Το σπανάκι είναι ένα πολύ γνωστό για την ωφελιμότητά του μονοετές ή και διετές καλλιεργούμενο λαχανικό. Η κατανάλωση του σπανακιού είναι ασφαλής για τα πτηνά.

Σπανάκι στα πτηνά


Το σπανάκι οφείλει την μεγάλη θρεπτική του αξία στις πολλές βιταμίνες και μεταλλικά στοιχεία που περιέχει, μεταξύ των οποίων βιταμίνη Κ και βιταμίνη Α, μαγγάνιο, φυλλικό οξύ, μαγνήσιο και σίδηρο, βιταμίνες του συμπλέγματος Β, ασβέστιο, βιταμίνη C και φυτικές ίνες.

Είναι ένα ασφαλές λαχανικό για τα πτηνά, θα πρέπει όμως να σημειωθεί ότι κατά την προ-αναπαραγωγική περίοδο, πρέπει να αποφεύγουμε να δίνουμε σπανάκι στα θηλυκά πουλιά μας, επειδή λόγω των οξαλικών οξέων που περιέχει, βοηθά στην αποβολή του ασβεστίου, κάτι απολύτως ανεπιθύμητο την περίοδο εκείνη και επικίνδυνο για την υγεία του πουλιού μας.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να αποκλειστεί γενικά από το σιτηρέσιο των πουλιών μας, απλά να ενταχθεί μέσα στα πλαίσια μιας ποικίλης ισορροπημένης διατροφής.

Σχετικό περιεχόμενο

Ασφαλή και τοξικά λαχανικά για πτηνά

Απλές και κατανοητές οδηγίες στον απλό χομπίστα που θα τον βοηθήσουν να υλοποιήσει την παραγωγή νεοσσών όρνιθας με τη φυσική μέθοδο και με όσο το δυνατόν λιγότερα λάθη και προβλήματα.

Επώαση και εκκόλαψη αυγών όρνιθας με τη φυσική μέθοδο


Αργά ή γρήγορα, φθάνει η στιγμή για τον κάθε ερασιτέχνη πτηνοτρόφο που αποφασίζει να αποκτήσει μερικούς δικούς του νεοσσούς, έχοντας ως στόχο να εμπλουτίσει ακόμη περισσότερο το σμήνος του.

Ως γνωστόν, υπάρχουν δύο μέθοδοι με τις οποίες κάποιος μπορεί να αποκτήσει νεοσσούς. Τις διακρίνουμε στην τεχνητή και τη φυσική επώαση.

1. Η τεχνητή επώαση, καλώς ή κακώς αποτελεί τον πιο σίγουρο τρόπο επώασης αυγών μιας και η μηχανή ελέγχεται αποκλειστικά από εμάς. Έτσι, δεν παρουσιάζει σε καμία περίπτωση τις ανάγκες που έχει μια κλώσα.
2. Η φυσική επώαση απαιτεί προσοχή, υπομονή, ελεύθερο χρόνο και μεθοδικότητα προκειμένου να καταφέρει η κότα μας να φέρει εις πέρας τη διαδικασία. Αν κάποιος αδυνατεί να δείχνει καθημερινή συνέπεια και ενδιαφέρον, είναι προτιμότερο για όλους να προτιμήσει την πρώτη μέθοδο.

Για τον ερασιτέχνη ορνιθοτρόφο με λίγες όρνιθες η φυσική επώαση είναι αναντίρρητα η πιο θελκτική. Ποίος δεν θα χαιρόταν με την εικόνα της μάνας κλώσας να καθοδηγεί το μικρό της σμήνος με ασφάλεια. Μια εικόνα που δυστυχώς σήμερα, όλο και λιγότεροι άνθρωποι μπορούν να ζήσουν.

Η κατάλληλη εποχή για την παραγωγή νεοσσών

Θα αναφερθούμε αρχικά στον βασικότερο κανόνα που πρέπει να τηρεί κάθε σωστός πτηνοτρόφος που σέβεται τα πουλιά του. Αυτός αφορά στην εποχή που πρέπει να επιλέγουμε για να παράγουμε νεοσσούς. Η επώαση θα πρέπει να αρχίζει από τα τέλη Σεπτέμβρη και να ολοκληρώνεται στις αρχές του Ιούνη.

Το καλοκαίρι οι κότες μας πρέπει να σταματούν την αναπαραγωγή και να προετοιμάζονται για την εποχική τους πτερόρροια. Το να αφήνουμε την κότα να επωάζει αυγά ενώ η θερμοκρασία περιβάλλοντος είναι υψηλή, είναι μαρτύριο για εκείνη. Είναι τόσο αφοσιωμένες μητέρες που προσπαθούν πάντα να ολοκληρώσουν το έργο τους χωρίς να αποθαρρύνονται από τις υψηλές θερμοκρασίες, γεγονός που τις καθιστά ευάλωτες στη ζέστη.

Ακόμη, τα ποσοστά θνησιμότητας των νεοσσών το καλοκαίρι είναι υψηλά και όσοι καταφέρνουν να εκκολαφθούν παρουσιάζουν ασθενική εικόνα.

Η κλώσα

Πριν απ' οτιδήποτε, χρειαζόμαστε φυσικά μια κότα κλώσα. Το βασικό αρχικά είναι να βρούμε ή καλύτερα να καταλάβουμε ότι μια όρνιθά μας κλωσά. Δυστυχώς, στις βιομηχανικά "κατασκευασμένες" φυλές (legorns, Isa brown, red star κ. Α.) η διάθεση για επώαση είναι πολύ μειωμένη λόγο της μακροχρόνιας παραγωγής τους με την τεχνητή μέθοδο. Με τα στατιστικά στοιχεία να μας δείχνουν ότι μόνο μία στις εκατό μπορεί κάποια στιγμή να αναπτύξει αυτό το ένστικτο, μάλλον δεν πρέπει να περιμένουμε και πολλά από αυτές.

Οι πιο κατάλληλες κλώσες, όπως έχει αποδειχθεί εδώ και χρόνια είναι οι ντόπιες αλλά και οι μικρόσωμες φυλές ορνίθων. Το ένστικτο τους έχει διατηρηθεί καλά φυλαγμένο, σαν ένα σπουδαίο χάρισμα που τους παρέδωσαν οι άγριοι πρόγονοί τους.

Υπάρχουν όμως και οι νέες φυλές ορνίθων μπορούν να ανταποκριθούν στην επίτευξη του στόχου μας. Φυλές όπως οι Brahma, Silkies, Barnevelder, Cochins και άλλες πολλές έχουν καλά ποσοστά επιτυχούς ανατροφής νεοσσών. Μπορεί να χρησιμοποιήσουμε κάποια από αυτές τις φυλές αλλά θα χρειαστεί λίγη προσοχή για να διαπιστώσουμε αν κάποια από τις κυρίες κλωσά.

Πως ξεχωρίζουμε μία κλώσα

Η κότα κλώσα περνάει περισσότερο χρόνο στη φωλιά, μένει εκεί το βράδυ, σταματά την παραγωγή αυγών, αποφεύγει επιδεικτικά τον πετεινό, φουσκώνει έντονα τα φτερά της και βγάζει προειδοποίητικές κραυγές, τόσο σε εμάς όσο και σε υπόλοιπα ζώα. Επίσης, σε κάποιες περιπτώσεις το χρώμα του λειριού γίνεται ωχρό και πέφτει προς τα πλάγια.

Όταν εντοπίσουμε μία κλώσα δεν χρειάζεται να βιαστούμε να τις δώσουμε αυγά. Για να μετατραπεί μια απλή κότα σε κλώσα, πρέπει να περάσει ένα μικρό διάστημα 3-4 ημερών. Σε αυτό το διάστημα ή κότα θα ρίξει μερικά πούπουλα από την κοιλιά της ώστε να έχει πιο άμεση επαφή με τα αυγά και θα ανεβάσει την κατάλληλη θερμοκρασία για την επώαση των αυγών της.

Μέχρι να ολοκληρώσει η κότα μας αυτή τη διαδικασία και να γίνει και επισήμως κλώσα, δεν πρέπει να τις δώσουμε τα αυγά που έχουμε μαζέψει για να επωάσει αλλά να της παρέχουμε μερικά ψεύτικα ομοιώματα ή άγονα αυγά όπως αυτά των super markets.

Κατάλληλη ηλικία κλώσας

Μία νεαρή κότα είναι κατάλληλη για κλώσα από το πρώτο κιόλας αυγό, αφού θεωρητικά ο οργανισμός της έχει προετοιμαστεί για ένα τέτοιο σκοπό. Η κότα γεννά, ανάλογα με τη φυλή, από 8 μέχρι και 16 αυγά και έπειτα κάθεται να τα κλωσήσει. Αναγνωρίζει πως έχει κάνει περισσότερα αυγά από όσα μπορεί να καλύψει με τα φτερά της και αυτομάτως καταλαβαίνει ότι αυτά δεν πρέπει να παραμεληθούν. Κάπως έτσι αρχίζει η κότα μας να κλώθει.

Αυτός είναι και ένας καλός τρόπος για να γίνουν τα πρωτάρικα πουλιά κλώσες. Αν η κότα γεννάει σε ατομική φωλιά, την αφήνουμε να γεννήσει όσα αυγά νομίζει και στη συνέχεια δεν κάνουμε τίποτε άλλο από το να περιμένουμε.

Οι κότες ηλικίας μεγαλύτερης των 7 ετών είναι προτιμότερο να αποσύρονται από την ανατροφή των μικρών μιας και οι ικανότητες τους σιγά σιγά ατονούν και αυτό μπορεί να επιφέρει αρνητικά αποτελέσματα στην προσπάθειά μας. Επίσης, βαριές και παχουλές κότες θα πρέπει να απορρίπτονται από την διαδικασία. Είναι πολύ επίφοβο να σπάσουν άθελά τους τα αυγά ή και να ποδοπατήσουν αργότερα τους νεοσσούς.

Η φωλιά

Αφού λοιπόν έρθει η κατάλληλη εποχή και βρούμε την κοτούλα που θα επωάσει τα αυγά μας, πρέπει στη συνέχεια να βρούμε και την ειδική φωλιά που θα συμβάλει στη σωστή επώαση και την υγιή ανάπτυξη των εμβρύων.

Η θέση της φωλιάς δεν πρέπει να επιτρέπει στις υπόλοιπες όρνιθες να έρχονται σε επαφή με την κλώσα μας για να μη γεννούν στη φωλιά της και γενικότερα για να μην την απασχολούν και την εμποδίζουν από την επίτευξη του έργου της.

Στις κότες αρέσουν οι ημιφωτεινές φωλιές που είναι καλυμμένες από όλες τις πλευρές, εκτός από την είσοδο. Έτσι η κότα νιώθει μεγαλύτερη ασφάλεια αφού δεν γίνεται αντικείμενο παρακολούθησης ή στόχος διάφορων αρπακτικών ζώων. Τα μικρά πλαστικά βαρέλια και τα ξύλινα κουτιά είναι πολύ καλές επιλογές για φωλιές.

Η θέση και το υλικό φωλιάς

Μέσα τη φωλιά στρώνουμε φρέσκο καθαρό άχυρο ή πριονίδι για να διατηρούνται ζεστά τα αυγά όταν θα σηκώνεται η κότα. Προληπτικά είναι καλό βάζουμε κάτω από το υπόστρωμα της φωλιάς κάποια ειδική ψειρόσκονη ή να ανακατεύουμε το υλικό με ψιλοκομμένη ακονιζιά. Έτσι μειώνουμε τις πιθανότητες να κολλήσει η φωλιά και η κλώσα μας επικίνδυνα παράσιτα για την υγεία τους όπως η κόκκινη ψείρα.

Αν θελήσετε να μετακινήσετε την κλώσα σας σε άλλη φωλιά, πρέπει να το κάνετε τη νύχτα όπου η κότα δεν βλέπει καθαρά και έτσι δεν αναστατώνεται από τη μετακίνηση.

Αφού τοποθετήσετε τη φωλιά στη νέα της θέση, μη βιαστείτε να δώσετε στην κότα τα αυγά. Πρέπει πρώτα να είστε απολύτως σίγουροι ότι θα δεχθεί τη νέα της φωλιά. Δώστε της 1-2 μέρες χρόνο ώστε να βεβαιωθείτε ότι δεν θα προσπαθήσει να επιστρέψει στην παλιά της τοποθεσία. Κλώσες που δεν είναι έτοιμες πιθανόν να σπάσουν και να φάνε τα αυγά που θα τους δώσετε.

Υπομονή και προσοχή λοιπόν.

Η παροχή των αυγών

Ήρθε λοιπόν ή ώρα να δώσουμε στην κότα μας τα αυγά που έχουμε επιλέξει. Για καλύτερα αποτελέσματα επιλέγουμε στρογγυλά, ομοιόμορφα αυγά με υγιές κέλυφος, χωρίς ανωμαλίες. Μικρά αυγά με έντονη μυτερή μύτη είναι καλό να αποφεύγονται, όπως φυσικά και τα αυγά με ραγίσματα ή με μαλακό κέλυφος, τα οποία πρέπει να απορρίπτονται κατευθείαν.

Είναι προτιμότερο τα αυγά να είναι 3 ημερών και άνω ενώ δεν πρέπει να υπερβαίνουν τις 14 ημέρες φύλαξης. Η υγρασία του χώρου φύλαξης καλό είναι να βρίσκεται γύρω στα 75% ενώ η θερμοκρασία στους 14 έως 16 βαθμούς. Αποθηκεύουμε τα αυγά πάνω σε μεταλλικές σχάρες ή ξύλινες επιφάνειες.

Αφού ετοιμάσουμε τα αυγά, ανασηκώνουμε ελαφρώς την κότα και αρχίζουμε να τα τοποθετούμε ένα ένα από κάτω της.

Tip: Ένας τρόπος για να διαπιστώσετε αν η κλώσα σας είναι έτοιμη να επωάσει, είναι να της προσφέρετε μπροστά της ένα αυγό. Αν εκείνη το τραβήξει με το ράμφος της και το τοποθετήσει κάτω από την κοιλιά της, τότε βρίσκεστε σε καλό δρόμο.

Ανάλογα με το μέγεθος της κότας, υπολογίζουμε τον αριθμό των αυγών που θα της δώσουμε. Μια νάνα κλώσα για παράδειγμα δεν θα χωρέσει πάνω από 8 μεγάλα αυγά. Το μυστικό πάντοτε είναι να βάζουμε στην κλώσα όσα αυγά μπορεί να σκεπάσει και στη συνέχεια να αφαιρούμε δύο. Τα λιγότερα εδώ είναι και περισσότερα.

Σε πρωτάρες κότες είναι καλύτερα να μην χορηγούμε πολλά αυγά ώστε να μπορούν να διαχειριστούν τον αριθμό των νεοσσών με ασφάλεια.

Η επώαση ξεκινά

Παλαιότερα άφηναν τις κότες 3 με 4 ημέρες συνεχόμενες στη φωλιά, με το σκεπτικό ότι αν τις σηκώνουν συχνά θα χαλούσαν τα αυγά. Αυτό όμως είναι τελείως λάθος. Η κότα είναι απαραίτητο να κάνει καθημερινά ένα διάλειμμα 15 λεπτών, στο οποίο έχει τη δυνατότητα να τρέφεται, να πίνει νερό, να τεντώνει τα άκρα της, να περιποιείται το πτέρωμα της κλπ.

Η πρόσβαση της κλώσας μας σε αμμόλουτρο είναι απαραίτητη ώστε να μπορεί να ανακουφίζεται και να χαλαρώνει.

Περισσότερα για το αμμόλουτρο των οικόσιτων πτηνών.

Η διατροφή της κλώσας κατά τη διάρκεια της επώασης δεν πρέπει να περιλαμβάνει μαλακές τροφές (φύραμα, λαχανικά κ. Α.), καθώς αυτές μπορούν να προκαλέσουν διάρροια ή οργανικές δυσλειτουργίες. Η κότα αφοδεύει μόνο όταν σηκώνεται από τη φωλιά και τα αυγά της. Οι κουτσουλιές που κρατάει μέσα της είναι επικίνδυνο να μουχλιάσουν αφού η κότα, όπως και όλα τα πτηνά, αφοδεύει συχνά για να αποφύγει τέτοια προβλήματα.

Θα παρατηρήσετε κιόλας ότι οι κουτσουλιές που θα κάνει στο διάλειμμα της θα είναι αισθητά μεγαλύτερες από το φυσιολογικό τους μέγεθος και θα έχουν μια έντονη και άσχημη μυρωδιά. Αυτό συμβαίνει λόγο της κατακράτησης υγρών. Προτιμούμε, επομένως, στερεές τροφές όπως το καλαμπόκι και το κριθάρι.

Επίσης, τα αυγά πρέπει να αερίζονται για να απορροφούν φρέσκο καθαρό αέρα, οπότε μην φοβάστε ότι θα κρυώσουν. Ο χρόνος των 15 λεπτών είναι ασφαλής για να μην τους συμβεί τίποτε.

Για την επιστροφή της κλώσας στη φωλιά χρειάζεται προσοχή. Προσέχουμε να μην πατήσει πάνω στα αυγά και τα τραυματίσει αλλά και να μην τα λερώσει με τα πόδια της. Την τοποθετούμε απαλά πάνω στα αυγά και εκείνη με την σειρά της, κουνώντας την κοιλιά της για να τα ξανά μαζέψει, θα συνεχίσει αφοσιωμένα το έργο της.

Την 7η ημέρα γίνεται η ωοσκόπηση για να δούμε ποια από τα αυγά μας είναι γονιμοποιημένα και ποια όχι. Τα άσπορα θα πρέπει να αφαιρούνται για να δίνεται ζωτικός χώρος στα υπόλοιπα. Αν δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε αν κάποιο αυγό μας είναι ζωντανό, πρέπει να το σημειώνουμε και να το ελέγχουμε τις επόμενες ημέρες.

Περισσότερα για την ωοσκόπηση των επωαζόμενων αυγών.

Η ζωή μέσα στο αυγό αρχίζει να δημιουργείται από το πρώτο κιόλας 24ωρο. Η κότα μας φροντίζει να αλλάζει τη θέση των αυγών της (να τα γυρνάει), προκειμένου αυτά να δέχονται την απαραίτητη θερμότητα σε κάθε τους πλευρά.

Αν εξετάζαμε καθημερινά το αυγό επώασης θα μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε με ακρίβεια την εξέλιξη του εμβρύου. Από τα αρχικά κύτταρα σχηματίζονται πολλά στρώματα που διαφοροποιούνται ξανά σε διαφορετικούς κυτταρικούς σχηματισμούς που αποτελούν το λεγόμενο βλαστόδερμα.

Το βλαστόδερμα περιλαμβάνει τρεις διαφορετικούς τύπους εξέλιξης, όπου αφορούν:

1. το εξώδερμα, από το οποίο θα σχηματιστούν τα εξωτερικά μέρη του πτηνού, όπως το δέρμα, τα φτερά, τα πόδια ή ράχη και το νευρικό σύστημα.
2. το μεσόδερμα, από το οποίο θα προκύψουν τα όργανα αναπαραγωγής οι μύες, τα οστά και θα σχηματιστεί ο χυμός της ζωής, το αίμα.
3. το ενδόδερμα, που είναι υπεύθυνο για τον σχηματισμό των αναπνευστικών οργάνων, των αδένων καθώς και των πεπτικών οργάνων.

Όλα αυτά συμβαίνουν μπροστά μπροστά στα μάτια μας, μέσα στο στενό περίβλημα του αυγού.

