Budgie 12,5 χρονων με καρκίνο
Καλό Μήνα σε όλους,
σήμερα απλά θέλω να εκφράσω πόσο στεναχωρημένη είμαι όλη αυτή την περίοδο που ταλαιπωρείται το δικό μου πλασματάκι, που το λατρεύω και έχουμε δώσει μάχες. Σκληρές μάχες! Θα προσπαθήσω να τα γράψω όσο πιο περιληπτικά γίνεται. Κάποιοι πιθανόν να με θυμόσαστε τα τελευταία χρόνια που έχω ποστάρει για το budgie μου και έχω ζητήσει συμβουλές/βοήθεια/ενημέρωση - που πραγματικά ήτανε σωτήριες.
Το παιδί είναι περίπου 12.5 ετών και όπως μου είπε ο πτηνίατρος του, έχει κατά πολύ ξεπεράσει το προσδόκιμο ζωής του. Η συγκεκριμένη ράτσα είναι κατά ΜΟ στα 7 έτη. Τα τελευταία 3 χρόνια είχαμε πολλά θέματα υγείας αλλά πάντα τα προλαβαίναμε. Δώσαμε καλή μάχη σε αυτά (τριχομονάδες, colie, μεγαβακτήριο )και το μικρό τα πήγαινε περίφημα! Από τον Ιούνιο του 2024 όμως, που δεν το περίμενα, ξεκίνησαν οι πολύ δύσκολες μάχες. Είχε βγάλει μία κύστη που συνεχώς αιμάτωνε και έβγαζε πύον στον ουροπυγικό αδένα. Ξεκινήσαμε full αντιβιώσεις κτλ ώστε να μην πάθει σηψαιμία κτλ. Το μικρό το πείραζε κιόλας αυτό το σημείο και βρισκόμασταν σε μία επανάληψη με τα φάρμακα ανά μικρές περιόδους.
Εν τέλει η κύστη ήτανε υπερπλασίες (καρκίνος) που πολλαπλασιαζόταν σε όγκο (τώρα έχει ξεπεράσει σε μέγεθος από το κεφάλι του budjie) με την πάροδο του χρόνου και προσπαθούμε με αντιβίωση- κρέμες να το συγκρατήσουμε καθώς και να μην πάθει σηψαιμία το μικρό. Πριν 2 μήνες το μικρο, κατέβηκε στην σχάρα, ανάπνεε δύσκολα. Θεωρήσαμε ότι θα "έφευγε", ήτανε πολύ δύσκολες οι ώρες αλλά δώσαμε μάχη με συσκευή οξυγόνου, αντιφλεγμονώδη και παυσίπονα. Σκεφτήκαμε μέχρι και την ευθανασία αλλά Τσούπ! Σε 2 ημέρες συνήλθε και όλα καλά. Οπότε ξανά ξεκινήσαμε πάλι με κύκλο φαρμάκων και κρεμών για να συγκρατούμε την κατάσταση.
Η υπόθεση μας έφτασε έως και στο ΑΠΘ Κτηνιατρικής για να βρεθεί μία λύση κάπως, ώστε να συγκρατήσουμε την όλη κατάσταση. Δυστυχώς απορρίψαμε την εγχείριση καθώς είναι μεγάλο σε ηλικία και δεν θα ξυπνούσε από την νάρκωση.
Σε όλους αυτούς τους μήνες, το μικρό είναι κεφάτο, μέσα στην τρέλα, τρώει, πίνει, μου στραβώνει, μου κάνει νάζια (εκτός από εκείνο το ΠΣΚ που ήτανε ετοιμοθάνατο), λες και δεν φέρει κανένα πρόβλημα υγείας. Φυσικά έχει χάσει λίγο την ισορροπία του από τον όγκο του καρκίνου, δεν πετάει αλλά δεν φαίνεται να πονάει (τουλάχιστον ακόμη). Είναι μέσα στην τρελή χαρά. Αυτό είναι που με δυσκολεύει και ψυχολογικά. Δεν φαίνεται άρρωστο!!! οκ! είναι γέρος με αρχικό στάδιο αθριτικά - φυσιολογικά πράγματα. Είναι όμως μέσα στη ζωντάνια και ΔΕΝ φαίνεται να πονάει (κάτι που το συζητήσαμε και με τον Πτηνίατρο του). Επίσης το ράμφος του ανά 2 εβδομάδες του το κόβουμε καθώς μεγαλώνει ασταμάτητα.
