Έχουν αδύναμο ανοσοποιητικό τα πουλιά που μεγαλώνουν με κρέμα;

Αν και δεν είμαι οπαδός της απόσπασης των νεοσσών από τους γονείς και σίτιση από τον φροντιστή, αν δεν συντρέχει σοβαρός λόγος, παρά για να εξασφαλιστεί η "ημέρευση" του πουλιού, θεωρώ ότι η παραπάνω δήλωση που σου είπαν, είναι υπερβολική. Έχει όμως και μια μικρή αλήθεια η οποία είναι ότι αν ο φροντιστής κάνει λάθος στη διαδικασία hand feeding, π.χ. θερμοκρασία κρέμας, υπολείμματα τροφής γύρω από το στόμα του νεοσσού .....τότε μπορεί το πουλάκι να αναπτύξει μύκητες και η υγεία του να γίνει εύθραυστη. Το έχω ζήσει με τον παπαγάλο (κοκατίλ) μιας φίλης μου, ο οποίος της χαρίστηκε, είχε ταϊστεί στο χέρι από πολύ έμπειρο άτομο, παρόλα αυτά σε 2-3 ημέρες εμφάνισε κάποια συμπτώματα και ο κτηνίατρος διέγνωσε μύκητες στον πρόλογο, από τους οποίους τελικά λίγους μήνες μετά το πουλί απεβίωσε. Αλλά από την άλλη πλευρά είναι τόσα τα μέλη εδώ που έχουν ταϊσμένα στο χέρι πουλιά που ζουν κανονικά για το προσδόκιμο της ζωής τους. Επίσης υπάρχει και το co parenting όπου αν αντιλαμβάνομαι σωστά ο φροντιστής ταΐζει εκ παραλλήλου με τους γονείς από μια ηλικία κι έπειτα. Τέλος να συμπληρώσω ότι ένα πουλάκι καλό είναι να αντιλαμβάνεται το είδος του, δλδ να έχει την αίσθηση ταυτότητας που του έχει δοθεί από τη φύση του, και να μη θεωρεί ότι ο άνθρωπος κι αυτό είναι στο ίδιο είδος και αυτό θεωρείται από πολλούς ότι συμβαίνει όταν μεγαλώσει με ομοίους του και όχι από ανθρώπους. Στη δεύτερη περίπτωση (με αποκλειστική σίτιση από άνθρωπο) κάποια πτηνά έχουν εμφανίσει προβλήματα, π.χ. πτεροφαγία, σε διατάραξη του προγράμματος αλληλεπίδρασης τους με τον φροντιστή τους, αλλά τίποτε δεν είναι απόλυτο, μια και πτεροφαγία συμβαίνει και σε άλλες περιπτώσεις...θέλω να πω ότι όλα τα παραπάνω φαίνονται ερμηνείες για κάποιο περιστατικό ή συμπεριφορά η οποία μπορεί να αποδοθεί στην αποκλειστική σίτιση από άνθρωπο.
Στη θέση σου αυτό που θα αναζητούσα είναι νεαρό πουλί μεγαλωμένο από τους γονείς του, το οποίο όμως να είναι άνω των 3 μηνών, να τρέφεται επαρκώς δλδ μόνο του, και με το οποίο θα έκανα απόπειρες υπομονετικές να γίνουμε κολλητά φιλαράκια.
Για την ηλικία δεν είμαι βέβαιος στα μπάτζι αν απογαλακτίζονται στους 2 ή σε παραπάνω μήνες, μπορεί και σε λιγότερο χρόνο, αλλά δεν θα έπαιρνα ποτέ πουλί μικρότερο των 2 μηνών, γιατί είναι πολύ ευάλωτα.

Πολύ χρήσιμα και ενδιαφέροντα όλα όσα έγραψες, σ ευχαριστώ πολύ. Θα τα σκεφτώ. Προσωπικά είμαι διατεθειμένη να ασχοληθώ και να δείξω την απαραίτητη υπομονή για να εξημερωσω το πουλάκι. Αλλά είναι βέβαιο ότι θα εξημερωθεί στην τελική ένα άγριο νεαρό πουλάκι; Δεν θέλω ένα πουλάκι στο κλουβί, θα ήθελα να κάνουμε παρεούλα.

Μια μικρή προσθήκη μιας που τα υπόλοιπα καλύφθηκαν αναλυτικά.

Αυτό που φαινεται να ισχύει είναι οτι το τάισμα από τους γονείς κατά τις πρώτες μέρες ζωής του νεοσσού έχει αντίστοιχες ιδιότητες με το πρωτόγαλα στα θηλαστικά (και στα θηλαστικά μόνο κατα τις πρώτες ώρες-μέρες προσλαμβάνονται αντισώματα, μικροχλωρίδα κλπ από το γάλα, μετά δεν είναι εφικτή η απορρόφηση τους). Αυτό φαντάζομαι θα έχει μια σημασία εαν ενας νεοσσος εκκολαφθεί τεχνητά και ταιστεί κατευθείαν από τον άνθρωπο μιάς που δεν μπορούμε να αναπαράξουμε ακριβώς το μικροβιολογικό και χημικό προφίλ της γονεϊκής τροφής. Εκεί το ανοσοποιητικό θα έχει ενα μειονεκτικό ξεκίνημα και ίσως επηρεαστεί και μακροπρόθεσμα η μικροχλωρίδα και η πέψη. Τα πουλάκια όμως μένουν με τους γονεις κάποιες μέρες οπότε δεν είναι αυτό το θέμα, αλλά πιο πολύ το στρές της "απαγωγής", των αλλαγών κλπ.

Για την ψυχοσυναισθηματική τους ανάπτυξη θεωρείται πιό σημαντικό το να ανατραφούν μαζί με άλλα πουλάκια του είδους τους μέχρι να πετάξουν παρά το απο ποιόν ταΐζονται από οσο είχα διαβάσει.

Ηθικά και εγώ θεωρώ πως θα έπρεπε να γίνεται μόνο co-parenting (εκτος εαν υπάρχει λόγος ή δεν είναι ικανοί οι γονείς). Υπάρχουν "άγρια" πουλάκια από καλούς εκτροφείς που ασχολούνται, που είναι λιγότερο φοβισμένα από ήμερα και ενημερώνονται εύκολα και άλλα που δεν ξεπερνάνε ποτέ εντελώς τον φόβο τους, οπότε είναι λιγο σχετικό.

@mitsaki7
Επίσης το να μην είναι ήμερο δεν σημαίνει οτι δεν μπορεί να βγαίνει έξω.
Μπορεί εύκολα να εκπαιδευτεί να ανεβαίνει σε ξυλάκι ώστε να μπαίνει πίσω στο κλουβάκι μέχρι που σταδιακά θα μάθει να μπαίνει μόνο του.
Εμείς εχουμε δύο κοκατιλ ταϊσμένα στο χέρι και ένα budgie "άγριο" που βρήκαμε έξω ενήλικο. Τα κοκατιλ μας είναι αυτοκόλλητα και θέλουν συχνά χαδάκια (όχι όμως απο όλους τους ανθρώπους), ανέβαιναν κατευθείαν πάνω μας και μας εμπιστεύτηκαν σε μίγες βδομαδες/μήνες, επίσης λένε λέξεις. Το "αγριο" budgie που δεν πανικοβαλλόταν αλλά δεν πλησίαζε κιόλας, πλέον αράζει πάνω μας, μας χτενίζει και μας τσιμπολογάει (αυτό πήρε ~2χρόνια χωρίς καθόλου πίεση), απλά δεν θέλει χάδια και ενώ μιμείται τελεια λέει μονο ότι πουν άλλα πουλιά, καταλαβαινει άψογα ομως, του λέω "σπιτι" και μπαίνει μέσα.
Φίλη έχει 2 "άγρια" πάροτλετ που μιλάνε και θέλουν χάδια και είναι συνέχεια πάνω της. Είναι ανα περιπτωση γενικά.
Προσωπικά μόνο τρομοκρατημένο πουλάκι που χτυπιέται οταν βλέπει άνθρωπο δεν θα έπαιρνα (ηρεμούν και αυτά λίγο, αλλά με πολύ κόπο και υπομονή). Φαντάζομαι ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει αν είναι σωστός ο εκτροφέας και ασχολείται στοιχειωδώς.