Δείτε ακόμη: Η εσωτερική άποψη του αυγού.

Την 16η μέχρι 17η μέρα ο νεοσσός παύει να εξαρτάται από την κλειστή κυκλοφορία του αυγού και εισχωρεί το ράμφος τους στον αεροθάλαμο. Πλέον μπορεί να αναπνέει κανονικά με τα ρουθούνια του και να εισέρχεται φρέσκος αέρας στα πνευμόνια του. Αρχίζει να παράγει μικρούς ήχους και να επικοινωνεί με την όρνιθα. Η επικοινωνία αυτή είναι πολύ σημαντική για την μετέπειτα πορεία του.

Η κλώσα "δένεται" με τα μικρά της και από εκείνη τη στιγμή η πιθανότητα να εγκαταλείψει τη φωλιά της γίνεται πολύ μικρή. Τόσο αυτή όσο και τα μικρά της μαθαίνουν να αναγνωρίζουν τις φωνές τους ανάμεσα σε διάφορους άλλους ήχους. Αυτό θα αποτελέσει ένα σημαντικό κομμάτι για την μετέπειτα ανατροφή τους.

Η εκκόλαψη

Έπειτα από 21 ημέρες επώασης οι νεοσσοί αρχίζουν σιγά σιγά να αφήνουν το μικρό τους ασβεστούχο περίβλημα. Η φύση έχει δημιουργήσει έτσι τον νεοσσό ώστε να είναι προσανατολισμένος με το επάνω μέρος του σώματος του προς τον αεροθάλαμο. Τα πόδια είναι κολλημένα στο σώμα με κατεύθυνση επίσης προς τον αεροθάλαμο ενώ το κεφάλι αρχικά είναι χωμένο κάτω από την δεξιά φτερούγα.

Ο νεοσσός έπειτα αρχίζει με τη βοήθεια του κερατώδους εξογκώματος που βρίσκεται στο επάνω μέρος του ράμφους του (δόντι του αυγού) να σπάει το κέλυφος. Ταυτόχρονα σπρώχνει με τα πόδια του, προς την αντίθετη κατεύθυνση με αποτέλεσμα το αυγό να αρχίζει να διαχωρίζεται στη μέση.

Παρόλο που το κέλυφος του αυγού είναι εύθραυστο, ο νεοσσός πραγματοποιεί μια κανονική πάλη για να απελευθερωθεί. Σε αυτό τον αγώνα τους δεν θα πρέπει να επεμβαίνουμε εμείς σχεδόν ποτέ. Αν το κοτοπουλάκι είναι υγιές και δυνατό θα καταφέρει να εκκολαφτεί από μόνο του. Σε σπάνιες περιπτώσεις όπου το αυγό έχει σχηματίσει άνοιγμα αλλά ο νεοσσός αργεί υπερβολικά να εκκολαφτεί, μπορούμε να επέμβουμε.

Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι ο νεοσσός θα χρειαστεί αρκετές ώρες για να εκκολαφτεί, κάνοντας ενδιάμεσα αρκετά διαλείμματα για να ξεκουραστεί. Επομένως, μην βιαστείτε να τον βοηθήσετε, ειδάλλως τα αποτελέσματα ενδέχεται να είναι ολέθρια για τον μικρό μας φίλο.

Η όρνιθα δεν βοηθάει τα μικρά της να εκκολαφθούν παρά μόνο περιμένει υπομονετικά την εκκόλαψη τους.

Αφού εκκολαφθεί, ο νεοσσός αρχικά είναι αδύναμος και υγρός. Χάρις την θερμότητα που παράγει όμως η κλώσα, έπειτα από μερικές ώρες αποκτά την τελική του μορφή. Καλύτερα τις πρώτες ώρες να μην ενοχλούμε τους νεοσσούς γιατί είναι πολύ ευαίσθητοι στις εναλλαγές της θερμοκρασίας. Η μόνη βοήθεια που μπορούμε να τους προσφέρουμε είναι να απομακρύνουμε από την φωλιά τα σπασμένα κελύφη των αυγών.

Μέχρι το πρώτο 24ωρο η προσφορά τροφής και νερού δεν είναι απαραίτητη. Ο νεοσσός έχει απορροφήσει και το τελευταίο ίχνος κρόκου από το αυγό προτού εκκολαφθεί και έτσι είναι διατροφικά καλυμμένος. Με λίγη προσοχή θα παρατηρήσετε και υπολείμματα τροφής στο εσωτερικό των σπασμένων κελυφών.

Όπως αναφέρθηκε, κάποιοι νεοσσοί καθυστερούν να εκκολαφθούν. Άλλοι μπορεί να γεννηθούν νωρίτερα από το αναμενόμενο ενώ άλλοι να καθυστερήσουν και μια ημέρα παραπάνω. Πολλές φορές η κότα παρασύρεσαι από τις φωνές και την κίνηση των ήδη εκκολαφθέντων νεοσσών και αρχίζει να σηκώνεται από τα αυγά της. Αυτό φυσικά και είναι ένα πρόβλημα μιας και για να εκκολαφθούν οι εναπομείναντες νεοσσοί χρειάζονται σταθερή θερμοκρασία αλλιώς παθαίνουν από υποθερμία.

Για το λόγο αυτό και εφόσον παρατηρήσουμε μια τέτοια κίνηση από την κότα μας, είναι προτιμότερο να μετακινούμε τους νεοσσούς σε ζεστό μέρος όπου η κλώσα δεν θα μπορεί να τους ακούει και επομένως θα συνεχίσει ατάραχη το έργο της. Μετά την εκκόλαψη και των τελευταίων νεοσσών επιστρέφουμε όλους τους νεοσσούς στην φωλιά και τους εμπιστευόμαστε ξανά στην προστασία της κλώσας μας.

Έτσι, τελειώνει ένα σημαντικό κομμάτι της εξέλιξης, γεγονός το οποίο σηματοδοτεί την σταδιακή προετοιμασία των νεοσσών μας σε ένα νέο τρόπο ζωής, τελείως πρωτόγνωρο από ότι αντιλαμβάνονταν μέχρι στιγμής.

Οι κότες γενικότερα είναι πίστες, ατρόμητες μητέρες που δεν διστάζουν να τα βάλουν με οποιοδήποτε ζώο απειλήσει την ησυχία των μικρών τους. Δυστυχώς όμως υπάρχουν και οι εξαιρέσεις αυτών που σκοτώνουν ή εγκαταλείπουν τα μικρά τους χωρίς εμφανή λόγο και αιτία.

Την πρώτη φορά αυτή η συμπεριφορά μπορεί ίσως να οφείλεται στην απειρία της κλώσας. Όταν όμως το φαινόμενο επαναλαμβάνεται τότε οι κλώσες αυτές θα πρέπει να απορρίπτονται από αυτή την διαδικασία. Μέχρι στιγμής δεν έχει ανακαλυφθεί η αιτία αυτής της συμπεριφοράς.

Πιθανές αιτίες αποτυχιών κατά την εκκόλαψη

Θα πρέπει να γίνει σαφές πως τα πράγματα δεν βαίνουν πάντα καλώς. Μερικοί από τους νεοσσούς μας μπορεί να αντιμετωπίσουν αρκετές δυσκολίες κατά την επώαση και εκκόλαψη που πιθανώς να τους στοιχίσουν την ίδια τους την ζωή. Μερικά προβλήματα, καθώς και οι αιτίες που τα προκαλούν, είναι:

• Αυγά χωρίς ενδείξεις εξέλιξης: Λίγοι ή περισσότεροι πετεινοί από όσους χρειάζονται σε ένα κοτέτσι, κακή κατάσταση του σμήνους, αυγά με μεγάλο χρόνο φύλαξης (για επώαση) ή αυγά αποθηκευμένα σε χώρο με πολύ χαμηλή θερμοκρασία.
• Νεκρωμένα αυγά ή έμβρυα: Λανθασμένη θερμοκρασία (πολύ χαμηλή - πολύ υψηλή), μη επαρκής προσφορά οξυγόνου, λάθη κατά την αναστροφή των αυγών. Δείτε εμβρυική νέκρωση.
• Ραμφισμένα αυγά με νεκρούς νεοσσούς στο κέλυφος: Ανεπαρκής υγρασία, ξαφνικές εναλλαγές της θερμοκρασίας (κρύο - ζέστη). Δείτε: Ο ρόλος της υγρασίας του χώρου στην αναπαραγωγή των πτηνών.
• Νεοσσοί με δισπαλσίες: Κληρονομικότητα, αιμομιξίες, μη επαρκής θερμοκρασία.
• Μικροί νεοσσοί: Πολύ μικρά αυγά, πολύ χαμηλή υγρασία ή πολύ υψηλές θερμοκρασίες επώασης.
• Μεγάλοι, μαλακοί νεοσσοί: Πολύ χαμηλή θερμοκρασία επώασης, πολύ υψηλή υγρασία με ανεπαρκή αερισμό.
• Πρώιμη εκκόλαψη: Πολύ υψηλές θερμοκρασίες επώασης.
• Αργοπορημένη εκκόλαψη: Πολύ χαμηλή θερμοκρασία επώασης.

Ανεπιθύμητη επώαση αυγών

Παρόλο που ορισμένοι δυσκολεύονται να αποκτήσουν μια όρνιθα που κλωσά, κάποιοι άλλοι αντιμετωπίσουν ακριβώς αντίθετο πρόβλημα. Πολλές όρνιθες ξεκινούν να επωάζουν ταυτόχρονα με αποτέλεσμα τη μείωση της παραγωγής αυγών και την αναταραχή στο σμήνος. Ακόμη, μπορεί κάποιος να μην επιθυμεί την παραγωγή νεοσσών με αυτή τη μέθοδο ή να έχει αποκτήσει ήδη αρκετούς. Η κατάσταση αυτή είναι γνωστή και ως ανεπιθύμητη επώαση.

Για την αποφυγή ανεπιθύμητων επωάσεων ο ορνιθοτρόφος πρέπει να αποτρέψει τα πτηνά του από αυτή τη διαδικασία. Η πιο κατάλληλη μέθοδος "ξεκλωσήματος" είναι η απομάκρυνσης της όρνιθας από τη φωλιά και η τοποθέτηση της σε ειδικό κλωβό ή κλούβα. Όταν η κλώσα πάψει να έρχεται σε επαφή με τη φωλιά, το ένστικτο εξασθενεί σταδιακά και αρχίζει να επιστρέφει στη συνηθισμένη της συμπεριφορά.

Το διάστημα επαναφοράς της κλώσας σε κοινή κότα κυμαίνεται από 3 έως 6 μέρες. Κάποιες όρνιθες όμως διατηρούν το ένστικτό τους ακόμη και βδομάδες. Αφού πάψει η κότα μας να παρουσιάζει την συμπεριφορά της κλώσας μπορεί να επιστραφεί και πάλι στο σμήνος για να αρχίσει την νέα παραγωγή αυγών της.

Η φυσική επώαση, παρά τα προβλήματα και τις δυσκολίες της είναι μία από τις ομορφότερες και πιο εποικοδομητικές εμπειρίες που μπορεί να αποκτήσει ο ορνιθοτρόφος. Μια διαδικασία που αν τη δοκιμάσετε θα σας γεμίσει χαρές, συγκινήσεις αλλά και έντονα συναισθήματα.

Σχετικό περιεχόμενο

Το κοτέτσι και η αναπαραγωγή της κότας Διαχείριση και εκτροφή ορτυκιών

Ποιες είναι οι αιτίες που προκαλούν τα άσπορα, μη γονιμοποιημένα αυγά στην αναπαραγωγή των πτηνών και πώς μπορείτε να αποφύγετε αυτή την κατάσταση.

Εισαγωγή

Η εκτροφή και η αναπαραγωγή των καναρινιών αλλά και γενικά των οικόσιτων ωδικών πτηνών είναι μια διαδικασία που λίγο ή πολύ έχουμε ασχοληθεί οι περισσότεροι κάτοχοι και εκτροφείς τους. Είναι μια όμορφη διαδικασία που προσφέρει απίθανες εικόνες και μοναδικές όμορφες συγκινήσεις.

Κάποιες όμως φορές το αποτέλεσμα της προσπάθειας δεν είναι απαραίτητα το προσδοκώμενο γιατί μας παρουσιάζεται είτε κακό είτε μηδενικό. Κι εκεί έρχονται άλλου είδους συγκινήσεις. Είναι η στεναχώρια και η απογοήτευση για τον εκτροφέα που προσπαθεί κι αν δεν έχει την θέληση και τη δύναμη να ξαναδοκιμάσει ίσως οδηγηθεί σε απομάκρυνση ή εγκατάλειψη της προσπάθειας και της εκτροφής γενικότερα.

Για να αποφευχθούν αυτές οι κακές απογοητεύσεις και στεναχώριες θα γίνει μια προσπάθεια σε αυτό το άρθρο ώστε να καταγραφούν οι αιτίες των άσπερμων και απογοητευτικών αναπαραγωγικών προσπαθειών. Ίσως μάλιστα ακόμη και μέσα από την συζήτηση που εύχομαι να ακολουθήσει να δοθούν κατευθύνσεις προς βοήθεια αν όχι για οριστική επίλυση αυτών των προβλημάτων.

Για να είναι ευκολότερη η κατανόηση και η ροή για τον αναγνώστη αυτού του κειμένου θα πρέπει να θυμηθούμε κάποιους χρήσιμους όρους, ορισμούς και πληροφορίες

Απαραίτητοι και χρήσιμοι όροι:

• Στείρωση: Η φυσική ή τεχνική διαδικασία που έχει ως αποτέλεσμα την οριστικής αδυναμία δημιουργίας απογόνων από το άτομο.
• Στειρότητα: Η αδυναμία δημιουργίας απογόνων σε μια ολοκληρωμένη και με μεγάλη χρονική διάρκεια σειρά προσπαθειών που όμως εμπεριέχει κι ένα πολύ μικρό ποσοστό επιτυχίας.
• Γονιμοποίηση: Η διαδικασία που καθιστά γόνιμο το αποτέλεσμα που για την περίπτωσή τη δική μας είναι το αυγό.
• Υπογονιμότητα: Η με μεγάλη δυσκολία δημιουργία απογόνων παρά τις συστηματικές, τακτικές, πολλές και ολοκληρωμένες αναπαραγωγικές προσπάθειες.
• Ασπερμία: Η απουσία σπέρματος από το αρσενικό άτομο μετά την ολοκλήρωση της αναπαραγωγικής διαδικασίας
• Αιμομιξία: Η σεξουαλική σχέση που συνδέεται με στενή και "εξ αίματος" συγγένεια πρώτου βαθμού του ζευγαριού.
• Ενδογαμία ή ενδο-διασταύρωση: Η επιλογή των ζευγαριών για αναπαραγωγή από πτηνά που προέρχονται μόνο από την ευρύτερη συγγενική οικογένεια, με στόχο τη διατήρηση ή καθιέρωση κάποιων ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους.
• Ανάδρομη διασταύρωση: Η διασταύρωση του γονέα με τον καλύτερο ετερόφυλο απόγονό του (γιο ή κόρη), με στόχο τη διατήρηση ή καθιέρωση κάποιων ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους.
• Ομοζυγωτικός εκφυλισμός: Η απώλεια της ζωηρότητας που παρατηρείται στους απογόνους μιας διασταύρωσης συγγενών ατόμων.
• Γαμέτης: Ονομάζεται το αρχικό αναπαραγωγικό ή γεννητικό κύτταρο, που προέρχεται από το σπέρμα ή το αυγό των όντων.
• Αμάρα ή κλοάκη: Η κοινή έξοδος για το πεπτικό το ουροποιητικό και το αναπαραγωγικό σύστημα στα πτηνά, που αποτελεί και τη γενετήσια περιοχή τους.
• Φτερά οδηγούς: Τα ειδικά φτερά που φύονται πάνω και περιμετρικά της αμάρας των πουλιών, έχουν προορισμό την αίσθηση στην τυφλή για το πτηνό περιοχή και στην ουσία κατευθύνουν στο σωστό σημείο την επαφή μεταξύ τους.
• Μετάλλαξη: Οι αλλαγές στην αλληλουχία του DNA (μεταβολή δηλαδή στο γενετικό υλικό ενός οργανισμού) που συνήθως (όχι πάντα) δημιουργούν ένα διαφορετικό φαινότυπο.
• Φαινότυπος: Το σύνολο των χαρακτήρων που αποτελούν την έκφραση του γονότυπου στον οργανισμό. Είναι αυτά που σε μας είναι ορατά, αυτά που βλέπουμε όπως για παράδειγμα το καπέλο στα Huppe Allemand - Γερμανικά Λοφιοφόρα καναρίνια.
• Λεκιθική μεμβράνη: Ή αλλιώς η μεμβράνη του κρόκου χωρίζει τον κρόκο από το ασπράδι του αυγού.
• Γεννητικός ή βλαστικός δίσκος Η μικρή κυκλική λευκή κηλίδα στην επιφάνεια του κρόκου που είναι το πραγματικό γεννητικό κύτταρο. Το έμβρυο αναπτύσσεται σε αυτόν τον δίσκο και σταδιακά στέλνει τα αιμοφόρα αγγεία στο εσωτερικό του κρόκου για να τραφεί και να αναπτυχθεί.
• Επώαση: Η διαδικασία που προαπαιτείται από τα θηλυκά ώστε να υπάρξει η δυνατότητα ανάπτυξης της ζωής στα γονιμοποιημένα αυγά της φωλιάς.

Διαδικασία αναπαραγωγής των ωδικών

Η διαδικασία αναπαραγωγής των ωδικών πτηνών είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους μας. Εκείνο όμως που ίσως δεν γνωρίζουν ή λησμονούν αρκετοί από μας είναι πως στα ωδικά πτηνά δεν υπάρχει διείσδυση στη σεξουαλική πράξη, αλλά απλή επαφή της αμάρας (κλοάκη) των δύο πουλιών.

Όταν το αρσενικό πτηνό βρίσκεται σε σεξουαλική ωριμότητα αποθηκεύει το σπέρμα του σε ένα σάκο (γονάδες) και μέσω των κατάλληλων αγωγών (σπερματαγωγών) φτάνει στην απόληξη της αμάρας του. Με την μικρή χρονικά επαφή, το "φιλί της κλοάκης" λόγω της ελάχιστης διάρκειάς του, με το θηλυκό μεταφέρεται το σπέρμα στην αμάρα του θηλυκού, για την επικείμενη γονιμοποίηση.

Αρσενικά ωδικά πτηνά

Οι όρχεις στα αναπαραγωγικά όργανα των αρσενικών κατά την περίοδο προετοιμασίας διογκώνονται, (για να είμαστε ακριβείς μόνο ο αριστερός διογκώνεται ο δεξιός ατροφεί). Σύμφωνα με τον Hans Egon Wilhelm Schildmacher μεγαλώνουν από 300 φορές περισσότερο από το αρχικό τους μέγεθος έως και 500 στα περιστέρια. Σύμφωνα με άλλη μελέτη διογκώνεται 1100 φορές στο σπουργίτι και 1500 στην κάργια (καλιακούδα).

Όπως λοιπόν είναι αναμενόμενο και για να μπορέσουν τα αρσενικά πτηνά να παρουσιαστούν δυνητικά έτοιμα, αλλάζει το σχήμα του σώματος των πουλιών με εξίσου μεγάλη αλλαγή στον όγκο και το μέγεθος της αμάρας τους.

