Το Σκαρθί είναι ένα διαδεδομένο πουλί στην Ελλάδα. Το γρήγορο, ξέφρενο και γεμάτο τρίλιες κελάηδημά του, κάνει το σκαρθάκι ένα ιδιαίτερα αγαπητό στους εκτροφείς.

Σκαρθί, ο πιο στενός συγγενής του καναρινιού


Το Σκαρθί είναι ένα επιδημητικό είδος κυρίως της περιοχής της Μεσογείου. Από το 1880 άρχισε να επεκτείνεται βορειότερα ώσπου το 1925 εμφανίστηκε να φωλιάζει από την Γερμανία μέχρι την Σκανδιναβία. Σήμερα παραμένει όλο το χειμώνα στα μέρη που αναπαράγεται λόγω των σύγχρονων κλιματικών αλλαγών.

Περιγραφή του σκαρθιού

Πρόκειται για ένα μικρόσωμο, ενεργητικό, δραστήριο και νευρικό πουλί με ανήσυχη συμπεριφορά. Αν και έχει μέγεθος μέχρι 12 εκατοστά, το κεφάλι του είναι αναλογικά μεγάλο, με μικρό, κοντό, στρουμπουλό, γκρι ράμφος.

Χαρακτηριστικό γνώρισμα και των δύο φύλων, είναι η έντονη γράμμωση στο μανδύα, την πλάτη, την κοιλιά και τα πλευρά, το μακρύ ανοιχτόχρωμο φρύδι που εκτείνεται μέχρι τα ανοιχτόχρωμα πλαϊνά του λαιμού και η ανοιχτόχρωμη κεντρική κηλίδα στα μάγουλα όπως εμφανίζουν και τα φανέτα.

Το αρσενικό Σκαρθί έχει ανοιχτόχρωμο κίτρινο ουροπύγιο, έντονες ραβδώσεις σε λευκό φόντο κάτω από τα φτερά, στενή και κοντή ρίγα φτερούγας, ενώ το μέτωπο, τα πλαϊνά του λαιμού, το στήθος, και το σημάδι στα μάγουλα είναι σε έντονο λεμονί χρώμα.

Στο θηλυκό Σκαρθί οι περιοχές αυτές είναι ανοιχτότερες λευκοκίτρινες, ενώ στα νεαρά πουλιά έχουν μπεζ-λευκό χρώμα.

Το σκαρθί το συναντούμε συχνά σε συστάδες δέντρων και παρυφές δασών, σε κήπους σε κοιμητήρια, σε πάρκα και οπωρώνες που συνδυάζουν και κάποια κωνοφόρα, όπως πεύκα, έλατα και κυπαρίσσια, στα οποία αρέσκεται και να φωλιάζει.

Αναπαραγωγή

Χτίζει την ανοιχτή καλαθόσχημη φωλιά του στα πιο ψηλά σημεία του δέντρου, προκειμένου να προφυλαχθεί από τους εχθρούς του, χρησιμοποιώντας ξερά χόρτα, ξερά λεπτά κλαδιά, βρύα και λειχήνες.

Το θηλυκό σκαρθί γεννάει μέχρι 2 φορές κατά την αναπαραγωγική περίοδο από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούλιο, 3-5 ανοιχτογάλαζα πιτσιλωτά με μαύρα στίγματα αυγά. Μετά από επώαση 13-14 ημερών βγαίνουν οι νεοσσοί που με την φροντίδα και των δύο γονέων καταφέρνουν να απογαλακτιστούν πλήρως γύρω στις 28 με 30 ημέρες, ώστε το ζευγάρι να προχωρήσει στην ετοιμασία για την επόμενη γέννα.

Διατροφή

Όπως όλες οι σπίζες έτσι και τα σκαρθιά διατρέφονται βασικά με σπόρους που βρίσκουν στην φύση, όπως σιτάρι και κεχρί, αλλά και διάφορους σπόρους από τα κωνοφόρα δέντρα. Προτίμηση δείχνουν επίσης και σε φρούτα και λαχανικά, ενώ τις πρωτεϊνούχες τροφές όπως έντομα και σκουλήκια, τις προτιμούν κυρίως την περίοδο της αναπαραγωγής.

Το σκαρθί κάνει συχνές εναέριες περιηγήσεις με δυνατό, κυματοειδές πέταγμα. Κελαηδά είτε όταν είναι σε πτήση είτε από τις κορυφές των δέντρων, με καθαρή φωνή αλλάζοντας τον τόνο και την οξύτητα, ανάλογα με το αν πρόκειται για σφύριγμα συναγερμού ή ερωτικό κάλεσμα.

Το γρήγορο, ξέφρενο και γεμάτο τρίλιες κελάηδημά του, κάνει το σκαρθάκι ένα ιδιαίτερα αγαπητό στους εκτροφείς πουλί, που προτιμούν να το αναπαράγουν κάνοντας και διασταυρώσεις με τα καναρίνια τους δίνοντας τους όχι μόνο πανέμορφα υβρίδια αλλά και πουλιά που φημίζονται για το υπέροχο ηχόχρωμα της φωνής τους.

Το σκαρθί σε περιβάλλον εκτροφής

Επειδή το Σκαρθί είναι δυναμικό πουλί και έχει έντονη την ανάγκη για φτερούγισμα, γι αυτό συνιστάται η διαμονή του σε μεγάλη και άνετη κλούβα. Ένα από τα μειονεκτήματα στην εκτροφή του είναι η ευαισθησία του στο κρύο και την υγρασία. Η διατροφή του πρέπει να πλησιάζει όσο το δυνατόν την διατροφή που ακολουθεί στο φυσικό του περιβάλλον.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Serinus serinus Ονομασία: Σκαρθί Αγγλική ονομασία: European Serin Τάξη: Στρουθιόμορφα Οικογένεια: Σπιζίδες Γένος: Σειρήνος Είδος: S. serinus

Μερικά άλλα υποείδη της οικογένειας που μοιάζουν αρκετά με το σκαρθάκι όχι μόνο στην εμφάνιση αλλά και στο κελάηδημα, αλλά δεν εμφανίζονται συχνά στην Ελλάδα είναι το Αγριοκαναρίνι Serinus canaria, το καναρίνι της Συρίας Serinus syriakus, το σταχτοκανάρινο Serinus citrinella, το μαύρο καναρίνι serinus pusillus.

Media gallery Σειρήνων

Σχετικό περιεχόμενο

Πως λέγεται το Σκαρθί στην περιοχή σας;

Η Κόκκινη Ροζέλα ή Κόκκινος Πλατύκερκος κατά το ελληνικότερον, είναι ένας εντυπωσιακός παπαγάλος μεσαίου μεγέθους, με το κόκκινο χρώμα να κυριαρχεί στο πολύχρωμο φτέρωμά του. Στα αγγλικά είναι γνωστός με το όνομα Crimson Rosella.

Η Κόκκινη ή crimson ροζέλα


Η Crimson Rosella είναι ένα από τα είδη παπαγάλων που ανήκουν στο γένος των Πλατύκερκων (Ροζελών). Πρόκειται για έναν εντυπωσιακό, μεσαίου μεγέθους παπαγάλο, με το κόκκινο χρώμα να κυριαρχεί στο φτέρωμά του. Τα μάγουλα, τα φτερά και η ουρά έχουν ένα λαμπερό μπλε χρώμα.

Έχει μήκος γύρω στα 36 εκατοστά και η φτερούγα του έχει άνοιγμα 19 εκατοστά Έχει επίσης γκρίζο, γαμψό και ισχυρό ράμφος, και πόδια γκριζωπά με 2 δάχτυλα μπρος και 2 πίσω, για να μπορεί να σκαρφαλώνει σε δέντρα.

Το θηλυκό του είδους είναι ελαφρώς μικρότερο σε μέγεθος από το αρσενικό, αλλά έχει τα ίδια χρώματα εξαιρουμένων των κεντρικών φτερών της ουράς που έχουν ελαφρώς πράσινο χρωματισμό και μικρότερο σε μέγεθος ράμφος.