@myr ευχαριστώ για τις πληροφορίες σου. Καταλήγω στο εξής. Ιδανικά, για την υγεία και την ψυχοσύνθεση του, το μικρό να έχει μεγαλώσει με τη διαδικασία co parenting και από έμπειρο φροντιστή.
Όσον αφορά την απόφαση μου, επειδή είμαι πολύ καινούργια στην ευρύτερη παρέα σας και δε γνωρίζω ανθρώπους, καταλήγω σε "άγριο". Θα δεχτώ το challenge
Κι ο Θεός βοηθός 😅

Πάντως, άγριο δεν θεωρείται αυτό που έχει μεγαλώσει με co parenting. Το προηγούμενο το σημειώνω για την περίπτωση που δεν το έχεις καταλάβει.
Επιπλέον, επειδή υπάρχουν δυστυχώς αρκετοί που δίνουν πολύ μικρά πουλάκια σε ηλικία, ισχυριζόμενοι ότι τρώνε μόνα τους, ενώ απλά έχουν αρχίσει να τρώνε μόνα τους, θα έλεγα κάποιο μέλος του φόρουμ που να το γνωρίζει καλά, να σου προσδιόριζε την ηλικία από την οποία και έπειτα μπορείς να πάρεις πουλάκι έχοντας την ασφάλεια ότι δεν θα πεθάνει από ασιτία, όπως (κρίμα) κάποιες φορές στο παρελθόν έχουμε δει ακόμα και στο συγκεκριμένο φόρουμ.
Τέλος, αν εντοπίσεις εκτροφέα πες μας, διότι κυκλοφορούν και ένας δυο σε αγγελίες στο ίντερνετ οι οποίοι είναι απάνθρωποι απατεώνες, άλλο ζητάς, άλλο δίνουν π.χ. ένας άλλοτε από Χαλκίδα, άλλοτε από Φιλοπάππου (γενικά αλλάζει περιοχές), κι ένας άλλος από Καρδίτσα...

@mitsaki7

Εκτροφέα με co-parenting δεν έχω βρει στην Ελλαδα (για μικρά είδη παπαγάλων τουλάχιστον) δυστυχώς. Ίσως κάποιος που έχει λίγα σπίτι του να το κάνει, δεν ξέρω.

Επειδή ισως σας μπέρδεψα:
"ήμερο" λένε το ταϊσμένο με κρέμα (και πιο ακριβό) και "άγριο" το ταϊσμένο απ τους γονείς.
Βέβαια μετά το ήμερο μπορεί να αγριέψει και το άγριο να εξημερωθεί ανάλογα με το πως θα του φερθεί η νέα οικογένεια. Εσάς σας βλέπω με διάθεση να μάθετε και να ασχοληθείτε που είναι πολύ σημαντικό.

Το να διασταυρώσετε οτι είναι καλός ο εκτροφέας ειναι όντως βασικό.

@myr δεν βρήκα κάποιον επαγγελματία εκτροφέα, τουλάχιστον στη Θεσσαλονίκη. Μίλησα με κάποιους ανθρώπους που απ'ότι κατάλαβα το κάνουν ερασιτεχνικά και βρίσκονται στην πόλη μου, ώστε να μπορέσω να ελέγξω τις συνθήκες και το πουλάκι,στη όψη τουλάχιστον. Δε νομίζω να μπορώ να κάνω κάτι καλύτερο.
Δεν με μπερδέψετε καθόλου,ισα ίσα. Μάλλον εγώ σας μπέρδεψα.

@ianos απ'όσο κατάλαβα 2,5 μηνών είναι το προβλεπόμενο, αλλά θα το ψάξω καλύτερα. Ευχαριστώ! Εκτροφέα δεν βρήκα, πιο ερασιτεχνικά πράγματα. Ίσως καμία φορά να είναι και καλύτερα. Εάν το κάνουν με αγάπη.

Σας μπέρδεψα. Τα κατάλαβα περί ήμερου και άγριου. Εννοούσα πως ιδανικά για εμένα, θα ήταν να έβρισκα με co parenting. Αλλά επειδή το βλέπω δύσκολο, σκέφτομαι να προτιμήσω ένα άγριο θηρίο,να το κάνω αρνάκι ; )

Καλησπερα και από εμένα!! Συμφωνώ απόλυτα με όσα είπαν τα παιδια παραπανω και στο επιβεβαιώνω και από δική μου εμπειρία, καθώς εχω ένα παροτλετ που μεγάλωσε αποκλειστικά με τους γονείς και ένα που είναι μεγαλωμένο με κρέμα.
Θα σου πω λοιπόν για το κομμάτι της εξοικείωσης μαζί σου ότι το παροτλετ που είχε μεγαλώσει με τους γονείς του ανέβηκε στο χέρι μου την τρίτη κιολας ημέρα από την στιγμή που ηρθε στο σπίτι και στην πορεία έχουμε γίνει αχώριστοι!!
Όποτε μην σε προβληματιζει καθόλου το μεταξυ σας κομμάτι από τη στιγμή που έχεις όρεξη να ασχοληθείς μαζί του.
Πολυ βασικό ειναι παντα να ξέρεις περα απο τον χρόνο που θα αφιερώσεις και ο χαρακτήρας του πουλιού. Και φυσικά η ηλικία δηλαδή όσο μικρότερο , τόσο πιο ευκολα θα σε δεχτεί ως την μαμά του, πάντα όμως να έχει απογαλακτιστει από τους γονείς του. Θεωρώ ότι και 2 μηνών να είναι είσαι εντάξει, εγώ τον είχα φέρει περιπου 50 ημερών και έτρωγε μόνος του.

@Anna Maria Mp Σ ευχαριστώ για το boost! Να πω την αλήθεια δεν με ανησυχεί και τόσο γιατί έχω έρθει σε επαφή με πουλιά της φύσης, εννοώ εντελώς άγρια και τα έχουμε πάει αρκετά καλά. Κάποιες φορές τα πουλάκια μπερδεύονται και χτυπάνε στις μπαλκονόπορτες (ζω στην εξοχή). Έτυχε κάμποσες φορές να τα προλάβω από τις γάτες και να τα φροντίσω γιατί είναι σοκαρισμένα και θέλουν τον χρόνο τους μέχρι να συνέλθουν, ξέρεις...Σου λέω, στηνόταν νοσοκομείο σε χρόνο ντε τε. Πολύ εμπιστοσύνη μου έδειξαν όταν πια συνήλθαν, αλλά ειδικά ένα...τι να σου πω! Πετούσε, πήγαινε καθόταν στην πλάτη της καρέκλας. Του έβαζα το δάχτυλο μπροστά του, τσουπ, πηδούσε και καθόταν. Έτσι καθισμένο στο δάχτυλο το έβγαλα έξω , κάναμε μια μίνι βολτιτσα, χαλαρό αυτό, και το πήγα σε ένα δέντρο και πέταξε..
Και ούτε το τάιζα ούτε το ξεσκατιζα ούτε παιχνίδια του έπαιρνα, κ.τ.λ Να με φτύσει ο άλλος τώρα, δεν πιστεύω. Άι να δούμε..

@mitsaki7 Να εισαι καλά!! 🙂Και εγω ετσι είχα ξεκινήσει, με ένα πουλακι που χρειαζόταν την βοήθεια μου. Τα πουλια οπως και όλα τα ζώα θεωρώ ότι έχουν αντίληψη και ένστικτο και αντιλαμβάνονται πολυ περισσότερα πράγματα από αυτά που πιστευουμε.
Θεωρώ ότι θα τα πας περιφημα με το νέο μέλος και ευχόμαι να βρεις συντομα αυτό που αναζητάς!!

Καλησπέρα σου, θα ήθελα να σου γράψω και εγώ μια γνώμη αν κ ασχολούμαι με μεγαλυτερους παπαγαλους. Μια γενική εικόνα όμως μπορείς να πάρεις :)

Εάν διαλέξουμε να απομακρύνουμε τα μικρά από τους γονείς τους πριν αυτά ανοίξουν τα μάτια τους κ να τα ταϊσουμε με κρέμα τότε μεγαλώνοντας το μικρό, θα γίνει "ανθρωποκεντρικό" (ο όρος αποδίδεται ως "human imprinted"). Αυτό σημαίνει πως θα "αποτυπωθεί" στο μυαλό του η ανθρώπινη ύπαρξη και παρουσία, ως "είδος" του, ως κομμάτι από το κοπάδι στο οποίο ήρθε και αυτό να συμμετάσχει, και να μεγαλώσει μέσα σε αυτό... Αυτή λοιπόν η "αποτύπωση" έχει δύο στάδια δύο πτυχές.

Αρχικά παρουσιάζεται ως κοινωνική αποτύπωση/τα νεαρά πουλιά δείχνουν να είναι "ήμερα"/"εξημερωμένα" και να εμπιστεύονται τυφλά σχεδόν τον άνθρωπο (μεγαλώνοντας με έναν παπαγάλο συνειδητοποιούμε χρόνια μετά πόσο "ελαστικά" και δεκτικά πλάσματα υπήρξαν όταν ήταν πιτσούνια). Αλλά δεν είναι αυτή η πραγματικότητα... Από τη φύση τους είναι "κατασκευασμένα" αυτά τα πλάσματα να έχουν"υποτακτική" συμπεριφορά σε εκείνους που θεωρούν ότι είναι οι «γονείς» τους. Και αυτήν ακριβώς τη συμπεριφορά αναζητούν στο κατοικίδιό τους σχεδόν όλοι οι ενδιαφερόμενοι..

