Ο Μελισσοφάγος (Merops apiaster) είναι ίσως το ομορφότερο πτηνό που επισκέπτεται τη χώρα μας. Τον συναντάμε την άνοιξη στα βόρεια της χώρας μας, σε περιοχές της Μακεδονίας και Θράκης.

Ο Μελισσοφάγος ο Μέροπας


Ο Μελισσοφάγος είναι ένα μεταναστευτικό πτηνό στη χώρα μας. Στην Ελλάδα έρχεται τον Απρίλιο για να αναπαραχθεί και φεύγει τον Σεπτέμβριο με προορισμό θερμότερα κλίματα.

Το μέγεθός του μελισσοφάγου κυμαίνεται από 20 έως 28 cm. Η εμφάνισή του αποτελεί πραγματικά, μια πανδαισία χρωμάτων. Το βασικό χαρακτηριστικό του είναι το πολύχρωμο φτέρωμά του, στο οποίο διακρίνονται το κόκκινο, το μαύρο, το πράσινο, το μπλε, το κίτρινο και το λευκό χρώμα. Το ράμφος του είναι μακρύ και ισχυρό.

Ο Μελισσοφάγος προτιμά περιοχές με θάμνους και λίγα δέντρα, ξέφωτα μέσα στο δάσος, καθώς και περιοχές κοντά σε λίμνες και ποτάμια.

Διατροφή

Ως εντομοφάγο πτηνό τρέφεται με μεγάλα έντομα και μέλισσες τις οποίες πιάνει ενώ πετάει. Το μακρύ ράμφος του το βοηθάει να αποφεύγει τα τσιμπήματα από τις μέλισσες. Ταυτόχρονα, έχει αναπτύξει μηχανισμούς απομάκρυνσης του κεντριού σκουπίζοντας το στα κλαδιά των δέντρων.

Αναπαραγωγή

Κατά την περίοδο αναπαραγωγής που ξεκινά στις αρχές του Μάη, οι μελισσοφάγοι φτιάχνουν τις φωλιές τους στο έδαφος σκάβοντας σε πλαγιές, σε αμμώδεις όχθες ποταμών και αμμόλακους. Δημιουργούν μια σχετικά μεγάλη σήραγγα, στην οποία αποθέτουν πέντε έως οκτώ σφαιρικά λευκά αυγά στις αρχές Ιουνίου.

Τα αυγά επωάζουν τόσο το θηλυκό όσο και το αρσενικό για περίπου τρεις εβδομάδες, όπου και γεννιούνται οι νεοσσοί τους. Συνεχίζουν επίσης να ζεσταίνουν και να ταΐζουν τους νεοσσούς εναλλάξ. Ο αρσενικός προσφέρει το μεγαλύτερο κομμάτια τροφής στο θηλυκό και κρατά τα μικρότερα για τον εαυτό του.

Τα περισσότερα αρσενικά είναι μονογαμικά πουλιά ενώ έχουμε παρατηρηθεί και περιπτώσεις περιστασιακής διγαμίας.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Merops apiaster. Ελληνική ονομασία: Μέροπας ο μελισσοφάγος, μελισσοφάγος. Αγγλική ονομασία: European bee-eater Τάξη: Κορακιόμορφα (Coraciiformes) Οικογένεια: Μεροπίδες (Meropidae) Γένος: Μέροπας (Merops) Είδος: M. apiaster

Media gallery Μερόπων

Σχετικό περιεχόμενο

Ο Μολούκαν κοκατού ή Salmon-crested στα αγγλικά, γνωστό και ως Moluccan cockatoo, είναι ένα ενδημικό είδος κοκατού
της περιοχής του αρχιπελάγους του Seram στην ανατολική Ινδονησία.

Μολούκαν κοκατού ή Salmon-crested


Ο Μολούκαν κοκατού είναι ένα από τα μεγαλύτερα είδη των Cockatoos με μήκος που ανέρχεται περίπου στα 50 εκατοστά και βάρος περίπου 850 γρ. Ο χρωματισμός του αποτελείτε από ροζ-σομόν κυρίως χρώμα, εκτός από το λοφίο του το οποίο στην κορυφή του κοκκινίζει.

Διάκριση φύλου

Η διάκριση των 2 φύλων γίνεται από την ίριδα των ματιών. Στο θηλυκό η ίριδα είναι σκούρη καφέ και σε κάποιες περιπτώσεις κόκκινη, ενώ στο αρσενικό μαύρο χρώμα.

Βέβαια, η εξέταση DNA μας δίνει τα ασφαλέστερα αποτελέσματα.

Διατροφή

Η διατροφή του Μολούκαν κοκατού αποτελείται κυρίως από μείγμα σπόρων, λαχανικά, φρούτα και ξηρούς καρπούς. Το μεγαλοπρεπές λοφίο του ανασηκώνεται σε περιπτώσεις θυμού, φοβίας και σε καταστάσεις χαράς.

Αναπαραγωγή

Η αναπαραγωγική ωριμότητα των Salmon-crested ξεκινά από την ηλικία των 3 ετών. Το θηλυκό γεννά 1-2 αυγά που επωάζει για 28-29 ημέρες.

Οι νεοσσοί ζυγίζουν μόλις 20 γραμμάρια τη στιγμή που θα γεννηθούν. Εγκαταλείπουν τη φωλιά μετά από 80-100 ημέρες.

Συμπεριφορά του Moluccan cockatoo

Ο Moluccan cockatoo είναι πολύ φιλικός με τον άνθρωπο και δένεται σε μεγάλο βαθμό με τον ιδιοκτήτη του.

Είναι ιδιαίτερα έξυπνο και συντροφικό πουλί, παιχνιδιάρικο αλλά ταυτόχρονα και πολύ απαιτητικό. Ζητάει συνεχώς την συντροφιά, τα χάδια και τα παιχνίδια, αλλά προσφέρει σε αντάλλαγμα απίστευτα τρυφερές στιγμές.

Είναι τόσο ήρεμο και ειρηνικό κατοικίδιο πτηνό, κατά την άποψη κατόχων του "σαν άνθρωπος" και θεωρείται ιδανικό για οικογένεια.

Η ικανότητα μίμησής του είναι πολύ καλή και μαθαίνει εύκολα φράσεις και προτάσεις.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Cacatua moluccensis Ελληνική ονομασία: Μολούκαν κοκατού Αγγλική ονομασία: Salmon-crested ή Moluccan cockatoo Τάξη: Ψιττακόμορφα (Psittaciformes) Οικογένεια: Κακατουίδες (Cacatuidae) Γένος: Κακατούα (Cacatua) Είδος: C. moluccensis

Σχετικό περιεχόμενο

Ροδόχρωμος ή Galah Cockatoo - (Eolophus roseicapilla) Ροζ κοκατού ή Major Mitchell's cockatoo (Lophochroa leadbeateri) Palm cockatoo (Probosciger aterrimus)

Media gallery Cockatoo

Η συγκεκριμένη συνταγή έχει ως βάση το αυγό, στο οποίο προσθέτω συμπληρώματα για την παρασκευή της αυγοτροφής που χορηγώ στα καναρίνια μου.