Οι γιατροί του μου λένε ότι πρέπει να το συνειδητοποιήσω ότι θα "φύγει" (πέρα ότι είναι πολύ μεγάλο σε ηλικία, έχει τον καρκίνο). Φαίνεται ότι είναι πολύ καλά, σαν να μην είναι βαριά άρρωστο. Δεν μπορώ να το χωνέψω. Είναι μέσα στις αγάπες, δίνουμε φιλάκια, που και που με δαγκώνει (όταν πρέπει να του δίνω τα φάρμακα στο στόμα) και φαίνεται πολύ καλά. Δεν νομίζω ότι θα βγάλουμε το Καλοκαίρι και οι γιατροί του απορούν που έχει ξεπεράσει το προσδόκιμο ζωής ακόμη και με αυτή την ασθένεια.
Σήμερα ξεκινήσαμε πάλι κύκλο με αντιβίωση και αντιφλεγμονώδες. Οι κύστες πλέον εκτός από αίμα και πύον, έχουν μαυρίσει. Το μικρό όμως είναι μέσα στην τρελή χαρά!
Όλα αυτά σας τα γράφω επειδή κανένας δεν καταλαβαίνει από το φιλικό μου περιβάλλον πόσο θέλω να τον ζουπάω και να τον φιλάω συνεχώς και ότι δεν αντέχω στην ιδέα ότι βραχυπρόθεσμα θα "φύγει". Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω για να τον βοηθήσω και οι γιατροί του μου λένε ότι ήδη έχω κάνει ήδη πολλά και κινήσεις που κάποιοι άλλοι ούτε θα ασχολούνταν - ότι το έχω τερματίσει. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε τι εννοώ...... απλά δεν θέλω να τον χάσω. Δεν ξέρω καν αν όντως πονάει και δεν θέλω να πονάει.
Αυτά.
@Antiateira μόνο που το διάβασα βούρκωσα. Θυμάμαι τα ποστ σου με το μικρούλι. Εγώ πιστεύω πως σε έχει καταλάβει ότι στεναχωριεσαι το μικρό και έχει καταλάβει κι ότι θα φύγει κάποια στιγμή και προσπαθεί να σε κάνει να νιώσεις καλύτερα. Είναι πολύ δύσκολο, το ξέρω, το έχω βιώσει δυστυχώς. Τίποτα δε θα σε κάνει να πονάς λιγότερο. Πέρνα χρόνο μαζί του όσο μπορείς, μάζευε όσο περισσότερα μπορείς σε αναμνήσεις. Ειναι απίστευτη η επιμονή σου σε όλο αυτό, δύναμη ψυχής...μπράβο ειλικρινά, έτσι θα έπρεπε να είμαστε όλοι. Είναι δύσκολη η αποδοχή του θανάτου. Είτε έχει να κάνει με ανθρώπους μας ,είτε με τα ζωάκια μας. δεν νομίζω πως υπάρχει άνθρωπος που το έχει ξεπεράσει πλήρως.. πρέπει να μένουμε δυνατοί όσο μπορούμε.
@Antiateira πιστεύω ότι αφού σου κάνει νάζια κ γλύκες, κ αφού τρώει, λογικά δεν πρέπει να πονάει. Τι να πω, λυπάμαι πολύ που δεν υπάρχει κάποια θεραπεία πλην χειρουργείου. Αλλά σκέψου πόσο όμορφα χρόνια περάσατε μαζί κ περνάτε ακόμα, παρόλες τις δυσκολίες. Όπως κ ναχει σε καταλαβαίνω απόλυτα για την αφοσίωση που του δείχνεις κ μπράβο σου κ μακάρι αυτή η ψυχούλα να συνεχίζει να σπάει τα προγνωστικά.