Αργότερα όμως, ( στα γκριζακια σε ηλικία μεταξύ 18 μηνών και 2 ετών), η αποτύπωση αυτή παίρνει μια σεξουαλική όψη. Πλέον τα νεαρά πτηνά προσπαθούν να ζευγαρώσουν σεξουαλικά με έναν άνθρωπο που θεωρούν ότι είναι του αντίθετου φύλου από αυτά (ανεξαρτήτως από το πραγματικό φύλο του ατόμου το οποίο διάλεξαν).

Οποιοδήποτε ζώο δεν αποτυπώνεται στα δικά του είδη κινδυνεύει από σοβαρά προβλήματα συμπεριφοράς κατά την σεξουαλική ωρίμανση. Τυπικά, αυτή εκδηλώνονται ως συμπεριφορά απογοήτευσης/σύγχυσης/περιορισμού/εκνευρισμού.

Πέραν αυτού όμως τα συγκεκριμένα πτηνά αυτά είναι πολύ πολύ ποθανόν να αρχίσουν να μαδιούνται ή να γίνονται επιθετικά σε τρίτους, συμπεριφορά η οποία σε πολλές περιπτώσεις είναι «ζήλια» για το πραγματικό ανθρώπινο ταίρι του ανθρώπου που έχουν ήδη διαλέξει ως δικό τους ταίρι (μέχρι ο θάνατος να τους χωρίσει). Οι νεοσσοί δεν πρέπει να απομακρύνονται από τους γονείς τους, τουλάχιστον έως ότου ολοκληρωθεί η διαδικασία αποτύπωσης και να γνωρίζει πλέον το μικρό ότι είναι πτηνό και όχι άνθρωπος.

Αναφορικα με τη μέθοδο co-parenting είναι μια παρεξηγημένη εννοια και κατά τη γνώμη μ τσουβαλιάζεται σαν ασφαλές πρακτική ενώ δεν είναι. Η μάλλον για να είναι πρέπει να είναι γνωστη η πρακτική που ο εκτροφεας έχει διαλέξει να εφαρμόσει. Οι περισσότεροι εκτροφεις (στους μεσαιους και μεγάλους παπαγάλους ομως Όλοι οι εκτροφεις) έχουν άγρια ζευγάρια τα οποία δεν έχουν καμία εκτίμηση παρά μόνο φόβο ακόμα κ μίσος για τον εκτροφεα (σκέψου είναι ο άνθρωπος που όσο και να τα φροντίζει τους παίρνει μακρυά τα μικρά τους. Έχουν ξεκάθαρη αντίληψη τι τους κάνει είναι εχθρός σοβαρός στα μάτια τους). Εκείνος τα απομακρύνει και τα ταιζει αποκλειστικά με κρεμα. Εάν διάλεξει να τα επιστρέψει δεν θα ταϊστεί κανενα μικρό χάνουν οι γονείς σταδιακά το ενδιαφέρον τους και δε συμφέρει να φύγουν έτσι μετρητά χωρίς μάχη. Επιπροσθετωσ όταν θα τα απομακρύνει επο τους γονεις γιατί και η μάνα και ο πατερασ Τα πρωινά βγάζουν αμφότεροι μια συγκεκριμένη κραυγή ( μόνο τα ταισμενα στους γονείς πουλάκια βγάζουν αυτή τη κραυγή) που την αποφεύγει σαν τη φωτιά ο εκτροφεας να την ακούσει/καταγράψει το μικρό. Πρεγματικα καταγράφεται την ίδια στιγμή κ αποτελει
«Μερος» πλέον του μικρού. Άρα για πιο co parenting μπορούν να μιλήσουν; Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ελάχιστες γνωσεις (μια και δρν μαθαίνουν παραγματικα τιπτ για το ειδος) έχουν πουλιά απλά με σκοπό το κέρδος και δινουν «αστα να πάνε» συμβουλές στους πελάτες τους.
Τέλος ακόμα και να υπάρχουν προϋποθέσεις που μπορεί να κάνει co parenting δεν θα το διαλέξει γιατί επιπλέον πρέπει να βάλει δαχτυλίδι για να ξεπουλήσει εύκολα. Και αυτο γιατι όλοι θέλουν να έχει δαχτυλίδι το μικρό 😂
Θα βάλω μια τέλεια όμως γιατί μπορώ να γράψω πολλά ακόμα 🤪

@thunderfck , ενδιαφέροντα αυτά που γράφεις (και πολύ σημαντικά). Αλλά δεν υπάρχει και εκδοχή του co parenting, στην οποία ο εκτροφέας ταΐζει κάποιο γεύμα στα μικρά, χωρίς να υποκαθιστά πλήρως τη σίτισή τους από τους γονείς; Π.χ. ένα γεύμα την ημέρα.
Έχεις άποψη για πιθανές συνέπειες αυτής της εκδοχής;

Καλημέρα. Γιάννη κ εγώ αυτό σκεφτόμουν. @thunderfck συγκλονιστικό κ πολύ χρήσιμο το ποστ σας. Αυτό που πραγματικά δεν περίμενα είναι τα μειονεκτήματα που αναφέρετε στην μέθοδο του co-parenting θεωρώντας ότι οι γονείς δεν βγαίνουν από το προσκήνιο στο τάισμα των μικρών τους. Είχα την εντύπωση, ότι ένας σωστός εκτροφέας όταν επιλέξει το σωστό χρόνο (όχι από την αρχή αλλά πιθανότατα όταν είναι σχεδόν έτοιμο να απογαλακτιστεί το πουλάκι), να μπορεί να συμβάλει στο τάισμα του κάποιες φορές την ημέρα. Υπάρχει κ τότε κίνδυνος να μην δεκτούν να το ταΐζουν οι γονείς;

thunderfck:

Θα βάλω μια τέλεια όμως γιατί μπορώ να γράψω πολλά ακόμα 🤪

Η αλήθεια είναι Μαίρη, ότι όταν ένα πουλάκι δεν σηκώσει το λαιμουδάκι του, δεν ανοίγει το στόμα για να ζητήσει / διεκδικήσει τροφή από τους γονείς του, αυτοί δεν ταΐζουν. Αν λοιπόν καλύπτεις εσύ όλα τα γεύματα ή έστω πολλά από αυτά, τότε κι οι γονείς ενδεχομένως να μην ανταποκριθούν στο τάισμα. Πιστεύω ότι το ανάλογο με τους ανθρώπους είναι ότι κάθε φορά ένα μωρό που θηλάζει προκαλεί μια διαδικασία στον μαστό της μητέρας να παράξει γάλα. Όσο το μωρό μεγαλώνει, τόσο πιο πολύ γάλα καταναλώνει, τόσο περισσότερο οι μαστοί παράγουν. Αν αρχίσει κανείς και αντικαθιστά το μητρικό θηλασμό (έστω κάποια γεύματα) με μπιμπερό ή όταν ξεκινούν οι παιδικές κρέμες, φρουτόκρεμες, και η στερεά τροφή, τόσο λιγότερο γάλα καταναλώνεται, τόσο λιγότερο παράγεται. Είναι μια αλληλουχία / αλληλοδιαδοχή, σαν να ανεβαίνεις μια σκάλα και να κοιτάς πάνω...όσο ανεβαίνεις, τόσο μικρότερος σου φαίνεται ο στόχος σου, αλλά και τόσο πιο κοντά.

Καλημερα
Μερικες σκεψεις.

Co-parenting σε αναπαραγωγη που εχεις ενα ζευγαρι με νεοσσους και ας πουμε κανεις καποια καποια συμπληρωματικα/προσθετα ταισματα αντε και να εχει νοημα σε περιπτωση κινδυνου απωλειας. Σε εκτροφη με 10 20 30 ζευγαρια ειναι πιστευω μη υλοποιησιμο για πρακτικους λογους. ο @thunderfck ανελυσε απο την μερια του εκτροφεα πολυ καλα τις πραγματικες συνθηκες που επικρατουν

Μην εχουμε το νου μας μονο σε συναισθηματικη προσεγγιση και ανθρωπινη ερμηνεια. Τι εννοω. Η εικονα ενος αρσενικου ή θυληκου καναρινιου (που εχω προσωπικη εμπειρια) να ταιζει 2 3 μικρα του οταν κλαρωσουν ειναι πολυ ομορφη και για βιντεακια στα social.

