνο κατοικίδιο πτηνό, ο παπαγάλος Meyerʼs είναι η ιδανική επιλογή, όχι μόνο για μοναχικούς ανθρώπους που ψάχνουν για συντροφιά, αλλά και για όλη την οικογένεια.

Παπαγάλοι Meyer’s

Οι παπαγάλοι του Μέγερς προέρχονται από την Κεντρική και Νότια - Ανατολική Αφρική. Είναι σχετικά μικρά σε μέγεθος πουλιά που κυμαίνονται από 25 έως 30 εκατοστά και έχουν βάρος έως 120 γρ. Μοιάζουν αρκετά στα χρώματα και το μέγεθος με τον παπαγάλο Σενεγάλης. Ζουν στη σαβάνα και σε αραιά δάση.

Παπαγάλος του Μέγερ θα σας κερδίσει αμέσως με τα ελκυστικά και λαμπερά χρώματα του φτερώματός του. Το κεφάλι του έχει καφέ-γκρίζα φτερά με μικρή κίτρινη κορώνα. Το καφέ καλύπτει και μέρος του στήθους του. Η κοιλιά του έχει τυρκουάζ χρώμα, ενώ σε κάποια άλλα υποείδη (υπάρχουν 6 καταγεγραμμένα) διαφοροποιείται και είναι ή λαμπερή γαλάζια ή πρασινωπή. Στο σημείο των ώμων έχει γενναίες ποσότητες κίτρινου ενώ στην πλάτη είναι ντυμένος με γκριζοκάστανο φτέρωμα. Διαθέτει σκουρόχρωμη κοντή ουρά και γκρίζο γαμψό ράμφος και πόδια.

Συμπεριφορά

Ο ήσυχος και ευγενικός χαρακτήρας παπαγάλου Μέγερ και η φιλικότητα που δείχνει σε όλα ανεξαιρέτως τα μέλη της οικογένειας, είναι από τα στοιχεία την προσωπικότητάς του που δεν θα σας αφήσουν ασυγκίνητους. Είναι ένα ιδιαίτερα παιχνιδιάρικο πουλί που αρέσκεται όχι μόνο στο να παίζει συνεχώς με τα παιχνίδια που υπάρχουν στο κλουβί του, αλλά τρελαίνεται να κάνει τούμπες και να κρέμεται ανάποδα κάνοντας ακροβατικά.

Είναι ιδανικό κατοικίδιο για όσους έχουν παιδιά γιατί παρόλο που έχει δυνατό, γαμψό ράμφος, σπάνια το χρησιμοποιεί για να τραυματίσει κάποιον που τον ενοχλεί. Το χρησιμοποιεί μόνο για να σκαλίζει τις ξύλινες πατήθρες και τα παιχνίδια του. Είναι κοινωνικό και φιλικό πουλί με όλα τα νέα πρόσωπα που συναντάει ακόμα και για πρώτη φορά.

Γενικά, λατρεύει να είναι το επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Εκπαιδεύεται εύκολα, με την προϋπόθεση ο ιδιοκτήτης του να του αφιερώνει αρκετές ώρες απασχολώντας τον με διάφορα παιχνίδια. Για να προκαλέσει την προσοχή των ιδιοκτητών του, βγάζει μικρές απαλές κραυγές καλέσματος και κάποιες φορές για να τραβήξει το ενδιαφέρον τους, τους ραμφίζει, χωρίς όμως ποτέ να επιδείξει πρόθεση να τραυματίσει κάποιον.

Οι νεοσσοί Meyer’s κοινωνικοποιούνται από πολύ νωρίς. Όταν είναι μικρά, με την κατάλληλη απασχόληση και με άπλετη υπομονή γίνονται κοινωνικά, φιλικά, ήρεμα και καθόλου επιθετικά. Σπάνια αποκτούν την ικανότητα της ομιλίας, αλλά και αν υπάρχει τέτοια περίπτωση, το λεξιλόγιο που μπορούν να αναπτύξουν είναι πολύ φτωχό.

Φροντίδα

Οι παπαγάλοι του Meyer’s είναι γενικά πολύ εύκολα πτηνά στη διαχείρισή τους. Ο ιδιοκτήτης ενός Μέγερ θα πρέπει να του προσφέρει ένα άνετο κλουβί, που να του δίνει την δυνατότητα να κινείται με ευκολία μέσα του, καθώς εκεί θα περνάει αρκετές ώρες την ημέρας.

Οι διαστάσεις του κλουβιού θα πρέπει να είναι το λιγότερο 80 Χ 80 Χ 80 με οριζόντια κάγκελα για να μπορεί να σκαρφαλώνει και τουλάχιστον 2 ξύλινες πατήθρες. Ο ελεύθερος χώρος εντός του κλουβιού θα πρέπει να του δίνει την δυνατότητα να περιστρέφεται χωρίς να βρίσκει η ουρά του στα τοιχώματα του κλουβιού και να μπορεί να ξεδιπλώνει τα φτερά του γυμνάζοντάς τα. Φυσικά, απαραίτητο αξεσουάρ στο κλουβί του είναι διάφορα εδικά παιχνίδια.