Ευχαριστώ για τα λόγια σας
Είμαι πολύ στεναχωρημένη, ο όγκος μέσα σε 2 ημέρες αυξήθηκε κι άλλο. Πλέον έχει στραβώσει η ουρά του αλλά την ανάγκη του ακόμη την κάνει κανονικά. Το μικρό μέσα στην χαρά εκτός από τα λεπτά που τον πιάνω για να του δίνω τα φάρμακα του. Εκεί πέφτει μεγάλη τσατίλα αλλά και πάλι νομίζω ότι με συγχωρεί, μου κάνει γλύκες μετά. Το πανέμορφο παιδάκι μου
Έχω χάσει σκύλο μετά από 18 χρόνια
Από φοιτητής που ήμουν ήταν μαζί μου.. Το πανέμορφο Ριτάκι μου...
Στα τελευταία ήταν κουφή, σχεδόν τυφλή, ανέπτυξε καρκίνο και λόγο αρθριτικών δε μπορούσε να περπατήσει καλά και για πολύ ώρα. Παρόλα τα προβλήματά της μόλις την πλησίαζα ζωντάνευε.
Δώσαμε μεγάλη μάχη αλλά εντέλει έφυγε από εγκεφαλικό στα χεριά μου. Σε νιώθω όσο δε φαντάζεσαι...
Τώρα πια, 4 χρόνια μετά, έχω ξεχάσει όλο το τρέξιμο και μόνο γλυκά την θυμάμαι..
Υπομονή και δύναμη!!
Σήμερα το παιδι δεν είναι καθόλου καλά.
Ο όγκος εχει γίνει τεραστιος με πύον και αίμα (το πείραξε) και ενα κομματάκι (μέγεθος αρακά) έφυγε από τον όγκο. Τα κόπρανα του είναι μαύρα σαν σκουλίκια. Κουνάει εντονα την ουρά του (έχει στραβωσει από τον όγκο). Του εδωσα αντιφλεγμονώδη στο στόμα αλλά δεν έχω baytril καθώς υπάρχει έλλειψη κωδικού. Συνήθως όταν δεν είναι καλά του τα δίνω ταυτόχρονα (πτηνιατρος).
Σκέφτομαι την ευθανασία.
Τρώει και πίνει νερό αλλά έχει αδυνατίσει παρόλο που στη ζυγαριά είναι στα 44 γρ (αύξηση όγκου + βαρος).
Δεν ξέρω τι να κάνω
Ο πτηνιατρος δεν εχει επικοινωνησει ακόμη....
Συγνώμη.για.τις.φωτογραφιες.
@Antiateira πολύ λυπάμαι. Είναι από τις καταστάσεις που δεν ξέρεις τι να πεις. Το μόνο που ελπίζω είναι να μην πονάει. Να δούμε τι θα πει ο πτηνίατρος. Αλλά η κατάσταση δεν φαίνεται καθόλου καλή.
@MARY58 Μεχρι στιγμής τον έπιασε το αντιφλεγμονώδες, φαίνεται καλύτερα. Δεν έχει φάει όμως από το πρωί (11 περίπου ήτανε η τελευταία φορά που τσίμπησε). Του έβαλα και αντισηπτικό (πτηνών) στον όγκο. Δεν κουνάει πλέον έντονα την ουρά του αλλά έχει υπνηλία και αδιαθεσία. Ο πτηνιατρος ακόμη να επικοινωνήσει.....
Δεν ξέρω τι να κάνω..... Δεν έχω και baytril.
Αν του δώσω από το ληγμένο θα τον πειράξει; Έληξε τον Μάιο. Δεν υπάρχουν πλέον καινούριες παρτίδες.
Γενικά μιλώντας το ληγμένο φάρμακο δεν έχει την ίδια αποτελεσματικότητα. Αλλά μήπως να ρωτήσεις ένα φαρμακοποιό που εμπιστεύεσαι.
@MARY58 θα πάω αν είναι σε φαρμακείο να ρωτήσω γενικότερα τι θα με πουν. Αλλά σκέφτομαι ότι τι κακό περισσότερο να του κάνει;, ήδη αργοπεθαίνει ....
Μου την έχει βιδωσει.....