Τύποι συνταγών αυγοτροφής

Στο διαδίκτυο σίγουρα θα συναντήσουμε διάφορες συνταγές παρασκευής αυγοτροφής. Αυτές είναι:

1. Συνδυασμός έτοιμης αυγοτροφής του εμπορίου, βρασμένου αυγού και διάφορων συμπληρωμάτων διατροφής.
2. Αυγοτροφή με βάση το αυγό και προσθήκη άλλων φυσικών τροφών που έχουν σε ικανοποιητικό βαθμό τα απαραίτητα συστατικά για τις ανάγκες του καναρινιού.

Τέτοιου είδους φυσικές τροφές είναι:

• Η σόγια, για τις πρωτεΐνες της που έχουν όλη την γκάμα των αμινοξέων (κάτι που δεν συμβαίνει με τις υπόλοιπες φυτικές προέλευσης τροφές
• Τα επεξεργασμένα δημητριακά, όπως η τριμμένη φρυγανιά ή το ρασκ που είναι πλούσια σε υδατάνθρακες και βιταμίνες Β
• Η μαγιά μπίρας, η οποία είναι φυσικό συμπλήρωμα διατροφής πλούσιο σε βιταμίνες όλου του συμπλέγματος Β και ιχνοστοιχεία
• Η γύρη μελισσών με πολλά αμινοξέα επίσης, σάκχαρα και ιχνοστοιχεία καθώς και φυτικές γοναδοτρόπες ορμόνες που βοηθούν στην καλή αναπαραγωγή
• Η σπιρουλίνα που είναι ένα φύκι "θαύμα", πλήρης σε θρεπτικά συστατικά, διαθέτει χρωστικές που δίνουν λάμψη στα φτερά των πουλιών
• Ριζάλευρο για μωρά, που εκτός από τους υδατάνθρακες και τις φυσικές βιταμίνες είναι ενισχυμένο επιπρόσθετα για την διατροφή των νεογνών
• Καρότο, για την ιδιαίτερη θρεπτική του άξια και τη φυσική χρωστική που περιέχει (σε οποία είδη καναρινιών επιτρέπεται)
• Σπανάκι και τσουκνίδα που είναι πολύ πλούσια σε βιταμίνες, ιχνοστοιχεία και χλωροφύλλη, μια πολύ καλή φυσική χρωστική του φτερώματος των πουλιών

Τέλος, την περίοδο που προηγείται της αναπαραγωγής μπορεί να προστεθεί και σιτέλαιο που είναι η μεγαλύτερη φυσική πηγή της βιταμίνης Ε. Βοήθα στην αύξηση της γονιμότητας και την μείωση της θνησιμότητας των νεοσσών εντός και εκτός αυγού τις πρώτες ημέρες.

Η συνταγή της δικής μου αυγοτροφής

Η συνταγή που ακολουθεί ανήκει στη δεύτερη κατηγόρια των αυγοτροφών. Νομίζω ότι είναι η πιο ενδεδειγμένη από θρεπτικής πλευράς με μεγαλύτερη αφομοίωση των θρεπτικών συστατικών από φυσικές πήγες, αλλά και ηθικής, αντίθετα στο ντοπάρισμα των πουλιών από υπερβολική δόση, είτε από απειρία του εκτροφέα, είτε από συνειδητή υπερχορήγηση συμπληρωμάτων από την εταιρία παρασκευής ώστε να καλύψει την μη καλή απορροφητικότητα των συνθετικών συμπληρωμάτων από κάποια πουλιά.

Δοσολογίες για ένα αυγό

• 1 φλιτζάνι κιμά σόγιας
• 2 φλιτζάνια τριμμένη φρυγανιά
• 1 μικρό ρηχό κουταλάκι γύρη ή σπιρουλίνα στη μύτη του κουταλιού
• 1 ρηχό κουταλάκι μαγιά μπίρας (από την κτηνιατρική)
• 1 καρότο μικρό τριμμένο σε όσο πιο μικρά κομμάτια γίνεται
• 1/2 κουταλάκι σιτέλαιο
• 1 τεμαχισμένο αυγό με το τσόφλι (κρύο αφού βράσει 10 λεπτά)

Βάζω τα υλικά στο μούλτι και χτυπάω λίγες φορές με διακοπτόμενες ενεργοποιήσεις για να μην λασπώσει το μείγμα.

Βάζω το μείγμα σε ένα σχετικά πλατύ μπολ και προσθέτω με το κουτάλι λίγο νερό ανακατεύοντας ώσπου το μείγμα να γίνει αφράτο και όχι λασπώδες.

Προσθέτω, είτε λίγο νίζερ είτε λίγο chia ώστε να προσελκύσουμε στη νέα σε γεύση της τροφής τα καναρινιά μας με αγαπημένους σπόρους.

Την περίοδο ανάπτυξης των νεοσσών, προσθέτω μια κουταλιά ρυζάλευρο ενώ προσθέτω εναλλάξ αντί για καρότο την αντίστοιχη χρονική στιγμή φύλλα από σπανάκι και τσουκνίδα (μια χούφτα).

Σχετικό περιεχόμενο

Συνταγές παρασκευής αυγοτροφής για πτηνά

Ο Μαυροσκούφης ή μαυροτσιροβάκος είναι από τα γνωστότερα είδη που ανήκουν στο γένος σιλβία, μιας ομάδας πτηνών που στη χώρα μας αποκαλούνται συνήθως με τη γενική ονομασία τσιροβάκοι.

Μαυροσκούφης, ένας καλλίφωνος τσιροβάκος


Στην Ελλάδα είναι γνωστός με την ονομασία Μαυροσκούφης, ενώ στην Κύπρο είναι επίσης γνωστός ως Αμπελοπούλι ή Αμπεροπούλι.

Δείτε: Οι κατά τόπους ονομασίες των ιθαγενών πτηνών

Περιγραφή

Ο μαυροσκούφης είναι ένα πτηνό στο μέγεθος του σπουργιτιού που δεν ξεπερνάει τα 15 εκατοστά. Κατά το πέταγμα, το άνοιγμα των φτερούγων του αγγίζει τα 20 εκατοστά. Είναι εύρωστο στη σωματοδομή του πουλί με ισχυρό γκρίζο ράμφος και δυνατά γκριζόχρωμα πόδια.

Διάκριση φύλου

Το αρσενικό του είδους έχει στενή, μακριά, γκριζωπή και τετραγωνισμένη στο τελείωμα ουρά ενώ ξεχωρίζει εύκολα από το μαύρο σκουφί που αγγίζει ίσα το πάνω μέρος του ματιού του στο οποίο οφείλει και το όνομά του. Το υπόλοιπο φτέρωμά του στην πλάτη, μανδύα και ουροπύγιο είναι σκούρο γκρι, ενώ η τραχηλιά το στήθος και η κοιλιά έχουν πιο ανοιχτόχρωμο γκρίζο χρώμα.