Γεωγραφική κατανομή

Η Κόκκινη Ροζέλα είναι πουλί που προέρχεται από την μακρινή Αυστραλία και την Νέα Ζηλανδία. Ζει σε τροπικά δάση, σε δάση ευκαλύπτων, σε εκτάσεις με ακακίες, καλλιεργήσιμες εκτάσεις με σπόρους και καρπούς, αλλά συναντάται και σε πάρκα και άλση. Πετούν συνήθως σε μικρά σμήνη.

Η περιοχή που ζουν αυτά τα πουλιά είναι είναι νοτιοδυτική, όπως φαίνεται και στον παραπάνω χάρτη.

Συμπεριφορά

Θεωρείται έξυπνο πουλί και μάλιστα είναι από τα είδη που έχει πολύ ξεχωριστό κελάηδημα με σφυρίγματα.

Εξημερώνονται σε σημείο που μπορούν να δοκιμάζουν τροφή από το χέρι του ανθρώπου που τα φροντίζει. Χαρακτηριστική είναι η κίνηση τους να κρατούν με το ένα τους πόδι την τροφή και να την φέρνουν προς το στόμα.

Δεν έχουν αναφερθεί πουλιά αυτού του είδους να μιλούν.

Διατροφή

Η διατροφή της Crimson στη φύση περιλαμβάνει κυρίως σπόρους από ευκάλυπτο και ακακία, ξηρούς καρπούς, ποικιλία χόρτων και φρούτων αλλά και κάποια έντομα.

Διατροφή ως κατοικίδιο

Υπάρχει στα καταστήματα ειδικό μείγμα σπόρων για εξωτικά πουλιά αυτού του είδους. Είναι βασικό επίσης να υπάρχει σουπιοκόκκαλο για να προσλαμβάνουν το απαραίτητο ασβέστιο για τον οργανισμό τους.

Φροντίδα

Είναι πουλί που ζει ως κατοικίδιο αλλά χρειάζεται ευρύχωρο κλουβί με ξύλινες πατήθρες και κάποια παιχνίδια. Χρειάζεται καθημερινή αλλαγή νερού και οπωσδήποτε μπανιέρα για να διατηρείται το φτέρωμά του σε άριστη κατάσταση.

Εδώ μπορείτε να βρείτε μερικές χρήσιμες πληροφορίες για:

Πολύ σημαντική είναι και η καθαριότητα του κλουβιού τους που χρειάζεται άμμο υγιεινής στον πάτο τους.

Ζουν κατά προσέγγιση γύρω στα 20 χρόνια.

Αναπαραγωγή

Τα ζευγάρια είναι μονογαμικά και είναι ικανά για αναπαραγωγή από 18 μηνών έως 2 ετών. Η αναπαραγωγική περίοδος ξεκινάει από τον Σεπτέμβρη μέχρι τον Ιανουάριο. Στην φύση ετοιμάζουν την φωλιά τους σε κοιλότητες βράχων, σε κουφάλες δέντρων ή σε ψηλά κλαδιά.

Στρώνουν τη φωλιά τους με ροκανίδι. Η θυληκιά γεννάει από 3-6 λευκά αβγά, τα οποία και . Το ζευγάρι φροντίζει τους νεοσσούς για 35 ημέρες μέχρι να "απογαλακτιστούν" πλήρως.

Το περίεργο με τους νεοσσούς είναι ότι το πρώτο τους φτέρωμα είναι πρασινωπό, ενώ μετά την πρώτη πτερόρροια το αντικαθιστούν σταδιακά με κόκκινο και μπλε.

Πληροφορίες για το κόστος αγοράς της Κόκκινης Ροζέλας μπορείτε να βρείτε στη , αλλά και στα σχόλια που ακολουθούν στη συνέχεια του άρθρου.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Platycerus elegans Ελληνική: Κόκκινος Πλατύκερκος Αγγλική: Crimson Rosella Τάξη: Οικογένεια: Γένος: Είδος: P. elegans

Υποείδη

Κίτρινος Πλατύκερκος - Yellow Rosella (Platycercus elegans adelaidae)

Πλατύκερκος Αδελαΐδας - Adelaide Rosella (Platycercus elegans flaveolus)

Άλλα είδη Πλατύκερων

(Article) (Article) Πράσινος Πλατύκερκος - Green Rosella (Platycercus caledonicus) Ωχροκέφαλος Πλατύκερκος - Pale-headed rosella (Platycercus adscitus) Βόρειος Πλατύκερκος - Northern rosella (Platycercus venustus)

Media gallery Ροζελών

Η Γαλιάντρα η κοινή, είναι ένα εδαφόβιο στρουθιόμορφο πουλί που ανήκει στην οικογένεια των κορυδαλλών, η οποία περιλαμβάνει γύρω στα 20 είδη που έχουν ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά.

H Γαλιάντρα με το μελωδικό κελάηδισμα


Οι εξαιρετικές μελωδικές ικανότητες του κελαηδήσματός της, ιδιαίτερα όταν είναι σε πτήση και το επιτόπιο φτεροκόπημά της που θυμίζει πέταγμα πεταλούδας, είναι από τα βασικότερα χαρακτηριστικά της.

Η οικογένεια των κορυδαλλών συμπεριλαμβάνει πουλιά όπως οι σιταρήθρες (4 είδη), ο κατσουλιέρης (2 είδη), η χιονάδα (2 είδη) και οι γαλιάντρες (11 είδη).

Την κοινή γαλιάντρα στην Κύπρο την φωνάζουν Μαυροτράσιηλο από την χαρακτηριστική μαύρη κηλίδα ποικίλου μεγέθους που φέρει στα πλάγια του στήθους.

Περιγραφή

Η γαλιάντρα είναι ένα μεσαίου μεγέθους πουλί με μέγιστο μήκος μέχρι 20 εκατοστά, με κοντή ουρά και καφετιά πόδια με κυριότερο χαρακτηριστικό το πολύ μακρύ ίσιο πίσω νύχι.

Έχει καφεκίτρινο ράμφος και το φτέρωμα της είναι καφεγκρίζο. Το μέσα μέρος των φτερών της είναι μαυριδερό ενώ σε πτήση διακρίνεται μια λευκή λωρίδα στην ακμή των πτερύγων. Το βάρος της φτάνει τα 50-70 γραμμάρια ανάλογα με το φύλο. Δεν υπάρχουν ιδιαίτερες διαφορές στο φτέρωμα ανάμεσα στα δύο φύλα.

Εν μέρει η γαλιάντρα θεωρείται επιδημητικό πουλί κυρίως στην Ελλάδα και την Κύπρο, αλλά και αποδημητικό στα Ανατολικά. Την συναντούμε στην Νοτιοδυτική Ευρώπη, την Τουρκία, τα Βόρεια παράλια της Αφρικής και την Κεντρική Ασία. Τη βλέπουμε συνήθως να μεταναστεύει σε κοπάδια, αλλά και να μετακινείται σε σμήνη.

Αναπαραγωγή

Ζει και αναπαράγεται σε ανοιχτές καλλιεργήσιμες εκτάσεις για να βρίσκει σπόρους που αποτελούν την κύρια διατροφή της, αλλά και σε αμμώδεις εκτάσεις και σε στεγνά μέρη γύρω από υγρότοπους για να βρίσκει έντομα αλλά και χορταρικά που αποτελούν μέρος της διατροφής, της ιδιαίτερα κατά την αναπαραγωγική περίοδο.

Τα τελευταία χρόνια ο αριθμός της μειώνεται σταθερά λόγω της μείωσης των καλλιεργούμενων εκτάσεων.

Σαν εδαφόβιο πτηνό, η γαλιάντρα φτιάχνει την καλαθόσχημη φωλιά της στο έδαφος, ανάμεσα σε θάμνους, γεννώντας από 3-6 αυγά τα οποία και επωάζει για 16 μέρες. Οι νεοσσοί φροντίζονται εξίσου και από τους δύο γονείς.