Η διόγκωση που παρατηρείται και η αλλαγή του σώματος των πουλιών απαιτεί αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα που σε κάποιες μεταλλάξεις των ωδικών μπορεί να ξεπερνά ακόμη και τις 10-12 βδομάδες κάτι που στις μελλοντικές προσπάθειες που κάνουμε για αναπαραγωγή θα πρέπει να μην το ξεχάσουμε.

Θηλυκά ωδικά πτηνά

Στα θηλυκά επίσης επέρχεται αλλαγή στο σχήμα της γενετήσιας περιοχής τους που μαζί με την διόγκωση της κλοάκης υπάρχει και η μετακίνησή της προς τα πίσω και πάνω, πλησιάζοντας περισσότερο τον ουροπήγιο αδένα προκειμένου να είναι εφικτή η επαφή με το αρσενικό.

Στο τέλος αυτής της αλλαγής το σώμα του θηλυκού μοιάζει με "τορπίλη" που ασφαλώς αυτό είναι απαραίτητο για να διευκολύνει την ωοτοκία που θα ακολουθήσει. Στο τελικό στάδιο ξεκινά στην αριστερή ωοθήκη των πτηνών (η δεξιά κι εδώ ατροφεί) και η σταδιακή δημιουργία των ωαρίων - αυγών. Έτσι, ενώ ακόμη εξελίσσεται το πρώτο αυγό, ξεκινά να δημιουργείτε το δεύτερο και ούτε καθ’ εξής δίνοντας την εικόνα "τσαμπιού " λίγες μέρες αργότερα.

Επτά έως δέκα μέρες αργότερα, το αυγό θα ξεκινήσει για τη χοάνη (κώδωνας) του ωοαγωγού και στην ουσία για τη φάση ολοκλήρωσής του.

Στη φάση ολοκλήρωσης θα πρέπει να γίνει και η γονιμοποίηση ώστε όταν "κλείσει" η λεκιθική μεμβράνη (του κρόκου) για να συνεχιστεί η ολοκλήρωση του αυγού στην εικόνα που το ξέρουμε, να υπάρχει ήδη στον βλαστικό δίσκο του αυγού το σπέρμα του αρσενικού που θα επιτρέψει τη δημιουργία της ζωής (γαμέτης).

Αναλογικά του μεγέθους η διαδρομή του σπέρματος δεν είναι μικρή και ο χρόνος της "διαδρομής" προς τη γονιμοποίησης "ίσως" ξεπερνά τη μια μέρα. Αυτό όμως είναι κρίσιμο για τους εκτροφείς, γιατί πρέπει να ολοκληρωθεί η γονιμοποίηση πριν ολοκληρωθεί και "κλείσει" η μεμβράνη του κρόκου. Αν έχει ολοκληρωθεί αυτή η μεμβράνη, τότε είναι αδύνατη η γονιμοποίηση του συγκεκριμένου αυγού.

Αρκεί μια σωστή επαφή των πουλιών στο σωστό χρονικά σημείο για να είναι γόνιμη όλη η σειρά των αυγών του θηλυκού.

Κι αυτό γιατί το σπέρμα μπορεί να αποθηκεύεται και να διατηρείται ακμαίο για αρκετές μέρες, σε ειδικές πτυχές των οργάνων στο θηλυκό.

Λίγη ώρα πριν γεννηθεί το αυγό σκληραίνει και το εξωτερικό περίβλημα (κέλυφος) του αυγού που δημιουργείται από τα αποθέματα ασβεστίου στον οργανισμό του θηλυκού.

Άσπερμη γέννα αυγών

Στην παρούσα προσπάθεια θα εξετάσουμε την περίπτωση που το θηλυκό γεννά και συνεπώς υπάρχει αυτή η δυνατότητα στον οργανισμό του, ώστε να αποφύγουμε τον κυκεώνα των πιθανόν προβλημάτων που συνεπάγεται η μη ωοτοκία ενός θηλυκού και που εκ των πραγμάτων είναι εκτός των στόχων αυτού του άρθρου. Επίσης εκτός στόχων αυτής της προσπάθειας είναι και η θνησιμότητα των νεοσσών μέσα στο αυγό κατά την περίοδο της επώασης.

Στόχος του άρθρου είναι να εξετάσουμε τους πιθανούς λόγους της απουσίας γονιμοποίησης στα αυγά που γεννά ένα θηλυκό ωδικό πτηνό και δεχόμαστε πως τα επωάζει με σωστές συνθήκες του χώρου, πλήρους και ολοκληρωμένης διατροφής και απουσίας όχλησης, ώστε να είναι περισσότερο επικεντρωμένη η προσπάθεια και να μειωθεί το εύρος της.

Επί της ουσίας, θα μιλήσουμε μόνο για τις περιπτώσεις που συνήθως αντιμετωπίζουμε ως εκτροφείς στην αναπαραγωγική προσπάθεια, που ενώ βλέπουμε αυγά μέσα στη φωλιά εντούτοις αυτά είναι άσπερμα και χωρίς πιθανότητα να αναπτυχθεί ζωή μέσα τους λόγω απουσίας γονιμοποίησης.

Οι αιτίες είναι πολλές

Θα ξεκινήσει όμως η προσπάθεια να συγκεντρωθούν αρχικά όσο το δυνατό περισσότερες από αυτές τις αιτίες δημιουργίας του φαινομένου και μέσα από τη συζήτηση και την εξέλιξη των γνώσεων, ευελπιστώ πως θα εμπλουτιστεί, θα επικαιροποιηθεί και θα ολοκληρωθεί μέσα από τη ζύμωση στο μέλλον.

Αρχικά ας εντοπίσουμε και ας αναπτύξουμε κάποιους απ’ τους σημαντικότερους παράγοντες που αποτρέπουν τη δημιουργία ζωής μέσα στα αυγά που επωάζουν τα ωδικά πτηνά που εκτρέφουμε και στη συνέχεια θα εμβαθύνουμε σε μια προσπάθεια να καλύψουμε όσο το δυνατό περισσότερες περιπτώσεις.

• Πρόβλημα: Αναπαραγωγική αδιαφορία του αρσενικού που είτε λόγω κακής υγείας, είτε λόγω μεγάλης ηλικίας, είτε ορμονικής ανωριμότητας δε συμμετέχει όπως πρέπει στην αναπαραγωγική διαδικασία. Συνήθως τα πουλιά αυτά δεν είναι ιδιαίτερα κινητικά και δεν κελαηδούν διεκδικώντας το θηλυκό όπως φυσιολογικά θα έπρεπε. Ένα τέτοιο νωχελικό πτηνό, είναι αδύνατο να μπει σε διαδικασία αναπαραγωγής κι αν μπει οι πιθανότητες γονιμοποίησης είναι πολύ μικρές.
• Λύση: Η αντικατάσταση του αρσενικού είναι επιβεβλημένη για τις δύο πρώτες περιπτώσεις (και για το καλό της υγείας του).
• Για την τρίτη θα πρέπει να δώσουμε πίστωση χρόνου στο πτηνό (αν ασφαλώς υπάρχει περιθώριο) ώστε αφού δημιουργηθούν οι συνθήκες που θα ξυπνήσουν τα "κοιμισμένα" αναπαραγωγικά ένστικτα να μπορέσει να ωριμάσει σεξουαλικά και να περάσει στην απαραίτητη κατάσταση οίστρου.
• Πρόβλημα: Πολύ και πυκνό φτέρωμα που σκεπάζει την περιοχή της αμάρας των πτηνών. Φτέρωμα που δεν επιτρέπει στα φτερά οδηγούς να εντοπίσουν τη "σωστή" θέση και με την τριβή – επαφή να υπάρξει η επιθυμητή γονιμοποίηση.
• Λύση: Ο καθαρισμός ή αλλιώς το κούρεμα της επίμαχης περιοχής που θα ελευθερώσει τα αναπαραγωγικά όργανα των πουλιών. Εδώ θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή ώστε να μην κοπούν τα φτερά οδηγοί που θα έχει ως αποτέλεσμα την "αισθητήρια τύφλωση" των πουλιών. Επίσης απαραίτητο κρίνεται το κούρεμα για όλα τα πουλιά ασχέτως της μετάλλαξής τους αν η αναπαραγωγική προσπάθεια γίνεται τέλος του χειμώνα ή νωρίς την άνοιξη που τα πουλιά παρουσιάζονται έντονα "ντυμένα" με τα φτερά του χειμώνα.
• Πρόβλημα: Παχυσαρκία των πουλιών που εξ αιτίας του επιπρόσθετου λίπους αλλάζει η γεωμετρία του σώματός τους, χαλώντας τη λεπτή ισορροπία που απαιτείται μια σωστή εφαρμογή και συνεπώς επιτυχία στην τόσο μικρής διάρκειας αναπαραγωγική διαδικασία. Αν παρατηρήσουμε ένα παχύσαρκο πουλί θα διαπιστώσουμε εύκολα πως υπάρχει φούσκωμα στην περιοχή της κοιλιάς που εμφανώς αλλάζει το σχήμα του κάνοντας ακόμη και αδύνατη την απαραίτητη επαφή των γενετήσιων περιοχών τους.
• Λύση: Η απαραίτητη δίαιτα με αμυλούχους σπόρους και η γυμναστική σε μεγαλύτερο κλωβό που θα επιβάλει τις πτήσεις για τις μετακινήσεις και όχι τα άλματα του πτηνού μέσα στο χώρο θα βελτιώσει εκτός από την εικόνα του, τη φυσική του κατάσταση αλλά και το αποτέλεσμα. Θυμίζω πως στα ζώα και τα πτηνά, όσο γρήγορα γίνεται η εναποθήκευση του λίπους στον οργανισμό τόσο εύκολα παρατηρείται και η ανάλωσή του.

Απαιτούνται λοιπόν τρεις περίπου βδομάδες, για να δούμε τον "ευτραφή" ωδικό μας σύντροφο να επανέρχεται στα φυσιολογικά του σε όλους τους τομείς.

• Πρόβλημα: Στειρότητα του αρσενικού πτηνού που συμμετέχει στην αναπαραγωγική διαδικασία που οφείλετε είτε σε οργανικά προβλήματα υγείας, είτε σε γονιδιακά "ελαττώματα" που θα αναπτύξουμε στη συνέχεια του άρθρου.
• Λύση: Αντικατάσταση του πτηνού. Κάθε εκτροφέας οφείλει να έχει εφεδρικά αναπαραγωγικά πλάνα προκειμένου να κρατήσει "ζεστούς" τους στόχους του. Συνεπώς για περισσότερους από τους παραπάνω λόγους πρέπει να έχει έτοιμο το εφεδρικό αρσενικό για να μην καταστραφεί ολοκληρωτικά η προσπάθεια.
• Πρόβλημα: Αβιταμίνωση ή ελλείψεις βιταμινών από τον οργανισμό των αναπαραγόμενων πουλιών όπως η Ε (τοκοφερόλη – τόκος = γέννα + φέρω) η βιταμίνη D με κακά αποτελέσματα στον αριθμό και την κατάσταση των αυγών, οι βιταμίνες του συμπλέγματος Β κλπ., είναι αρκετή για να οδηγήσει σε προσωρινή ή μόνιμη στειρότητα στα πουλιά και γενικότερα προβλήματα υγείας στα όργανα, στο μυϊκό ιστό, το νευρικό σύστημα, την κυκλοφορία και τα οστά των πτηνών. Η βιταμίνη Ε είναι η βιταμίνη της αναπαραγωγής και σε περίπτωση έλλειψης προκαλείται στειρότητα των αρσενικών, εκφύλιση σπερματοζωαρίων, μείωση της αναπαραγωγικής ικανότητας στις θηλυκές, πολλά άσπορα αυγά, ενώ είναι "ένοχη" και για την θνησιμότητα των εμβρύων μέσα στο αυγό. Ο συνδυασμός βιταμίνης Ε με το σεληνίου δίνει καλύτερα αναπαραγωγικά αποτελέσματα.
• Λύση: Αρχικά η δημιουργία μέσω των συνθηκών και της τροφοδοσίας των συνθηκών στον οργανισμό τους που θα φέρουν ισορροπία σε όλο το φάσμα των βιταμινών, των ιχνοστοιχείων και των μετάλλων στα πτηνά.

Περιοδικά και με πολύ μικρή συχνότητα μπορούμε να προσφέρουμε πολυβιταμινούχα σκευάσματα στα πουλιά ειδικά στις φάσεις που εκθέτουν τον οργανισμό τους όπως είναι η αναπαραγωγή και η πτερόρροια.

Προσοχή όμως θα πρέπει να δοθεί στην αποφυγή της υπεχορήγησης που οδηγεί σε αδράνεια του μηχανισμού παραγωγής των βιταμινών στον οργανισμό των πουλιών. Για παράδειγμα η πολύτιμη για την αναπαραγωγή των πουλιών βιταμίνη Ε σε υπερβολική "δόση" προκαλεί σύνδρομο τοξικότητας με συμπτώματα όπως ζαλάδες, μυϊκή αδυναμία, πόνους στην κοιλιά κλπ. ενώ συμμετέχει και στη μείωση της ικανότητας του οργανισμού να απορροφήσει τις εξίσου πολύτιμες λιποδιαλυτές βιταμίνες. Το τελευταίο ας το σκεφτούν καλά όσοι βάζουν Ε με το "κιλό" στα πουλιά.

Αν και δεν είμαι ειδικός ας μου επιτραπεί να καταθέσω ως εισαγωγή στο επόμενο πρόβλημα αυτά που με την έρευνα συνέλεξα και που κατά τη γνώμη μου (εγώ έχω πειστεί) αποτελούν τη βάση του προβλήματος και του σκοπού για το οποίο συντάχθηκε η παρούσα προσπάθεια.

Ειδικά στις πανέμορφες κατά τα άλλα μεταλλάξεις των καναρινιών που κατέχουν και αναπαράγουν οι περισσότεροι εκτροφείς στον κόσμο τείνει να γίνει η βασική αιτία της ασπερμίας των αυγών και συνεπώς και της αποτυχίας.

Οι όμορφες λοιπόν μεταλλάξεις, ολοκληρώθηκαν χρόνια νωρίτερα μέσα από αυστηρή ενδογαμική αναπαραγωγική προσπάθεια και στοχευμένη αιμομικτική ανάδρομη αναπαραγωγική διασταύρωση που έκαναν οι δημιουργοί και οι εκτροφείς τους. Συνεχίζεται ως μέθοδος ακόμη και σήμερα από αρκετούς εκτροφείς (για να μην πω όλους) ο ίδιος τρόπος αναπαραγωγής, γιατί έτσι έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να δημιουργηθούν "ζεύγη ταυτόσημων αλλήλων" στους νεοσσούς που θα τους οδηγήσει ευκολότερα και γρηγορότερα στο προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Θα έχουν ευκολότερα "καθαρά" στη μετάλλαξη πουλιά.

Και εξακολουθούμε με την ίδια ένταση για να μη πω ακόμη εντονότερα αυτό τον τρόπο έστω κι αν γνωρίζουμε πως η ενδογαμική εκτροφή μπορεί να αποβεί καταστροφική για τη γονιμότητα του σμήνους, τη ζωντάνια των πουλιών και την υγεία των απογόνων τους. Άλλωστε είναι ο πιο εύκολος δρόμος για να διατηρήσουμε ή να βελτιώσουμε τα καλά χαρακτηριστικά της μετάλλαξης, να μειωθούν τα ελαττώματα και να βγούμε "πρώτοι" στους διαγωνισμούς και τις εκθέσεις.

Τι κι αν τα πουλιά "αρνούνται" ή δεν "μπορούν" να αναπαραχθούν;

Εμείς θα βρούμε τα εργαλεία που χρειαζόμαστε για να κάνουμε ακόμη και τεχνητή γονιμοποίηση και να συνεχίσουμε να διογκώνουμε το πρόβλημα. Η τεχνητή γονιμοποίηση που ήταν δύσκολη έως αδύνατη για τους εκτροφείς πριν μερικά χρόνια τείνει να γίνει κανόνας για τον καθένα αφού είναι πλέον προσιτά στον καθένα τα κατάλληλα για το σκοπό εργαλεία.

Να θυμηθούμε όμως, γιατί όλοι ασφαλώς το γνωρίζουμε, πως σύμφωνα και με τον Δαρβίνο με την αιμομιξία εκφυλίζεται γονιδιακά το "άτομο". Στους μηχανισμούς προστασίας των οργανισμών και μέσα από τη γονιδιακή εξέλιξη τέτοιων αιμομικτικών καταστάσεων που επιβάλει η φύση μέσα στους αιώνες εξέλιξης είναι και η σεξουαλική υπογονιμότητα ή ανικανότητα των όντων ώστε να διακοπή ο εκφυλισμός των γονιδίων. Ο ομοζυγωτικός εκφυλισμός συνοδεύεται με την απώλεια ζωηρότητας, τον εκφυλισμό του είδους και αρκετά συχνά, σε μειωμένη αναπαραγωγή στους απογόνους τέτοιων διασταυρώσεων συγγενών ατόμων.

Παράδειγμα που πρέπει όλοι εμείς που ασχολούμαστε με την αναπαραγωγή των πτηνών να μελετήσουμε διεξοδικά αποτελεί η δυναστεία των Αψβούργων με την εκτεταμένη αιμομιξία για να μη χαθεί το γαλάζιο αίμα, με κορύφωση τον Κάρολο Β’ της Ισπανίας (1661-1700).

"Φανήσεται δὲ παισὶ τοῖς αὑτοῦ ξυνὼν ἀδελφὸς αὑτὸς καὶ πατήρ, κἀξ ἧς ἔφυ γυναικὸς υἱὸς καὶ πόσις, καὶ τοῦ πατρὸς ὁμόσπορός τε καὶ φονεύς" "Θ’ αποδειχθεί των τέκνων του πατέρας και αδερφός, και της γυναίκας που τον γέννησε ο γιός και σύζυγός της και του πατέρα του φονιάς και ομόκλινος" Οἰδίπους Τύραννος (457-460)

• Πρόβλημα: Εκτεταμένη, συνεχή και στοχευμένη αιμομικτική αναπαραγωγική προσπάθεια που έχει ως αποτέλεσμα την στειρότητα των αρσενικών που ενώ είναι πολλές και ορατές στον εκτροφέα οι απαραίτητες αναπαραγωγικές πράξεις, εν τούτοις το αποτέλεσμα είναι ελάχιστο ή μηδενικό. Μέσα στις συνέπειες θα πρέπει να μπει η μειωμένη ή η διακοπτόμενη ωοτοκία των θηλυκών με την προϋπόθεση πως έχουν ωριμάσει ορμονικά για αναπαραγωγή.
• Λύση: Η δημιουργία από τον εκτροφέα πουλιών "φορέων" της μετάλλαξης. Δηλαδή πουλιών που φαινοτυπικά (εμφανισιακά) δεν θα είναι όπως αυτά της μετάλλαξης αλλά θα "φέρουν" στο γονιδιακό τους φορτίο αυτή τη μετάλλαξη και έτσι ο ρόλος του φορέα γονιδίων γίνεται εξαιρετικά σημαντικός για να μην πω απαραίτητος σε όλες τις μεταλλάξεις των πτηνών. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να πάμε λίγο πίσω την εξέλιξη της μετάλλαξης παρουσιάζοντας πουλιά με ελαττώματα, αλλά ανανεώνεται το γονιδιακό φορτίο της εκτροφής μας φτιάχνοντας νέο πληθυσμό πουλιών δυνατότερο και με λιγότερα προβλήματα υγείας και υπογονιμότητας.