@Antiateira έχεις δίκιο. Σε καταλαβαίνω που απελπίζεσαι.
Έχοντας δουλέψει σε φαρμακοβιομηχανία ως χημικός θα σου πω ότι τα περισσότερα φάρμακα δε λήγουν ποτέ αλλά μπαίνει η ημερομηνία λήξης βάση νόμου. Ειδικά στην περίπτωση σου που αναφέρεις ότι έληξε τον Μάιο, ούτε μήνα δηλαδή, εγώ θα το έδινα χωρίς δεύτερη σκέψη. Δε σου προτείνω τί να κάνεις αλλά απλά αναφέρω τη γνώμη μου. Εύχομαι το καλύτερο δυνατό και συγχαρητήρια για τη δύναμη που έχεις να αντιμετωπίσεις κάτι τέτοιο.Antiateira:
Αν του δώσω από το ληγμένο θα τον πειράξει; Έληξε τον Μάιο.
@Antiateira πώς τα πάτε;
@ianos Ρώτησα σε φαρμακείο αλλά για πτηνό δεν πήραν θέση. Εγώ πάντως το ξεκίνησα σήμερα το baytril. Είναι και η 3η ημέρα από το φλεγμονώδης και από την 1η ημέρα έδειξε βελτίωση. Τρώει (μειωμένη όρεξη), πίνει νερό και ακόμη κάθεται στο επάνω κλαδάκι. Τα κόπρανα του πρασινησαν πάλι αλλά δεν μπορώ να καταλάβω και πολλά, καθώς τα κάνει επάνω του και συνεχώς τον καθαρίζω (στραβή ουρά). Η ουρά του πάντως κουνιέται ακόμη έντονα. Σήμερα πάλι όμως ήτανε αιματοβαμμένο το ράμφος του καθώς πάλι πείραξε τον όγκο και τώρα έχει μεγαλύτερη τρύπα με πύον. Αυτή τη στιγμή ασχολείται με τα φτερά του, καλλωπίζεται.
Συγνώμη και πάλι.για τις φωτογραφίες.
Καλημέρα, η κατάσταση υγείας του μικρού είναι σταθερή (3η ημέρα αντιβίωση και 5η ημέρα αντιφλεγμονωδες):
Θετικά:
- Τρώει (κάθε ημέρα αυγό με όρεξη, σπόρους συσκευασίας που του πήρα για ανήλικα - ως πιο παχυντικά και κεχρι δεν τα πολύ τρώει).
- Πίνει νεράκι κανονικά.
- Στέκεται στο πιο ψηλό κλαδάκι.
- Που και που έχει διάθεση και κάνει μία χαριτωμενιά. Καλλωπίζεται αρκετά συχνά.
- Ακόμη σκαρφαλώνει στα κάγκελα άνετα.
- Όταν τον πιάνω για να του δώσω το φάρμακο, μου βγάζει ακόμη αντίσταση και δύναμη.
Αρνητικά:
- Η ουρά έχει στραβώσει τελείως, συνεχώς το καθαρίζω από τα κόπρανα του από αμάρα έως και πόδια.
- Χάνει την ισορροπία του και πέφτει από τα κλαδιά. Το βράδυ δεν μπορεί να κοιμηθεί στο ένα πόδι.
- Γέρνει πολύ μπροστά και έχει σκυμμένο κεφάλι.
- Ελαφρώς φουντωμένο φτέρωμα.
- Κλείνει συνεχώς τα μάτια του.
- Πειράζει συνεχώς τον όγκο. Του έχει δημιουργήσει τρύπες που είναι γεμάτες κίτρινο πύον και αίμα.
- Έχει αδυνατίσει αν και στη ζυγαριά βγάζει σταθερά το ίδιο βάρος καθώς συνεχώς μεγαλώνει ο όγκος.
- Κουνάει συνεχώς και έντονα την ουρά του.