Οι νεοσσοί είναι κάπως βιαστικοί και εγκαταλείπουν την φωλιά τους αρκετές μέρες πριν αποκτήσουν την ικανότητα να πετούν. Το ζευγάρι είναι μονογαμικό και ζευγαρώνει 2 φορές μέσα στην αναπαραγωγική περίοδο, που για τα πουλιά αυτά ξεκινά από τον Απρίλη μέχρι τον Ιούνιο.

Οι μιμητικές ικανότητες της γαλιάντρας

Θεωρείται εξαιρετικό ωδικό πτηνό με μιμητικές ικανότητες. Μιμείται πουλιά όπως η σταρήθρα συνδυάζοντας κελαρυστούς ήχους με γρήγορο ρυθμό και αμυδρές παύσεις. Σπάνια όμως κελαηδά στο έδαφος αλλά κυρίως εν πτήση. Όταν πετάει έχει την ικανότητα να αιωρείται, να στροβιλίζεται αλλά πάντα πετά με κλειστή την ουρά.

Η γαλιάντρα είναι από τα πουλιά που σπάνια κελαηδούν στην σκλαβιά γιατί στρεσσάρονται από τον περιορισμό στον χώρο.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Melanocorypha calandra Ελληνική ονομασία: Γαλιάνδρα, Μελανοκόρυφος η κάλανδρος Αγγλική ονομασία: Calandra lark, European calandra-lark Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Κορυδαλλίδες (Alaudidae) Γένος: Μελανοκόρυφος (Melanocorypha) Είδος: M. calandra

Υποείδη

Melanocorypha calandra calandra Melanocorypha calandra gaza Melanocorypha calandra hebraica Melanocorypha calandra psammochroa

Περισσότερες κορυδαλλίδες

Σταρήθρα (Alauda arvensis) Κατσουλιέρης (Galerida cristata) Τουρλί - Δεντροσταρήθρα (Lullula arborea)

Σχετικό περιεχόμενο

Πως λένε τη Γαλιάντρα στην περιοχή σας;

Η ρίγανη χρησιμοποιείται ευρέως στα πτηνά ως βότανο, για την παρασκευή τσαγιού ή ως τυποποιημένο συμπλήρωμα διατροφής. Τα ωφέλιμα συστατικά της βοηθούν στη πρόληψη της κοκκιδίωσης και άλλων ασθενειών του γαστρεντερικού και αναπνευστικού συστήματος των πτηνών.

Η ρίγανη και τα οφέλη από τη χρήση της στα πτηνά


Πολυετές αρωματικό φυτό, ευρύτατα διαδεδομένο, σε ξηρότοπους σ’ όλη την Ελλάδα. Είναι γνωστή και με τα ονόματα: ριάνο, ρούανο, ρούβανο κ.ά. Οι ρίζες της εκτείνονται οριζόντια ενώ ο βλαστός της κάθετα φτάνοντας σε ύψος τα 0,30-0,80 μ. Τα φύλλα της έχουν αυγοειδές σχήμα, τοποθετημένα αντίθετα και μικρά λευκό-ρόδινα άνθη που βγαίνουν στην κορυφή των βλαστών.

Η χημική της σύνθεση είναι πλούσια. Στο επίγειο μέρος της περιέχει στυπτικές και βαφικές (χρωστικές) ουσίες, συγκριτικά μεγάλο ποσοστό αιθέριου ελαίου (μέχρι 1,2 %) το οποίο περιέχει φαινόλες (θυμόλη - thymol), καρβακόλη - carvacrol) και πικρές - πτητικές ουσίες (μέχρι 15 %).

Το κύριο ωφέλιμο χαρακτηριστικό της ρίγανης είναι η μεγάλη αντιοξειδωτική της ικανότητα (12 φορές μεγαλύτερη από αυτήν του πορτοκαλιού). Η αντιβακτηριδιακή, αντιβιοτική δράση της ρίγανης, οφείλεται στις ουσίες καρβακρόλη και θυμόλη, ενώ υπάρχει και πλήθος άλλων ουσιών σε μικρότερο ποσοστό. Επίσης, η ρίγανη είναι το μόνο βότανο με μεγάλη περιεκτικότητα σε βιταμίνη C (565 mg %) και σίδηρο.

Πρόκειται για ένα βότανο με ιδιαίτερα έντονο άρωμα που ελευθερώνει από τους σπασμούς και τον λόξιγκα, διευκολύνει την πέψη και ανοίγει την όρεξη. Έχει ήπιες αποχρεμπτικές, αντιδιαρροϊκές, αντιφλεγμονώδεις, βακτηριοκτόνες και αντιαιμορραγικές ικανότητες, αυξάνει την ούρηση και το ίδρωμα και διεγείρει τη μήτρα.

Η ρίγανη χρησιμοποιείται θεραπευτικά υπό μορφή τσαγιών (αφεψημάτων) για την ατονία των εντέρων, ως ενισχυτικό της πέψης, αλλά και ως ηρεμιστικό του νευρικού συστήματος. Επίσης, ως αποχρεμπτικό για το βήχα, τη δύσπνοια, βρογχίτιδα, φυματίωση, ως διουρητικό στις ασθένειες των νεφρών, σε ρευματικές παραμορφώσεις των αρθρώσεων και την ποδάγρα.

Το αιθέριο έλαιο της ρίγανης (ριγανόλαδο) χρησιμοποιείται για των κατευνασμό των πόνων των χαλασμένων δοντιών και στην αρωματοθεραπεία για παρόμοιες περιπτώσεις, ενώ εξωτερικά για να σκοτώνει τις ψείρες. Μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό του δέρματος.

Η χρήση της ρίγανης στα πτηνά

Ρίγανη προσφέρουμε στα πουλιά μας χλωρή που είτε αγοράζουμε από το μανάβικο ή ακόμα καλύτερα καλλιεργούμε μόνοι μας, στο μπαλκόνι ή τον κήπο μας. Επίσης μπορούμε αποξηραμένη σε ιδιαίτερο δοχείο στο κλουβί ή ανακατεμένη με τους σπόρους ή ως συστατικό μιας αυγοτροφής δικής μας παρασκευής ή ως αιθέριο έλαιο (προσοχή στις σωστές αραιώσεις).

Να σημειώσουμε ότι η ρίγανη μπορεί να προσφερθεί στα πουλιά για την πρόληψη της κοκκιδίωσης. Πληροφορίες για δράση της σε επίπεδο πρόληψης της ασθένειας, μπορείτε να βρείτε στο σχετικό άρθρο μας Κοκκιδίωση και προληπτικές θεραπείες.

Καλλιέργεια

Η Ρίγανη είναι φυτό ανθεκτικό στο κρύο. Θέλει ηλιόλουστα εδάφη με καλή αποστράγγιση, πολλαπλασιάζεται με σπόρους και με χωρισμό του φυτού την άνοιξη ή το φθινόπωρο.

Δείτε Καλλιέργεια βοτάνων στο σπίτι για τα πουλιά και την οικογένειά μας.

Σχετικά

Σκευάσματα ρίγανης για πτηνά

Το φανέτο είναι ένα ιδιαίτερα αγάπητο ωδικό πουλί, όχι μόνο για το δυνατό και μελωδικό του τετέρισμα, αλλά για την ομορφιά του φτερώματός του καθώς και για τον ήπιο χαρακτήρα του.

Περιγραφή
Διατροφή
Αναπαραγωγή
Βίντεο
Ονοματολογία

Το Φανέτο, ένα αξιαγάπητο ωδικό πουλί


Το φανέτο, ένα μικρόσωμο σε μέγεθος πουλί που το συνολικό του μήκος δεν ξεπερνά τα 14 εκατοστά. Σπάνια το συναντά κανείς μόνο του. Ζει σε κοπάδια όλο τον χειμώνα, ενώ κατά την αναπαραγωγική περίοδο μένουν πάντα σε ζευγάρια. Ανήκει στην οικογένεια των σπιζών και είναι γνωστό με τις ονομασίες Κιόρι, Σκαθάρι, Φανέτα, Φαγανέλι ενώ στην Κύπρο είναι γνωστό ως Τσακροσγάρτιλο.