Συμπερασματικά

Σίγουρα με την παραπάνω προσπάθεια δεν λύθηκε το πρόβλημα των άσπερμων (άσπορων) αυγών στις φωλιές των ωδικών πτηνών. αλλά είμαι εξίσου σίγουρος πως στους εκτροφείς που σέβονται την προσπάθεια που κάνουν και τη ζωή που επιτρέπουν να δημιουργηθεί πως θα λειτουργήσει θετικά και πως σύντομα θα φέρει βελτιώσεις και σωστά αποτελέσματα.

Θέλω να πιστεύω πως σε όσους πειραματίζονται με την τεχνητή γονιμοποίηση "δύσκολων" μεταλλάξεων πτηνών αλλά κυρίως σε όσους ασχολούνται με απίστευτους και σε πολλές περιπτώσεις ανεπίτρεπτους υβριδισμούς πως θα επικρατήσει η σύνεση, ο ηθικός φραγμός και η λογική ώστε να δείξουμε τον απαιτούμενο προς τη ζωή σεβασμό.

Είναι πλέον πεποίθησή μου πως σε πολύ σύντομο για την ταχύτητα της εξέλιξης διάστημα, πολλές από τις μεταλλάξεις κυρίως των καναρινιών που μεσουρανούν με την ομορφιά τους αυτό το διάστημα θα εξαφανιστούν από την εκτροφή, εξ αιτίας της αδυναμίας τους να αναπαραχθούν.

Σχετικό περιεχόμενο

Μέσα και τρόποι ωοσκόπησης Εσωτερική άποψη του αυγού Γιατί δεν εκκολάπτονται τα αυγά των καναρινιών

Ένα άρθρο που έχει ως στόχο να ενημερώσει τον απλό χομπίστα σχετικά με τα μυστικά για μια ολοκληρωμένη εκτροφή οικόσιτων ορτυκιών στο σπίτι.

Γενικές πληροφορίες


Τα ορτύκια στην αιχμαλωσία ζουν κατά μέσω όρο 3-7 χρόνια. Με την κατάλληλη φροντίδα όμως δεν είναι είναι καθόλου απίθανο να σας κρατούν συντροφιά και για περισσότερο ακόμη καιρό.

Ζυγίζουν γύρω στα 200 με 400 γραμμάρια ενώ το μέγεθός τους αγγίζει τα 20 εκατοστά.

Τα αυγά τους είναι διατροφικά ανώτερα από τα άλλα ενώ 4 αυγά ορτυκιού ισοδυναμούν με 1 μεγαλόσωμο αυγό κότας. Περιέχουν 4 φορές περισσότερο σίδηρο, 2,5 φορές περισσότερη βιταμίνη Α, σχεδόν 3 φορές περισσότερη Β12, 2 φορές περισσότερο χαλκό και κοβάλτιο, 4,5 φορές περισσότερο φώσφορο και 4,5 φορές περισσότερο κάλιο.

Το κρέας του ορτυκιού είναι αρκετά πλούσιο σε βιταμίνες, σίδηρο και φώσφορο κάτι το οποίο του δίνει μια υψηλή διατροφική αξία ανάμεσα στα τρόφιμα.

Οδηγός διαχείρισης και εκτροφής ορτυκιών στο σπίτι

Το ορτύκι αποτελεί την πιο προσιτή λύση για άτομα που επιθυμούν να λαμβάνουν καθημερινά φρέσκα βιολογικά αυγά, αλλά ο χώρος ή ο τόπος κατοικίας τους δεν τους επιτρέπει να διατηρούν μεγαλύτερα σε μέγεθος πτηνά όπως είναι οι όρνιθες.

Τα ορτύκια λόγω του μικρού τους μεγέθους, έχουν λιγότερες διατροφικές ανάγκες και μικρότερες απαιτήσεις στέγασης σε σχέση με άλλα παραγωγικά πτηνά. Αποτελούν επομένως μια απλή και οικονομική λύση για όσους αποζητούν μια προσιτή εκτροφή ακόμη και στο ίδιο τους το μπαλκόνι.

Είναι προτιμότερο να μην διατηρούνται μαζί με μεγαλύτερα είδη οικόσιτων πτηνών ενώ συμβιώνουν αρμονικά σε μεγάλες κλούβες με καναρίνια, εξωτικά και ιθαγενή πτηνά τρώγοντας τους σπόρους που πέφτουν στο έδαφος.

Τα ορτύκια ανήκουν στην οικογένεια των φασιανίδων και τα είδη τους ποικίλουν σε κάθε περιοχή του κόσμου. Στο συγκεκριμένο άρθρο, θα γίνει αναφορά στην εκτροφή του ιαπωνικού ορτυκιού (coturnix japonica) καθώς και και στις χρωματικές μεταλλάξεις του.

Πως να ξεχωρίσετε το φύλο του ορτυκιού

Τα ορτύκια είναι διμορφικά πτηνά και το φύλο τους ξεχωρίζει σχετικά εύκολα. Τα αρσενικά έχουν σκούρα καφέ προσωπίδα με καστανό στήθος ενώ τα θηλυκά, σε αντίθεση, έχουν μαύρα στίγματα στο στήθος τους και το κεφάλι τους δεν παρουσιάζει την μάσκα των αρσενικών.

Υπάρχουν όμως και οι λευκές μεταλλάξεις που δεν ξεχωρίζουν με το μάτι. Παρόλα αυτά, υπάρχουν μερικά απλά κόλπα που μπορούν να κάνουν το φύλο τους εύκολα διακριτό.

Τα αρσενικά πουλιά κράζουν δυνατά ενώ τα θηλυκά κάνουν ένα μονότονο και συγκροτημένο ήχο. Τοποθετείτε το πουλί μόνο του, σε σημείο που να μην έχει οπτική επαφή με τα υπόλοιπα. Σύντομα θα τα αναζητήσει και σύμφωνα με τον ήχο που θα κάνει θα αναγνωρίσετε το άτομό του.

Ακόμη, τα αρσενικά έχουν στην περιοχή της αμάρας τους ένα φουσκωμένο εξώγκομα γεμάτο με αφρό. Κάτι τέτοιο όμως μπορείτε να παρατηρήσετε μόνο την αναπαραγωγική περίοδο η οποία αρχίζει αρχές Μαρτίου.

Πως να διαλέξετε τα σωστά ορτύκια

Όταν θα έρθει η ώρα να αγοράσετε τα ορτύκια σας, θα πρέπει πρώτα απ' όλα να βεβαιωθείτε για την καλή κατάσταση της υγείας τους. Το φτέρωμα τους θα πρέπει να είναι περιποιημένο, χωρίς γυμνά σημεία και σπασμένα φτερά.

Πρέπει να απουσιάζουν τυχόν τραυματισμοί και τα πουλιά να είναι δραστήρια. Να αποφεύγετε νωχελικά ή αδιάθετα πουλιά με κλειστά μάτια μιας και τα περισσότερα από αυτά είναι σίγουρα φορείς ασθενειών.

Πολλοί πωλητές επιδιώκουν να μας πλασάρουν κακής ποιότητας ή ασθενικά πτηνά προκειμένου να απαλλαγούν από αυτά. Προσπαθήστε όσο το δυνατόν περισσότερο να αποφύγετε κάτι τέτοιο και να διαλέξετε μόνοι σας τα πουλιά χωρίς να λαμβάνετε υπόψη τις προτροπές του πωλητή.

Από που να τα αγοράσετε

Για την αγορά των ορτυκιών είναι προτιμότερο να τα αναζητήσετε σε πτηνοτροφικές μονάδες, φάρμες και καταστήματα με ζωοτροφές. Οι αγγελίες κρύβουν πολλούς κινδύνους για αυτό αν δεν είμαστε εντελώς σίγουροι καλό είναι να τις αποφεύγετε.

Οι τιμές τους στην αγορά κυμαίνονται από 3 έως και 10€ το πτηνό αναλόγως πάντα τι θέλετε να αγοράσετε.

Στέγαση των πτηνών

Αφού επιλέξετε τη χρωματική μετάλλαξη και τα σωστά πτηνά που πάντα επιθυμούσατε, ήρθε η ώρα να δείτε που και πως θα τα στεγάσετε.

Η κλούβα θα πρέπει να τοποθετεί σε σημείο που να μην είναι εκτεθειμένο στα ακραία καιρικά φαινόμενα που να μπορεί όμως να να έχει πρόσβαση ο ήλιος. Τα πουλιά πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να λιάζονται καθημερινά για να μπορεί ο οργανισμός τους να συνθέτει την απαραίτητη γι' αυτόν βιταμίνη D.

Προσοχή όμως το καλοκαίρι διότι οι υψηλές θερμοκρασίες σε συνδυασμό με τη συνεχή έκθεση της κλούβας στο ηλιακό φως, μπορεί να αποβούν μοιραία για τα πτηνά. Το ιδανικό θα ήταν η κλούβα να βρίσκεται μισή στον ήλιο και μισή στη σκιά για να μπορούν τα πτηνά να επιλέξουν από μόνα τους τη θέση που θέλουν.

Επομένως χρειάζεται σωστή μέριμνα και κατάλληλος σχεδιασμός του σημείου που θα επιλέξετε.

Διαστάσεις κλούβας

Όπως όλα τα πτηνά, έτσι και τα ορτύκια έχουν ανάγκη από ένα ευρύχωρο χώρο που θα τους επιτρέπει να κινούνται, να τεντώνουν και να απλώνουν τα φτερά τους αλλά και να μπορούν να απολαμβάνουν ένα σωρό ακόμη φυσικές διεργασίες.

Εσείς μπορείτε να τους δώσετε αυτή τη δυνατότητα, τηρώντας τις διαστάσεις που χρειάζονται και διακοσμώντας το χώρο με τα κατάλληλα υλικά.

Οι ιδανικές διαστάσεις χώρου φιλοξενίας των ορτυκιών είναι 100cm μήκος, 40cm ύψος και 45 με 50cm πλάτος. Μέσα σε αυτό το χώρο μπορείτε να προσθέσετε 1 αρσενικό μαζί με 3 έως 6 θηλυκά. Η πιο σωστή όμως αναλογία είναι 1 αρσενικό μαζί με 3 θηλυκά άτομα.

Φυσικά, τα επιπλέον θηλυκά δεν μπορούν να αποτελέσουν πρόβλημα για το μικρό μας σμήνος. Η μοναδική ένσταση εντοπίζεται στο ότι το αρσενικό δυσκολεύεται να διαχειριστεί μεγαλύτερο αριθμό θηλυκών από τον προτεινόμενο.

Να αποφεύγετε τη συνύπαρξη περισσότερων του ενός αρσενικού μιας και είναι ιδιαίτερα κτητικά πτηνά και μπορούν να προκαλέσουν σοβαρούς τραυματισμούς το ένα στο άλλο στην προσπάθειά τους να αποκτήσουν την κυρίαρχη θέση στο σμήνος.

Μερικά αρσενικά μάλιστα, έχουν τόσο αυξημένη τεστοστερόνη που επιτίθενται μανιωδώς μέχρι και στα θηλυκά. Τέτοιου είδους ορτύκια πρέπει να διατηρούνται απομονωμένα από τα υπόλοιπα είτε να σφάζονται. Επομένως ένα αρσενικό ορτύκι είναι ιδανικό για τα θηλυκά μας.

Είναι προτιμότερο να κατασκευάσετε εσείς οι ίδιοι την κλούβα για τα ορτύκια σας και να μην προτιμήσετε τις "ειδικά" σχεδιασμένες κλούβες του εμπορίου. Τέτοιου είδους κλούβες είναι υπερβολικά μικρές και συχνά τα ορτύκια πάσχουν από άγχος και διαταραχή λόγο του συνωστισμού και της έλλειψης χώρου. Επίσης μπορεί να παρατηρηθούν φαινόμενα κανιβαλισμού και σοβαρές αψιμαχίες μεταξύ των μελών.

Τα ορτύκια είναι αποκλειστικά εδαφόβια πτηνά, αυτό σημαίνει ότι δε χρειάζονται πατήθρες ή βέργες για να ξεκουράζονται και να χαλαρώνουν κατά τη διάρκεια της ημέρας ή της νύκτας.

Αντιθέτως, αρέσκονται από τη φύση τους στο να κρύβονται. Έτσι δεν νιώθουν συνεχώς εκτεθειμένα στους θηρευτές και διατηρείται η ηρεμία στο κοπάδι. Αυτό που εμείς έχουμε να κάνουμε είναι να τους προσφέρουμε κρυψώνες όπου θα μπορούν να καταφεύγουν όταν είναι ανήσυχα αλλά και όταν νιώθουν την ανάγκη να κρυφτούν κάπου για να ηρεμήσουν.

Οι κρυψώνες αυτές μπορεί να είναι μία απλή ξύλινη ή πέτρινη κατασκευή σε σχήμα τετράγωνο με μεγάλη μπροστινή είσοδο. Τα ορτύκια μας θα μας ευγνωμονούν για αυτή μας την προσθήκη στο χώρο τους.

Είναι πολύ σημαντικό στη βάση της κλούβας να υπάρχει άμμος και συγκεκριμένα θαλάσσης που χρησιμοποιείτε και στις οικοδομές και όχι σύρμα. Μπορείτε να κατασκευάσετε μια ειδική λαμαρίνα που θα διατηρεί την άμμο μέσα στον κλωβό και θα επιτρέπει στα ορτύκια την πρόσβαση σε ατελείωτα αμμόλουτρα.

Ακόμη, τα ορτύκια μας χρειάζονται την άμμο, για να γίνεται σωστή πέψη της τροφής αλλά και να καταναλώνουν το απαραίτητο ασβέστιο που τους χρειάζεται.

Περισσότερα για τα αμμόλουτρα των οικόσιτων πτηνών.

Αν θέλετε να προσθέσετε νέα μέλη στο ήδη υπάρχον σμήνος, ο ορατός διαχωρισμός για μερικές ημέρες κρίνεται απαραίτητος. Τα πουλιά έτσι συνηθίζονται μεταξύ τους και μειώνονται αρκετά οι πιθανότητες τα παλαιά μέλη να δείξουν επιθετική συμπεριφορά στα νέα.

Φωλιές και αξεσουάρ κλούβας

Τα περισσότερα θηλυκά ορτύκια δεν χρησιμοποιούν φωλιές και γεννούν τα αυγά τους πάνω στην άμμο, σε διαφορετικό σημείο κάθε φορά. Αυτό όμως δεν είναι απόλυτο. Μπορείτε να τους δώσετε τη δυνατότητα φωλιάσματος και την ευκαιρία να επιλέξουν από μόνα τους τι θέλουν.

Η φωλιά μπορεί να είναι μία απλή γλάστρα, κατάλληλη στο μέγεθος τους, μέσα στην οποία θα έχετε προσθέσει κομμάτια άχυρο η αποξηραμένα χόρτα. Είναι πολύ πιθανόν να δείτε τα ορτύκια σας να τη χρησιμοποιούν και ως μια απλή κρυψώνα και όχι μόνο σαν φωλιά. Εσείς όμως κάνατε αυτό που χρειάζεται και τώρα μένει στην κρίση τους να αποφασίσουν πως θα τη χρησιμοποιούν.

Επιπλέον, μπορείτε να τοποθετήσετε στην κλούβα τους γλαστράκια με αρωματικά φυτά, μικρές πέτρες και κορμούς ξύλων. Ένα τέτοιου είδους διαμορφωμένο τοπίο, τους δίνει την ψευδαίσθηση ότι βρίσκονται στο φυσικό τους περιβάλλον, πράγμα που τα βοηθάει να ζουν μια πιο ευημερούσα ζωή.

Φυσικά μέσα στο κλουβί θα πρέπει να τοποθετηθούν οι κατάλληλες σε μέγεθος ταΐστρες και ποτίστρες.

Διατροφή

Στα ορτύκια θα πρέπει να προσφέρετε μια πλούσια διατροφή με μεγάλη ποικιλία χορταρικών και σπόρων. Η βασική τροφή του θα πρέπει να αποτελείται από φύραμα ανάπτυξης ή ωοτοκίας (ανάλογα τι χρειαζόμαστε) μέσα στο οποίο μπορείτε να ανακατεύετε μια με δύο φορές την εβδομάδα ποικιλία αποξηραμένων βοτάνων όπως είναι η ρίγανη, το θυμάρι, η μέντα, ο βασιλικός κ. Α.

Σε ξεχωριστή τροφοθήκη θα πρέπει να τους παρέχετε σπαστό καλαμπόκι, σιτάρι και κριθάρι. Επίσης, ως έξτρα λιχουδιά μπορείτε να τους χορηγείτε σπόρους καναρινιών καθώς και σπόρους υγείας όπως κία, κινόα, γαϊδουράγκαθο, σουσάμι, ηλιόσπορο κλπ.

Μεγάλη αδυναμία όμως έχουν και στα έντομα για αυτό αν έχετε την δυνατότητα, μπορείτε να τους προσφέρετε mealworms, bufalloworms, προνύμφες εντόμων, σκαθάρια, μικρά αρθρόποδα όπως αράχνες, μυρμήγκια και τερμίτες.

Στο εμπόριο μπορείτε να βρείτε και ένα είδος εκτρεφόμενης κατσαρίδας όπως και μικρούς γρύλους/ακρίδες. Όλα τους είναι κατάλληλα για τα ορτύκια και αποτελούν μια βόμβα θρεπτικών στοιχείων και πρωτεϊνών, ακόμη και αν βρίσκονται σε αποξηραμένη μορφή.

Εξίσου σημαντική προσθήκη στο σιτηρέσιό τους είναι τα φύτρα σπόρων καθώς και διάφορα πράσινα λαχανικά όπως τα μαρούλια, τα σπανάκια, τα αντίδια, τα ραδίκια, το μπρόκολο, το αγγούρι, τα βλήτα, η γλυστρίδα, οι οξαλίδες, τα διάφορα αγριόχορτα, τα αγριοτρύφυλλα και το κοινό χορτάρι.

Εδώ να σημειωθεί πως πολλά πουλιά αποφεύγουν να τα δοκιμάσουν σε ολόκληρη μορφή λόγου του μεγέθους τους. Σε αυτή την περίπτωση μπορείτε να τα βάζετε στο μούλτι, είτε να τα ψιλοκόβετε και στην συνέχεια να τους τα προσφέρετε.

Μία ακόμη έξυπνη λύση για τους μικρούς μας φίλους είναι να φυτεύετε σε μπολάκια σπόρους κριθαριού ή σιταριού και αφού φτάσουν τους δέκα πόντους σε ύψος να τους προσφέρετε ως έχουν στα πουλιά μας. Είναι μια εξαίρετη λιχουδιά για εκείνα που θα τα κρατήσει για ώρες απασχολημένα.

Το νερό χρειάζεται καθημερινή αλλαγή και καλό πλύσιμο της ποτίστρας. Προληπτικά μπορείτε να χορηγείτε μέσα σε αυτό βιολογικό μηλόξυδο καθώς και εκχύλισμα μελιάς προς αποφυγή τυχών ασθενειών.

Η αναπαραγωγή των ορτυκιών

Η αναπαραγωγική περίοδος των ορτυκιών αρχίζει από τον Απρίλιο και συνεχίζεται μέχρι και τα τέλη Σεπτέμβρη. Πολλές φορές, ανάλογα με την θερμοκρασία που επικρατεί, τα πουλιά μπορεί να μπουν νωρίτερα σε αναπαραγωγική φάση είτε να προσπελάσουν την καθιερωμένη περίοδο.