Τα νεαρά αλλά και τα θηλυκά του είδους έχουν καστανοκόκκινο σκουφί και ελαφρώς ανοιχτόχρωμο λαδοπράσινο χρώμα.

Είναι ένα πολύ δραστήριο και ενεργητικό πουλί που πεταρίζει συνεχώς και χοροπηδάει από κλαδί σε κλαδί κουνώντας νευρικά την ουρά του. Σπάνια μπορεί να το αντιληφθεί το ανθρώπινο μάτι μιας και κρύβεται συνεχώς στην πυκνή βλάστηση των θάμνων. Γίνονται αντιληπτός μόνο από την χαρακτηριστική φωνή του.

Το κελάηδημα του μαυροσκούφη

Το κελάηδημα του μαυροσκούφη είναι ιδιαίτερα όμορφο, γλυκό και μελωδικό. Περιλαμβάνει διστακτικά τετερίσματα, καθαρές και συγχρόνως μελαγχολικές νότες που θυμίζουν φλάουτο, με σποραδικές μιμήσεις από βραχνούς και τσιριχτούς ήχους. Συχνά τα γρήγορα τιτιβίσματά του συγχέονται με αυτά του πτηνού καλόγερου.

Γεωγραφική κατανομή και βιότοποι

Αυτό το ευρύτατα διαδεδομένο πουλί ζει σε πυκνές θαμνώδεις εκτάσεις καθώς και σε δάση με πλούσια φυλλώματα σε όλη την Βόρεια, Κεντρική και Νότια Ευρώπη, αλλά και στα παράλια της Βορείου Αφρικής.

Είναι ενδημικό αλλά και αποδημητικό πουλί. Κατά την μεταναστευτική περίοδο προτιμά να διαχειμάζει σε πιο ζεστά κλίματα και συναντάται σε μεγάλα σμήνη να φωλιάζει σε πάρκα, ελαιώνες, κήπους, οπωρώνες, αλλά και σε ορεινά και υγρά μέρη των πιο εύκρατων κλιμάτων, προκειμένου να εξασφαλίσει την τροφή του για να επιβιώσει.

Διατροφή

Ο μαυροσκούφης είναι κατεξοχήν εντομοφάγο πουλί αλλά τον χειμώνα τρέφεται και με σπόρους και ρώγες από φρούτα. Προτιμά τους ηλιόσπορους, τα βατόμουρα, κεράσια, σπόρους βρώμης και διάφορα ζουμερά φρούτα.

Αναπαραγωγή

Κατά την αναπαραγωγική περίοδο ο μαυροσκούφης χτίζει την καλαθόσχημη φωλιά του ανάμεσα σε πυκνούς και συχνά χαμηλούς θάμνους και γεννά εκεί από 3-6 αυγά.

Προκειμένου να ταΐσει τους νεοσσούς του, τρέφεται με πληθώρα εντόμων, προνύμφες και παράσιτα, λόγω της αυξημένης του ανάγκης σε ζωικές πρωτεΐνες.

Το χαριτωμένο αυτό πουλάκι κινδυνεύει τόσο από τους φυσικούς του εχθρούς του, όπως άλλα αρπαχτικά πουλιά, φίδια, ποντίκια, νυφίτσες, αλλά κυρίως από τον άνθρωπο που το κυνηγά γιατί το θεωρεί από τα νοστιμότερα εδέσματα για το τραπέζι του. Το γεγονός αυτό προκαλεί συχνά αντιδράσεις από τους λάτρεις των άγριων πουλιών που τα προτιμούν ελεύθερα και όχι ως μεζέ στο πιάτο.

Στο φυσικό του περιβάλλον το προσδόκιμο ζωής του αγγίζει τα 12 χρόνια.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Sylvia atricapilla Ελληνική ονομασία: Μαυροσκούφης, Συλβία η μελανόκομος Αγγλική ονομασία: Eurasian blackcap, Blackcap Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Συλβιίδες (Sylviiidae) Γένος: Συλβία (Sylvia) Είδος: S. atricapilla

Υποείδη

S. atricapilla atricapilla S. atricapilla dammholzi S. atricapilla gularis S. atricapilla heineken S. atricapilla pauluccii

Media μαυροσκούφη

Ο Καλόγερος είναι ένα πανέμορφο στρουθιόμορφο πτηνό που ανήκει στην οικογένεια των παρίδων. Είναι συγγενής με την γαλαζοπαπαδίτσα και διακρίνεται για την τολμηρότητα και την θρασύτητα του χαρακτήρα του.

Καλόγερος, ένα όμορφο και τολμηρό πτηνό


Ο Καλόγερος είναι γνωστός στην Ελλάδα με τις ονομασίες Καλογρίδι, Παπάς, Μελισσοφαγάκι, Μελισσοργούδα, Σισίνα, Στεφανούδι, ενώ στην Κύπρο με την ονομασία Τσαγκαρούδι, Γιαννίτσαρος και στην Ευρώπη με το όνομα Great Tit.

Περιγραφή

Είναι ένα μικρόσωμο πτηνό το μέγεθος του οποίου κυμαίνεται από 13,5 - 15 εκατοστά. Είναι λίγο στρουμπουλό, με κοντό ράμφος, που αναγνωρίζεται όχι μόνο από τον ελκυστικό χρωματισμό πτερώματός του αλλά και την δυναμική προσωπικότητά του.

Ο Καλόγερος γίνεται εύκολα αναγνωρίσιμος από το κατάμαυρο γυαλιστερό κεφάλι, τα λευκά σημάδια στα μάγουλα, την κίτρινη σε απόχρωση λεμονιού στην κοιλιά του που τη χωρίζει μια μαύρη, κάθετη, φαρδιά λωρίδα, την λαδοπράσινη πλάτη και τα γκριζογάλανα φτερά του με τη στενή λευκή διακριτική λωρίδα.

Στα φτερά της ουράς εν ώρα πτήσης διακρίνονται οι δυο λευκές άκρες.

Ο Καλόγερος έχει αρκετές ομοιότητες με την Ελατοπαπαδίτσα Parus Ater (ένα ακόμα είδος παπαδίτσας), με ελάχιστες διαφορές στον χρωματισμό του φτερώματος, αλλά αρκετά σημαντικές διαφορές ως προς το μέγεθος, τις συνήθειες, την συμπεριφορά, τον τόπο διαβίωσης και διαμονής του.

Τα χαρακτηριστικά αυτά σε συνδυασμό με το πλούσιο ρεπερτόριό του που περιλαμβάνει μια μεγάλη ποικιλία από εύθυμα καλέσματα όπως του σπίνου, με χαρούμενες και μελαγχολικές νότες, το κατατάσσουν στα πιο δημοφιλή πουλιά της Ευρώπης.