Είναι επιδημικό πουλί και συναντάται σε όλη την Ευρώπη, τη Βόρεια Αφρική, την Τουρκία και την Ασία. Ζει και αναπαράγεται σε ορεινές αλλά και σε παράκτιες περιοχές. Προτιμά να φωλιάζει σε πυκνούς θάμνους με φρύγανα και ρείκια, ενώ του αρέσει να πεταρίζει σε ανοιχτά τοπία με αγκαθωτούς θάμνους και κέδρους.

Περνάει περισσότερη ώρα στο έδαφος όπου και ψάχνει για την τροφή του, η οποία περιλαμβάνει μια ποικιλία σπόρων και φύτρες από άγρια χόρτα, έντομα, σκουλήκια, μελίγκρες κτλ.

Ένας πολύ σημαντικός λόγος για την μεγάλη θνησιμότητα του φανέτου, είναι λόγω της αλόγιστης χρήσης φυτοφαρμάκων από τους γεωργούς για την καταπολέμηση των ζιζανίων και των αγριόχορτων που για τα φανέτα αποτελούν την κύρια τροφή τους.

Πρόκειται για ένα κοινωνικό πουλί. Θα το δούμε συχνά να κάνει παρέα με σπίνους. Γενικά είναι δραστήριο πουλί, γεμάτο αστείρευτη ενέργεια. Πετάγεται απότομα, πεταρίζει και ξανακάθεται.

Περιγραφή

Όπως όλες οι σπίζες, το φανέτο έχει κοντόχοντρο, κωνικό, γκρι ράμφος για να σπάζει με ευκολία τους σπόρους. Η ουρά του είναι μαύρη, σχετικά λεπτή και μακριά και λίγο διχαλωτή στην άκρη. Το καφετί είναι το κυρίαρχο χρώμα στον μανδύα και την πλάτη, ενώ ο λαιμός είναι λευκός-μπεζ με σκούρες κηλίδες στο κέντρο.

Πάνω και κάτω από τα μάτια διαγράφονται ανοιχτόχρωμα σημάδια. Στα σκουρόχρωμα μάγουλα το πουλιού διακρίνεται μια ανοιχτόχρωμη κηλίδα όπως στο σκαρθί. Μια λευκή γραμμή διακρίνεται στα πρωτεύοντα φτερά και των δύο φύλων όπως και το λευκό χρώμα που κυριαρχεί στην κοιλιά τους.

Στα ενήλικα αρσενικά εντυπωσιάζει το κοκκινωπό χρώμα στο στήθος και το μέτωπο, το οποίο κατά την αναπαραγωγική περίοδο είναι πιο έντονο, ενώ το φθινόπωρο γίνεται πιο καστανοκόκκινο με ανοιχτόχρωμα περιθώρια. Ο σβέρκος είναι ομοιόμορφα γκρίζος.

Το ενήλικο θηλυκό φανέτο έχει γκριζοκάστανο σβέρκο, γραμμωτό στήθος και κορώνα, ενώ απουσιάζει εντελώς το κόκκινο από το φτέρωμά του. Το νεαρό φανέτο έχει πιο μουντό καφέ χρώμα από το ενήλικο αλλά διαθέτει περισσότερες ργεςί.

Διατροφή του φανέτου

Τρέφεται κυρίως με σπόρους λουλουδιών και θάμνων. Τρώει επίσης φρούτα και μικρά ασπόνδυλα, όπως έντομα, προνύμφες και μικρά σαλιγκάρια. Συλλέγει την τροφή του στο έδαφος σε μέρη με χαμηλή βλάστηση, κάνοντας μικρά άλματα για να μετακινείται.

Ζητήστε περισσότερες πληροφορίες για τη διατροφή του φανέτου στο Forum της Διατροφής των Ιθαγενών Πουλιών.

Αναπαραγωγή

Κελαηδά σε πτήση προσπαθώντας να προσελκύσει το θηλυκό, με ένα κελάηδημα γρήγορο, μελωδικό γεμάτο τρίλιες και σφυρίγματα. Το ζευγάρι πλέκει την βαθιά, καλαθόσχημη φωλιά του μέσα σε πυκνούς θάμνους χρησιμοποιώντας ένα πλήθος υλικών όπως τρίχες, ξερά και λεπτά χόρτα και κλαδάκια.

Γεννά 2-3 φορές από 4-6 αυγά τα οποία επωάζει για 13-14 μέρες. Οι γονείς φροντίζουν εξ ίσου τους νεοσσούς τους οι οποίοι είναι έτοιμοι να ξεπεταρίσουν από την φωλιά τους σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.

Δύο ακόμα είδη φανέτου που κάνουν την εμφάνισή τους στην Σκανδιναβία, στα βάθη της Τουρκίας και στον Καύκασο είναι το κιτρινόραμφο Φανέτο Carduelis Flavirostris και το πιο ανοιχτόχρωμο Φανέτο Carduelis Brevirostris.

Τα είδη αυτά αναπαράγονται σε χερσότοπους και βουνοπλαγιές. Έχουν το σχήμα και το μέγεθος του φανέτου αλλά διαφοροποιούνται ελαφρά ως προς την μακρύτερη και πιο διχαλωτή ουρά, το μικρότερο κεφάλι και το πιο ακατάστατο φτέρωμα σε καφέ-κανελί και μπεζ αποχρώσεις.

Ζητήστε περισσότερες πληροφορίες για τη αναπαραγωγή του φανέτου στο Forum της Αναπαραγωγής των Ιθαγενών Πουλιών.

Χαρακτηριστικό είναι το κίτρινο ράμφος, από το οποίο πήρε και το όνομά του, με λίγο μαύρο στην άκρη το χειμώνα το οποίο κατά την αναπαραγωγική περίοδο γίνεται γκριζοκάστανο. Το κελάηδημά τους θυμίζει λιγότερο φανέτο και περισσότερο σταχτοκανάρινο, χειμωνόσπινο και σημιδόσπιζα.

Σε περίπτωση εκτροφής, το φανέτο όπως και τα υπόλοιπα στρουθιόμορφα πουλιά της οικογένειας των σπιζών, έχει ανάγκη από άνετη κλούβα μεγάλων διαστάσεων, με εσωτερική, ανοιχτή φωλιά σε σχήμα καλαθιού και ντυμένη εξωτερικά με πυκνά φυλλώματα, προκειμένου να νιώθει όσο το δυνατόν πιο κοντά στο φυσικό του περιβάλλον. Οι διατροφικές του συνήθειες δεν διαφέρουν ουσιαστικά από τα υπόλοιπα πουλιά της ίδια οικογένειας.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Linaria cannabina
Ονομασία: Φανέτο
Αγγλική ονομασία: Linnet, Common Linnet, Eurasian Linnet
Τάξη: Στρουθιόμορφα
Οικογένεια: Σπιζίδες
Γένος: Linaria
Είδος: L. cannabina

Media gallery ειδών Linaria

Σχετικό περιεχόμενο

Πως λένε το Φανέτο στην περιοχή σας; Το μυστήριο του κόκκινου χρώματος (στο Φανέτο)

Με τον όρο "παπαγάλοι" αναφερόμαστε σε μια μεγάλη κατηγορία δενδρόβιων αναρριχητικών πουλιών που περιλαμβάνει γύρω στα 560 είδη παπαγάλων, από τα οποία μόνο τα 315 είναι κατανεμημένα.

Οι Παπαγάλοι, από τα πιο δημοφιλή κατοικίδια πουλιά


Οι παπαγάλοι ή ψιττακοί όπως είναι επίσης γνωστοί, είναι διαδεδομένοι σε όλες τις ηπείρους εκτός από την Ευρώπη. Όπου τους συναντάμε μόνο ως κατοικίδια εδώ και πολλά χρόνια. Σε άγρια κατάσταση τους συναντούμε στα παρθένα τροπικά δάση της Αυστραλίας, της Αφρικής αλλά και στην κεντρική και Νότια Αμερική.