Τα αρσενικά αρχίζουν να κράζουν δυνατότερα και πιο συχνά προκειμένου να υποδηλώσουν την αναπαραγωγική τους διάθεση, να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στο χώρο και να κρατήσουν τους υποτιθέμενους αντίζηλους μακριά.

Είναι τα μοναδικά πτηνά που διαθέτουν ένα ειδικό αδένα στο πάνω μέρος της αμάρας, ο οποίος παράγεται από τα ανδρογόνα του οργανισμού τους και παρουσιάζεται ως μια αφρώδη μορφή.
Οι βασικές του χρήσεις, σύμφωνα με μελέτες, είναι τρεις:

1. Ο αφρός λειτουργεί σε ανταγωνισμό μαζί με τα σπερματοζωάρια
2. Μειώνει τις πιθανότητες διεκδίκησης του θηλυκού από κάποιο άλλο αρσενικό
3. Αυξάνει τις πιθανότητες γονιμοποίησης ενός αυγού με σκληρό κέλυφος στην μήτρα του θηλυκού

Το αρσενικό πουλί, όταν έχει ανάγκη να ζευγαρώσει αρχίζει να κάνει έντονους, χαμηλόφωνους ήχους οι οποίοι ενημερώνουν τα θηλυκά για τις προθέσεις του. Το θηλυκό που θα έχει την ίδια διάθεση με το αρσενικό σας, θα ξαπλώσει την κοιλιά του στο έδαφος και θα σηκώσει ελαφρώς την ουρά του μαζί με το κεφάλι.

Το αρσενικό πραγματοποιεί την πράξη πολύ γρήγορα κρατώντας το θηλυκό με το ράμφος του από τα φτερά του σβέρκου και με ένα δυνατό σπρώξιμο, πραγματοποιεί την ενέργεια ανοίγοντας τα φτερά του διάπλατα και πέφτοντας προς στα πλάγια.

Εναλλακτικά, θα κυνηγάει το ακατάδεκτο θηλυκό στον κλωβό με σκοπό να ζευγαρώσει χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία.

Τα θηλυκά ορτύκια θα αρχίσουν να γεννάνε 4 με 6 αυγά εβδομαδιαίως ενώ συνολικά μπορούν να φτάσουν και τα 300 αυγά σε αριθμό ανά πτηνό. Σημαντικό είναι να ειπωθεί, πως κάθε χρόνο τα ορτύκια μας θα γεννάνε όλο και λιγότερα αυγά λόγω ωρίμανσης της ηλικίας τους.

Τα αυγά θα τα βρίσκετε διάσπαρτα στο χώρο είτε τοποθετημένα μέσα στις ειδικές φωλιές που θα τους έχετε δώσει.

Τα ορτύκια που προέρχονται από εκτροφές μακράς διάρκειας και γεννιούνται μέσω κλωσομηχανών έχουν χάσει τελείως το ένστικτο κλωσήματος και ανατροφής των νεοσσών. Αυτός είναι και ένας λόγος, που αρκετά θηλυκά από αυτά δεν γεννάνε καθόλου σε φωλιές και αφήνουν τα αυγά τους διάσπαρτα στο χώρο.

Αν θελήσετε, να εκκολάψετε τα δικά μας μικρά μια μέρα, θα χρειαστείτε απαραιτήτως εκκολαπτική μηχανή κατάλληλη για το μέγεθος των αυγών τους. Όσοι όμως κατέχετε μικρόσωμες φυλές ορνίθων, μπορείτε να αναθέσετε σε αυτές, τόσο την εκκόλαψη όσο και την ανατροφή των νεαρών ορτυκιών.

Η νάνα κλώσα θα ξυπνήσει τα μητρικά ένστικτα των θηλυκών ορτυκιών μας και θα τους παραδώσει σημαντικά μαθήματα για την μετέπειτα πορεία τους. Κάτι τέτοιο πολλαπλασιάζει κατακόρυφα τις πιθανότητες να έχετε μια μέρα τα δικά σας ορτύκια που θα κλωσούν, γεγονός το οποίο θεωρείται εξαιρετικά σπάνιο στις μέρες μας.

Πιθανοί κίνδυνοι και προβλήματα στην εκτροφή

Τα ορτύκια βαριούνται εύκολα, έτσι είναι απαραίτητο να υπάρχει στο κλουβί ο εξοπλισμός που αναφέραμε. Ένα ορτύκι που πάσχει από ανία καταφεύγει σε διάφορες μεθόδους προκειμένου να την καταπολεμίσει.

Για παράδειγμα, μπορεί να αρχίσει να ραμφίζει τα υπόλοιπα με αποτέλεσμα να τους χαλάει το πτέρωμα και να τα τραυματίζει, πολλές φορές σοβαρά. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε κανιβαλισμό, πτερόρροια λόγο άγχους και σε φοβικά πουλιά με ανησυχίες.

Σταδιακά παύει η ωοτοκία και πολλές φορές τα πουλιά τρώνε τα ίδια τους τα αυγά. Ο χώρος λοιπόν που τα είναι πολύ σημαντικός για την μετέπειτα συμπεριφορά τους.

Πέραν όμως αυτών, τα πτηνά ενδέχεται να αντιμετωπίσουν κι άλλες προκλήσεις αν δεν προνοήσουμε για την ασφάλειά τους. Αρπακτικά ζώα βρίσκουν τα ορτύκια μας ως εύκολη λεία και έτσι ίσως θελήσουν να μας επισκεφθούν.

Φυσικά τα ζώα αυτά διαφέρουν από περιοχή σε περιοχή. Για παράδειγμα, σε μια πυκνοκατοικημένη αστική περιοχή μπορεί να συναντήσετε ζώα όπως γεράκια, καρακάξες, κουκουβάγιες, μπούφους, αρουραίους, ποντίκια και γάτες. Το κάθε ένα έχει το δικό του τρόπο επίθεσης. Επομένως, χρειάζεται μεγάλη προσοχή και αυστηρά μέτρα πρόληψης και προφύλαξης.

Ζώα όπως σκύλοι, νυφίτσες, κουνάβια, αλεπούδες και όλα τα προαναφερθέντα συναντώνται ακόμη πιο συχνά στην περιφέρεια, εκτός των μεγάλων αστικών περιοχών. Η κλούβα θα πρέπει να μην επιτρέπει σε αυτά τα ζώα να προσεγγίσουν τα πτηνά μας.

Αν τα πόδια των ορτυκιών, έχουν πρόσβαση σε σύρμα και δεν πατούν πάνω σε σταθερό έδαφος με άμμο, τότε είναι πολύ πιθανό να δείτε ακρωτηριασμένα είτε νεκρά πτηνά.

Εκτός των θηρευτών μπορούν να παρουσιαστούν κι άλλα ζητήματα που μπορούν να δυσκολέψουν την εκτροφική μας προσπάθεια. Ένα από τα σοβαρότερα είναι η κόκκινη ψείρα, η οποία επιτίθεται κατά ομάδες και απορροφά μεγάλες ποσότητες αίματος από τα πτηνά μας.

Ακόμη, παράσιτα και ακάρεα είναι πολύ πιθανόν να εμφανιστούν στα ορτύκια μας. Το κάθε ένα χρίζει διαφορετικής αντιμετώπισης.

Προκειμένου να αποφύγετε κάποιο σοβαρό τραυματισμό μπορείτε να τοποθετήσετε προστατευτικό δίχτυ στην οροφή του κλουβιού ώστε σε πιθανή αναστάτωση και διαταραχή του σμήνους μας να μην επιτρέψει στα ορτύκια μας να τραυματίσουν το κεφάλι τους.

Μία ακόμη χρήσιμη πληροφορία είναι πως τα περισσότερα ορτύκια παρουσιάζουν έντονη φοβία για το κόκκινο χρώμα. Επομένως θα πρέπει να αποφύγετε κάποια τυχαία συνάντηση μιας και ενδεχομένος να προκαλέσετε, έστω και άθελά μας, μεγάλη αναστάτωση στην κλούβα.

Ράτσες των ορτυκιών

Jumbo quails

Τα ορτύκια jumbo είναι ελαφρώς μεγαλύτερα σε σχέση με τα κοινά, γεγονός που τα καθιστά εύκολα στην παραγωγή κρέατος. Πρόκειται για φιλικά πτηνά, με ήπιο χαρακτήρα και μεγάλη ευκολία στη διαχείρισή τους.

The Texas Α&Μ quails

Τα Texas quails είναι μια μεγαλόσωμη ράτσα, λευκού κυρίως χρώματος με μερικές μικρές καφέ στάμπες στην πλάτη και το κεφάλι. Παράγουν ικανοποιητική ποσότητα κρέατος για το μέγεθος τους ενώ ο αριθμός παραγωγής των αυγών τους θεωρείται μέτριος.

The English white quails

Εξίσου λευκά πουλιά αλλά μικρότερα σε μέγεθος από τα Texas και με μεγαλύτερα καφέ σημάδια στην πλάτη και στο κεφάλι. Η διαφορές ανάμεσα στα δύο είδη θεωρούνται δύσκολες μιας και γενετικά στοιχεία των English White βρίσκονται μέσα στο γενετικό ιστό των Texas.

The Mancurian golden quail

Γνωστά και με την ονομασία speckled quails τα ορτύκια Μαντζουρίας έχουν χρυσαφί χρώμα με ωραίο μοτίβο. Το μέγεθος τους είναι όμοιο με των jumbo για αυτό και η συμβίωση των δύο αυτών ειδών είναι επιτρεπτή.

The Italian golden quail

O διαχωρισμός ανάμεσα στα italian και τα mancurian ορτύκια καθίσταται αδύνατος για πολλούς. Παρόλα αυτά, μπορείτε να τα αναγνωρίσετε σχετικά εύκολα από την έλλειψη σημαδιών στο σώμα τους και την ευρύτερη επικράτηση του χρυσάφι χρώματος σε εκείνο.

Tibetan quails

Πρόκειται για μεγαλόσωμα ορτύκια, σκούρου σοκολατί χρώματος με αρκετές ραβδώσεις στο σώμα τους. Υπάρχουν και σε πιο ανοιχτού τύπου χρωματικές ποικιλίες όπως είναι τα cinammon και τα light.

Rosetta quails

Αυτή η ράτσα ορτυκιού δεν είναι τίποτε περισσότερο από από ένα ζευγάρωμα Tibetan ορτυκιού με ένα Tibetan. Το μόνο διαφορετικό εντοπίζεται στο χρώμα το οποίο είναι αρκετά πιο σκούρο από το κανονικό με υπέρυθρες αποχρώσεις.

Tuxedo quails

Τα ορτύκια αυτά είναι αποτέλεσμα υβριδισμού ενός Tibetan πτηνού με ένα Texas A&M. Τα χρώματα τους ποικίλουν σε μορφές ενώ το συνηθέστερο είναι να βρίσκονται κοντά στα πρότυπα του Θιβετιανού ορτυκιού.

Σε κάθε περίπτωση, το ορτύκι αποτελεί το ιδανικό είδος για ενασχόληση από άτομα όλων των ηλικιών. Το μικρό του μέγεθος, ο αξιολάτρευτος χαρακτήρας του και η ειρηνική συμπεριφορά του θα σας μαγνητίσουν αναμφίβολα το ενδιαφέρον.

Ξεκινήστε λοιπόν την δική σας εκτροφική προσπάθεια και είμαι σίγουρος πως το έντονο και ελκυστικό ταμπεραμέντο τους δεν θα σας αφήσει ασυγκίνητους.

Media gallery Ορτυκιών

Σχετικό περιεχόμενο

Κοινό ορτύκι - Common quail (Coturnix coturnix) Παραγωγή νεοσσών όρνιθας με τη φυσική μέθοδο

Το κόκκινο αβαντάβατ, γνωστό επίσης με τις ονομασίες red avadavat, strawberry finch, red munia, είναι ένα εξωτικό πτηνό με καταγωγή από τη νοτιοανατολική Ασία

Κόκκινο αβαντάβατ, η σπίζα φράουλα


Το κόκκινο αβαντάβατ είναι αρκετά γνωστό κατοικίδιο πτηνό στους λάτρεις των εξωτικών πτηνών, λόγω του πανέμορφου φτερώματος του αρσενικού. Το σώμα χρωματίζει ένα έντονο και ζωντανό κόκκινο το οποίο ταιριάζει εξαίσια με το απαλό καφέ των φτερών. Η ουρά του είναι και αυτή κυρίως κόκκινη και τελειώνει σε καφέ.

Τα φτερά στην κάτω πλευρά τους έχουν λευκές βουλές οι οποίες συνεχίζονται μέχρι τα πλευρά και ξαναρχίζουν στο πίσω μέρος της ουράς. Η κοιλιά είναι κατάμαυρη και αυτό το μαύρο συνεχίζει και χρωματίζει όλο το κάτω μέρος της ουράς.

Μαύρο βρίσκουμε σε μικρή ποσότητα και στην μάσκα του πουλιού που κάνει ωραία αντίθεση με το έντονο κόκκινο του ράμφους. Εξού και η αγγλική ονομασία του strawberry finch.

Πολύ ελκυστικό πτηνό και αρκετά μικρό, αφού είναι στο μέγεθος ενός σπουργιτιού. Το μόνο μειονέκτημα είναι ότι τα αρσενικά παίρνουν τους εντυπωσιακούς χρωματισμούς τους μόνο κατά την αναπαραγωγική περίοδο.

Υπάρχει μια μετάλλαξη του είδους, πολύ σπάνια μεν αλλά υπαρκτή και είναι αυτή του κόκκινου Αβαντάβατ με κίτρινο ράμφος.

Διάκριση φύλου

Το να ξεχωρίσουμε τα δύο φύλα είναι πολύ απλό. Το αρσενικό είναι κόκκινο ενώ στο θηλυκό αντιθέτως, κυριαρχεί το καφέ που είναι πιο έντονο στις φτερούγες και όσο κατεβαίνει προς την κοιλιά γίνετε μουσταρδί. Έχει και αυτό μαύρη μάσκα και ελάχιστες βουλές στα φτερά. Κόκκινο υπάρχει μόνο στο πάνω μέρος της ουράς και στο ράμφος.

Μόνο το αρσενικό κελαηδάει και μάλιστα πολύ μελωδικά και γλυκά.

Γεωγραφική κατανομή και βιότοποι

Συναντάται στην Ασία και πιο συγκεκριμένα στο Πακιστάν, Ιάβα, Ινδία, κομμάτια του Βιετνάμ, Ταϊλάνδη, Ινδονησία και Κίνα.

Το Αβαντάβατ ζει κυρίως σε πεδιάδες και σε μέρη με ψηλό γρασίδι ή καλλιέργειες κοντά σε νερό. Φωλιάζει σε θάμνους και χτίζει κυκλικές φωλιές από χοντρό χορτάρι.

Ζουν σε ζευγάρια και όχι σε ομάδες, παρόλα αυτά είναι κοινωνικό πτηνό και συμβιώνει με άλλα πουλιά σε μια μεγάλη κλούβα-aviary.

Διατροφή

Ως βασική τροφή του red avadavat, ένα μείγμα μικρών σπόρων είναι αρκετό. Μπορούμε να τους δίνουμε και τερμίτες, όταν αυτοί είναι διαθέσιμοι. Ακόμα γρασιδόσπορους, φρούτα και λαχανικά θα καταναλωθούν ευχάριστα απ’το πτηνό. Τρώνε επίσης κεχρί καναρινόσπορο καθώς και αυγοτροφή ή βραστό αυγό.

Δείχνουν να τους αρέσουν πολύ σπόροι που έχουν βλαστίσει οι οποίοι θα τους δώσουν πολλές βιταμίνες. Φυσικά σουπιοκόκαλο και άμμος με όστρακα πρέπει να βρίσκονται πάντα στο κλουβί όπως και φρέσκο νερό.

Αναπαραγωγή

Τα αρσενικά strawberry finch ωριμάζουν αναπαραγωγικά από τον 8ο μήνα της ζωής τους, ενώ τα θηλυκά από τον 12ο. Παρόλα αυτά, είναι καλύτερο να ξεκινούν την αναπαραγωγή σε ηλικία 1,5-2 χρονών, αλλιώς μπορεί να υπάρξουν προβλήματα απειρίας (πέταγμα αυγών ή νεοσσών έξω από την φωλιά).

Κατά την αναπαραγωγική περίοδο, η οποία είναι από Οκτώβρη μέχρι Φλεβάρη, ο αρσενικός κοκκινίζει έντονα και τραγουδάει συχνά. Κάνει επίδειξη στο θηλυκό με το τραγούδι του και αν αυτό επιθυμήσει να ζευγαρώσει κουνάει κατακόρυφα την ουρά του.

Ζευγαρώνουν σύντομα και μετά ψάχνουν για φωλιά. Η φωλιά θα πρέπει να είναι κλειστού τύπου και θα την κτίσουν με ίνες κοκοφοίνικα και λευκά πούπουλα που πρέπει εμείς να βάλουμε στο κλουβί. Η θηλυκιά θα γεννήσει γύρω στα 6 αυγά που θα κλωσήσει 13 μέρες.

Οι νεοσσοί είναι κυρίως γυμνοί με πολύ λίγο χνούδι να τους καλύπτει. Θα είναι εξαρτημένοι από τους γονείς τους για τρεις ακόμα εβδομάδες και μετά θα μπορούν να τρώνε από μόνοι τους.

Από πλευράς μας, για να τα αναπαράγουμε θα πρέπει να τους κάνουμε προετοιμασία διατροφικά με ποικιλία χορταρικών και συνεχείς πηγές ασβεστίου. Σπόροι όπως κία μπορούν να χορηγηθούν για ενέργεια.

Όταν οι νεοσσοί βγουν από τα αυγά τους, το μόνο που χρειαζόμαστε είναι την κυρία τροφή, αυγοτροφή, και ζωντανή τροφή, χωρίς το τελευταίο να είναι άμεσα απαραίτητο.

Κατά την όλη διάρκεια αυτής της περιόδου καλύτερα να κρατάμε τα πουλιά σε ζευγάρια καθώς υπερασπίζονται τις περιοχές τους με μεγάλη επιθετικότητα, όχι μόνο σε πουλιά του είδους τους, αλλά και σε συγγενικά πουλιά.

Φροντίδα

Για την σωστή διαβίωσή τους, τα κόκκινα αβαντάβατ χρειάζονται μεγάλες ζευγαρώστρες. Για άριστη διαβίωσή θα ήταν καλύτερα σε μεγάλες κλούβες (aviaries), ανάμικτα με άλλα φιλήσιχα πουλιά και πλήθος ασφαλών φυτών.

Σε περίπτωση που ένα aviary δεν είναι εφικτό, καλό θα ήταν να διακοσμούσαμε το κλουβί με ψεύτικα ή και αληθινά φυτά. Στα aviaries, δεν χρειάζονται φωλιές καθώς τα αρσενικά είναι πολύ ικανά στο να φτιάχνουν φωλιά και μπορούν να φτιάξουν δικιά τους σε κάποιο φυτό!

Έχουν πρόβλημα με τα νύχια τους καθώς μεγαλώνουν πολύ γρήγορα για αυτό θα πρέπει να τους τα κόβετε. Αν κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό, οι ξύλινες πατήθρες βοηθούν στην φυσική τριβή τους.