Οταν ομως αυτα πεφτουν και προσγειωνονται πανω του λογω αγνοιας ελεγχου της πτησης τους και τους επιβαλει την ταξη με τον μονο τροπο που ξερει

οταν δεν τον αφηνουν να φαει μια στιγμη ηρεμος για να ταισει με την σειρα του και τον πιεζουν να τα ταισει παλι τους επιβαλλεται .

οταν εμεις τα πλακωνουμε στην αυγοτροφη αυγο πρωτεινες κλπ για να ταιζουν τα μικρα τους τα "τουρμπιζουμε " και βγαζουν το αναπαραγωγικο τους ενστικο και την "επιθετικοτητα" στα μικρα ειδικα τα αρσενικα

οταν η μανα μαδαει τα μικρα της γιατι ειναι τοσο πυρωμενη που θελει να περασει στην επομενη γεννα βλεπει την φωλια που εχουμε ακομα εκει για τους νεοσσους μαδαει και επιτιθεται και στα μικρα της και στον αρσενικο ή και μαδαει και τον εαυτο της καποιες φορες

Αυτα ομως δεν ειναι για να παρουμε likes στα social για αυτο και δεν τα βλεπουμε συχνα

Επισης δεν ειναι μηχανες στις 30 μερες να αρχισουν ξαφνικα να τρωνε μονα τους. Πιθανοτατα και οι "αψιμαχιες" με τους γονεις εχουν σαφη "κατευθυνση" προς τον απογαλακτισμο και την αυτονομηση.

Σε ολα τα προβληματα υπαρχουν λυσεις και τροποι παρεμβασης αρκει να γινουν αντιληπτα εγκαιρα. και οι καναρες που κανουν αυγα μονες τους και οι αψιμαχιες μεταξυ τους στα ανετοιμα ζευγαρια και με τα μικρα εχουν αιτιολογια στις συνθηκες που ζουν. Φως διατροφη διαμονη πληθος κλπ. Αλλιως ηταν με ενα ζευγαρι καναρια και 1 αρσενικο μονο του αλλιως τωρα με 20+ αλλιως για καποιον που εχει 100+ πτηνα. Δεν ειμαι γενικα της ανθρωποκεντρικης προσεγγισης στην προσπαθεια ερμηνειας της συμπεριφορας των πτηνων.

Έχετε δει πως γίνεται η απομάκρυνση των μικρών από τους γονείς για να ταιστουν; Υποψιάζομαι πως οχι…

οι θηλυκες πολύ πριν διαλέξουν το ταίρι πολύ πριν οριστικοποιήσουν τη σχέση τους με το μέλλοντα σύζυγο ζητούν τάισμα αρκετες φορές την ημέρα ανεξάρτητου περιόδου αναπαραγωγης η μη. Και ο αρσενικός από την άλλη το αντίστοιχο φλερτ του είναι να την ταΐσει όσο γίνεται περισσότερο.χωρίς να ακολουθεί ζευγαρωμα. Αυστηρά ενώ θέλουν να ζευγαρώσουν το διακόπτουν. Γιατί όμως; Γιατί οι θηλυκες θα εξαρτώνται αποκλειστικά από το αγόρι. Τόσο αυτές όσο και τα μικρά εξαρτώνται από τον αρσενικό. Η θηλυκιά ΔΕΝ σιτίζεται μόνη της καθόλου. ΔΕΝ της το επιτρέπει καν ο αρσενικός. Άρα λοιπόν το φλερτ και το τάισμα του αρσενικού γινεται αποκλειστικά και μόνο για να της κανει ξεκάθαρο ότι πρέπει να προχωρήσουν σε γεννα και ότι μπορεί να «βασιστεί» η θηλυκιά πανω του οχι για να ζευγαρώσουν.
Οταν προχωρούν στη γεννα, το αγόρι τρωει τα πάντα καταναλώνει αλόγιστες ποσότητες φαγητού (ο δικος Μου με τον οποίο έχουμε σχέση φθοράς κ αφθαρσίας-μου φωνάζει με διατάζει να πάω να του γεμίσω οποία ταιστρα αδειάζει-στέκεται από πανω της - έχω 6 ταιστρες) μπαίνει μέσα στη φωλια και ταιζει τη θυληκια βγαίνει ξανα τρώει και ξαναμπαίνει ξαναταιζει. Όλη μέρα. Οταν βγουν οι νεοσσοί αυτο γίνεται ολοένα κ περισσότερο. Ταιζει ασταμάτητα τη θηλυκιά και εκείνη με τη σειρά της ταιζει τα μικρά. Ξερνάει την επεξεργασμένη από τον οργανισμό του τροφή και την βάζει στον οργανισμό της θηκυκιας. Με τη σειρά της την επεξεργάζεται εκείνη προσθέτει τα δικά της στοιχεία και ταιζει τα μικρά. Όλη αυτή η διαδικασία ανακατεύει στοιχεία ΚΑΙ από τους δυο γονείς κάθε τάισμα της θηλυκιας μεταφέρει στοιχεία και από τους δυο. Τα σάλια τους περιέχουν τα στοιχεία του DNA των μικρών. Είναι μια απαραίτητη διαδικασία. Σκεφθείτε ποσο σημαντικο λοιπόν είναι το τάισμα των νεοσσών από τους γονείς.

Ομως όλο αυτο τονίζω σημαίνει ότι μονίμως είναι οι γονείς με τα μικρά. Σκεφτείτε τώρα πως θα πάρει ο εκτροφεας το μικρό; Γίνεται πραγματικά μάχη. Ορμάνε να προστατευόσουν τα μωράκια τους ουρλιάζουν επιτίθενται πολύ προσεκτικά να μη βλάψουν τα μικρακια τους αλλά πραγματικά παιδιά θα τα λυπηθείτε τα πουλάκια όλα με αυτή τη διαδικασία θα νευρίασετε σας το εγγυώμαι. Η επίθεση λοιπόν είναι επίθεση για να κόψουν τα δάχτυλα του εκτροφεα αψηφώντας οτιδήποτε βάζουν όλη τους τη δύναμη. Ο εκτροφεας λοιπόν για να προστατευθεί απομονώνει τους γονείς βάζει σίτες τα τραβάει σε κλάσματα δευτερόλεπτων πρεγματικα είναι επικίνδυνο.
Πείτε μου λοιπόν για πιο co parenting μια φορά δυο φορές η χ φορές;

Τέλος, η διαδικασία αυτή απομάκρυνσης πέρα επο το σοβαρό στρες που δημιουργεί στους γονείς αυτο επηρεάζει πολυ και τους νεοσσούς. Ζουν τον Τρόμο σε πολύ νεαρή ηλικία, η ζουν τον τρόμο κάθε φορά π η μάνα και ο πατερασ ουρλιάζουν την ώρα π πάει κάποιος να ανακατευθεί με τα μικρά τους έστω για να ταΐσει.
Η δικη Μου συμβολή σε αυτά ειναη η εξής ανακατεύομαι μετά την 12η εβδομάδα. Όμως υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια… είμαι ο
Μπαμπάς της θηλυκιας μου τα προσφέρει απλόχερα τα μικρά και τσιμπάει το αγόρι κάθε φορά που έρχεται να με διώξει από τα μικρα του. Καμία κραυγή καμία απολύτως φασαρία. Όλα γίνονται όπως ακριβώς πρέπει ☺️

@Φοίβος , Ανέστη, έχεις κάνει κι εσύ ταΐσματα στα 2 μικρά (τότε) αμαζονάκια; Αν ναι, πες μας την εμπειρία σου.

Τέλος να σας προσθέσω ότι απομακρύνοντας τα μικρά οι γονείς μπαίνουν αυτόματα στη διαδικασία να γεννήσουν πάλι. Μέσα σε δυο τρεις βδομαδες ετοιμάζουν την επόμενη προσπάθεια. Φτανουν οι θηλυκες να κάνουν 12-15-20 αυγά ετησίως. Βγάζουν περίπου μια δεκαετία ίσως με φροντίδα λιγο παραπάνω πέφτει όμως η ποσότητα των αυγων γίνεται «ασύμφορο». Χωριζουν τα ζευγάρια ρίχνουν στους αρσενικούς νεότερες προσπαθούν να φτιάξουν αλλά ζευγάρια. Φέρνουν αλλά πουλιά…

αναφέρομαι στους εκτροφεις του είδους. Εκείνοι οι οποίοι εκτρέφουν πολλά ζευγάρια και οχι σε κάποιον που το κάνει ως χόμπι. γιατι πολύ απλά ο χομπίστας δεν έχει άγρια ζευγάρια. Το δεμένο και άγριο ζευγάρι στα γκριζακια δεν ανέχεται την ανθρώπινη παρουσία…φοβάται. ούτε ξεχνάει ομωσ αυτόν που τους κλέβει τα μωρά…
Βλέπεις τον εκτροφεα να μπαίνει να ταΐσει τα πουλιά να αλλάξει νερά στα ζευγάρια του και ΔΕΝ βλέπει κανενα πουλί έξω. Κρύβονται όλα μέσα στις φωλιές πριν καν ανοίξει τη πόρτα έχουν εξαφανιστεί. Άδεια κλουβιά βλέπει

Αυτά… σας καλημερίζω όλους…

@thunderfck τόσο μα τόσο ενδιαφέροντα όσα μας έγραψες! Λίγες ημέρες πριν ήμουν τόσο αδαής και τώρα νιώθω ότι αρχίζω και πιάνω το νόημα χάρη σε όλους τους φίλους εδώ! Είσαστε η παρηγοριά των ανασφαλειών μου σε σχέση με το καινούργιο μου εγχείρημα (αυτό δεν είναι απειλή, είναι προειδοποίηση😉) Να είσαστε καλά όλοι σας!