Χαρακτηριστικά

Τα κυριότερα χαρακτηριστικά αυτής της κατηγορίας πουλιών είναι το πολύχρωμο, ζωηρό τους φτέρωμα, το άνοιγμα των φτερών τους καθώς και η μακριά ουρά τους τα διευκολύνει στις πτήσεις.

Επίσης, οι παπαγάλοι διαθέτουν κυρτό, ισχυρό γαμψό ράμφος με το οποίο μπορούν να σπάζουν σπόρους και καρπούς που αποτελούν κυρίως την διατροφή τους, σαρκώδη γλώσσα με την οποία κάποια είδη καταφέρνουν να μιλούν με σχετική ευκολία και κοντά πόδια με γαμψά νύχια με κατεύθυνση 2 μπροστά και 2 πίσω για να διευκολύνεται η αναρρίχηση μιας και θεωρούνται δενδρόβια πτηνά.

Το μέγεθός τους ποικίλει από 12 εκατοστά και φτάνει μέχρι ένα μέτρο ανάλογα με το είδος. Είναι πουλιά επιβλαβή για την γεωργία των περιοχών που συναντώνται μιας και πετούν κατά σμήνη πάνω από τις καλλιέργειες και τις φυτείες και τις καταστρέφουν.

Συμπεριφορά

Οι περισσότεροι παπαγάλοι στο φυσικό τους περιβάλλον είναι κοινωνικά πουλιά που ζουν σε ομάδες αρκετών ατόμων. Οι African grey δημιουργούν σμήνη που αποτελούνται από 20 με 30 πουλιά ενώ κάποια άλλα μικρότερα είδη όπως τα budgerigar φτιάχνουν ομάδες εκατοντάδων πουλιών.

Budgie tornado - Photo by BBC

Άλλα είδη περνούν ένα μεγάλο μέρος της ημέρας τους στα δέντρα, αναρριχώμενα προς αναζήτηση τροφής. Για την αναρρίχηση τους χρησιμοποιούν το δυνατό τους ράμφος και τα πόδια τους, που λόγω της ανατομίας τους (δύο δάχτυλα μπροστά και δύο πίσω) τους επιτρέπουν να κρατιούνται κυριολεκτικά από τα κλαδιά.

Οι παπαγάλοι ως κατοικίδια

Οι παπαγάλοι δεν είναι αυτό που θα λέγαμε εύκολα πουλιά, όσον αφορά τη διατήρησή τους ως κατοικίδια. Τουλάχιστον τα περισσότερα είδη. Παρόλα αυτά, είναι πολύ δημοφιλή πουλιά στον άνθρωπο που εντυπωσιάζεται από την εμφάνιση, την ευφυΐα, καθώς και την ικανότητα ομιλίας που διαθέτουν κάποια είδη.

Δυστυχώς, πολλές φορές τα χαρακτηριστικά αυτά γίνονται για ορισμένους ανθρώπους αιτία για βιαστικές, επιπόλαιες αγορές που έχουν ως αποτέλεσμα την παραμέληση των πουλιών στις πρώτες δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουν στη φροντίδα και στη διαχείριση προβλημάτων συμπεριφοράς των πουλιών.

Οι παπαγάλοι είναι πουλιά με έντονη προσωπικότητα που απαιτούν την προσοχή και το ενδιαφέρον των ιδιοκτητών τους και έχουν ανάγκη τη συντροφιά του για πολλές ώρες την ημέρα. Έτσι, εάν δεν έχετε αρκετό διαθέσιμο χρόνο για να αφιερώνετε σε έναν παπαγάλο, είναι προτιμότερο να μην προβείτε στην απόκτηση κάποιου και ειδικά και εάν πρόκειται για παπαγάλο μεγάλου μεγέθους.

Αυτό το άρθρο θα σας βοηθήσει να αποφασίσατε εάν θέλετε πραγματικά ή όχι να αποκτήσετε ένα παπαγάλο.

Κλουβιά

Οι παπαγάλοι χρειάζονται μεγάλα κλουβιά για τη διαμονή τους. Πρέπει να σκεφτείτε ότι λόγω του έντονου χαρακτήρα τους, τα χρειάζονται αρκετό χώρο για να απασχολούνται, να παίζουν με τα παιχνίδια τους, να σκαρφαλώνουν στα κάγκελα και να περνούν δημιουργικά το χρόνο τους για να αποφευχθεί το ενδεχόμενο της ανίας, που προκαλεί σοβαρά προβλήματα στα πουλιά και στη συμπεριφορά τους.

Κάποιοι παπαγάλοι έχουν μακριά ουρά και άνοιγμα φτερών, οπότε πρέπει να λάβετε υπ' όψιν ότι χρειάζονται αρκετό χώρο για τη μετακίνηση και τον καλλωπισμό του φτερώματός τους. Επίσης, φροντίστε ώστε τα κάγκελα του κλουβιού να έχουν οριζόντια διάταξη για να επιτρέπουν στα πουλιά να τα χρησιμοποιούν στην αναρρίχηση τους.

Μπορείτε να ενημερωθείτε για το κλουβί που χρειάζεται κάθε είδος παπαγάλου, τα παιχνίδια αλλά και τα αξεσουάρ των κλουβιών.

Περισσότερα για τα κλουβιά των παπαγάλων.

Διατροφή

Η διατροφή των παπαγάλων καλύπτει ένα πολύ ευρύ φάσμα τροφών, όπως είναι οι σπόροι, οι ξηροί καρποί, τα φρούτα, τα λαχανικά, λουλούδια, μπουμπούκια, έντομα, κρέας, ανάλογα το είδος. Το δυνατό τους ράμφος επιτρέπει στα πουλιά να ανοίγουν ακόμη και πολύ σκληρούς καρπούς ή να σκάβουν το έδαφος για να βρουν έντομα, σκουλήκια ή να αναζητήσουν θρεπτικά συστατικά από το έδαφος.

Μπορείτε να μάθετε περισσότερα για τη διατροφή των κατοικίδιων παπαγάλων ή να ενημερωθείτε για τη διατροφή των πουλιών γενικά. Αν αντιμετωπίζετε προβλήματα διατροφής στα δικά σας πουλιά, γράψτε το μήνυμά σας στο φόρουμ της διατροφής των παπαγάλων.

Αναπαραγωγή

Αν και πολλοί παπαγάλοι ζουν κατά σμήνη, είναι κατά βάση μονογαμικά πουλιά και διατηρούν αμοιβαία αφοσίωση μεταξύ τους. Αφού βρουν τον κατάλληλο σύντροφο, περνούν μαζί το υπόλοιπο της ζωής τους.

Στη φύση φωλιάζουν σε κοιλότητες δέντρων (οι παπαγάλοι Monk, τα Lovebirds και τα Budgerigars), σε ρωγμές βράχων ή στο έδαφος ( Γεννούν από 2-5 αυγά που τα κλωσούν για 18-20 μέρες. Οι νεοσσοί είναι γυμνοί από φτέρωμα και τυφλοί. Σε πολλά είδη οι νεοσσοί δέχονται την περιποίηση και από τους δύο γονείς για πάνω από 2 μήνες.

Η αναπαραγωγή των κατοικίδιων παπαγάλων χρειάζεται διαφορετικό τρόπο διαχείρισης από τον ιδιοκτήτη. Λόγω του μεγάλου αριθμού των ειδών και των διαφορών που υπάρχουν στη φροντίδα και διαχείριση του κάθε είδους, το θέμα της αναπαραγωγής πρέπει να ξεχωριστά για κάθε είδος παπαγάλου.