Οι πατήθρες πρέπει να τοποθετούνται οριζόντια στο κλουβί, από την μια πλευρά στην άλλη και με απόσταση για να ασκείται με το πέταγμα το πουλί. Δεν χρειάζεται παιχνίδια πάρα μόνο χώρο για να πετά. Μην κρατάτε πάνω από ένα ζευγάρι μαζί γιατί θα γίνουν πολλές μάχες για διεκδίκηση χώρου. Τον χειμώνα θα χρειαστούν έξτρα ζέστη γιατί δεν αντέχουν το κρύο.

Κατά τη διάρκεια της πτερόρροιας, χρειάζεται πολύ υγρασία και συνεχείς έκθεση στον ήλιο, αν θέλουμε να διατηρήσουμε το φανταχτερό του φτέρωμα. Είναι πολύ ωραίο να τα παρακολουθείς, εάν υπάρχει πολύς χώρος, την ώρα που πετούν. Παράγουν έναν μοναδικό ήχο για να επικοινωνούν μεταξύ τους.

Πρέπει να προσέξετε και να μην επιχειρήσετε να τα διατηρείτε μαζί με Green Strawberry finch ή Orange Breasted Waxbill γιατί μπορεί να ζευγαρώσουν δημιουργώντας υβρίδια.

Τους αρέσει να περνούν χρόνο στον πάτο της κλούβας, για αυτό φροντίστε να τον καθαρίζεται συχνά. Εκεί θα ευχαριστηθεί ιδιαίτερα ζωντανή τροφή, δημιουργώντας του μια αίσθηση ότι βρίσκετε στο φυσικό του περιβάλλον. Αν το φροντίζετε καλά, θα μπορέσει να ζήσει γύρω στα 7 με 10 χρόνια προσφέροντάς σας υπέροχες στιγμές! Αξίζει κάνεις να ασχοληθεί, και να το διαδώσει περισσότερο στην χώρα μας!

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Amandava amandava Ελληνική ονομασία: Κόκκινο αβαντάβατ, αβαντάβατ Αγγλική ονομασία: Red avadavat, red munia, strawberry finch Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Εστριλδίδες (Estrildidae) Γένος: Amandava Είδος: A. amandava

Το blue waxbill είναι ένα πανέμορφο αφρικανικό εξωτικό πτηνό λόγω της εντυπωσιακής αντίθεσης του γαλάζιου και του καφέ που κυριαρχεί στον χρωματισμό του πτερώματός του.

Blue waxbill


Το blue waxbill έχει μπλε πρόσωπο, στήθος και ουρά. Τα φτερά και το πάνω μέρος του σώματος είναι ανοιχτό καφέ. Το μέγεθός του κυμαίνεται μεταξύ των 12-13εκ.

Διάκριση φύλου

Το χρώμα του θηλυκού είναι πιο θαμπό από του αρσενικό και το μπλε περιορίζεται στην ουρά, το κεφάλι και το άνω μέρος του στήθους, με τα υπόλοιπα κάτω μέρη του να είναι καφέ.

Είναι ένα πουλί που ξεχωρίζει για το γαλάζιο χρώμα του και το ιδιόμορφο πέταγμά του που μοιάζει με αυτό τις πεταλούδας, λόγω της ικανότητάς του να πετά ακίνητο. Σε αντίθεση με τα περισσότερα εξωτικά - παραδείσια πουλιά, το blue waxbill έχει μελωδική και απαλή φωνή, δεν χαρακτηρίζεται όμως ως ωδικό πτηνό. Να σημειωθεί ότι και τα θηλυκά κελαηδούν εξίσου καλά και αυτό είναι άλλο ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό στοιχείο του είδους.

Εκτρέφεται ευρέως στην Αμερική και στην Ευρώπη, παρ' όλα αυτά στην χώρα μας είναι πολύ σπάνιο. Θεωρείτε ακατάλληλο για αρχάριους καθώς είναι δύσκολο στην αναπαραγωγή, ευαίσθητο στην απότομη αλλαγή θερμοκρασίας και γενικά έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις.

Έχει αρκετά υψηλή νοημοσύνη και συγκεκριμένα είναι εξυπνότερο από ένα σπουργίτι. Αξίζει να σημειωθεί, ότι το Cordon Blue είναι πολύ πονηρό και περίεργο και έτσι όταν ακούει τον ήχο συναγερμού ενός άλλου πουλιού, είναι το πρώτο που φτάνει για να δει τι συμβαίνει!

Οι κάτοικοι της Αφρικής τα φωνάζουν Blousysie και απολαμβάνουν την μελωδική τους φωνή.

Γεωγραφική κατανομή και βιότοποι

Το blue waxbill στην άγρια φύση ζει σε ζευγάρια ή μικρές ομάδες. Απαντάται σε σαβάνες, δασικές περιοχές και χορτολιβαδικές εκτάσεις. Συνήθως φωλιάζουν κοντά σε παροχές με νερό. Πολλές φορές αναμιγνύονται με άλλα πουλιά, τα λεγόμενα "grass eaters".

Φωλιάζουν μέσα σε θάμνους ή κουφάλες δέντρων. Τρέφονται με μικρούς σπόρους και έντομα που κυνηγάνε.

Οι αποικίες τους είναι σε διαφορετικά σημεία ανά είδος και δεν κατοικούν μαζί άλλα είδη του γένους. Δηλαδή, δεν έχει παρατηρηθεί ομάδα πουλιών που να έχει Blue-cupped και Red-cheeked στο ίδιο σμήνος και ου το κάθε εξής.

Διατροφή

Στη φύση τα blue waxbills τρέφονται κυρίως με μικρούς σπόρους και έντομα. Άλλες αγαπημένες τους τροφές είναι τα αυγά μυρμηγκιών, οι τερμίτες, τα σκουλήκια και διάφορα μυγάκια. Στην αιχμαλωσία τα καλύπτει ένα καλό μείγμα μικρών σπόρων μαζί με ένα μείγμα για εντομοφάγα σε μικρότερη ποσότητα.

Απολαμβάνουν τη ζωντανή τροφή (mealworms) η οποία είναι απαραίτητη για την επιτυχία στην αναπαραγωγή και στην ανατροφή των νεοσσών. Για να τα προσελκύσετε να φάνε τη ζωντανή τροφή θα πρέπει αυτή να είναι αρκετά κινητική.

Δεν δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην αυγοτροφή ούτε στο βραστό αυγό και αν φάνε θα φάνε ελάχιστο. Για να τα παροτρύνεται να φάνε αυγοτροφή, βάλτε λίγη ζωντανή τροφή επάνω, με προσοχή όμως διότι αυτός ο συνδυασμός τροφών τις κάνει να αλλοιώνονται γρήγορα γι' αυτό και πρέπει να τις αλλάζετε σε 2 με 5 ώρες, ανάλογα με την θερμοκρασία.

Έχουν μεγάλη ανάγκη από μέταλλα και ιχνοστοιχεία για αυτό θα πρέπει να τους τα παρέχετε με κάποιο συμπλήρωμα διατροφής. Άμμος με όστρακα ή grit είναι απαραίτητα μαζί με το σουπιοκόκαλο.

Δεν δείχνουν μεγάλη προτίμηση σε φρούτα και λαχανικά, εκτός από τις άγριες πρασινάδες. Για αυτό η χορήγηση βιταμινών μέσω συμπληρωμάτων πρέπει να γίνεται τακτικά. Προσοχή, το νερό θα πρέπει να είναι φρέσκο κάθε μέρα καθώς αρρωσταίνουν πολύ εύκολα απ' το βρώμικο νερό.

Αναπαραγωγή

Στην Αφρική τα blue waxbills αναπαράγονται με το τέλος των βροχών. Αναπαράγονται με περισσότερη επιτυχία στην φύση τους πάρα στην αιχμαλωσία και γεννούν περισσότερα μικρά.

Στην αιχμαλωσία μπορείτε να τα ζευγαρώσετε οποία εποχή θέλετε αρκεί να μην κάνει πολύ κρύο και η τροφή να υπάρχει άφθονη και σε ποικιλία. Η άνοιξη ή το φθινόπωρο είναι οι καλύτερες εποχές για την χώρα μας και κατά την διάρκεια αυτής της διαδικασίας πρέπει η μέρα να διαρκεί 14 ώρες τουλάχιστον.

Σε περίπτωση που θελήσετε να χαλάσετε ένα ζευγάρι και να σχηματίσετε ένα νέο, πρέπει να ξέρετε ότι αυτό έχει μια διαδικασία. Πρέπει να βγάλετε το προηγούμενο μέλος του ζευγαριού από το οπτικό και ακουστικό πεδίο του νέου. Αν ένα πτηνό βλέπει ή ακούει τον παλιό του σύντροφο δεν θα ζευγαρώσει με νέο.

Επίσης με αυτήν την διαδικασία θα χρειαστούν και 3 μήνες για να δείξουν ενδιαφέρον προς ένα άλλο πτηνό, τα χωρισμένα πουλιά.

Η διαδικασία προσέλκυσης του αρσενικού προς το θηλυκό είναι ιδιαίτερη και πολύ ωραία για να την παρακολουθείς. Το αρσενικό παίρνει ένα κλαδάκι και σε συνδυασμό με τον χορό του κελαηδάει στο θηλυκό. Ο χορός αποτελείτε από πηδηματάκια με το κεφάλι πάνω.

Το θηλυκό τον εξετάζει και αν επιθυμήσει να ζευγαρώσει κουνάει την ουρά του και σκύβει. Πολλές φορές, αντιγράφει τον χορό του.

Αφού ζευγαρώσουν, προχωρούν στο κτίσιμο της φωλιά και με τα δύο μέλη να συμμετέχουν. Τα αυγά θα γεννηθούν μια βδομάδα αργότερα.

Εδώ να πούμε ότι για να πετύχετε αναπαραγωγή, η κλούβα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν μεγαλύτερη. Προτιμούν φωλιές κλειστού τύπου οι οποίες πρέπει να τοποθετηθούν ψηλά. Κτίζονται με ίνες κοκκοφοίνικα και πούπουλα.

Για πετυχημένη αναπαραγωγή, κρατήστε το κλουβί σε σταθερό σημείο με θερμοκρασία από 20°C και πάνω και φροντίστε αυτή να μην μεταβάλλεται. Τα πουλιά αρρωσταίνουν εύκολα και η φωλιά κινδυνεύει να εγκαταλειφθεί. Καλύτερα να μην ελέγχετε την φωλιά και να μην κάνετε ωοσκόπηση αφού αυτά τα πουλιά τρομάζουν πολύ εύκολα και μπορεί και με αυτόν τον τρόπο να παρατήσουν την φωλιά.

Θα γεννήσουν 4-6 αυγά και θα αρχίσει η επώασή τους απ' το 3ο και μετά. Η επώαση θα διαρκέσει 11 μέρες. Τα μικρά όταν βγουν από την φωλιά(σε 18-20 μέρες), έχουν ένα σκούρο χρώμα καφέ με πολύ λίγο γαλάζιο. Απογαλακτίζονται σε 34 μέρες και ξεκινούν την πτερορροία σε 3-4 μήνες. Τα ενήλικα χρώματα τα αποκτούν σε ηλικία 6 μηνών.

Φροντίδα

Το blue waxbill είναι ένα πτηνό που έχει πολύ ενέργεια οπότε χρειάζεται μακρόστενη κλούβα πτήσης, το λιγότερο 70-80 εκ. σε φάρδος για ένα ζευγάρι. Παρά το μέγεθος του, το κλουβί πρέπει αυστηρώς να είναι μεγάλο και αυτό θα βοηθήσει και στην αναπαραγωγή.

Είναι κοινωνικά πουλιά και πρέπει να κρατούνται σε ζευγάρια ή ομάδες. Δεν έχουν ανάγκη από παιχνίδια, αντιθέτως το κλουβί πρέπει να έχει πολύ χώρο ώστε να δώσει στα πουλιά την ικανότητα να πετούν, χωρίς να συναντούν εμπόδια.

Το κλουβί πρέπει να βρίσκεται σε έναν φωτεινό χώρο και όχι σε χώρους που η ατμόσφαιρα μπορεί να μην είναι καθαρή (κουζίνα). Το βράδυ πρέπει να το σκεπάζουμε με ένα πανί ή τραπεζομάντιλο το ή ακόμα καλύτερα να το πηγαίνουμε σε έναν ήσυχο χώρο.

Μην τα ενοχλείτε όταν κοιμούνται γιατί ξαφνιάζονται πολύ εύκολα. Ιδανική θερμοκρασία για αυτά είναι 23-27°C αλλά αντέχουν και τους 30°C. Κάτω από 15°C είναι ακατάλληλη θερμοκρασία και μπορεί να αποβεί θανατηφόρα.

Προτιμούν ξηρά κλήματα χωρίς υγρασία όμως τους αρέσει πολύ το μπάνιο, όπως όλα άλλωστε, τα πουλιά της κατηγορίας του. Στη φύση κάνουν συχνά μπάνιο για να καταπολεμήσουν τη ζέστη, παρόλα αυτά είναι ανθεκτικά σε αυτήν.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Uraeginthus angolensis Ελληνική ονομασία: - Αγγλική ονομασία: blue waxbill, southern blue waxbill, blue-breasted waxbill, southern cordon-bleu, blue-cheeked cordon-bleu, blue-breasted cordon-bleu, Angola cordon-bleu Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Εστριλδίδες (Estrildidae) Γένος: Uraeginthus Είδος: U. angolensis

Υποείδη

Uraeginthus angolensis angolensis Uraeginthus angolensis cyanopleurus Uraeginthus angolensis niassensis

Media gallery Uraeginthus

Το chestnut-breasted mannikin είναι ένα από τα πιο γνωστά είδη εξωτικών πτηνών της οικογένειας των εστριλδίδων με καταγωγή από την Ωκεανία.

Chestnut-breasted mannikin ή bully bird


Το chestnut-breasted mannikin είναι ένα μικρόσωμο κοινωνικό πτηνό με φιλήσυχη συμπεριφορά. Στην Αυστραλία είναι γνωστό και με την ονομασία bully finch ή barley bird.

Περιγραφή

Τα χρώματα τους δημιουργούν μια αρμονική αντίθεση με καλαίσθητο αποτέλεσμα. Έχουν μαύρη προσωπίδα και ασημόγκριζο ράμφος. Το κεφάλι και το σβέρκο έχουν μια γριζωπή απόχρωση ενώ οι φτερούγες και η πλάτη παρουσιάζουν σκούρο καφέ χρώμα.

Το στήθος είναι καφετί και η κοιλιά ολόλευκη. Ανάμεσα στις δύο αυτές περιοχές παρατηρείται μία μαύρη διαχωριστική γραμμή που τονίζει την αντίθεση των χρωμάτων του στήθους και της κοιλιάς.

Κάτω από τις φτερούγες υπάρχουν μικρές ασπρόμαυρες ρίγες οι οποίες φτάνουν μέχρι και την περιοχή της αμάρας. Από εκεί και μέχρι το τέλος της ουράς, κυριαρχεί το μαύρο χρώμα.

Τα φτερά που καλύπτουν τον ουροπήγιο αδένα, όπως και η πάνω όψη της ουράς έχουν μια ανοιχτόχρωμη καφέ απόχρωση.

Τα πόδια και τα νύχια είναι είτε μαύρα είτε ελαφρώς μπεζ.

Διάκριση φύλου

Τα δύο φύλα είναι παρόμοια στην όψη και η διάκριση του γένους δεν γίνεται αντιληπτή από την εξωτερική τους εμφάνιση. Παρόλα αυτά, μπορούμε να ξεχωρίσουμε το αρσενικό από το θηλυκό άτομο ακούγοντας το τραγούδι και παρατηρώντας τον χώρο του πρώτου.

Σε κάθε περίπτωση η μέθοδος του τεστ DNA είναι η ασφαλέστερη.

Γεωγραφική κατανομή και βιότοποι

Σε άγρια κατάσταση, τα chestnut-breasted mannikins απαντώνται στην μακρινη ήπειρο της Ωκεανίας, τη Νέα Καληδονία, την Ινδονησία και την Παπούα Νέα Γουινέα.

Αγαπημένη τους ασχολία είναι να τρέφονται με τους τοπικούς άγριους σπόρους των γρασιδιών της περιοχής. Λόγω αυτού τα παρατηρούμε συχνά σε χορτολιβαδικές εκτάσεις, αγρούς, έλη και υγροβιότοπους με μαγκρόβια δένδρα.

Λόγω της λιτής τους διατροφής πρέπει να διαμένουν πάντοτε κοντά σε κάποια πηγή νερού. Είναι κοινωνικά πουλιά για αυτό συχνά θα τα παρατηρήσουμε με ομογενή σμήνη είτε να κρατάνε συντροφιά σε κάποιο άλλος είδος grassfinch.

Διατροφή

Η διατροφή τους στην αιχμαλωσία θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο πλούσια ώστε να μπορούν τα πτηνά να χτίσουν ένα γερό ανοσοποιητικό. Χρειαζόμαστε ένα πλούσια μείγμα για εξωτικά πτηνά με προσθήκη τσαμπιών millet ως έξτρα λιχουδιά.

Αγαπούν τους γρασιδόσπορους για αυτό φυτά όπως η σεταρία και η κοινή πόα είναι καλοδεχούμενα. Χρειάζονται πάντοτε μια πηγή ασβεστίου για αυτό θα πρέπει να τους προσφέρουμε σουπιοκόκκαλο, τριμμένα όστρακα (grit) καθώς και τσόφλια αυγών.

Έξτρα σπόροι και σπόροι υγείας είναι αποδεκτοί.

Την περίοδο της συντήρησης δεν είναι απαραίτητο να τους προσφέρουμε ζωντανή τροφή αλλά την περίοδο της αναπαραγωγής μπορεί να φανεί ένας καλός σύμμαχος για την βέλτιστη ανάπτυξη των νεοσσών. Τα mealworms είναι ιδανικά όμως μπορούμε να προσφέρουμε και μικρούς γρύλους καθώς και ένα είδος κατσαρίδας που βρίσκουμε στο εμπόριο.

Το βραστό αυγό και η αυγοτροφή μπορούν να προσφέρονται μια φορά την εβδομάδα.

Αναπαραγωγή

Στη φύση τα chestnut-breasted mannikins κατασκευάζουν τη φωλιά τους ανάμεσα σε καλαμιές και ψηλό γρασίδι. Πλέκουν τη φωλιά τους με ίνες ξύλων, ξερά χόρτα, αποξηραμένο γρασίδι, τρίχες, φτερά και μικρά κλαδιά.

Στην αιχμαλωσία μπορούμε να τους δώσουμε την ευκαιρία να κατασκευάσουν τη δικιά τους φωλιά χρησιμοποιώντας τόσο τα προαναφερθέν υλικά όσο και κάποιο βοηθητικό στήριγμα. Ειδάλλως, μια τεχνίτη ξύλινη φωλιά με μεγάλο άνοιγμα στην επάνω πλευρά της πρόσοψης είναι ιδανική.

Το αρσενικό για να προσελκύσει το θηλυκό πραγματοποιεί ένα μικρό χορευτικό συνοδευόμενο από το ερωτικό του κάλεσμα. Αφού το θηλυκό τον αποδεχθεί ως μέλλοντα πατέρα τον απογόνων της, αρχίζουν το χτίσιμο της φωλιάς με το αρσενικό να βοηθάει περισσότερο.

Μέσα σε αυτή, το θηλυκό εναποθέτει 5-8 λευκά αυγά τα οποία επωάζει για περίπου 13 μέρες. Στην επώαση των αυγών βοηθούν και οι δύο γονείς αλλά το βράδυ περισσότερο η μητέρα.