@thunderfck , αυτό το είδος που έχει τόσο μεγάλη νοημοσύνη, δεν μπορεί να καταλάβει ότι δεν θα στερηθούν τα μωρά τους, αν έχουν ήδη εμπειριώσει μερικές φορές που ο φροντιστής τα πήρε, τα τάισε μπροστά τους και τα επέστρεψε στη φωλιά; Δλδ, όταν τα μωρά έχουν ανοίξει τα μάτια τους και ξεκινήσει ο φροντιστής να τους δίνει ένα γεύμα την ημέρα, μετά από μερικές φορές οι γονείς εξακολουθούν να αγχώνονται και να αγωνιούν για την τύχη των μικρών τους;

Η θηλυκιά ταιζει αυστηρά τα μικρά μόνο με φάγητο που τις προσφέρει ταΐζοντας την το αγόρι της. Επομένως είναι ασταμάτητα η θηλυκιά με τα μικρά. Ο εκτροφεας πρέπει είτε να την πετάξει έξω τρομάζοντας την με καποιο αντικειμενο και εκείνη σκούζει για βοήθεια να έρθει κ ο αρσενικός. Δεν είναι ευχαριστο για εκείνην να της παίρνεις τα μικρά τη φασαρία μόνο να ακούσεις που κάνουν. Εχοντας λοιπόν έμπειριωσει τον εκτροφεα να ανοίγει τα μικρά έρχεται η βελτιστοποίηση τους στην προσπάθεια τους να τον αποτρέψουν. Δηλαδή η νοημοσύνη τους χρησιμοποιείται για να καταλάβουν ποτε θα τους τα πάρει και δίνουν όλη τους την εξυπνάδα για αποτρέψουν αυτο. Δεν σκέφτονται «εντάξει θα τα φέρει πίσω και θα μας τα έχει και ταισμενα». Έτσι λοιπόν εχοντας αναπτύξει εμπειρία στο ποτε μπαίνει ο εισβολέας μέσα αν για παράδειγμα επιλέξει να τα τραβήξει όταν βγαίνει η θηκυκια για να κουτσουλήσει (μια φορά την ημέρα μοναχα βγαίνει η θηκυκια να κάνει κακά της δρ βγαίνει αλλο και επιστρέφει κατευθειαν μέσα). Εν λοιπόν επιλέξει αυτή τη στιγμή ο εκτροφεας τότε πριν κάνει καποιο βήμα πετανε με λύσσα σκοτώνονται να επιστρέψουν και οι δυο να μπουν μέσα να προλάβουν να προστατευόσουν τα μικρά τους.
Οι δικοί μου για να καταλάβεις ο αρσενικός που ξέρει ότι ΔΕΝ θα τα πειρεξω απλά θα τσεκάρω θα σκοτωθεί να μπει μέσα όμως την ώρα που κατεβαίνει το κορίτσι του σφίγγει το Ράμφος δυνατά κλείνει με το σώμα της την επίθεση του αρσενικού. Εκείνη ελέγχει και αποτρέπει αυτο που η φύση τον καλεί να κάνει. Σκέψου ενώ τον έχω εξημερωσει χροοονια τον έχω ενώ μου ζητάει φαγητό να τον ταισω. Με φωνάζει με αφήνει ακόμα κ το Ράμφος να τπυ χαϊδέψω είναι αδιαπραγμάτευτο το θέμα αυγά και μικρά. Σέβεται όμως το κορίτσι και κάνει πίσω. Έχουν πραγματικό σεβασμο ο ένας τον αλλο καταλαβαίνουν ποτε ο ένας ενοχλείται και πάντα υποχωρεί

@thunderfck σε ευχαριστούμε για τις πολυ χρήσιμες πληροφοριες που μοιράζεσαι!!
Θα ήθελα να σε ρωτησω κάτι καθώς βλέπω πως έχεις σημαντική εμπειρία και αν καταλαβαίνω καλά έχεις ζευγάρια τα οποία γέννησαν.
Τα πουλάκια σου που ζευγαρώνουν και γεννάνε ειναι ημέρα η άγρια??
Δλδ εννοώ τα έχεις με χάδια και εξοικειωμένα με την ανθρωπινη παρουσια η τα έχεις αποκλειστικά να ασχολείται το ένα με το άλλο??

@Anna Maria Mp τα πουλάκια π έβγαλα φέτος ανακατεύτηκα οχι για να ταισω απλά για να με δουν όσο είναι στον κάτω θάλαμο
κ να τους δείξει η μάνα τη σχέση που έχω μαζί της…πρώτου ανέβουν στον πάνω θάλαμο και αναλάβει ο αρσενικός αποκλειστικά. Είναι εξοικειωμένα μαζί μ επειδή η μάνα τα εκπαιδεύει να ριναι. Όπως ακριβώς εκπαίδευσε και το αγόρι της να μην με πειράζει. Δεν με φοβάται απεναντιας με ζηλεύει γιατί του απασχολώ το κορίτσι. Και όταν γεννάει το κορίτσι μας την ώρα π επιστρέφω από το σπίτι βγαίνει από τα αυγά ( εχρι προσαρμόσει την ώρα που θα βγει για να κουτσουλήσει μρ τη ώρα που θα επιστρέψω σπίτι). Και με χαιρετάει κάθε μέρα. Δείχνει στους πάντες με φτερά ότι ΔΕΝ είμαι απειλή. Αλλά έχουμε έρωτα τα δυο μας ❤️. Τα μικρά μεγάλωσαν μπήκαν σε κλούβα και έφυγαν ταξίδεψαν σε εκτροφείο. Την επόμενη γεννα την «χάλασα» κουνώντας δυνατά τα αυγά. Και τώρα μπλόκαρα τη φωλια.

@thunderfck Αρα αν κατάλαβα καλά, οι γονείς είναι εξοικειωμένοι μαζί σου και αυτό το περνάνε και στα παιδια τους σε ένα βαθμό.
Γενικά ο λόγος που ρωτάω ειναι γιατί δυο παπαγαλοι τους οποίους παιρνεις για συντροφιά συνήθως δεν γίνονται καλοί γονείς.
Τι εννοώ.Οταν ημερευεις έναν παπαγαλο τα ένστικτα που έχει από την φυση του ,ένα εκ των οποίων ειναι και η αναπαραγωγική διαδικασία απομακρύνεται.Έτσι βλέπουμε περιπτώσεις να παρατανε τα αυγά ακομα και κανιβαλισμό.
Για αυτόν τον λόγο οι εκτροφείς ζευγαρώνουν πουλια τα οποία ειναι άγρια και όχι πουλια στα οποία δίνουν χάδια και τα έχουν ως συντροφιά.
Ζητώ συγνώμη που ξεφυγα από το θέμα και από τα ερωτήματα που τέθηκαν παραπανω και ευχαριστώ πολυ για την απάντηση σου!!

thunderfck:

Τρόμο σε πολύ νεαρή ηλικία, η ζουν τον τρόμο κάθε φορά π η μάνα και ο πατερασ ουρλιάζουν την ώρα π πάει κάποιος να ανακατευθεί με τα μικρά τους έστω για να ταΐσει.

thunderfck:

είμαι ο Μπαμπάς της θηλυκιας μου τα προσφέρει απλόχερα τα μικρά και τσιμπάει το αγόρι κάθε φορά που έρχεται να με διώξει από τα μικρα του.

thunderfck:

Οι δικοί μου για να καταλάβεις ο αρσενικός που ξέρει ότι ΔΕΝ θα τα πειρεξω απλά θα τσεκάρω θα σκοτωθεί να μπει μέσα όμως την ώρα που κατεβαίνει το κορίτσι του σφίγγει το Ράμφος δυνατά κλείνει με το σώμα της την επίθεση του αρσενικού. Εκείνη ελέγχει και αποτρέπει αυτο που η φύση τον καλεί να κάνει. Σκέψου ενώ τον έχω εξημερωσει χροοονια τον έχω ενώ μου ζητάει φαγητό να τον ταισω. Με φωνάζει με αφήνει ακόμα κ το Ράμφος να τπυ χαϊδέψω είναι αδιαπραγμάτευτο το θέμα αυγά και μικρά. Σέβεται όμως το κορίτσι και κάνει πίσω.