Άρχισα να σκέφτομαι μήπως είμαι εγωίστρια:
Να τον διατηρώ στη ζωή ενώ το μικρό πλέον χάνει σε δραστικό επίπεδο την ποιότητα ζωής του. Μου κάνει που και που χαρούλες, (χθες τον πήγα βόλτα με το αυτοκίνητο, του άρεσε και χάρηκε. Πάντα τρελαινόταν για τις βόλτες με το αυτοκίνητο!) και το μπουκώνω με φάρμακα που πλέον εξαρτάται από αυτά. και πονάει (πιστεύω ότι πονάει πλέον).
Δεν ξέρω πότε είναι η κατάλληλη ώρα για να τον πάω για ευθανασία. Από την μία θεωρώ ότι είναι πχ σήμερα αλλά από την άλλη το βλέπω να μου κάνει γουτσου γούτσου και το αναιρώ.
Δεν ξέρω τι να κάνω. Ο πτηνίατρος του δεν βρίσκεται Ελλάδα.
Θα σου πω αυτό που έρχεται σαν πρώτη αφιλτράριστη σκέψη. Αφού το θέμα έχει φτάσει στο απροχώρητο κ σκέφτεσαι μέχρι ευθανασία (σημειωτέον έτσι θα ένιωθα κ εγώ, ειδικά αν υποφέρει, μία ναι, μία όχι σήμερα) γιατί δεν το ρισκάρεις με το χειρουργείο;
@MARY58 Από αρχές Απριλίου ο πτηνιατρος μου δήλωσε ότι θα "φύγει" εάν πάμε για εγχείρηση. Από την νάρκωση δεν πρόκειται να ξυπνήσει καθώς είναι και παππούς. Το είχε αποκλείσει ο ίδιος όπως και ο κτηνίατρος συμφώνησε μαζί του, που συνεργάζονται στο δικό μου θέμα. Να λέμε την αλήθεια δεν περιμέναμε ότι θα αντέξει τόσο πολύ. Μάχιμος ο δικός μου!
Επίσης εδώ και μήνες είμαι πλέον άνεργη και δεν έχω τα χρήματα να καλύψω τα έξοδα της εγχείρησης που ουσιαστικά τσάμπα θα τα δώσω κιόλας.
Σκέψου ότι μου λένε ότι η περίπτωση του είναι για να μπει σε βιβλιογραφία.
Πραγματικά δεν ξέρω τι να κάνω.....
Είναι πραγματικά πολύ δύσκολος ο προβληματισμός που θέτεις, περί ευθανασίας εννοώ.
Σε μια ανάλογη περίπτωση με τον γάτο μου, που ήταν πλήρης ημερών και η κατάσταση ήταν στο μη - περαιτέρω, η κτηνίατρος μου σύστησε ευθανασία....το σκέφτηκα λίγο και ξαφνικά αποφάσισα ότι όχι, δεν του έδωσα εγώ τη ζωή, δεν θα αποφασίσω συνειδητά για τον θάνατό του. Λίγο καιρό μετά πέθανε, αλλά δεν θυμάμαι, όσο κι αν προσπαθώ, πόσο κρατήθηκε στη ζωή. Αλλά αυτό είναι μία άποψη, η οποία, για να πω την αλήθεια, δεν μου φαίνεται και σαν μόνιμη άποψή μου, γιατί σαφέστατα εξαρτάται από το κατά πόσο ο ίδιος αξιολογώ αν το ζώο υποφέρει και πόσο. 10 χρόνια αργότερα, είχα πάει ένα καναρίνι σε κτηνίατρο. Πριν από εμένα ήταν μια κυρία με ένα γέρικο μαλλιαρό μικρό σκυλάκι. Μπήκε. Αργότερα βγήκε με τον σκύλο πεθαμένο στην αγκαλιά της. Έκλαιγε. Ένιωσα ένα τρομακτικό κενό, ειλικρινά, σαν η ατμόσφαιρα να έγινε "νερένια", δεν ξέρω πως να σου το εξηγήσω. Η κατάσταση μου φάνηκε ανυπόφορα θλιβερή, αλλά και πάλι δεν ξέρω αν και κατά πόσο θλιβερότερη θα ήταν μια άλλη κατάληξη. Η ευθανασία σε μερικές περιπτώσεις, λέγεται ότι είναι πράξη συμπόνοιας.