Τα μικρά αφήνουν τη φωλιά την 21η μέρα της ζωής τους και τριγυρίζουν στο χώρο με τους γονείς τους. Σε λίγες μέρες ακόμη επιστρέφουν στην φωλιά κάθε βράδυ μέχρι την πλήρη ανεξαρτητοποίηση από τους γονείς τους.

Φροντίδα

Το ιδανικότερο για την σωστή διαβίωση τους θα ήταν η διαμονή σε μεγάλες κλούβες (aviaries) μέσα στις οποίες θα υπήρχε μια ευρεία ποικιλία ασφαλών φυτών και βοτάνων που θα τους δημιουργούσαν την ψευδαίσθηση ότι ζουν στο φυσικό τους περιβάλλον.

Αν κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό ή παραμονή σε μια ζευγαρώστρα των 60cm είναι ικανοποιητική για ένα ζεύγος. Σαφώς και εδώ ισχύει το ρητό για τα κλουβιά που λέει, "όσο μεγαλύτερο, τόσο το καλύτερο".

Όπως ήδη αναφέραμε, είναι κοινωνικά και φιλήσυχα πουλιά για αυτό και η συμβίωση τους με άλλους εξωτικούς σπίνους όπως τα Star finch και τα Cherry finch είναι εφικτή.

Αγαπούν το μπάνιο για αυτό η προσθήκη μπανιέρας καθημερινά, μακριά από ρεύματα αέρα είναι επιτρεπτή.

Το χειμώνα είναι προτιμότερο να τα τοποθετούμε σε εσωτερικό χώρο για την αποφυγή τυχών ασθενειών και απωλειών. Η παραμονή τους σε εξωτερικό χώρο με την βοήθεια κάποιας προστατευτικής κατασκευής από το κρύο είναι επιτρεπτή.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Lonchura castaneothorax Ελληνική ονομασία: - Αγγλική ονομασία: Chestnut-breasted mannikin, chestnut-breasted munia, bully bird Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Εστριλδίδες (Estrildidae) Γένος: Λόνχούρα (Lonchura) Είδος: L. castaneothorax

L. c. assimilis

L. c. boschmai

L. c. castaneothorax

L. c. ramsayi

L. c. sharpii

L. c. uropygialis

Media gallery Πτηνών Λόνχουρα

Σχετικό περιεχόμενο

Κοινωνικός σπίνος - Society finch (Lonchura striata domestica) Πιγκουινάκια - Java sparrow (Lonchura oryzivora)

Ο θαμνοψάλτης είναι ένας μικρό σε μέγεθος πτηνό που απαντάται στην εύκρατη Ευρώπη και την Ασία. Η αγγλική του ονομασία είναι dunnock.

Θαμνοψάλτης - Dunnock


Ο θαμνοψάλτης είναι ένα κατά βάση ευρωπαϊκό πτηνό στο μέγεθος του κοκκινολαίμη, με μήκος 13,5-14 εκ. Έχει ραβδωτή πλάτη που του δίνει την εικόνα μικρού σπουργιτιού.

Το χρώμα που κυριαρχεί στο πτέρωμά του είναι το καφέ. Γενικά, ο χρωματισμός του πτερώματός του θυμίζει στρατιωτική ένδυση παραλλαγής, μια εμφάνιση που εξελίχθηκε σε αυτή τη μορφή για να του επιτρέπει να αποφεύγει τους θηρευτές του.

Τα ενήλικα πτηνά έχουν γκρίζο κεφάλι που φέρει λεπτό και μυτερό ράμφος.

Διάκριση φύλου

Αρσενικό και θηλυκό έχουν παρόμοιο χρώμα και δεν παρουσιάζουν φυλετικό διμορφισμό.

Γεωγραφική κατανομή και βιότοποι

Ο θαμνοψάλτης είναι ιθαγενές πτηνό σε περιοχές της Ευρασίας και ζουν σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης αλλά και στον Λίβανο, το βόρειο Ιράν και τον Καύκασο.

Οι θαμνοψάλτες εισήχθησαν στη Νέα Ζηλανδία κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα και σήμερα έχουν εποικίσει όλη τη χώρα και ορισμένα παράκτια νησιά.

Τον συναντάμε συνήθως σε δασικές εκτάσεις και πεδινές περιοχές με θάμνους, κήπους και φράκτες. Αναζητά την τροφή του συνήθως στο έδαφος.

Αναπαραγωγή

Ο θαμνοψάλτης εφαρμόζει ιδιαίτερες διαδικασίες αναπαραγωγής. Τα θηλυκά γίνονται συχνά πολυανδρικά, ζευγαρώνοντας με δύο ή περισσότερα αρσενικά ταυτόχρονα, κάτι που είναι αρκετά σπάνιο στα πτηνών. Αυτό το πολλαπλό σύστημα ζευγαρώματος οδηγεί στην ανάπτυξη ανταγωνισμού σπερματοζωαρίων μεταξύ των αρσενικών.

Εξετάσεις DNA έχουν δείξει ότι οι νεοσσοί της ίδιας φωλιάς έχουν συχνά διαφορετικούς πατέρες, ανάλογα με την επιτυχία των αρσενικών στη διεκδίκηση του θηλυκού.

Τα αρσενικά, προκειμένου να εξασφαλίσουν την πατρότητα των μελλοντικών νεοσσών, ραμφίζουν την αμάρα των θηλυκών για να προκαλέσουν την έξοδο και αποβολή του σπέρματος των αντίπαλων αρσενικών.

Οι θαμνοψάλτες χρειάζονται μόνο ένα δέκατο του δευτερολέπτου για κάθε επίβαση και μπορούν να ζευγαρώσουν περισσότερες από 100 φορές τη μέρα.

Τα αρσενικά παρέχουν γονική φροντίδα γονέων ανάλογα με την επιτυχία των ζευγαρωμάτων τους. Έτσι, δεν είναι σπάνια η συνύπαρξη δύο αρσενικών με ένα θηλυκό που φροντίζουν τους νεοσσούς της ίδιας φωλιάς.

Άλλες πρακτικές ζευγαρώματος μπορούν επίσης να εφαρμοστούν μεταξύ των θαμνοψαλτών, ανάλογα με την αναλογία των αρσενικών προς τα θηλυκά. Έτσι, όταν η αναλογία του πληθυσμού σε μία περιοχή είναι ένα αρσενικό προς ένα θηλυκό, τότε προτιμάται η μονογαμία.

Σε περιπτώσεις που τα θηλυκά υπερτερούν πληθυσμιακά των αρσενικών, τότε ένα αρσενικό μονοπωλεί αρκετά θηλυκά. Ωστόσο, η πολυανδρία είναι το πιο συνηθισμένο σύστημα ζευγαρώματος των θαμνοψαλτών στη φύση.

Οι θαμνοψάλτες χτίζουν τη φωλιά σε κάποιο θάμνο ή κωνοφόρο δέντρο. Την κατασκευάζουν κυρίως με κλαδιά και βρύα εξωτερικά και την επενδύουν με μαλακά υλικά όπως μαλλί ή φτερά.

Γεννούν τρία έως πέντε μπλε αυγά χωρίς στίγματα.

Οι νεοσσοί, ανάλογα με τον πληθυσμό, μπορεί να ανατραφούν από ένα θηλυκό, πολλά θηλυκά με περιστασιακή βοήθεια ενός αρσενικού, πολλών θηλυκών με συνεχή βοήθεια από ένα αρσενικό ή από πολλά θηλυκά και πολλά αρσενικά.

Στα ζευγάρια, τα αρσενικά και τα θηλυκά αφιερώνουν τον ίδιο χρόνο στη φροντίδα των νεοσσών τους. Ωστόσο, σε ένα τρίο, το θηλυκό και το κυρίαρχο αρσενικό παρέχουν περισσότερη φροντίδα στους νεοσσούς από ό, τι το δεύτερο αρσενικό.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Prunella modularis Ελληνική ονομασία: Θαμνοψάλτης Αγγλική ονομασία: Dunnock, hedge accentor, hedge sparrow, hedge warbler. Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Προυνελίδες (Prunellidae) Γένος: Προυνέλα (Prunella) Είδος: P. modularis

Υποείδη

P. modularis euxina - Βορειοδυτική και βόρεια Τουρκία P. modularis fuscata - Νότια Κριμαία (βόρεια ακτή της Μαύρης θάλασσας) P. modularis hebridium - Ιρλανδία και Εβρίδες (δυτικά της Σκωτίας) P. modularis mabbotti - Ιβηρική χερσόνησος, νότια κεντρική Γαλλία και Ιταλία P. modularis meinertzhageni - Βαλκάνια. P. modularis modularis - Βόρεια και κεντρική Ευρώπη P. modularis obscura - Βορειοανατολική Τουρκία, Καύκασος και βόρειο Ιράν P. modularis occidentalis - Σκωτία (εκτός από τις Εβρίδες), Αγγλία και δυτική Γαλλία

Media gallery Προυνελλών

Λίστα διαμετρημάτων δακτυλιδιών κλειστού τύπου για πτηνά. Η ταξινόμηση γίνεται με βάση την κατηγοριοποίηση των πτηνών από την Παγκόσμια Ορνιθολογική Συνομοσπονδία COM.

Κατηγορίες Πτηνών

Κατηγορία Α - Καναρίνια Harz (Roller) Κατηγορία B - Καναρίνια Waterslager Κατηγορία C - Καναρίνια Timbrado Κατηγορία D - Καναρίνια Χρώματος Κατηγορία E - Καναρίνια Τύπου Κατηγορία F - Εξωτικά Πτηνά Κατηγορία G - Ευρωπαϊκά Πτηνά Κατηγορία H - Υβρίδια Κατηγορίες I1 + I2 - Budgerigars Κατηγορία J - Agapornis Παπαγάλοι Κατηγορίες O + P - Περιστέρια, Εξωτικά Ορτύκια

Διάμετροι Δαχτυλιδιών

Καναρίνια

Κατηγορία	Είδος	Διάμετρος
Κατηγορία A	Χάρτζ - Harz (Roller)	2,9 mm

Κατηγορία	Είδος	Διάμετρος
Κατηγορία B	Μαλινουά - Malinois (Waterslager)	2,9 mm

Κατηγορία	Είδος	Διάμετρος
Κατηγορία C	Τιμπράντος - Timbrados	2,9 mm

Κατηγορία	Είδος	Διάμετρος
Κατηγορία D	Όλα τα είδη καναρινιών χρώματος	2,9 mm

Κατηγορία	Είδος	Διάμετρος
Κατηγορία E	Καναρίνια τύπου και θέσης
	Ράτζα Ισπανίας (Razza Espanol)	2,5 mm
	Χόσο Καμπούρικο Ιαπωνίας (Japan Hoso)	2,5 mm
	Φάϊφ Φάνσι (Fife Fansy)	2,7 mm
	Φιορίνο με ή χωρίς λοφίο (Fiorino huppe/non)	2,7 mm
	Γερμανικό Σκουφάτο (Huppe Allemnd)	2,9 mm
	Γκίμπερ σγουρό Ιταλίας. (Gibber Italicus)	2,9 mm
	Γκιμπόσο Ισπανίας (Giboso Espanόl)	2,9 mm
	Γκλόστερ με λοφίο/χωρίς (Gloster Corona/Consort)	2,9 mm
	Καμπούρικο Βελγίου (Bossύ Belga)	2,9 mm
	Λιζάρτ (Lizard)	2,9 mm
	Μελάντο Τενερίφης (Melado Tinerfeno)	2,9 mm
	Καμπούρικο μονάχου (Mϋnchener)	2,9 mm
	Μπερνουά (Bernois):	2,9 mm
	Μπόρντερ (Border)	2,9 mm
	Σγουρό της Ελβετίας (Frise Suisse)	2,9 mm
	Σγουρό Πάδοβας σκούφο/χωρίς (Padovan huppe/non)	2,9 mm
	Σγουρό του Βορρά (Frise du Nord)	2,9 mm
	Σγουρό του Νότου (Frise du Sud)	2,9 mm
	Καμπούρικο Σκωτίας (Scotch Fansy)	2,9 mm
	Γιγαντιαίο Σγουρό Ιταλίας (Arricciato Gigante Italiano)	3,2 mm
	Γιόρκσάϊρ (Yorkshire)	3,2 mm
	Κρέστ με σκούφο/χωρίς (Crested/Crestbred)	3,2 mm
	Λανκασάϊρ σκούφο/χωρίς (Lancashire plainhead/coppy)	3,2 mm
	Νόριτς (Norwich)	3,2 mm
	Σγουρό του Παρισιού (Frise Parisien)	3,2 mm

Ευρωπαϊκής Πανίδας - Κατηγορία G1 (άγριος φαινότυπος) και G2 (μεταλλαγμένα)

Διάμετρος 2,5 mm
Αρκτικόσπιζα (Acanthis hoernemanni): 2,5 mm
Δασοτσίχλονο (Emberiza rustico): 2,5 mm
Δεντροσπουργίτης (Passer montanus): 2,5 mm
Θαμνοψάλτης (Prunella mod): 2,5 mm
Καλαμοτσίχλονο (Emberiza schoeniclus): 2,5 mm
Καρδερίνα (Carduelis carduelis): 2,5 mm
Λούγαρο (Carduelis spinus): 2,5 mm
Μουστακαλής (Panurus biarmicus): 2,5 mm
Νανοτσίχλονο (Emberiza pusilla): 2,5 mm
Σταχτοσκαρθάκι (Serinus citrinella): 2,5 mm
Φανέτο (Acanthis cannabina): 2,5 mm
Fanello Nordico (Acanthis flavirostris): 2,5 mm
Trombettiere (Rhodopechys githaginea): 2,5 mm
Venturone Corso (Serinus citrinella corsicana): 2,5 mm

Διάμετρος 2,9 mm
Βλάχος (Emberiza hortulana): 2,9 mm
Βομβυκίλλα (Bombicylla gorrulus): 2,9 mm
Γαλιάντρα (Melanocorypha calandra): 2,9 mm
Δεντροκελάδα (Anthus trivialis): 2,9 mm
Δεντροτσομπανάκος (Sitta europeo): 2,9 mm
Κατσουλιέρης (Galarida cristata): 2,9 mm
Λευκόφτερη Γαλιάντρα (Melanocorypha leucoptera): 2,9 mm
Λιβαδοκελάδα (Anthus pratensis): 2,9 mm
Μαυρογαλιάντρα (Melanocorypha yeltoniensis): 2,9 mm
Μικρογαλιάντρα (Calandrella brachyjdactyla): 2,9 mm
Πετροσπουργίτης (Petronia petronia): 2,9 mm
Πύρρουλας (Pyrrulo pyrrula): 2,9 mm
Πύρουλας Σιβηρίας (Uraganus sibiricus): 2,5 mm
Ροδόσπιζα (Carpodacus erythrinus): 2,9 mm
Σημυδόσπιζα - Redpoll (Carduelis flammea): 2,5 mm
Σιρλοτσίχλονο (Emberiza cirlus): 2,5 mm
Σπίνος (Fringilla coelebs): 2,9 mm
Σπιτοσπουργίτης (Passer domesticus): 2,9 mm
Σταρήθρα (Alauda arvensis): 2,9 mm
Σταχτοπετροκλής (Oenanthe oenanthe): 2,9 mm
Σκαρθάκι (Serinus serinus): 2,5 mm
Χαμοκελάδα (Anthus campestris): 2,9 mm
Χειμωνόσπινος (Fringilla montifringilla): 2,9 mm
Χιονάδα (Eremophila alpestris): 2,9 mm
Χωραφοσπουργίτης (Passer hispaniolensis): 2,9 mm
Passera di Palude (Emberiza schoeniclus intermedia): 2,9 mm

Διάμετρος 3,5 mm
Νεροκότσυφας -White-throated dipper (Cinclus cinclus): 3,5 mm
Πευκοπύρρουλας (Pinicola enucleator): 3,5 mm
Σταυρομύτης - Red crossbill (Loxia curvirostra): 3,5 mm
Χιονόστρουθος - White-winged snowfinch (Montifringilla nivalis): 3,5 mm
Parrot crossbill (Loxia pytyopsittacus): 3,5 mm
Two-barred Crossbill (Loxia leucoptera): 3,5 mm

Διάμετρος 4 mm
Αγιοπούλι - Rosy starling (Sturnus roseus): 4 mm
Γαλαζοκότσυφας - Blue rock thrush (Monticola solitarius): 4 mm
Διπλοκεφαλάς - Great grey shrike (Lanius exubitor): 4 mm
Κοκκοθραύστης - Hawfinch (Coccothraustes coccothraustes): 4 mm
Πετροκότσυφας - Common rock thrush (Monticola saxafilis): 4 mm
Συκοφάγος - Eurasian golden oriole (Oriolus priolus): 4 mm
Τσίχλα του Σουάινσον - Swainson's thrush (Cotharus ustulatus): 4 mm
Red-headed bunting (Emberiza bruniceps): 4 mm

Διάμετρος 4,5 mm
Κελαηδότσιχλα (Turdus philomelos): 4,5 mm
Κοκκινότσιχλα (Turdus iliacus): 4,5 mm
Μαυροψάρονο (Sturnus unicolor): 4,5 mm
Μελισσοφάγος (Merops apiaster): 4,5 mm
Ορτύκι (Coturnix coturnix): 4,5 mm
Τσαλαπετεινός (Upupa epop): 4,5 mm
Τσαρτσάρα (Tordus viscivorus): 4,5 mm
Χρυσότσιχλα (Zoothera daumea aure): 4,5 mm
Ψαρόνι (Sturnus vulgoris): 4,5 mm
Black-throated thrush (Turdus otrogularis): 4,5 mm
Eyebrowed thrush (Turdus obsurus): 4,5 mm
Siberian thrush (Turdus sibiricus): 4,5 mm

Διάμετρος 5 mm
Καστανότσιχλα - Naumann's thrush (Turdus naumanni): 5 mm
Κεδρότσιχα - Fieldfare (Turdus pilaris): 5 mm
Σκοτεινότσιχλα - Dusky thrush (Turdus eunomus): 5 mm
Κιτρινοκαλιακούδα - Alpine chough (Pyrrhocorax Graculus): 5 mm
Κοκκινοκαλιακούδα - Red-billed chough (Pyrrhocorax pyrrhocorax): 5 mm
Κότσυφας - Common blackbird (Turdus merula): 5 mm
Χιονοκότσυφας - Ring ouzel (Turdus torquatus): 5 mm
Μαυροκουρούνα (Corvus corone corone): 6 mm
Σταχτοκουρούνα (Corvus corone cornis): 6 mm
Χαβαρόνι - Rook (Corvus frugilegus): 6 mm
Καρακάξα - Eurasian magpie (Pica pica): 6 mm
Κίσσα - Eurasian jay (Garrulus glandarius): 6 mm
Χαλκοκουρούνα - European roller (Coracias garrulus): 6 mm
Καρυδοσπάστης - Spotted nutcracker (Nucifraga carycatactes): 6 mm

Διάμετρος 7 mm
Κόρακας - Common raven (Corvus corax): 7 mm

Παπαγάλοι

Neophema bourkii - Παπαγάλος του Μπουρκ - Bourke's parrot: 4.2 mm
Neophema chrysostomus chrysostomus - Blue-winged parrot: 4,0 mm
Neophema elegans - Παπαγάλος έλεγκαντ - Elegant parrot: 4,0 mm
Neophema pulchella - Τιρκουάζ παπαγάλος - Turquoise parrot - Turquoisine Parakeet: 4,0 mm
Neophema splendida - Παπαγάλος με κοκκινωπή κοιλιά Scarlet-chested parrot: 4,0 mm
Psephotus haematonotus - Red-rumped Parakeet: 4,5mm