Να πω κι εγώ την άποψη μου.
Στα περισσότερα οργανωμένα εκτροφεία των μεγάλων παπαγάλων (Macaw, Cockatoo, African grey) σχεδόν κανένα πουλάκι δεν μεγαλώνει με τους γονείς του.
Αυτό σημαίνει ότι οι γονείς δεν συμμετέχουν στην ανατροφή των νεογνών, άρα δεν βιώνουν την απώλεια των παιδιών τους από το χέρι του εκτροφέα όπως αναφέρθηκε.
Οι γονείς χρειάζονται μόνο για την παραγωγή των αυγών.
Όλα τα γόνιμα αυγά εκκολάπτονται τεχνητά σε ειδικό θερμοθάλαμο.
Από την πρώτη μέρα της ζωής τους οι νεοσσοί ταΐζονται από ανθρώπινο χέρι.
Αυτή η μέθοδος εφαρμόζεται γιατί όταν γίνεται σωστά στατιστικά υπάρχουν λιγότερες απώλειες, αλλά και τα πουλάκια που μεγαλώνουν μ'αυτό το τρόπο ανταποκρίνονται στις προσδοκίες των αγοραστών για ένα ήρεμο πουλάκι εξοικειωμένο με τους ανθρώπους.
Τα λεφτά είναι πολλά και κανείς δεν θέλει ένα pet bird αγρίμι, όλοι ζητάνε ήρεμο πουλάκι, και ήμερο πουλάκι είναι μόνο το ταϊσμένο στο χέρι.
Οι μοναδικοί που ζητούν άγρια πουλιά είναι οι επαγγελματίες του είδους, με απώτερο σκοπό καθαρά την αναπαραγωγή.

Επίσης μεγαλώνοντας ένας παπαγάλος που δεν ανατράφηκε από τους γονείς του δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα αρχίσει να μαδιέται, να ζηλεύει και να επιτίθεται, να δαγκώνει, και να βλέπει τον φροντιστή του μόνο σαν ερωτικό του σύντροφο και τίποτα άλλο.
Υπάρχουν και τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι όμως η πλειονότητα.
Συνήθως η μεγαλύτερη ευθύνη για μία ακραία συμπεριφορά του παπαγάλου είναι δική μας.
Δεν θα πρέπει να είμαστε απόλυτοι στις απόψεις μας.
Να συνοψίσω λέγοντάς ότι έχω ζακό πάνω από τρία χρόνια, γεννημένο με τεχνητή εκκόλαψη, δεν έχει γνωρίσει ποτέ τους πραγματικούς του γονείς, και δεν έχω έρθει αντιμέτωπος ποτέ, τουλάχιστον μέχρι τώρα με τις καταστάσεις που προαναφέρθηκαν.
Επίσης για να απαντήσω και στο αρχικό ερώτημα σχετικά με το ανοσοποιητικό είναι υγιέστατη και δεν είχε ποτέ κάποιο πρόβλημα υγείας.

Απεναντιας, αναφορικά με την ικανότητα τους να αναπαραχθούν θα σου έλεγα ότι ειναι καλύτερη από τα άγρια. Λέγοντας καλύτερη γιατί δε φοβάται την ανθρώπινη παρέμβαση. Ένα άγριο ζευγάρι θέλει χρόνια πολλά να εξημερωθεί δεν υπάρχει ενδιαφέρον για τον άνθρωπο. Και δεν υπάρχει ενδιαφερον για τον άνθρωπο που ανακατεύεται σε κάτι πολύ δικό τους οπως είναι η αναπαραγωγή.

Ένα παράδειγμα. Σε όλη τη διαδικασία αυγά-μικρά επικρατεί ησυχία ασυνήθιστη. Τάφος. Κανένας δεν κάνει κανενα ήχο. Ο αρσενικός είναι φρουρός και το κορίτσι μέσα κλωσσα με επιμέλεια. Αρπακτικά- προστατεύονται από τα αρπακτικά. Ένα άγριο ζευγάρι βλέποντας τον εκτροφεα σκέψου τι βλέπει. Έναν άνθρωπο με χέρια πόδια να κουνιούνται σαν μια κατσαρίδα και με στοίχιση ματιών οχι το ένα στη μια μερια το αλλο στην άλλη οπωσ Είναι στους παπαγάλους αλλά με στοίχιση ματιών στο κέντρο όπως ακριβώς οι εισβολείς που στη φύση σκοτώνουν η τους τρωνε τα μωρά (φίδια γερακια). Το ειδος σου ακόμα κ εσυ που έχεις τις καλύτερες προθέσεις το ειδος σου συγκαταλέγεται στους «εισβολείς» από τη φύση του σε φοβάται. Όλος αυτος ο φόβος αν ανακατευτείς στη φωλια γίνεται επίθεση μάχη για τη σωτηρία των μικρών. πολύ δύσκολα ο εκτροφεας θα πάρει συγχώρεση. Βασικά ΔΕΝ θα πάρει ποτε
Για να βάλει δαχτυλίδι θα τα απομακρύνει μέχρι τις 20 ημερες. Στην επιλογή του και στο
Χρονο του αν θα τα αφήσει είκοσι ημερες. Αλλά πίστεψε με @Vada τα αφήνει γιατί αλλο να ταιζεις κάθε μια και δυο και τρεις ώρες κ αλλο 3 φορές μοναχα την ημέρα. Άρα μια μάχη σαν και αυτή που ανέφερα θα την ζήσει το
Μικρό. Και μια είναι αρκετή.

Ο αρσενικός που έχω είναι αγριος. Τον προμηθεύτηκα από εκτροφείο μια καινοί αρσενικοι είναι «άχρηστοι» για πέταμα μια και δεν είναι χήνες που κάνουν χρυσά αυγά. Διαμάντια βρίσκεις άμα ψάχνεις άγριο αρσενικό ΔΙΑΜΑΝΤΙ πήρα κ εγώ. Πανέμορφος και δούλεψα μαζί με το κορίτσι μου να τον μερεψουμε τώρα πια δουλεύουμε μαζί να μην με κυνηγάει. Η προσωπικότητα του πουλιού έχει σημασία ένας άλλος θα μπορούσε να απαιτεί απομόνωση εκείνος έμαθε να την μοιράζεται μαζί μου γιατί βλέπει τη σχέση που έχω μαζί της. Ακόμα έχουμε δρόμο γιατί μπροστά της είναι κύριος μεζι μου κει υποχωρητικός οταν λείπει εκείνη όμως βγαίνουν τα ένστικτα του ☺️. Αλλά πραγματικά η φύση του είναι τόσο ζωντανή τόσο δυναμική πραγματικά ριναι αξιοθαύμαστα τα ταισμενα στους γονείς πουλιά. Πολύ δυνατά πουλιά πολύ ωραία πουλιά -χαζεύεις 🤪

Θα ήθελα να εκφράσω και εγώ την άποψη μου μιας και έχω δεκάδες μωρά σε κάθε αναπαραγωγική περίοδο από διαφορετικά είδη (μικρούς και μεσαίους προς το παρόν)

Co parenting
Θεωρώ ότι είναι η κορυφαία επιλογή για απόκτηση ενός ήμερου παπαγάλου. Όμως για να γίνει σωστά η όλη διαδικασία πρέπει να υπάρχουν ορισμένες προϋποθέσεις:
Α) Πρώτα από όλα να στο επιτρέπει το ζευγάρι. Θυμάμαι ακόμα τα πρώτα μου μωρά όταν τα κρατούσα στο χέρι μου και ήταν και ο μπαμπάς τους πάνω μου και παρατηρούσε που χαιδευα τα μωρά. Είναι εξαιρετικά σπάνιο να δεχθεί ένα ζευγάρι να γίνει αυτό.
Β) θερμοκρασία χώρου. Είναι σημαντικό όταν βγαίνουν τα μωρά να υπάρχει σωστή θερμοκρασία του χώρου.
Γ) να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί γιατί όση ώρα είναι στα χέρια μας και δέχεται τα χάδια μας μπορεί να του προκαλέσουμε άθελά μας κάποια βλάβη.