Η φροντίδα των παπαγάλων του Μέγερ βασίζεται στις βασικές αρχές φροντίδας όλων των πτηνών. Έτσι, χρειάζονται καθαριότητα και φρέσκο νερό καθημερινά για να πίνουν αλλά και να κάνουν μπάνιο.

Διατροφή

Η διατροφή του περιλαμβάνει σπόρους, ξηρούς καρπούς, φιστίκια, βατόμουρα, φρούτα και λαχανικά, αλλά δεν θα διστάσει να δοκιμάσει και οτιδήποτε του προσφερθεί από ανθρώπινη τροφή. Χρειάζεται όμως ιδιαίτερη προσοχή να μην φάει κάτι βλαβερό για την υγεία του.

Αναπαραγωγή

Οι Μέγερς ωριμάζουν αναπαραγωγικά σε ηλικία 3-4 χρονών. Η αναπαραγωγική τους περίοδος ξεκινάει τους χειμωνιάτικους μήνες. Η θηλυκιά γεννάει 3-4 αυγά μεσολαβώντας μερικές φορές και δύο μέρες για το επόμενο αυγό. Οι νεοσσοί ξεπεταρίζουν από τη φωλιά σε 9 περίπου βδομάδες αλλά ανεξαρτητοποιούνται πλήρως μετά την 12η ή 13η βδομάδα.

Το προσδόκιμο ζωής τους κυμαίνεται γύρω στα 25-30 χρόνια.

Συνοπτικά

Καταγωγή: Αφρική. Χρώμα: Πράσινο, καφέ. Μέγεθος: Μικρό. Ένταση φωνής: Μέτρια. Δυνατότητα ομιλίας: Μικρή. Χαρακτήρας: Κοινωνικός. Προσδόκιμο ζωής: 20 χρόνια.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Poicephalus meyeri Ελληνική ονομασία: Παπαγάλος του Meyer Αγγλική ονομασία: Meyer’s parrot, Brown parrot Τάξη: Ψιττακόμορφα (Psittaciformes) Οικογένεια: Ψιττακίδες (Psittacidae) Γένος: Ποικέφαλος (Poicephalus) Είδος: P. meyeri

Υποείδη

P. m. meyeri P. m. matschiei P. m. saturatus P. m. reichenowi P. m. damarensis P. m. transvaalensis

Media gallery Ποικέφαλων

Ο Πύρρουλας είναι ένα μικρόσωμο στιβαρό πτηνό που ζει σε βόρειες και κεντρικές περιοχές της Ευρώπης και της Ασίας. Στη χώρα μας συναντούμε το υποείδος Pyrrhula pyrrhula pyrrhula

Πύρρουλας, μια από τις ομορφότερες σπίζες της χώρας μας


Είναι ήσυχο, νωθρό, ντροπαλό και διακριτικό πουλί που προτιμά να φωλιάζει σε θάμνους και δέντρα διστάζοντας να εγκαταλείψει την φωλιά του.

Συναντάμε τον πύρρουλα μεμονωμένα, συχνά σε ζευγάρια ή πετώντας σε χαλαρά σμήνη των πενήντα πουλιών αλλά ποτέ σε περισσότερα των εκατό.

Μορφολογία

Αναγνωρίζεται εύκολα από το παχουλό χωρίς λαιμό σώμα του, από το μεγάλο κεφάλι και το μικρό κοντόχοντρο ράμφος. Το φτέρωμα του ενήλικου αρσενικού ξεχωρίζει από το θηλυκό από την ροδοκόκκινη κοιλιά του.

Και τα δύο φύλα διαθέτουν μαύρη κορώνα στο κεφάλι, μαύρο πρόσωπο, μαύρα μάτια, γκρίζο μανδύα και ράχη, μαύρη ουρά, γκριζωπά πόδια, λευκό ουροπύγιο και μια φαρδιά υπόλευκη ρίγα στις μαύρες φτερούγες τους.

Το θηλυκό ξεχωρίζει από την γκρι-μπεζ κοιλιά του, ενώ τα νεαρά πουλιά του είδους έχουν γκριζοκάστανο κεφάλι χωρίς κορώνα και το υπόλοιπο φτέρωμά τους μοιάζει με του θηλυκού.

Πρόκειται για ένα μεγαλόσωμο στρουθιόμορφο και συμπαγές πουλί που το μέγεθός του κυμαίνεται από 15,5-17,5 εκατοστά.

Ο Πύρρουλας είναι επιδημητικό πουλί στην χώρα μας αλλά υπάρχουν και αρκετοί επισκέπτες από τη Βόρεια Ευρώπη. Τον βρίσκουμε συχνά να φωλιάζει και να αναπαράγεται σε ορεινά δάση στην Βόρεια Ελλάδα, τον Όλυμπο, την Πίνδο δείχνοντας προτίμηση σε δάση σημύδας και κωνοφόρων αλλά και σε μεγάλους κήπους με οπορωφόρα δέντρα, σε δέντρα με αειθαλή φυλλώματα, σε κήπους και άλση, σε φράχτες, φυτώρια κτλ.