Διάκριση φύλου

Τα δύο φύλα δεν διαφέρουν ουσιαστικά παρά μόνο από την απόχρωση του κίτρινου στην κοιλιά, η οποία είναι πιο απαλή στο θηλυκό σε συνδυασμό με την την ακανόνιστη ή στενότερη μαύρη ζώνη. Το δε νεαρό πτηνό ξεχωρίζει από το καφετί κεφάλι, το κιτρινωπό μπάλωμα στα μάγουλα, και την ασχημάτιστη μαύρη λωρίδα. Το ράμφος αν και μικρό δείχνει αρκετά στιβαρό ενώ τα πόδια είναι πολύ γεροδεμένα.

Γεωγραφική κατανομή και βιότοποι

Πρόκειται για ένα επιδημητικό είδος που συναντάται ευρέως όχι μόνο στην Ελλάδα και την Κύπρο, αλλά και σε όλη την Ευρώπη, τη Σκανδιναβία, την Τουρκία, την Κεντρική και Νοτιοανατολική Ασία, την Ινδία, μέχρι και τα βόρεια παράλια της Αφρικής. Τον χειμώνα τους παρατηρούμε να συγκεντρώνονται συχνά σε ανάμικτες ομάδες.

Ως φυσικοί του βιότοποι θεωρούνται όλες οι δασικές εκτάσεις ανεξαιρέτως του τύπου δέντρων, που περιλαμβάνουν τα πάρκα, τα αλσύλλια, τους κήπους. Εμφανίζονται ακόμα και σε αστικούς οικισμούς και πολλοί αναφέρουν ότι δεν διστάζουν να ανοίξουν με το ράμφος τους ακόμα και τα μπουκάλια με το γάλα που αφήνει στις βόρειες χώρες ο γαλατάς, προκειμένου να τραφούν.

Συμπεριφορά

Είναι τόσο ζωηρό και ατρόμητο πουλί που μπορεί να πλησιάσει και να πάρει σπόρο από ανθρώπινο χέρι. Όπως και η συγγενής του, η γαλαζοπαπαδίτσα, επιδεικνύει τις ακροβατικές του ικανότητες καθώς συχνά κρέμεται ανάποδα από τα κλαδιά των δέντρων για να συλλέξει την τροφή του.

Αναπαραγωγή

Οι καλόγεροι είναι τόσο ευπροσάρμοστα πουλιά που μπορούν να φωλιάσουν οπουδήποτε. Εκτός από τις τρύπες δέντρων, αρέσκονται να φωλιάζουν και σε τεχνητές φωλιές, αλλά δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν και οποιονδήποτε διαθέσιμο χώρο με στενή είσοδο.

Γραμματοκιβώτια, κονσερβοκούτια, εξαεριστήρες, στάμνες, ακόμα και κρεμασμένα ρούχα μπορούν να μετατραπούν με μεγάλη ευκολία σε φωλιά που θα στεγάσει την οικογένειά τους. Θεωρούνται οι κατ’ εξοχήν χρήστες των τεχνητών φωλιών.

Κατά την αναπαραγωγική περίοδο, ο καλόγερος επενδύει τη φωλιά του με μαλακά υλικά όπως μαλλί, τρίχες, λεπτά χόρτα, βρύα κτλ. Είναι συνηθισμένο φαινόμενο να γεννούν μεγάλο αριθμό αυγών, αλλά τα 7-8 αυγά θεωρείται φυσιολογικός αριθμός. Τα αυγά είναι λευκού χρώματος με ελαφρές κόκκινες κηλίδες.

Κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγικής περιόδου προτιμά να τρέφεται με έντομα, ζωύφια και προνύμφες εντόμων για να εξασφαλίσει την πρωτεϊνούχα τροφή που έχουν ανάγκη οι νεοσσοί του. Η διατροφή του συμπεριλαμβάνει μια ποικιλία σπόρων και καρπών από τα οπωροφόρα δέντρα. Διάφορες έρευνες έδειξαν ότι σαν εντομοφάγο πουλί ο καλόγερος, θεωρείται ιδιαίτερα χρήσιμο πουλί στις καλλιέργειες, αφού απαλλάσσει τα δέντρα και τα φυτά από τα βλαβερά παράσιτα.

Βίντεο Καλόγερου
Πολυμέσο youtube: YEZBOYNYMq0

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Parus major Ελληνική ονομασία: Καλόγερος, Πάρος ο μέγας Αγγλική ονομασία: Great tit Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Παρίδες (Paridae) Γένος: Πάρος (Parus) Είδος: P. major

Υποείδη

P. major amamiensis P. major ambiguus P. major aphrodite (απαντά στην Ελλάδα) P. major blanfordi P. major caschmirensis P. major cinereus P. major commixtus P. major corsus P. major dageletensis P. major decolorans P. major ecki P. major excelsus P. major hainanus P. major intermedius P. major kagoshimae P. major karelini P. major mahrattarum P. major major (απαντά στην Ελλάδα) P. major mallorcae P. major minor P. major newtoni P. major niethammeri (απαντά στην Ελλάδα) P. major nigriloris P. major nipalensis P. major nubicolus P. major okinawae P. major sarawacensis P. major stupae P. major templorum P. major terraesanctae P. major tibetanus P. major vauriei P. major ziaratensis

Media καλόγερων

Σχετικό περιεχόμενο

Γαλαζοπαπαδίτσα - Eurasian blue tit (Cyanistes caeruleus)

Ο Palm Cockatoo είναι το μεγαλύτερο είδος των Cockatoo αλλά συνάμα και το πιο σπάνιο είδος λόγο εξαφάνισης.

Ο Palm cockatoo ή Κοκατού των φοινίκων


Συναντάται κυρίως στην Αυστραλία αλλά και Ινδονησία. Υπάγεται στα CITES από το 1989, όμως οι εξαγωγές του τα προηγούμενα έτη ήταν τεράστιες. Τα περισσότερα από τα εξαχθείσα πουλιά δυστυχώς απεβίωσαν λόγο έλλειψης γνώσεων των ιδιοκτητών τους.

Ο χρωματισμός του είναι μαύρος και το μόνο είδος εκτός από τα "μάγουλα" του που είναι χρώματος κόκκινου, τα οποία έχουν την δυνατότητα να αλλάζουν χρώμα (όπως συμβαίνει και με τα macaw) ανάλογα με την διάθεση (θυμό, έκσταση, φοβία κτλ).

Το συνολικό μήκος ανέρχεται από 49-68 εκατοστά και το βάρος στα αρσενικά είναι από 500-1100 γρ. ενώ στα θύλακα από 500-950 γρ.

Το επιστημονικό του όνομα προέρχεται από Ελληνική και Λατινική λέξη. Proboscis = Προβοσκίδα και Gero = Γερό και Atterimus = Μαύρο στα Λατινικά. Η ονομασία αυτή προήλθε λόγο του ιδιόμορφου ράμφους του το οποίο δεν εφάπτεται ακριβώς (η άνω και κάτω σιαγόνα) με αποτέλεσμα να είναι ορατή η κόκκινη με μαύρα στίγματα γλώσσα του.