Γενικά για την εκτροφή
Αρχικά να πω πως τα άγρια ζευγάρια τα οποία έχουν συνηθίσει σε ένα εκτροφείο δεν τρομοκρατούνται με τη παρουσία του εκτροφέα. Εμάς μας "μιλάνε" πολλά από αυτά με το που μας ακούσουν, άλλα μένουν απαθή και άλλα απλά απομακρύνονται. Τα πιο δυναμικά αντί να μας φοβούνται, μας κυνηγάνε όταν βάλουμε χέρι μέσα στο κλουβί. Ένα ζευγάρι που τρομοκρατείται κατά τη γνώμη μου δεν είναι έτοιμο για αναπαραγωγή.

Τάισμα νεοσσών
Μια μεγάλη εκτροφή είναι αδύνατο να έχει ήμερα μωρά χωρίς να ταϊστουν με κρέμα. Οπότε επαγγελματική εκτροφή με co parenting είναι αδύνατη.
Εμείς όταν δεν έχουμε απρόοπτα, επιλέγουμε τα μωρά να απομακρύνονται από τη φωλιά μετά τη 15η ημέρα το λιγότερο, ανάλογα με το είδος βέβαια και αργότερα. Έτσι τα μωρά λαμβάνουν όλα τα απαραίτητα αντισώματα, αποφεύγονται οι κίνδυνοι των πρώτων ημερών και η εξαντλητική διαδικασία του ταισματος από τις πρώτες ημέρες. Τα μωρά από τη δεύτερη μέρα έχουν εξοικειωθεί με το τάισμα με κρέμα - βελόνα σίτισης.

Εδώ βέβαια είναι σημαντικό να πω πως η σωστή εκτροφή έχει όλα τα απαραίτητα μέσα και τις γνώσεις για το σωστό τάισμα.
Εδώ είναι που πρέπει να εστιάσουμε πριν πάρουμε κάποιο μωρό ταισμενο με κρέμα.

Τώρα ως προς τους γονείς.
Δεν έχω βγάλει κάποιο ασφαλές συμπέρασμα πως υπάρχει συναισθηματικό δέσιμο μεταξύ γονέων και μωρών. Μου έχουν δώσει την εντύπωση πως η αναπαραγωγή γίνεται ως διαιώνιση του είδους. Γιατί πολλά είδη ζευγαρώνουν και χωρίς να αναπαραχθούν, χωρίς ύπαρξη φωλιάς ή διατροφικής προετοιμασίας, χωρίς ερεθίσματα,.
Αντίθετα τα ζευγάρια, ειδικά αυτά που έχουν πολλά μωρά, νιώθω πως ανακουφίζονται - ξεκουράζονται.
Επίσης τα μισά περίπου ζευγάρια μου θα έλεγα πως δεν ενοχλούνται καθόλου όταν ανοίγω να ελέγξω πως τα μωρά σιτίζονται από τους γονείς σωστά.

Εν κατακλείδι θεωρώ πως κάθε ζευγάρι συμπεριφέρεται διαφορετικά και πρέπει να μελετάται ξεχωριστά.

Τώρα ως προς την αναπαραγωγή μεταξύ ήμερων παπαγάλων είναι μια διαδικασία που χρειάζεται μεγαλύτερη επίβλεψη προκειμένου να αποφύγουμε τυχόν δυσάρεστη συμπεριφορά. Ήμερα πουλάκια μου έχουν δώσει εξαιρετικές γέννες ενώ πάλι άλλα είτε άφηναν είτε έσπαγαν τα αυγά τους. (Ευτυχώς δεν είχα ακόμα ακραία συμπεριφορά σε μωρά)

Τα άγρια πουλάκια επιλέγονται από τους εκτροφείς κυρίως γιατί έχουν όλα τα ερεθίσματα από τους γονείς τους από όλη τη διαδικασία της αναπαραγωγής και λιγότερες κατά κανόνα πιθανότητες να "αποτύχουν".

Με συγχωρείτε για το μακροσκελές κείμενο.

Geokilkis:

Τα μωρά από τη δεύτερη μέρα έχουν εξοικειωθεί με το τάισμα με κρέμα - βελόνα σίτισης.

Εξαιρετικά σπανιο όπως ακριβώς ανέφερες :) το ιδανικό όμως.

Στο ειδος που ασχολούμαι όταν ξεκινήσει η αναπαραγωγή δε σταματάει. Δε μπορεις να την
Σταματησεις δε βλέπουν κάτι αλλο
Ζουν αναπνέουν καθημερινά με σκοπό την επόμενη γεννα. Αφοσίωση στο σκοπό τους. Απόλυτη. Σε βαθμό υστεριας.
Πολύ σωστά έθεσες την διαιώνιση του είδους ως αυτοσκοπό.

Προσωπικά, δε μου άφηνουν επιλογή άλλη από να μπλοκάρω τη φωλια. Χάλασα τα αυγά και την αφησα εσκεμμένα να κλωσσησει 50 ημερες. Δεν έχασαν το ενδιαφέρον τους ΠΟΤΕ ενώ κατάλαβαν πολύ νωρίτερα ότι ειναι χαλασμένα. Δεν τα πέταξα για να καθυστερήσω την επόμενη γεννα. Εκείνοι όμως Τα έφαγαν..με σκοπό να ξεκινησουν την επόμενη γεννα χωρις ιχνοσ Βρωμιας στη φωλια.

Είναι τόσο έντονη η επιθυμία και η αφοσίωση που έχουν που πραγματικά «χαλας» τα πουλιά παίρνοντας τους τα μικρά «τους στερείς κάτι» κάθε φορά τα στρνοχωρεις τα πουλιά πολύ. Όμως με το Που βγουν από τη φωλια οι ίδιοι οι γονείς τα σπρώχνουν μακρυά και προχωράνε αμεσως για την επόμενη γεννα . Εκεί τα τραβάς τα μικρά απο τους γονεις και εκείνοι σε ευγνωμονούν για αυτο

ianos:

@Φοίβος , Ανέστη, έχεις κάνει κι εσύ ταΐσματα στα 2 μικρά (τότε) αμαζονάκια; Αν ναι, πες μας την εμπειρία σου.

Ναι, εγώ μεγάλωσα 2 υγιέστατα πουλιά με co-parenting (συν-κηδεμονία).

Δεν υπέστησαν ούτε αυτά ούτε οι γονείς τους κανένα σοκ με την απομάκρυνση τους απο το κλουβί των γονιών διότι τα χειριζόμασταν απο αυγά. (Για την ακρίβεια το μεγαλύτερο στρες το βιώνουν τα αποκλειστικά μεγαλωμένα απο τους γονείς που μεγαλώνουν με τεράστιο φόβο για οτιδήποτε). Στην δικιά μας περίπτωση δεν υπήρχε γενικά τόσο ή καθόλου δράμα όπως περιγράφεται σε αυτό το θέμα. Είναι απολύτως ισσοροπημένα σαν πουλιά και τυπικότατες αμαζόνες σε όλα τους. Ακόμη και στο δάγκωμα, να ρώτα και τη Σίσσυ. 😄

Και Πραγματικά τώρα δεν είναι τίποτα να πάρεις ένα τέτοιο μικρό ταισμενο στους γονείς και να το εξημερώσεις. Πανευκολο είναι. Είναι πολύ μικρό και εύπλαστο. Τρεις μήνες πουλακι ζακο είναι απλά πανευκολο. Οι εκτροφεις ομως δε το κάνουν αυτο για έναν λόγο. Οι γονείς με το που πάρεις τα μικρά κατευθειαν ξεκινούν την επόμενη γεννα. Δηλαδή γεννάνε πολύ σύντομα αν τα αφήσεις στους γονείς θες τρεις μήνες να μεγαλώσουν και ρνα μήνα ζευγαρώμα και επώαση πας στους 4. Δηλαδή δυο γεννες ετησίως. Αν τραβάς τα μικρά ομως φτάνεις και 5 γεννες ετησίως. Είναι πολλά τα λεφτά που χάνεις 💵💵

Για αυτο και τα ταισμενα στους γονείς πουλάκια είναι του διαβολου πουλάκια είναι ακατάλληλα πουλάκια είναι αγρίμια έχουν κακκια μέσα τους και θα κατασπαράξουν έναν άνθρωπο 😁😂.

Δε συμφέρει να τα αφήνεις στους γονείς και αδιαφορείς για τους γονείς εν κατακλείδι

Δεν είναι δλδ "του πουλιού το γάλα" που μεταφέρει αντισώματα στο νεογνό...ενδιαφέρον.

@ianos όχι μόλις τα μωρά αφαιρεθούν από την φωλιά από 15 ημερών και μετά, το πρώτο 24ωρο συνήθως ταιζονται δυσκολότερα, μετά τη πρώτο 24ωρο η διαφορά είναι τεράστια.