Κατηγορία P - Περιστέρια και Δεκαοκτούρες

Ευρώπης

Διάμετρος 5 mm
Αγριοπερίστερο - Rock dove (Columba livia): 5 mm
Τρυγόνι - European turtle dove (Streptopelia turtur turtur): 5 mm
Φασσοπερίστερο - Stock dove (Columba oenas): 5 mm

Διάμετρος 6 mm
Barbary dove (Streptopelia risoria dom): 6 mm

Διάμετρος 7 mm
Φάσσα - Common wood pigeon (Columba palumbus): 7 mm

Ασίας

Διάμετρος 3,5 mm
Red turtle dove (Streptopelia tranquebarica): 3,5 mm

Διάμετρος 4,0 mm
Σμαραγδένιο τρυγόνι - Common emerald dove (Chalcophaps indicca): 4,0 mm

Διάμετρος 4,5 mm
Δεκαοχτούρα - Eurasian collared dove (Streptopelia decaocto): 4,5 mm

Διάμετρος 5,0 mm
Ελατοτρύγονο - Oriental turtle dove (Streptopelia orientalis): 5,0 mm
Barred cuckoo-dove (Macropygia unchall): 5,0 mm
Banded fruit dove (Ptilinopus cinctus): 5,0 mm
Bruce's green pigeon (Treron waalia): 5,0 mm
Claret-breasted fruit dove (Ptilinopus viridis): 5,0 mm
Colombo Coda a Punta (Sphenurus apicaud): 5,0 mm
Colomba Fagiano (Macropygia phosianella): 5,0 mm
Colombo Pappagallo Verde Magg.re (Treron cappellei): 5,0 mm
Colombo Ventre Giallo (Leucotreron cinta): 5,0 mm
Luzon bleeding-heart (Gallicolumba luzonica): 5,0 mm
Spotted dove (Streptopelia chinensis): 5,0 mm
Thick-billed green pigeon (Treron curvirostis): 5,0 mm
Wedge-tailed green pigeon (Sphenurus sphenurus): 5,0 mm
Yellow-footed green pigeon (Treron phoenicoptera): 5,0 mm

Διάμετρος 6,0 mm
Περιστέρι του Νικομπάρ - Nicobar pigeon (Caloenas nicoborica): 6,0 mm
Green imperial pigeon (Ducula aena): 6,0 mm
Silver-tipped imperial pigeon (Ducula luctuosa): 6,0 mm

Αφρικής

Διάμετρος 4,0 mm
Σμαραγδένιο τρυγόνι - Common emerald dove (Chalcophaps indica): 4,0 mm

Διάμετρος 4,5 mm
Black-billed wood dove (Turtur abyssinicus): 4,5 mm
Blue-spotted wood dove (Turtur afer): 4,5 mm
Emerald-spotted wood dove (Turtur chalcospilos): 4,5 mm
Lemon dove (Aplopelia larvata): 4,5 mm
Seychelles blue pigeon (Alectroenas pulcherrima): 4,5 mm
Tambourine dove (Tympanistria tympanistria): 4,5 mm
Tortora del Senegal (Scantonatia senegalensis): 4,5 mm
Tortora Limone Occidentale (Aplopelia simplex): 4,5 mm
White-winged collared dove (Streptopelia reichenowi): 4,5 mm

Διάμετρος 5,0 mm
African green pigeon (Treron calva): 5 mm
Barbary dove (Streptopelia risoria): 5 mm
Dusky turtle dove (Streptopelia lugens): 5 mm
Laurel pigeon (Columba junoniae): 5 mm
Trocaz pigeon (Columba trocaz): 5 mm
Madagascan green pigeon (Treron australis): 5 mm
Malagasy turtle dove (Streptopelia picturata): 5 mm
Mourning collared dove (Streptopelia decipiens): 5 mm
Namaqua dove (Oena capensis): 5 mm
Patagioenas fasciata (Columba fasciata): 5 mm
Red-eyed dove (Streptopelia semitorquata): 5 mm
Ring-necked dove (Streptopelia capicola): 5 mm
Tortora Capo Azzurro o di Brehm (Calopelia Puella): 5 mm
Tortora dal Collare Egiziana (Streptopelia turtur isabell): 5 mm
Tortora del Deserto (Streptopelia turtur hoggara): 5 mm
Tortora Persiana (Stieptopelia turtur arenicola): 5 mm
Vinaceous dove (Streptopelia vinacea): 5 mm

Διάμετρος 6,0 mm
Speckled pigeon (Columba guinea): 6 mm

Αμερικής

Διάμετρος 2,9 mm
Tortorella dei Campi (Tortorella dei Campi): 2,9 mm
Tortorella a Macchioline Azzurre (Oxipelia cyanopis): 2,9 mm
Tortorella Minuta Terricola (Colunibigallina minuta): 2,9 mm
Tortorella Passerina Terreste (Colimbigallina passerina): 2,9 mm

Διάμετρος 3,5 mm
Inca dove (Scardafella inca): 3,5 mm
Picui ground dove (Columbina picui): 3,5 mm
Tortorella dalle Squame (Tortorella dalle Squame): 3,5 mm
Tortorella Terrestre Rugginosa (Columbigallina talpacoti): 3,5 mm

Διάμετρος 4,5 mm
Ασιατικό τρυγόνι - White-winged dove (Zenaida asiatica): 4,5 mm
Blue ground dove (Claravis pretiosa): 4,5 mm
Eared dove (Zenaidura auricolata): 4,5 mm
Galápagos dove (Zenaida galapagoensis): 4,5 mm
Purple-winged ground dove (Claravis godefrida): 4,5 mm
Zenaida dove (Zenaida aurita): 4,5 mm
Tortora Luttuosa Americana (Zenoidura macroura): 4,5 mm

Διάμετρος 5,0 mm
Chilean pigeon (Columba araucana): 5 mm
Colomba Pernice di Cuba (Starnoenas cyanocephada): 5 mm
Grey-chested dove (Leptotila cassini): 5 mm
Grey-headed dove (Leptotila plumbeiceps): 5 mm
Ring-tailed pigeon (Columba caribaea): 5 mm
Southern band-tailed pigeon (Columba albilinea): 5 mm
Tortora dalle Ascellari Fulve (Leptotila rufaoxiIla): 5 mm
Tortora Quaglia Due linee Regol (Oreopeleia linearis 5 mm
Tortora-Quaglia Faccia Bianca (Oreopeleia albifaciens): 5 mm
Tortora Quaglia Vermiglia (Oreopeleia montana): 5 mm
White-crowned pigeon (Columba leucocephala): 5 mm

Διάμετρος 6,0 mm
Μεταναστευτικό περιστέρι - Passenger pigeon - Colomba Migratrice (Ectopistes migratorius): 6 mm

Αυστραλίας

Διάμετρος 3,5 mm
Διαμαντοπερίστερο - Diamond dove - Tortora Diamante (Geopelia cuneata): 3,5 mm

Διάμετρος 4,0 mm
Colombo Jambu (Ptinopus perusei): 4 mm
Spinifex Pigeon - Tortarella dal Ciuffo Terricola (Lophophaps plumifera): 4 mm
Zebra dove - Tortora Terrestre Barbata (Geopelia striata): 4 mm
Πορτοκαλί φρουτοπερίστερο - Orange fruit dove - Treronide Aranciosa (Ptilinopus victor): 4 mm

Διάμετρος 4,5 mm
Bar-shouldered dove - Tortora dalle Spalle Barrate (Geopelia humeralis): 4,5 mm

Διάμετρος 5,0 mm
Λοφιοφόρο περιστέρι - Crested pigeon - Tortora dal Ciuffo Australiana (Ocyphaps lophotes): 5 mm
Black-naped fruit dove - Colombo dalla Nuca Nera (Ptilnopus melanospila): 5 mm
Brush bronzewing - Tortora Elegante (Phaps elegans): 5 mm
Carunculated fruit dove - Colombo Porpora (Ptilnopus granulifrons): 5 mm
Colombo Porpora (Ptilnopus hyogaster): 5 mm
Dwarf fruit dove - Colombo Porpora (Ptilnopus naina): 5 mm
Mountain fruit dove - Ptilope bello (Ptilnopus bellus): 5 mm
Phaps chalcoptera - Tortora Ali Bronzine (Phaps chalcoptera): 5 mm
Superb fruit dove - Colombo Splendente (Ptilnopus superbus): 5 mm
White-bibbed fruit dove - Colombo Corallino (Ptilnopus rivoli): 5 mm
Yellow-bibbed fruit dove - Colombo delle Salomone (Ptilnopus solomonensis): 5 mm

Διάμετρος 6,0 mm
Colomba Nobile (Otidiphaps nobile cervivalis): 6 mm
Flame-breasted fruit dove - Colombo dal Mantello Nero (PtiInopus marchei): 6 mm
Magaloprepia Magnifica (Megaloprepia magnifica): 6 mm
Pied imperial pigeon - Colombo Imperiale Bicolore (Ducula bicolor): 6 mm
Torresian imperial pigeon - Colombo Mangiatore di Noci (Ducula spilorrhoa): 6 mm
Wompoo fruit dove - Colombo Magnifico (Ptilnopus magnificus): 6 mm

Διάμετρος 9,0 mm
Γκούρα της Βικτωρίας - Goura victoria (Goura victoriae): 9 mm
Γκούρα της δυτικής Νέας Γουινέας - Western crowned pigeon (Goura cristata): 9 mm
Γκούρα της νότιας Νέας Γουινέας - Scheepmaker's crowned pigeon (Goura scheepmakeri): 9 mm
Gura di Sclater (Goura splateri): 9 mm

Zebra finch - Ζεμπράκι (Taeniopygia guttata): 2,5 mm

Σχετικό περιεχόμενο

Τα δαχτυλίδια στα πόδια των πτηνών Πως διαβάζουμε τα δαχτυλίδια των καναρινιών;

Ο γκιώνης είναι μία μικρή κουκουβάγια της οικογένειας των γλαυκίδων. Είναι γνωστός για το χαρακτηριστικό του κάλεσμα, που συνοδεύεται από θρύλους και παραδόσεις.

Γκιώνης, Ώτος ο σκωψ


Περιγραφή

Το χρώμα του προσώπου του γκιώνη είναι γκριζωπό. Τα μάτια του είναι κίτρινα και το ράμφος γκρίζο. Στην κορυφή του κεφαλιού υπάρχουν τα χαρακτηριστικά αυτιά του, τα οποία διακρίνονται δύσκολα όταν το πτέρωμά του είναι χαλαρό, κατά τις στιγμές ανάπαυσης. Αντίθετα, τις στιγμές έντασης το σώμα του γίνεται λεπτό και τα "αυτιά" προεκτείνονται κάθετα προς τα πάνω.

Ο χρωματισμός της πάνω πλευράς του σώματός του είναι γκριζωπός-καφέ με μαύρες ραβδώσεις, σε ένα μοτίβο που μοιάζει με το φλοιό δέντρου. Η πάνω πλευρά του κεφαλιού έχει παρόμοιο χρωματισμό.

Οι ωμοπλάτες του είναι λευκοί εξωτερικά, με μαύρες ραβδώσεις και μαύρες άκρες. Τα φτερά πτήσης είναι σκουρόχρωμα, όπως και η κοντή ουρά του.

Τα κάτω μέρη του σώματος είναι επίσης γκρίζα-καφέ, αλλά κάπως πιο ανοιχτά από την πλάτη, με μαύρες κάθετες και μερικές διαγώνιες ραβδώσεις. Κάποιες από αυτές τις ραβδώσεις είναι πιο φαρδιές από τις άλλες και έχουν έντονα οριζόντια κοψίματα.

Τα πόδια του καλύπτονται από φτέρωμα ως τη βάση και καταλήγουν σε γκρι δάχτυλα. Τα νύχια του είναι επίσης γκρι με σκούρες άκρες.

Το μέγεθος του γκιώνη κυμαίνεται στα 16-20 εκ. Οι φτερούγες του έχουν μήκος 14,5-17 εκ, ενώ η ουρά 6,5-7,5 εκ. Το βάρος του κυμαίνεται μεταξύ 60-135 γρ.

Διάκριση φύλου

Τα θηλυκά είναι βαρύτερα από τα αρσενικά.

Συμπεριφορά

Οι γκιώνηδες είναι νυχτόβια πουλιά που δραστηριοποιούνται μετά το ηλιοβασίλεμα έως τα μεσάνυχτα. Την ημέρα κουρνιάζουν σε δέντρα με πυκνό φύλλωμα, συνήθως κοντά στον κορμό, σε κουφάλες δέντρων, σε βράχους και τρύπες σε τοίχους.

Η βραδινή δραστηριότητά τους ξεκινά συνήθως με ένα σύντομο κάλεσμα από τη θέση κουρνιάσματος ή από κάποιο κοντινό κλαδί. Ορισμένες φορές μπορεί να ακουστούν κάποια πολύ σύντομα καλέσματα κατά τη διάρκεια της ημέρας, προφανώς από κάποιο όχι και πολύ ντροπαλό πουλί.

Φωνή

Η φωνή του γκιώνη είναι χαρακτηριστική και την ακούμε συνήθως το σούρουπο σε εξοχικές περιοχές.

Το κάλεσμα του αρσενικού αποτελείται από μακρές ακολουθίες μονοσύλλαβων τόνων που φέρουν σε φλάουτο. Διαρκούν 2-3 δευτερόλεπτα, η έντασή τους μειώνεται προς το τέλος τους και επαναλαμβάνονται μετά από 3-4 δευτερόλεπτα.

Η φωνή των θηλυκών είναι παρόμοια αλλά σε ποιο υψηλό τόνο και χαμηλότερη ένταση. Όταν ζευγαρώσουν, η ένταση της φωνής αυξάνεται και ο τόνος γίνεται ελαφρώς πιο βραχνός.

Κατά τη διάρκεια του φλερτ, το αρσενικό και το θηλυκό κάνουν ντουέτο, που δίνει την εντύπωση ενός δισύλλαβου ήχου με εναλλασσόμενους ψηλούς/χαμηλούς τόνους.

Τα επικοινωνιακά καλέσματα είναι ήπια. Όταν όμως τα πουλιά (και τα δύο φύλα) απειλούνται ή ανησυχούν, φωνάζουν με έντονη δυνατή φωνή, όμοια με αυτή της Μικρής κουκουβάγιας.

Γεωγραφική κατανομή και βιότοποι

Ο γκιώνης είναι μεταναστευτικό πουλί. Οι ευρωπαϊκές κουκουβάγιες ξεχειμωνιάζουν συνήθως σε σαβάνες της ανατολικής και δυτικής Αφρικής. Επιστρέφουν στις αρχές Μαρτίου σε βορειότερες περιοχές για να αναπαραχθούν.

Ο γκιώνης συναντάται ευρέως στη Νότια Ευρώπη και κατά τόπους στην κεντρική, ανατολική, δυτική Ευρώπη. Τον βρίσκουμε επίσης στην Αφρική, βορείως της Σαχάρας από το Μαρόκο έως την Τυνησία και ανατολικά προς τη Μικρά και κεντρική Ασία.

Έχουν καταγραφεί αναπαραγωγικά ζευγάρια στη νότια Γερμανία.

Ο γκιώνης ζει σε ημι-ανοικτές ή ανοιχτές εκτάσεις με διάσπαρτα δέντρα, πάρκα, δέντρα κατά μήκος των δρόμων, κήπους με μεγάλα δέντρα. Σε θερμά κλίματα, συναντώνται επίσης σε ορεινές περιοχές.

Αν και του αρέσει να ζει στα δέντρα, ο γκιώνης δεν εμφανίζεται σε πυκνά δάση.

Διατροφή

Τρέφεται κυρίως με μικρή λεία, έντομα, αράχνες, γαιοσκώληκες και άλλα ασπόνδυλα, ερπετά, αμφίβια, μικρά πουλιά και θηλαστικά.

Αναπαραγωγή

Για τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς η αναπαραγωγή ξεκινά με την επιστροφή των πουλιών από τις περιοχές διαχείμασής τους. Για τα γηγενή πτηνά των ευρωπαϊκών μεσογειακών χωρών, η αναπαραγωγή ξεκινάει τον Φεβρουάριο.

Τα αρσενικά ξεκινούν δειλά τα καλέσματά τους τα ήπια βράδια. Τα θηλυκά απαντούν και αρχίζουν έτσι να ακούγονται τα πρώτα ντουέτα. Στη συνέχεια, μετά από αυτά τα ντουέτα ακολουθεί συνήθως η αναπαραγωγική διαδικασία.

Το αρσενικό βρίσκει μία κουφάλα δέντρου για να χτιστεί η φωλιά και στη συνέχεια καλεί από το άνοιγμα τη θηλυκιά για να την επιθεωρήσει και την αποδεχθεί. Κατόπιν, το ζεύγος θα παραμένει κοντά κάθε βράδυ.

Η ωοτοκία ξεκινάει από τα τέλη Απριλίου ή το Μάιο έως το πρώτο μισό του Ιουνίου. Το θη γεννά 3-4 (μερικές φορές 2-6) λευκά αυγά στον πάτο της κοιλότητας, στο εσωτερικό του δέντρου. Τα αυγά είναι σχεδόν σφαιρικά, με διαστάσεις περίπου 31 x 27 χιλ.

Η επώαση αρχίζει με το δεύτερο αυγό και γίνεται μόνο από το θηλυκό, ενώ το αρσενικό της παρέχει τροφή. Τα αυγά εκκολάπτονται μετά από 20-31 ημέρες, ανάλογα με το κλίμα.

Μετά την εκκόλαψη τα θηλυκά αναλαμβάνουν την ανατροφή των νεοσσών για περίπου 18 ημέρες. Στη στη συνέχεια, τα θηλυκά αφήνουν τη φωλιά για να βοηθήσουν το αρσενικό στην ανέυρεση τροφής.

Οι νεοσσοί γεννιούνται τυφλοί, με τα μάτια τους να αρχίζουν να ανοίγουν σε 6-8 ημέρες ενώ ανοίγουν πλήρως σε 11-13 ημέρες.

Σε 3-4 εβδομάδες, τα νεαρά πουλιά εγκαταλείπουν τη φωλιά, προσγειώνονται στο έδαφος και ξεκινάει να σκαρφαλώνουν σε δέντρα ή θάμνους, χρησιμοποιώντας το ράμφος, τα νύχια και σιγά-σιγά τα φτερά τους. Σε περίπου 33 ημέρες, μπορούν πλέον και να πετάξουν.

Οι νεοσσοί φροντίζονται συνολικά για 4-5 εβδομάδες και από τους δύο γονείς, πριν ανεξαρτητοποιηθούν πλήρως. Ωριμάζουν σεξουαλικά σε ηλικία περίπου 10 μηνών.

Συνήθως, οι γκιώνηδες κάνουν μία φωλιά το χρόνο.

Το προσδόκιμο της ζωής τους αγγίζει τα 12-13 χρόνια.

Video γκιώνη

Πολυμέσο youtube: _mtNZ-sIEwM

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Otus scops Ελληνική ονομασία: Γκιώνης, Ώτος ο σκωψ Αγγλική ονομασία: Eurasian scops owl, European scops owl, scops owl Τάξη: Γλαυκόμορφα (Strigiformes) Οικογένεια: Γλαυκίδες (Strigidae) Γένος: Ώτος (Otus) Είδος: O. scops

Media gallery Κουκουβαγιών