Διατροφή

Η διατροφή του αποτελείται από μείγματα σπόρων αλλά στην φύση προτιμά εκτός από τα παραπάνω, φρούτα, έντομα και νύμφες εντόμων. Η ενηλικίωση του είναι στα 4 έτη οπότε και το θηλυκό είναι έτοιμο για την αναπαραγωγή. Κάνουν μόνο ένα αυγό κάθε χρόνο το οποίο και κλωσσάνε για 30-35 μέρες περίπου. Ο νεοσσός χρειάζεται 70 -100 ημέρες για να αποκτήσει το κατάλληλο βάρος και πτέρωμα. Εγκαταλείπει την φωλιά γύρω στις 120-130 μέρες της ζωής του.

Πρόκειται για ένα από τα πιο ακριβά είδη παπαγάλων και η τιμή του ανέρχεται σε μερικές χιλιάδες ευρώ.

Τα Palm Cockatoos στην αιχμαλωσία ζουν έως 90 ενώ η μέγιστη ηλικία των πτηνών που ζουν στη φύση είναι άγνωστη.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διώνυμο: Probosciger aterrimus Ελληνική: Κοκατού των φοινίκων Αγγλική: Palm cockatoo Τάξη: Ψιττακόμορφα Οικογένεια: Κακατουίδες Γένος: Probosciger Είδος: P. aterrimus Υποείδη P. a. aterrimus P. a. goliath P. a. macgillivrayi P. a. stenolophus

Media gallery Παπαγάλοι Κοκατού

Σχετικό περιεχόμενο

Μολούκαν κοκατού - Salmon-crested (Cacatua moluccensis) Ροδόχρωμος ή Galah Cockatoo - (Eolophus roseicapilla) Ροζ κοκατού ή Major Mitchell's cockatoo (Lophochroa leadbeateri)

Από μικρός έχω στα αυτιά μου έναν παράξενο ήχο πουλιού, σαν δυο κέρματα να χτυπάνε μεταξύ τους. Ήταν το κελάηδημα της πετροπέρδικας. Ενός αρχοντικού, καμαρωτού και αξιοσέβαστου πουλιού.

Μορφολογία της Πετροπέρδικας


Η πέρδικα είναι ένα εδαφόβιο πτηνό που πετά σπάνια ενώ τρέχει πολύ γρήγορα, εκτός από περιπτώσεις που απειλείται η ζωή της.

Η Πετροπέρδικα (ορεινή πέρδικα) έχει μήκος 30-35 εκατοστά και βάρος 600-900 γρ. Στα πλευρά έχει εναλλασσόμενες άσπρες και μαύρες ραβδώσεις, οι παρειές και το μπροστινό μέρος του λαιμού είναι χρώματος λευκού και περιβάλλονται από στενή μαύρη λωρίδα η οποία αρχίζει από το ράμφος και κατεβαίνει προς το λαιμό δημιουργώντας ένα είδος περιλαίμιου.

Ζει σε θαμνώδεις εκτάσεις, κράσπεδα δασών σε σχετικά μεγάλα υψόμετρα.

Διατροφή

Η τροφή της πετροπέρδικας είναι κυρίως φυτική και κατά ένα μικρό μέρος ζωική. Αποτελείται από σπόρους φυτών, γράστεων, χυμώδεις καρπούς, σκουλήκια, έντομα, σαλιγκάρια κλπ. Μαζί με την τροφή καταπίνει και χαλίκια που βοηθούν στο άλεσμα αλλά γίνεται έτσι και πρόσληψη ασβεστίου.

Είναι ενδημικό είδος (δεν αποδημεί), είναι κοινωνικό και ζει κατά οικογενειακές ομάδες 10-15 ατόμων ενώ κατά τη διάρκεια του χειμώνα μπορούν να συνενωθούν δύο οι περισσότερες τέτοιες ομάδες και να φτάσουν τα 40 άτομα.

Η μονογαμία το διακατέχει και τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο οι ομάδες διαλύονται και σχηματίζονται τα ζευγάρια.

Η διαφορά ανάμεσα στα 2 φύλα εντοπίζεται στον αστράγαλο των ποδιών τους, στο αρσενικό φαίνεται έντονα ο αστράγαλος ενώ στο θηλυκό καθόλου. Συνηθίζεται να ονομάζεται το αρσενικό ''Κώτσος απο την ιδιομορφία του (κότσι).

Αναπαραγωγή

Το θηλυκό φωλιάζει στο έδαφος κάτω από θάμνους ή σε κοιλότητες του εδάφους στρώνοντας ξερά φύλλα χόρτα και λίγα πούπουλα. Το Μάρτιο με Απρίλιο γεννά 10-15 αυγά και τα επωάζει 20-21 μέρες.

Οι νεοσσοί βαδίζουν αμέσως και τους φροντίζουν και οι δύο γονείς. Μπορούνε να τραφούν μόνα τους αλλά συνήθως οι γονείς συμπληρώνουν την διατροφή τους.

Οι κυριότεροι εχθροί της πετροπέρδικας είναι οι αλεπούδες, κουνάβια, τα γεράκια, οι αγριόγατες και ο άνθρωπος. Ο πληθυσμός της στην Ελλάδα διατηρείται σε μειωμένο επίπεδο σε σχέση με παλαιότερα χρόνια.

Κύριοι λόγοι για τη μείωση της είναι η παύση των σπόρων από γεωργούς, η αλόγιστη θήρα και η συνεχής ενόχληση της από διανοίξεις δρόμων κτλ.

Σας παραθέτω 2 φώτο με 1 ζευγάρι που κατέχω εδώ και 6 χρόνια περίπου.

Ονομασία: Πετροπέρδικα
Αγγλική ονομασία: Rock Partridge
Λατινική Ονομασία: Alectoris Graeca
Τάξη: Ορνιθόμορφα
Οικογένεια: Φασιανίδες

Στην αναπαραγωγή των καναρινιών είναι δυστυχώς σχετικά συχνό φαινόμενο να βρίσκουμε νεκρά πουλάκια μέσα στο αυγό. Μάθετε για ποιους λόγους συμβαίνει και πως θα αποφύγετε τέτοια περιστατικά.

Γιατί βρίσκουμε νεκρά έμβρυα μέσα στα αυγά

Ο θάνατος των νεοσσών μέσα στο αυγό μπορεί να προκληθεί από διάφορα αίτια. Θα κάνω μια μικρή αναφορά στη μορφολογία του αυγού για να γίνουν περισσότερο κατανοητά.