@thunderfck αν κάποιος εκτροφέας βάζει τα ζευγάρια του σε συνεχή αναπαραγωγή αργά ή γρήγορα θα τα χάσει. τα ζευγάρια καταπονούνται πολύ από την αναπαραγωγή, το θηλυκό που συνήθως επωάζει χάνει μέρος του πτερωματος, διαταράσσεται το γαστρεντερικό σύστημα της, εξασθενεί το σώμα της από τα θρεπτικά για τη διαμόρφωση των αυγών και είναι ευαίσθητο σε ασθένειες.
Το δε αρσενικό που φροντίζει για τη σίτιση της θηλυκής και των μωρών χάνει σημαντικό βάρος και εξαντλείται από τη συνεχή κίνηση.
Όσο μεγαλώνουν τα μωρά τόσο περισσότερο γίνονται πιο έντονα τα παραπάνω από τη στιγμή που τα μωρά ζητούν μεγαλύτερη ποσότητα τροφής...

Εμείς επιλέγουμε να κάνουμε μεγάλη διατροφική προετοιμασία με ταυτόχρονη πτήση των ζευγαριών ώστε να δυναμώσουν αλλά και να "φουλαρουν" από βιταμίνες κτλ που θα τα βοηθήσει στη πορεία.
Μετά τη παραλαβή των μωρών ξεκινάει η αποκατάσταση των ζευγαριών όχι με σκοπό την εκ νέου αναπαραγωγή αλλά για ανταπεξέλθουν με ασφάλεια στη περίοδο της πτερορροιας που ξεκινά σε λίγο ή για τον χειμώνα για όσα αναπαράγονται το φθινόπωρο.(κάποια μπαίνουν στη διαδικασία χωρίς τα ερεθίσματα που ανέφερα πιο πάνω και τα αυγά απομακρύνονται σε περίπτωση που τα ζευγάρια είναι εξαντλημένα)

Ρόλο παίζει πάντα η φιλοσοφία του εκτροφέα και πόσο σέβεται τα ζευγάρια του. Εμείς επιλέγουμε να έχουμε υγιή και δυνατά ζευγάρια και όχι εκατοντάδες μωρά. Σε αυτή την αναπαραγωγική περίοδο θα μπορούσαμε να έχουμε εύκολα πάνω από 300 μωρά αλλά αυτοπεριοριστηκαμε στα 170 περίπου.

Ακόμα κ για κάποιον που δεν έχει ιδέα ούτε σκοπεύει να προβεί σε αναπαραγωγή του πτηνού του (παρόλες τις αντιρρήσεις του ίδιου του πτηνού!), όπως εγώ, είναι τόσο ενδιαφέροντα αυτά που αναφέρατε. Προσωπικά καταλαβαίνω ότι όλα μπορούν κ συμβαίνουν. Κ ισορροπημένα κ μη φοβικά πουλάκια όπως η Λίλα κ ο Barney ή το κορίτσι του @thunderfck αλλά κ άλλα φοβισμένα ή μπερδεμένα πουλάκια που θέλουν μεγαλύτερη προσπάθεια να τα πείσεις ποιό είναι το είδος τους. Όλα πιστεύω εξαρτώνται πρωτίστως από τις αρχές κ τον σκοπό του εκτροφέα, ο οποίος εάν ακολουθήσει την πρακτική του co patenting θα την εφαρμόσει στο σωστό χρόνο της ζωής του νεοσσού κ μόνο εάν το ζευγάρι θα τον έχει δεχτεί ως παραμάνα που δεν τα απειλεί αλλά τα ανακουφίζει κ δευτερευόντως από τον χαρακτήρα του ζευγαριού. Συμφωνώ κ επαυξάνω με τον Γιώργο @Geokilkis.

Geokilkis:

Εν κατακλείδι θεωρώ πως κάθε ζευγάρι συμπεριφέρεται διαφορετικά και πρέπει να μελετάται ξεχωριστά.

Geokilkis:

Ρόλο παίζει πάντα η φιλοσοφία του εκτροφέα και πόσο σέβεται τα ζευγάρια του. Εμείς επιλέγουμε να έχουμε υγιή και δυνατά ζευγάρια και όχι εκατοντάδες μωρά.

Ακριβώς όμως. Ποιος ειναι ο σκοπός. Προσωπικά με ενδιαφέρουν οι γονεις των μικρών…αυτοί έχουν την μεγάλη αξία για εμένα… τα ποναω πολύ… και το κορίτσι χρειάζεται παραπάνω προσοχη μια και αυτη τα γεννάει αυτή τα πυρώνει αυτή τα κλωσσαει. Τα μικρακια τους ειναι αναγκαία για να συνεχίσει η ευζωία τους. Είναι χαρά μεγάλη αυτή που παίρνουν :)

Ένας σοβαρός εκτροφεας δείχνει τα ζευγάρια του, τις συνθήκες που ζουν αλλά και την αλληλεπίδραση που έχει με τα πουλιά του.

το τάισμα των νεοσσών από τους φυσικους γονείς είναι αναγκαίο κ απαραίτητο. Η φύση στο ειδος που ασχολούμαι προβλέπει τα εξής: ο αρσενικός ταιζει τη θηλυκιά ξερνάει στο στόμα της θηλυκιάς, εκείνη κολατσίζει και μετά επαναλαμβάνει και το περναει στα μικρά. Η φύση προβλέπει τάισμα τις πρώτες εβδομάδες από τη μάνα αλλά με φαγητό επο το στομάχι του πατέρα. Είναι πολύ πολύ σημαντική και ιερή διαδικασία, είναι τετοια η χαρά και η ικανοποίηση που παίρνει το ζευγάρι και κανένας δεν θα έπρεπε να την διακόπτει. Στα μικρά δεν μεταφέρονται απλά αντισώματα απο τους γονεις μεταφέρονται ολες οι πληροφοριες που χρειάζεται ο νεοσσοσ για να ζει και να συμπεριφέρεται σαν πτηνό. Και τέλος Τα πουλάκια 3 μηνών ΔΕΝ θεωρούνται άγρια. Στα χέρια του εκτροφεα γίνονται άγρια μια και οι μέθοδολογια ειναι όλη αυτή που περιέγραψα παραπάνω.

Geokilkis:

@ianos όχι μόλις τα μωρά αφαιρεθούν από την φωλιά από 15 ημερών και μετά, το πρώτο 24ωρο συνήθως ταιζονται δυσκολότερα, μετά τη πρώτο 24ωρο η διαφορά είναι τεράστια.

Όχι με την απομάκρυνση των μωρών από τους γονείς μετά δεν επιστρέφουν πίσω. Πιστεύω πως αν τα μωρά είναι μόνιμα ταισμενα και υπάρχει και φωλιά προφανώς τοτε οι γονείς θα διώξουν τα μωρά και θα θέλουν να κάνουν και άλλα αυγά.

Όχι δεν ισχύει αυτό αν ο εκτροφεας κάνει σωστή δουλειά το πουλί θα αποκτήσει ένα πολύ δυνατό ανοσοποιητικο σύστημα. Και θα σου εξηγήσω τι κάνω εγώ που ταΐζω αρκετά πουλιά κάθε χρόνο. Ένα περνώ τους νεοσσους από τη φωλιά από 18 με 21 ημερών πράγμα που σημαίνει ότι όλο αυτό το καιρό που ταιζαν οι γονείς έχουν περάσει στους νεοσσους την εντερικη χλωριδα τους μετά που τρώνε κρεμα αυτές έχουν προβιοτικα πρεβιοτικα όμως το μεγαλύτερο ρόλο στη μετέπειτα υγεία των πτηνων παίζει ο σωστός απογαλακτισμος και όσο ποιο γρήγορα απογαλακτιστει τόσο το καλύτερο γιατί σε εκείνο το σημείο τις ζωής τους ή κρεμα δεν είναι και ότι καλύτερο. Τι κάνω εγώ ξεκινάω και δίνω γλυκοπατάτα για 3 μέρες συνεχόμενα μετά προσθέτω μαζί με τη γλυκοπατάτα και βραστό αυγό για άλλες 3 μέρες και μετά δίνω οτιδήποτε άλλο και προς το τέλος δίνω μεγάλη ποικιλία δλδ και 30 διαφορετικά φρούτα και λαχανικά ξηρούς καρπούς .βραστό αυγό συνεχίζω και δίνω μέχρι και 10 μέρες συνεχόμενα αφού κόψω τη κρεμα όλα τα άλλα απλά είναι μέσα στο πρόγραμμα δε τα έχω στάνταρ. Τώρα με τη γλυκοπατάτα το έντερο αποκτά μια μεμβράνη που το προστατεύει από βακτήρια και προτοζωα και κερδίζω 6 μέρες που του δίνω μόνο βραστά και δεν του επιβαρύνω το μικρόβιακο φορτιο.