Θα σου έλεγα λοιπόν ότι όσο δεν υποφέρει, άφησε την κατάσταση να κυλάει και στην πορεία βλέπεις κι αν θεωρήσεις ότι χρειάζεται, πράττεις ανάλογα με το τι θα σου επικυρωθεί μέσα σου.
@ianos τις τελευταίες 2 εβδομάδες άρχισα να σκέφτομαι την ευθανασία. Επειδή βλέπω πλέον την ουρά του, τη στάση σώματος και ότι δυσκολεύεται να ανοίξει τα μάτια του.
Θεωρώ ότι πλέον πονάει. Δεν ξέρω τι άλλες ενδείξεις πρέπει να προσέξω ώστε να είμαι σίγουρη για το ότι πονάει.
Λυπάμαι πολύ Antiateira για τον μικρό σου φίλο και μπράβο σου που τον βοήθησες τόσο πολύ!
Δεν ξέρω τι να σου πω για την ευθανασία. Έχεις κάνει ότι μπορούσες και παραπάνω. Το ζωάκι δεν έχει πολύ ζωή ακόμα...ομως εχει μεγαλη φροντιδα και αγαπη!Οτι και να αποφασίσεις το βλέπω σωστό.
Καλή δύναμη εύχομαι!
@Antiateira πραγματικά φαίνεται πόσο πολλή αγάπη έχεις δώσει στο μικρό σου και πόσο μάχη έχετε δώσει μαζί όλα αυτά τα χρόνια. Κανένας δεν μπορεί να σου πει εύκολα αν και πότε είναι η "σωστή" στιγμή, γιατί μόνο εσύ τον ξέρεις τόσο καλά και βλέπεις καθημερινά αν μπορεί να χαρεί τη ζωή του έστω και λίγο ή αν πια το βάρος του πόνου τον καταβάλλει.
Δεν είναι εγωισμός να μη θες να τον χάσεις, είναι απολύτως ανθρώπινο να μπερδεύεσαι. Όποια απόφαση κι αν σκεφτείς στο τέλος, το σημαντικό είναι να γίνει με γνώμονα το καλό του και τη δική σου συνείδηση ήσυχη. Μόνο εσύ μπορείς να το κρίνεις αυτό, με βάση όσα ζείτε μαζί.
Αν θέλεις, μπορείς να συνεχίσεις να τον παρατηρείς όσο έχει διάθεση, με καθημερινή αξιολόγηση, στιγμή-στιγμή. Να προσπαθήσεις να καταλάβεις πώς νιώθει και τι του δίνει χαρά. Όταν φροντίζουμε ένα ζώο, εμείς γινόμαστε η φωνή του και η οικογένειά του, που το προστατεύει, ακόμη κι αν αυτό μας πονάει κάποιες φορές. Έχεις ήδη κάνει το καλύτερο που μπορούσες και ακόμα παραπάνω.
Αν θέλεις, μπορούμε να το συζητήσουμε κι άλλο εδώ για να το ξεκαθαρίσεις μέσα σου. Αυτές οι αποφάσεις είναι πολύ δύσκολες και κανείς δεν χρειάζεται να τις παίρνει μόνος.
@Stavros Σήμερα έφυγα το πρωί, όλοι λείπανε από το σπίτι και πριν λίγο που γύρισα μόλις με είδε, άρχισε να μου κάνει χαριτωμενιές και να μου "μιλάει" δυνατά. Να κάτι τέτοια κάνει και λέω ότι είναι ακόμη δυνατός! -Θα την Βγάλουμε και αυτή την εβδομάδα!
Τώρα τρώμε αγγουράκι με λαιμαργία.
Έχει στιγμές που τον βλέπεις και άμα δεν είχε αυτόν τον όγκο από πίσω λες ότι είναι υγιέστατος. Τον περισσότερο όμως χρόνο είναι χάλια. Πραγματικά θεωρώ ότι οι αναλαμπές του είναι από τα φάρμακα και όσο περνάει η επήρεια τους (μέχρι την βραδινή δόση) ... πέφτει....
Ευχαριστώ πολύ παιδιά για τα καλά σας λόγια.