Το κέλυφος του αυγού είναι μια πορώδης επιφάνεια γεμάτη μικροσκοπικές τρύπες μέσω των οποίων εισέρχεται η υγρασία αλλά δυστυχώς και τα βακτήρια. Μέσω αυτής της πορώδους επιφάνειας, το έμβρυο "εξαερίζεται" και λαμβάνει την απαραίτητη υγρασία.

https://portal.petbirds.gr/space/articles/post/esoterike-apopse-tou-augou-xf-440

Επομένως οι πιο πιθανές αιτίες του προβλήματος είναι η βακτηριακή λοίμωξη και η έλλειψη υγρασίας. Οι περισσότεροι θάνατοι που οφείλονται σε μικροβιακή λοίμωξη, εμφανίζονται στο πρώτο μισό του διαστήματος της επώασης. Αυτού του είδους οι θάνατοι εμβρύων είναι ασυνήθιστοι σε ξηρές φωλιές με καθαρά αυγά.

Καθορισμός του σημείου διακοπής της ανάπτυξης

Ο καθορισμός του σημείου της ανάπτυξης στο οποίο εμφανίζεται ο θάνατος, μπορεί να είναι πολύ χρήσιμος στην διάγνωση της αιτίας. Για να γίνει αυτό πρέπει να γίνεται περιοδικά ωοσκόπηση με μεγάλη προσοχή, λαμβάνοντας υπ’ όψιν μας τα προβλήματα που μπορεί να δημιουργηθούν από αυτή την αναστάτωση.

Στάδια ανάπτυξης

Οι φλέβες που εμφανίζονται ήδη από για την 3-4 μέρα πρέπει σταδιακά να αυξάνουν το μέγεθός τους. Αργότερα πρέπει να αρχίσει να εμφανίζεται το σχήμα του εμβρύου, το οποίο αυξάνεται και αυτό σταδιακά. Το αυγό σκουραίνει, δεδομένου ότι ο νεοσσός καταλαμβάνει όλο και περισσότερο από τον διαθέσιμο χώρο.

Οι πρώτες 4-5 ημέρες είναι η κρισιμότερη περίοδος. Όταν ένα αυγό “κρυώσει” κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το έμβρυο συχνά συνεχίζει να αναπτύσσεται, αλλά αποτυγχάνει να σπάσει τον αεροθάλαμο και πεθαίνει χωρίς να εκκολαφθεί. Αν “κρυώσει” τις 4-5 τελευταίες ημέρες, συνήθως δεν υπάρχουν επιπτώσεις στην εκκόλαψη.

Ο αεροθάλαμος του αυγού

Ο αεροθάλαμος (ο κενός χώρος στο πίσω μέρος χωρισμένος με μία μεμβράνη από το υπόλοιπο αυγό) πρέπει να έχει περίπου το ίδιο μέγεθος και να παρουσιάσει με μια μικρή αύξηση κατά τη διάρκεια του τελευταίου τρίτου της επώασης.

Μια μεγάλη αύξηση στο μέγεθος του αεροθαλάμου ή μια αλλαγή στο χρώμα του κελύφους σε θαμπό γκρίζο, είναι ένδειξη νεκρού εμβρύου.

Ενδοσκόπηση και νεκροψία

Όταν υπάρχει νεκρό πουλάκι στο αυγό, το ανοίγουμε προσεκτικά από το πίσω μέρος όπου βρίσκεται ο αεροθάλαμος. Μια μικρή μεμβράνη χωρίζει το χώρο αυτόν από το έμβρυο. Εάν αυτήν η μεμβράνη δεν είναι σπασμένη, ο θάνατος προκλήθηκε πιθανότατα επειδή το αυγό "κρύωσε" κατά τη διάρκεια της επώασης.

Εάν η μεμβράνη του αεροθαλάμου έχει σπάσει, εξετάζουμε προσεκτικά το έμβρυο. Αν η αιτία του θανάτου είναι η ανεπαρκής υγρασία, το πουλάκι εμφανίζεται κολλημένο στο τοίχωμα του αυγού.

Όταν υπάρχουν χαμηλά επίπεδα υγρασίας στο χώρο, το πουλάκι κολλάει στο κέλυφος, αδυνατεί να περιστραφεί και να προκαλέσει την έξοδό του από αυγό. Σε αυτή την περίπτωση, το πουλάκι εμφανίζεται πλήρως αναπτυγμένο αλλά το υγρό που τον περιβάλλει έχει συχνά μια παχύρευστη, κολλώδη εμφάνιση.

Σχετικό περιεχόμενο

Εμβρυϊκή νέκρωση στα πτηνά Γιατί δεν εκκολάπτονται τα αυγά των καναρινιών Απώλεια εμβρύων καναρινιών λόγω διατροφικών ελλείψεων

Η δυστοκία είναι από τις δυσκολότερες στιγμές της αναπαραγωγής που μπορεί να συναντήσει κανείς. Είναι η περίπτωση που "φρακάρει" το αυγό και να επιφέρει ακόμη και τον θάνατο του θηλυκού.

Τί προκαλεί τη δυστοκία


Η δυστοκία είναι φαινόμενο που παρατηρείται σε όλες τις ράτσες πουλιών, από μέχρι .

Ζήτησα πληροφορίες γι αυτό το φαινόμενο, από τον Γερμανό πτηνίατρο Dr. Burkle ώστε να ενημερωθώ για την βοήθεια που μπορούμε να προσφέρουμε σε παρόμοιες περιπτώσεις.

Μου ανέφερε ότι στατιστικά τα είδη στα οποία εμφανίζεται περισσότερο η δυστοκία είναι πρώτα τα , δεύτερα τα και ακολουθούν τα καναρίνια. Στα παρατηρείται σπάνια, αλλά είναι υπαρκτό.

Παλαιότερα πίστευαν ότι έφταιγε το μέγεθος, σήμερα όμως γνωρίζουμε ότι κατά 90% ευθύνεται η έλλειψη ασβεστίου. Λόγω αυτής της έλλειψης ξεκινούν τα προβλήματα κατά την διάρκεια της πορείας του αυγού από την ωοθήκη προς την αμάρα, την οποία και φράζει με τα γνωστά αποτελέσματα.

Για να κατανοήσουμε καλύτερα τι συντελείτε στο σώμα του θηλυκού κατά την δημιουργία ενός αυγού θα πρέπει να κοιτάξουμε την προεργασία που κάνει το ίδιο το σώμα πριν την πράξη και την διαδικασία δημιουργίας ενός αυγού.

Στην περίοδο προετοιμασίας το σώμα του θηλυκού αρχίζει να κατακρατά ασβέστιο, χρησιμοποιώντας ως αποθήκες τα κόκαλα. Τα έχει προικίσει μ αυτό το σύστημα κατακράτησης ώστε ν ανταπεξέλθει στις μεγάλες ανάγκες για ασβέστιο που χρειάζεται η δημιουργία τόσων αυγών που θα παράγει κατά την αναπαραγωγή.

Ανάλογα τη ράτσα, κάνουν από 3 έως 5 αυγά ανά γέννα, σ ένα μικρό χρονικό διάστημα. Έρευνες έχουν δείξει ότι η πορεία του αυγού από την ωοθήκη έως την γέννηση διαρκεί 24,5 ώρες.