Μπορείτε να ενημερωθείτε από τα άρθρα μας για την αναπαραγωγή των πουλιών γενικά ή για το κάθε είδος παπαγάλου ξεχωριστά. Αν αντιμετωπίζετε προβλήματα στην αναπαραγωγή των παπαγάλων σας, γράψτε το μήνυμά σας στο φόρουμ αναπαραγωγής των παπαγάλων.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Ονομασία: Παπαγάλοι ή Ψιττακοί Αγγλική ονομασία: Parrots Τάξη: Ψιττακόμορφα (Psittaciformes) Υπεροικογένειες

• Κακατουοειδή (Cacatuoidea) - Παπαγάλοι Κοκατού
• Στριγκοποειδή (Strigopoidea) - Παπαγάλοι Νέας Ζηλανδίας
• Ψιττακοειδή (Psittacoidea) - Αληθινοί Παπαγάλοι

Άλλες τάξεις πτηνών

Γλαυκόμορφα (Strigiformes) Στρουθιόμορφα πτηνά (Passeriformes)

Το Λούγαρο είναι από τα πιο ήμερα στρουθιόμορφα πουλιά της οικογένειας των σπιζών. Η κοινωνικότητά του λούγαρου, ο ήρεμος χαρακτήρας και το κελαρυστό του κελάηδημά του, είναι από τα στοιχεία της συμπεριφοράς του που το κάνουν ιδιαίτερα αγαπητό.

Περιγραφή
Διατροφή
Αναπαραγωγή

Λούγαρο, ένα ιδιαίτερα αγαπητό ωδικό πτηνό


Το συναντάμε σε όλες της περιοχές της Ελλάδας με τις ονομασίες Αηδονάκι, Ζιζικάκι, Κιτρινάκι, Λούβαρο, Λουβαράκι, Λουγαρίνι, Μούλος, Μπαστοκάναρο, Σκαθάκι, Σκαθί, ενώ στην Κύπρο το ονομάζουν Θκιολαρούδι.

Το Λούγαρο ή European Siskin όπως λέγεται στην Ευρώπη, είναι ενδημικό πουλί και συναντάται σε όλη σχεδόν την Ευρώπη και την Ρωσία, καθώς και στα παράλια της Βορείου Αφρικής. Κάποια συγκεκριμένα είδη συναντώνται και στην Κίνα.

Περιγραφή του Λούγαρου

Πρόκειται για ένα μικρόσωμο, αλλά κομψό πουλί, με μικρό κεφάλι και κοντή διχαλωτή ουρά. Το συνολικό του μήκος δεν ξεπερνάει τα 12,5 εκατοστά. Το κωνικό του ράμφος είναι μακρύ και μυτερό σαν της καρδερίνας ενώ τα πόδια του είναι γκριζόσαρκα.

Το ενήλικο αρσενικό ξεχωρίζει από τη μαύρη κορώνα στο κεφάλι και την μαύρη τραχηλιά στο λαιμό, το κιτρινοπράσινο στήθος και το ουροπύγιο χωρίς ρίγες. Οι φτερούγες του έχουν σκούρα χρώματα με έντονα κίτρινα ή λευκοκίτρινα σημάδια. Η βάση και τα πλαϊνά της ουράς του είναι κίτρινα και έχει έντονες ρίγες χαμηλά στα πλευρά. Μοιάζει αρκετά με τον φλώρο.

Το θηλυκό Λούγαρο διαθέτει γκριζοπράσινη κορώνα, το στήθος και το ουροπύγιό του είναι λευκόχρωμο, με κιτρινοπράσινο χρώμα και διάχυτη γράμμωση. Το νεαρό λούγαρο είναι πιο καστανωπό σε πλάτη και μανδύα, το κεφάλι του είναι πιο ανοιχτόχρωμο, με διάχυτες ραβδώσεις σε όλο το σώμα.

Ζει και αναπαράγεται σε δάση κωνοφόρων και ερυθρελάτης. Συχνά θα το δούμε και σε όχθες ποταμιών με πλατάνια ή σε συστάδες σημύδων, σκλήθρων ακόμα και σε φράχτες, πάρκα, και κήπους. Είναι ιδιαίτερα κοινωνικό πουλί και θα το δούμε συχνά το χειμώνα σε μεγάλα κοπάδια με πουλιά που ανήκουν στην ίδια οικογένεια όπως σημυδόσπιζες, καρδερίνες, φλώρους κτλ.

Πρόκειται για πολύ κινητικό πουλί που περιπλανιέται σε μεγάλες αποστάσεις ακόμα και όταν είναι σε αναπαραγωγική φάση. Χαρακτηριστικό του λούγαρου είναι οι ακροβατικές ικανότητες που συχνά επιδεικνύει. Σκαρφαλώνει με επιδεξιότητα και κρέμεται σχεδόν ανάποδα από τα κλαδιά όπως η γαλαζοπαπαδίτσα, προκειμένου να τραφεί με σπόρους από σκλήθρα, σημύδες και πλατάνια.

Διατροφή

Η διατροφή του Λούγαρου εκτροφής θα πρέπει να περιλαμβάνει πλούσιο μείγμα σπόρων για αγριοπούλια, λαχανικά, φρούτα, άφθονο καθαρό νερό, όπως επίσης άμμο και σουπιοκόκκαλο για πουλιά.

Αναπαραγωγή

Το Λούγαρο αρέσκεται να φωλιάζει σε ψηλά κλαδιά. Το ζευγάρι συνεργάζεται για το χτίσιμο της ανοιχτής καλαθόσχημης φωλιάς του, χρησιμοποιώντας μια ποικιλία υλικών όπως πευκοβελόνες, λεπτά κλαδιά ή ξερά χόρτα, φτερά και τρίχες ζώων.

Η θηλυκιά γεννάει από 2-6 αυγά και μετά από επώαση 13 ημερών ξεπετάγονται οι νεοσσοί οι οποίοι χαίρουν της επιμελούς και συνεχούς φροντίδας και των δύο γονέων τους. Ανεξαρτητοποιούνται σύντομα και αφήνουν την φωλιά για να αφήσουν το ζευγάρι να επαναλάβει την αναπαραγωγική διαδικασία.

Κατά την αναπαραγωγική φάση το ζευγάρι αλλά και οι νεοσσοί, έχουν ανάγκη από ζωικές πρωτεΐνες, για αυτό και συχνά θα τα δούμε να κυνηγούν και έντομα. Εκτός από σπόρους και έντομα τρέφονται επίσης με λαχανικά και φρούτα.

Το πέταγμα των Λούγαρων είναι ελαφρύ και κυματιστό όπως όλες οι σπίζες, για αυτό και κατά την εκτροφή τους από τους ανθρώπους έχουν ανάγκη από μεγάλες κλούβες πτήσης. Το περιβάλλον στην κλούβα θα πρέπει να τους θυμίζει το φυσικό τους περιβάλλον για αυτό και πολλοί εκτροφείς βάζουν μέσα στην κλούβα κλαδιά από πεύκα, σκλήθρα και πλατάνια.

Βίντεο του Λούγαρου

Πολυμέσο youtube: BNRxc4HgBCw

Το κελαηδημά του είναι μελωδικό και γεμάτο κελαριστά τιτιβίσματα, καλέσματα, σφυρίγματα και τρίλιες σαν του φλώρου αλλά συχνά καταφέρνει και μιμείται διάφορα άλλα πουλιά.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Διωνυμική ονομασία: Spinus spinus Ελληνική: Λούγαρο Αγγλική: Eurasian Siskin, European Siskin Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes) Οικογένεια: Σπιζίδες (Fringillidae) Γένος: Σπίνος (Spinus) Είδος: S. spinus

• Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1758, από τον Λινναίο στη Σουηδία ως Fringilla spinus. Το 1760 ο Brisson περιγράφει το γένος Ακανθυλίς (Carduelis), στο οποίο ταξινομίθηκε και το Λούγαρο. Πρόσφατες ταξινομικές μελέτες προτείνουν την ταξινόμησή του στο γένος των Σπίνων (Spinus). [1]

Το Λούγαρο έχει υβριδοποιηθεί με το Φανέτο Linaria cannabina.

Σχετικό περιεχόμενο

Πως λέγεται το Λούγαρο στην περιοχή σας;

Η επιλογή της φωλιάς που θα προσφέρουμε στις καρδερίνες παίζει καθοριστικό ρόλο στην έκβαση της αναπαραγωγής. Ποια είναι όμως η καταλληλότερη φωλιά για τις καρδερίνες που εκτρέφετε; Ενημερωθείτε και αποφασίστε.