Συναντάται ακόμα στη Βόρεια Ευρώπη, στην Σκανδιναβία, στην Κεντρική Ασία. Ο πληθυσμός του πύρρουλα τα τελευταία χρόνια έχει μειωθεί σημαντικά στη Βόρεια Ευρώπη λόγω της θανάτωσης που υφίστανται από τους τοπικούς αγρότες εξαιτίας της καταστροφής που προκαλεί στους τοπικούς οπωρώνες.

Αναπαραγωγή

Για να φτιάξει την φωλιά του, ο πύρρουλας επιλέγει πυκνούς θάμνους ή φράκτες, ακόμα και δέντρα με καλά προφυλαγμένα κλαδιά και γύρω στα τέλη Απριλίου με αρχές Μαΐου πλέκει την περίτεχνη, ανοιχτή, καλαθωτή φωλιά του με μικρά κλαδάκια και την επιστρώνει προσεκτικά με βρύα, λειχήνες και ίνες ριζών τοποθετώντας εκεί 4-5 αυγά.

Στην ανατροφή των νεοσσών συμμετέχουν και οι δύο γονείς και μετά το ξεπέταγμα των μικρών, το ζευγάρι μπορεί να προετοιμαστεί για την επόμενη γέννα. Μέσα στην αναπαραγωγική περίοδο που κρατάει μέχρι τον Αύγουστο, μπορεί να προβεί σε 2-3 γέννες.

Διατροφή

Ο πύρρουλας τρέφεται με διάφορους σπόρους όπως σημύδας, καρπούς και κατά την αναπαραγωγική περίοδο με έντομα και προνύμφες εντόμων. Κυρίως όμως τρέφεται με μπουμπούκια οπορωφόρων δέντρων όπως σε μηλιές, αχλαδιές κτλ, σε σημείο που προκαλεί ολοκληρωτικές καταστροφές σε μικρούς οπωρώνες, ειδικά σε χώρες όπως η Αγγλία.

Εκτός από τον άνθρωπο που τον κυνηγά, ο Πύρρουλας έχει και φυσικούς εχθρούς που τρώνε τα αυγά από την φωλιά του, αλλά κυνηγούν και το ίδιο το πουλί όπως κίσσες, γεράκια, νυφίτσες κτλ.

Το πέταγμά του είναι ταχύ, δυνατό και με μακριούς κυματισμούς.

Ο πύρρουλας σε βίντεο

Πολυμέσο youtube: T-z3_QwBzug

Το κάλεσμα και το κελάηδημά του θυμίζει μελωδία από φλάουτο και σφυρίχτρα σε χαμηλό τόνο, διακριτικό και με μελαγχολική χροιά, απαλό, με σταματήματα και εντάσεις.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Pyrrhula pyrrhula. Ελληνική ονομασία: Πύρρουλας ο πυρρός, Πύρρουλας. Αγγλική ονομασία: Bullfinch, Eurasian bullfinch, Common bullfinch. Τάξη: Στρουθιόμορφα Οικογένεια: Σπιζίδες Γένος: Πύρρουλας Είδος: P. pyrrhula

Υποείδη

Pyrrhula pyrrhula caspica, Αζερμπαϊτζάν και βόρειο Ιράν. Pyrrhula pyrrhula cassinii, Ρωσική Άπω Ανατολή και βορειοανατολική Κίνα. Pyrrhula pyrrhula cineracea, Σιβηρία, βορειοανατολικό Καζακστάν, Μογγολία και Κίνα. Pyrrhula pyrrhula europoea, Δυτική και κεντρική Ευρώπη. Pyrrhula pyrrhula griseiventris, Ρωσική Άπω Ανατολή, Κίνα, Κορέα και Ιαπωνία. Pyrrhula pyrrhula iberiae, Βουνά της νοτιοδυτικής Γαλλίας, βόρεια Πορτογαλία και βόρεια Ισπανία. Pyrrhula pyrrhula murina, Νήσος Σάο Μιγκέλ (Αζόρες). Pyrrhula pyrrhula paphlagoniae, ΒΔ Μικρά Ασία (Ν Εύξεινος Πόντος). Pyrrhula pyrrhula pileata, Βρετανικά Νησιά. Pyrrhula pyrrhula pyrrhula, Βόρεια, νότιο-κεντρική και ανατολική Ευρώπη κατά μήκος της Σιβηρίας και της κεντρικής Ασίας έως τη θάλασσα του Okhotsk. Pyrrhula pyrrhula rosacea, Ανατολικές εσχατιές Ρωσίας, Σαχαλίνη, ΒΑ Κίνα, Κορέα. Pyrrhula pyrrhula rossikowi, Τουρκία, Καύκασος και βορειοδυτικό Ιράν.

Media gallery Πύρρουλων