Τώρα μπορούμε να φανταστούμε πόσο ασβέστιο χρειάζεται το σώμα τους για να παράγει 5 αυγά σε 5 μέρες και πόσο μεγάλη ποσότητα πρέπει να έχει αποθηκεύσει στα κόκαλα κατά την προετοιμασία.

Αν αναλογιστούμε την που εκτρέφουμε, θ ανακαλύψουμε και την προέλευση, των όποιων, προβλημάτων σ αυτό το θέμα.

Από έρευνες που έγιναν στο παρελθόν ανακαλύφθηκε ότι ακόμη και με τις καλύτερες, ποιοτικά, τροφές να ταΐζουμε τα πουλιά μας αυτά θα έχουν τουλάχιστον 20% έλλειψη από τα βασικά στοιχεία που χρειάζονται για την καλή τους υγεία.

Αυτό, σε βάθος χρόνου, είναι αιτία ασθενειών. Και δεν είναι μόνο η έλλειψη ασβεστίου που δημιουργεί προβλήματα, χρειαζόμαστε και ένα περίσσευμα σε φώσφορο.

Η σωστή αναλογία μεταξύ ασβεστίου - φωσφόρου, στον οργανισμό είναι 2 προς 1.

Τέλος υπάρχει και το πρόβλημα του λίπους, το οποίο απορροφά το ασβέστιο, μη επιτρέποντας την αποθήκευση του στα κόκαλα. Αν υπολογίσουμε όλα τα παραπάνω, θα καταλάβουμε πόσο εύκολα δημιουργείται η δυστοκία και άλλες ασθένειες κατά την εκτροφή.

Πως θα αποφύγουμε την δυστοκία;

Πρέπει να τους χορηγούμε τροφές πλούσιες σε ασβέστιο και βιταμίνη D. Αφού οι σπόροι έχουν μικρή περιεκτικότητα σε ασβέστιο και είναι ανώφελο να τα εμπλουτίσουμε με σκόνη ασβεστίου αφού τα πουλιά δεν μπορούν να την καταναλώσουν σ αυτήν την μορφή, θα πρέπει να το χορηγήσουμε με άλλους τρόπους.

Η χορήγηση μέσω της αυγοτροφής είναι ένας καλός κι εύκολος τρόπος.

Τα τσόφλια των αυγών είναι μια καλή πηγή ασβεστίου. Τα χορηγώ μαζί με τα ιχνοστοιχεία, το σουπιοκόκκαλο και τριμμένα όστρακα, αφού τα βάλω για 10 λεπτά στο φούρνο μικροκυμάτων για την εξαφάνιση τυχόν βακτηριδίων σαλμονέλας.

Ένας άλλος τρόπος χορήγησης είναι μέσω του νερού. Ορισμένες εταιρίες έχουν σε υγρή μορφή. Άλλες έχουν σε σκόνη που διαλύεται στο νερό.

Βασική προϋπόθεση της κατακράτησης ασβεστίου είναι η βιταμίνη D. Είναι βιταμίνη που δημιουργεί το σώμα με την έκθεση του σε ακτίνες UVA και UVB. Απαραίτητη, λοιπόν, η χρήση ειδικών λαμπών ή η έκθεση των πουλιών στον ήλιο.

Αυτή η βιταμίνη έχει τον ρόλο καταλύτη, ώστε ο οργανισμός ν απορροφήσει το ασβέστιο και να τα αποθηκεύσει στα κόκαλα. Σε αντίθετη περίπτωση το ασβέστιο αποβάλλεται με τα κόπρανα δίχως ν απορροφηθεί. Με τα κόπρανα, επίσης, αποβάλλεται και κάθε παραπανίσια ποσότητα ασβεστίου.

Πως δημιουργείται το αυγό;

Μετά το ζευγάρωμα, ο οργανισμός του θηλυκού αρχίζει να δημιουργεί το αυγό. Στην ωοθήκη δημιουργείται ο κρόκος του αυγού.

Στην συνέχεια προχωρά στην σάλπιγγα, όπου περιβάλετε από το ασπράδι και όλο μαζί συγκρατείται από μια μεμβράνη. Όλα αυτά δημιουργούνται μέχρι τα 2/3 της σάλπιγγας.

Στο τελευταίο 1/3 δημιουργείται το τσόφλι ή το πρόβλημα της δυστοκίας αν ο οργανισμός δεν έχει τα απαραίτητα αποθέματα.

Δείτε επίσης:

Πως γίνεται αντιληπτή η δυστοκία

Πολλές φορές η δυστοκία γίνεται αντιληπτή από το προηγούμενο βράδυ. Το θηλυκό θ αρχίσει να κάθεται φουσκωμένο με τις φτερούγες κατεβασμένες. Σ αυτήν την φάση καλύτερο είναι να μην στρεσάρουμε το πουλί.

Αν την άλλη μέρα δεν καταφέρει να το αποβάλει μέχρι τις 9,30 - 10 η ώρα βεβαιωνόμαστε ότι υπάρχει πρόβλημα και πρέπει να επέμβουμε.

Στην περίπτωση δυστοκίας το πουλί κάνει μεγάλες κουτσουλιές, διπλάσιες από συνήθως και κάνει συνεχής προσπάθειες για να αποβάλει τα αυγό. Αυτό το εξαντλεί, του κόβει την όρεξη για τροφή και νερό και στο τέλος εξαντλημένο παίρνει θέση ύπνου περιμένοντας το μοιραίο.

Αντιμετώπιση

Έχω διαβάσει διάφορους τρόπους για να βοηθήσουμε πουλί με δυστοκία. Για μένα η καλύτερη μέθοδος είναι η χορήγηση μιας σταγόνας ασβεστίου απευθείας στο στόμα, κάθε 15 λεπτά.

Στις περισσότερες περιπτώσεις έπειτα από 2-3 ώρες θα έχει αποβληθεί τα αυγό. Αυτές τις ώρες καλό είναι να βρίσκεται σε κλουβί με θερμοκρασία περίπου στους 30 βαθμούς.

Μια μέθοδος, που μου είχε αναφέρει κάποιος παλιότερος εκτροφέας, ήταν η εξής. Έβαζε το πουλί κάτω από την βρύση για 20-30 δευτερόλεπτα κρυώνοντας την κοιλιά του. Έλεγε ότι έτσι τελείωνε η κράμπα που είχε το πουλί. Έπειτα το έβαζε σε κλουβί με θερμοκρασία 30 βαθμών και μετά από 2 ώρες το πουλί γεννούσε.

Βάζουμε, με σταγονόμετρο, λάδι στην αμάρα του πουλιού και κάνουμε μαλάξεις μέχρι να βγει το αυγό. Προσωπικά πιστεύω ότι το αυγό δημιουργείται πιο βαθιά και ότι το λάδι δεν φτάνει σ’ εκείνο το σημείο.

Η πιο επικίνδυνη μέθοδος που άκουσα είναι οι συνεχείς μαλάξεις της κοιλιάς και η πίεση του αυγού ώστε να βγει. Αν δεν είμαστε πολύ προσεκτικοί, πολύ πιθανόν να σπάσει το αυγό επιφέροντας τον θάνατο του πουλιού.