Φωλιές καρδερίνας στη φύση

Στη φύση οι καρδερίνες, κατασκευάζουν τις φωλιές τους σε δέντρα με φυλλώματα, επιλέγοντας σημεία καλής επόπτευσης του περιβάλλοντος χώρου. Έχουν επίσης αναφερθεί περιπτώσεις καρδερίνων που έχτισαν τη φωλιά τους μέσα σε κουφάλες κορμών δέντρων. [1]

Το σχήμα είναι κυπελλοειδές, οι κατώτερες στοιβάδες αποτελούνται κατά κύριο λόγο από βρύα (γνωστά για τις αντι-μικροβιακές τους ιδιότητες) και λειχήνες.

Η κατασκευή είναι σφιχτοπλεγμένη εξωτερικά με ριζίδια, πευκοβελόνες και χόρτα ενώ εσωτερικά για να είναι μαλακή, συμπληρώνεται με πρασινάδες, φτερά και τρίχες ή μάλλινες ίνες.

Με γνώμονα αυτά τα στοιχεία, οδηγούμαστε στην επιλογή της κατάλληλης φωλιάς για την αναπαραγωγή της καρδερίνας σε περιβάλλον εκτροφής.

Φωλιές για καρδερίνες εκτροφής

Σε περιβάλλον εκτροφής, στις καρδερίνες, όπως και στα καναρίνια παρέχονται δύο τύποι φωλιάς. Εσωτερικές και τις εξωτερικές φωλιές. Κάθε ένας από τους δύο αυτούς τύπους έχει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά του.

Εσωτερικές φωλιές

Με τις εσωτερικές φωλιές τα πουλιά αισθάνονται συνήθως μεγαλύτερη ασφάλεια. Επίσης λόγω της περιφερειακής πρόσβασης που παρέχουν, η σίτιση των νεοσσών μπορεί να γίνει από όλες τις πλευρές και μάλιστα και από τους δύο γονείς.

Εξωτερικές φωλιές

Οι εξωτερικές φωλιές παρέχουν καλύτερη πρόσβαση στον εκτροφέα για τη διαχείριση τους. Παρόλα αυτά στερούνται των πλεονεκτημάτων των εσωτερικών φωλιών που αφορούν στην πρόσβαση των πουλιών. Επίσης, παρατηρείται ότι τα πουλιά τις προτιμούν λιγότερο σε σχέση με τις εσωτερικές.

Η ιδανική διάμετρος φωλιάς για τα μικρόσωμα υποείδη όπως η δική μας C. carduelis balcanica είναι 8 εκ. ενώ για τα πιο μεγάλα όπως η C. carduelis major, η προτεινόμενη διάμετρος είναι 10 εκ.

Ανεξάρτητα από τον τύπο που θα διαλέξετε, οι φωλιές πρέπει να περιβάλλονται από φυσική ή τεχνητή κάλυψη, αφήνοντας όμως ακάλυπτη την μπροστινή και φυσικά την πάνω πλευρά, ώστε να υπάρχει ανεμπόδιστο οπτικό πεδίο ώστε να νοιώθει η κλώσα περισσότερη ασφάλεια.

Σε μεγάλες κλούβες η προσθήκη μικρών κλαδιών από κωνοφόρα ή εσπεριδοειδή, ευνοεί την προσομοίωση του περιβάλλοντος με τη φύση λόγω της κάλυψης και των φυτικών αρωμάτων που εκλύονται. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν κλαδιά πεύκων και δεντρολίβανου που και διατηρούνται για πολλές μέρες αφότου κοπούν.

Υλικά επίστρωσης

Προσφέρουμε οποιοδήποτε από τα γνωστά έτοιμα υλικά όπως λινάτσα, βαμβάκι, τρίχες ζώων ή συνδυασμό τους. Συμπληρωματικά μπορούμε να προσφέρουμε πευκοβελόνες και ποικιλία αρωματικών βοτάνων για μεγαλύτερη ποικιλία ώστε να αφήσουμε τα πουλιά να επιλέξουν το υλικό που τους εξυπηρετεί περισσότερο

Media gallery φωλιών

Σχετικό περιεχόμενο

Φυσικές φωλιές από πορτοκάλι Φωλιές και επιλογή υλικών κατασκευής από τα πουλιά στη φύση

Το αηδόνι, λόγω της φωνής του είναι ίσως το πιο ξακουστό πτηνό της χώρας μας. Τι γνωρίζετε όμως για τη διατροφή, την αναπαραγωγή, τη διαβίωσή του και γενικά με τα χαρακτηριστικά που το συνδέουν με την Ελληνική φύση και παράδοσης, αλλά και πλήθος ιστοριών και θρύλων;

Αηδόνι, ο βασιλιάς των ωδικών πτηνών


Το αηδόνι κατέχει δικαίως τον τίτλο του βασιλιά των ωδικών πτηνών, μιας και κανένα ωδικό πτηνό δεν το φτάνει σε γλυκύτητα και διάρκεια τραγουδιού. Το μελωδικό του κελάηδημα αντηχεί την άνοιξη, κυρίως την εποχή του ζευγαρώματος και ειδικά το σούρουπο και τη νύχτα έως τις πρώτες πρωινές ώρες.

Περιγραφή

Πρόκειται για ένα σχετικά μικρόσωμο πουλί, ελαφρώς μεγαλύτερο από τον κοκκινολαίμη, με συνολικό μήκος τα 15-16,5 εκ. Το άνοιγμα των πτερύγων του φτάνει τα 24 εκ. και το βάρος του κυμαίνεται στα 16-39 εκ.

Το φτέρωμα του αηδονιού δεν είναι εντυπωσιακό. Τα χρώματα που κυριαρχούν στην εμφάνισή του είναι μουντά. Η πλάτη του έχει καφέ-κανελί χρώμα που καταλήγει σε καστανοκόκκινο ουροπύγιο και ουρά. Η κοιλιά του είναι λευκο-γκριζη ενώ ο λαιμός του γίνεται πιο ανοιχτόχρωμος καταλήγοντας σε ομοιόμορφο μπεζ χρώμα της άμμου που καλύπτει την περιοχή του στήθους.

Στο κεφάλι των αηδονιών κυριαρχούν δύο μεγάλα μαύρα μάτια που περιβάλλονται από αχνό λευκό δαχτυλίδι. Το ράμφος τους είναι σκούρο και τα πόδια έχουν το χρώμα της σάρκας.

Γενικά, τα χρώματά του είναι τέτοια ώστε να μην ξεχωρίζει εύκολα από τους εχθρούς του. Είναι ένα πουλί που σπάνια το βλέπει το ανθρώπινο μάτι.

Κελάηδημα

Έχει κελάηδημα δυνατό, μελωδικό, ποικιλόμορφο με μικρές ενδιάμεσες παύσεις και αποτελείται από τρίλιες, σφυρίγματα που μοιάζουν με φλάουτο και γαργαρίσματα. Έχει την ικανότητα να αλλάζει από είκοσι έως εικοσιτέσσερις στροφές.

Όταν προσπαθεί να προσελκύσει το θηλυκό, το αρσενικό τραγουδά έως και το 50% της διάρκειας της νύχτας, με αποτέλεσμα να χάνει ένα ποσοστό από το βάρος του κάθε βράδυ. Κατά συνέπεια, για να αντισταθμίσουν αυτές τις μεταβολικές επιπτώσεις του τραγουδιού, τα αρσενικά αηδόνια περνούν αρκετό χρόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας προς αναζήτηση τροφής με σκοπό την αναπλήρωση του αποθεματικού βάρους τους.

Ακούστε το κελάηδισμα του αηδονιού

Συνήθως, όταν κελαηδά το αηδόνι, κάθεται σε ένα ψηλό κλαδί σε ανοιχτό μέρος για να μπορεί να αντιληφθεί τους εχθρούς του.