Σε περίπτωση που αντιληφθούμε αργά την δυστοκία κα το πουλί είναι εμφανώς καταβεβλημένο από την προσπάθεια αποβολής του αυγού, τότε χορηγούμε κάθε 5-10 λεπτά σταγόνες νερού με ασβέστιο και γλυκόζη ώστε να πάρει την ενέργεια που του χρειάζεται. Έπειτα προχωράμε με όποιον από τους παραπάνω τρόπους επιλέξουμε.

Σχετικό περιεχόμενο

Το Κουφαηδόνι είναι ένα μικρόσωμο πουλί με εξελιγμένο κελάηδημα, όπως άλλωστε όλα τ' αηδόνια. Είναι κατεξοχήν εντομοφάγο όπως και το γνωστό μας αηδόνι, με το οποίο είναι στενοί συγγενείς.

Το κουφαηδόνι


Το κουφαηδόνι είναι ένα ασυνήθιστο είδος στρουθιόμορφου πουλιού που ανήκει στην οικογένεια των μυιοθηριδών. Πρόκειται για ένα μικρόσωμο πουλί που το μέγεθός του κυμαίνεται από 15-17 εκατοστά και έχει πολύ εξελιγμένο κελάηδημα. Περνάει πολύ χρόνο στο έδαφος.

Είναι ένα ιδιαίτερα κομψό ωδικό πουλί, που έχει καστανή πλάτη και υπόλευκη κοιλιά. Διακρίνεται από την μακριά καστανοκόκκινη ουρά του, την οποία και κρατά συχνά ανασηκωμένη, την απλώνει και την τινάζει προς τα πάνω, την κλείνει και την χαμηλώνει, μοιάζοντας σαν να έχει μια βεντάλια. Όταν η ουρά του είναι απλωμένη διακρίνονται ασπρόμαυρες κηλίδες.

Διακρίνεται επίσης από το λευκό φρύδι, τη στενή σκούρα οφθαλμική γραμμή, τα έντονα σχέδια στο κεφάλι και την σκούρα πλευρική λωρίδα στην κορώνα.

Το κουφαηδόνι συναντάται συχνά στην Ελλάδα, την Μεσόγειο, την Νοτιανατολική Ευρώπη, στα Βόρεια παράλια της Αφρικής, και τοπικά εμφανίζεται στην Ινδία και στην Ασία. Τα είδη που παρατηρούνται στην Β. Δ. Αφρική, Αίγυπτο και Ισραήλ (galactotes), παρουσιάζουν ελαφρές διαφορές στον χρωματισμό του φτερώματος με τα είδη που εμφανίζονται στην Ελλάδα και στη Τουρκία (syriacus).

Ως φυσικός του βιότοπος θεωρούνται οι περιοχές με πυκνή βλάστηση, ανοιχτούς θάμνους, ακόμα και σε ρεματιές ή κοίτες ποταμών με αρμυρίκια, φραγκοσυκιές και φιστικιές. Συχνή είναι και η εμφάνισή του και σε οικιστικές περιοχές με οπωρώνες, πάρκα και αλσύλλια.

Και τα δύο είδη έχουν έντονα σχέδια στο πρόσωπο. Ξεχωρίζει από το λευκό φρύδι και την σκούρα πλευρική λωρίδα στην κορώνα. Η πλάτη στο κουφαηδόνι galactus είναι καστανοκκόκινη με μπεζ κοιλιά, ενώ στο κουφαηδόνι syriacus η πλάτη είναι γκριζοκάστανη.

Το στήθος και η κοιλιά του είναι στους ίδιους γκρίζους τόνους. Τα δύο φύλα δεν παρουσιάζουν ουσιαστικές διαφορές μεταξύ τους. Τα δε ανήλικα πουλιά του είδους είναι επίσης παρόμοια με τα ενήλικα.

Το κελάηδημά του έχει έναν τόνο μελαγχολίας, μοιάζει με αυτό της τσίχλας, αλλά είναι πιο υψηλότονο και με περισσότερα τιτιβίσματα.

Διατροφή

Όπως και το αηδόνι, με το οποίο είναι στενοί συγγενείς, έτσι και το κουφαηδόνι είναι κατεξοχήν εντομοφάγο πουλί. Τρέφεται με έντομα και νύμφες εντόμων, κάμπιες, σκουλήκια, μικρές αράχνες, ζωύφια, τα οποία και βρίσκει κατά τις συχνές περιηγήσεις του στο έδαφος, καθώς και ώριμες ρόγες ή φρούτα από τους οπωρώνες.

Η αναζήτηση των εντόμων γίνεται πιο έντονη κατά την αναπαραγωγική περίοδο, που έχει πιο έντονη την ανάγκη για πρωτεϊνούχα τροφή για να μεγαλώσει τους νεοσσούς του.

Αναπαραγωγή

Το κουφαηδόνι αναπαράγεται σε περιοχές με ανοιχτούς θάμνους, κοίτες ποταμών με αρμυρίκια, φραγκοσυκιές και φυστικιές. Χτίζει την ανοιχτόσχημη καλαθωτή φωλιά του μέσα σε πυκνούς θάμνους, σε βάτα ή ακόμα και στο έδαφος σε σημεία καλά προφυλαγμένα. Αναπαράγεται τους ανοιξιάτικους μήνες.

Για να χτίσει τη φωλιά του χρησιμοποιεί μια ποικιλία υλικών όπως κλαδάκια, βρύα, ρίζες, και μέσα εκεί γεννάει από 4-6 αυγά τα οποία και επωάζει για 2 εβδομάδες περίπου. Καταφέρνει να μεγαλώσει 2 τουλάχιστον γενιές σε κάθε αναπαραγωγική περίοδο.

Οι φυσικοί του εχθροί είναι τα φίδια, τα ποντίκια του αγρού, οι νυφίτσες και διάφορα αρπαχτικά πουλιά όπως καρακάξες, γεράκια κτλ.

Δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό από τους ανθρώπους. Είναι εδαφόβιο πουλί και συχνά θα το εντοπίσουμε να κάθεται σε φραγκοσυκιές και να κελαηδεί.

Το δυνατό αλλά μελαγχολικό του κελάηδημα θυμίζει συχνά αυτό της τσίχλας, συνδυάζοντας πολλές φορές σκληρά πλαταγίσματα, με μαλακά σφυρίγματα, αλλά σε πιο υψηλούς τόνους και με περισσότερα τιτιβίσματα.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

• Διωνυμική ονοματολογία: Cercotrichas galactotes
• Ελληνική: Κουφαηδόνι.
• Αγγλική: Rufous-tailed scrub robin
• Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes)
• Οικογένεια: Μυγοθηρίδες (Strigidae)
• Γένος: Cercotrichas
• Είδος: C. galactotes

Σχετικό περιεχόμενο

Αηδόνι Luscinia megarhynchos