Γεωγραφική κατανομή

Τα κοινά αηδόνια τα συναντούμε σε ευρεία έκταση της γης που περιλαμβάνει τη βόρεια και κεντρική Αφρική, την κεντρική και νότια Ευρώπη και την κεντρική και νοτιοανατολική Ασία.

Την άνοιξη και το καλοκαίρι τα συναντούμε κυρίως στην κεντρική και νότια Ευρώπη όπου και αναπαράγονται. Σε αντίθεση με το συγγενές τους είδος, το τσιχλαηδόνι, τα αηδόνια προτιμούν κατά τους χειμερινούς μήνες τις περιοχές με ήπιο και τροπικό κλήμα, όπου και μεταναστεύουν.

Στη χώρα μας, τα αηδόνια είναι καλοκαιρινοί επισκέπτης από τα τέλη του Μάρτη μέχρι τις αρχές του Σεπτέμβρη. Εκτός από την Ελλάδα, επισκέπτεται και άλλες ευρωπαϊκές χώρες με εύκρατο κλίμα, απ όπου και αποδημεί προς την υποσαχάρια Αφρική.

Βιότοποι

Ένα μάλλον ντροπαλό πουλί, το αηδόνι κρύβεται συνήθως μέσα σε πυκνούς θάμνους ή συστάδες χαμηλών δέντρων. Στην Ευρώπη, εμφανίζεται κυρίως σε ανοικτές δασικές εκτάσεις και θάμνους, οι οποίες συχνά συνορεύουν με ποτάμια ή ρυάκια.

Συναντάται σε περιοχές με υψόμετρο χαμηλότερο από 400 m, με μέση θερμοκρασία τους 14° C που ξεπερνούν τους 25° C για τουλάχιστον 20 μέρες το χρόνο. Συχνάζουν κυρίως σε ρεματιές, δάση, κήπους με πυκνή βλάστηση, συχνά κοντά σε νερό, αλλά μπορεί να ζει και σε πιο άνυδρα μέρη με πυκνούς θάμνους

Διατροφή

Ως εντομοφάγα πουλιά, τα αηδόνια τρέφονται κυρίως με έντομα και νύμφες εντόμων, κάμπιες, σκουλήκια και μικρές αράχνες. Όμως, προς τα τέλη του καλοκαιριού και το φθινόπωρο καταναλώνει μούρα και σπόρους.

Τα αηδόνια, όπως πολλά ωδικά εντομοφάγα πτηνά, διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στο οικοσύστημα τρώγοντας έντομα που μπορεί να βλάψουν τη βλάστηση και την ανάπτυξη των δέντρων.

Αναπαραγωγή

Τον Απρίλιο καταφθάνουν πρώτα τα αρσενικά αηδόνια για να βρουν το μέρος που φωλιάσουν και μια βδομάδα αργότερα έρχονται και τα θηλυκά. Συνήθως επιστρέφουν στην ίδια περιοχή για να φωλιάζουν κάθε χρόνο, μεταξύ Απριλίου και Ιουλίου.

Χτίζουν την ογκώδη φωλιά τους στο έδαφος, σε σωρούς φύλλων ή λίγο ψηλότερα σε πυκνούς θάμνους για να μην διακρίνεται. Για το χτίσιμο της φωλιάς του χρησιμοποιεί φύλλα, γρασίδι και ξερά χόρτα και τη στρώνει με φτερά, πούπουλα και τρίχες ζώων.

Το θηλυκό αηδόνι γεννά τον Μάιο 4-5 αυγά με καστανό λαδί κέλυφος, τα οποία επωάζει για 13 ή 14 ημέρες. Όταν ανεξαρτητοποιηθούν οι πρώτοι νεοσσοί και το επιτρέψουν οι καιρικές συνθήκες, το ζευγάρι μπορεί να κάνει και δεύτερη φωλιά σε διάστημα λιγότερο των δυο μηνών μετά την πρώτη.

Οι νεοσσοί αναπτύσσονται τόσο γρήγορα που μπορούν και συμμετέχουν στη φθινοπωρινή μετανάστευση. Σε 10 έως 12 ημέρες μετά την εκκόλαψη βγαίνουν από τη φωλιά ενώ μέσα στις επόμενες 3 έως 5 ημέρες, μαθαίνουν να πετούν σε κοντινές αποστάσεις.

Τα μικρά αηδονάκια φροντίζονται και από τους γονείς τους για άλλες 15 έως 30 ημέρες, ενώ το θηλυκό μπορεί να αρχίσει να επωάζει δεύτερη φωλιά, αφήνοντας το αρσενικό να φροντίζει τα νεαρά πουλιά της πρώτης μέχρι την πλήρη ανεξαρτητοποίησή τους.

Πληθυσμός και προστασία

Το κοινό αηδόνι είναι ένα είδος με σχετικά μεγάλο πληθυσμό σε εκτεταμένη γεωγραφική έκταση παγκοσμίως. Δεν υπάρχουν γνωστές σημαντικές απειλές για αυτό και έτσι δεν θεωρείται απειλούμενο είδος. Ο ευρωπαϊκός πληθυσμός των αηδονιών θεωρείται αρκετά σταθερός, με αυξητικές τάσεις που σημειώθηκαν στη βορειοανατολική Ευρώπη.

Ωστόσο, ο πληθυσμός του στη Δυτική Ευρώπη έχει μειωθεί από τη δεκαετία του 1950, κυρίως λόγω των σύγχρονων γεωργικών εξελίξεων. Ο πληθυσμός τους στην Αγγλία θεωρείται ότι έχει μειωθεί από το 1910, ενώ η σταθερή απώλεια των βιοτόπων του στην Ισπανία, απειλεί και εκεί τον πληθυσμό τους.

Θηρευτές

Οι κυριότεροι θηρευτές των αηδονιών είναι οι κουκουβάγιες Strix aluco. Για να μειώσουν τον κίνδυνο επίθεσης, τα αηδόνια μειώνουν την ένταση και τη διάρκεια του νυχτερινού τραγουδιού τους την περίοδο που προσελκύουν τους συντρόφους.

Ονοματολογία και συστηματική ταξινόμηση

Το αηδόνι ταξινομούνταν παλαιότερα ως είδος της οικογένειας των τσιχλών (Turdidae), αλλά θεωρείται πλέον ότι ανήκει στα εντομοφάγος είδη της οικογένειας των Μυγοθηρίδων (Muscicapidae).

Διωνυμική ονομασία: Luscinia megarhynchos
Ελληνική ονομασία: Αηδόνι, Αηδών η μεγάρυγχος
Αγγλική ονομασία: Common nightingale
Τάξη: Στρουθιόμορφα
Οικογένεια: Μυγοθηρίδες
Γένος: Αηδών (Luscinia)

Είδος

L. megarhynchos

Υποείδη

L. m. africana L. m. hafizi L. m. megarhynchos

Media gallery Αηδονιών

Σχετικό περιεχόμενο

Πώς λέγεται το αηδόνι στην περιοχή σας;

Οι αλλαγές στις κενώσεις των πτηνών μπορεί να οφείλονται σε ασθένεια, γι αυτό είναι σημαντικό να γνωρίζετε τι είναι διάρροια και τι φυσιολογική κένωση.

Τι είναι διάρροια στα πτηνά και τι όχι

Κάθε ιδιοκτήτης πουλιών πρέπει να έχει σαφή αντίληψη για το τι θεωρούνται κανονικές κενώσεις. Είναι σημαντικό να παρατηρούν προσεκτικά τα περιττώματα των πουλιών τους, προκειμένου να αποκτήσουν μια καλή ιδέα για το τι είναι φυσιολογικό, όσον αφορά τα δικά τους πουλιά.

Οι αλλαγές στις κενώσεις των πτηνών μπορεί να είναι ένδειξη σοβαρής ασθένειας, αλλά αυτό εξαρτάται από το είδος των αλλαγών που παρατηρούνται.

Μια κανονική κένωση ενός πουλιού αποτελείται από τρία διαφορετικά τμήματα.

1. Περίττωμα
2. Ουρικό οξύ
3. Ούρα

Καθώς το περιεχόμενο του εντέρου κατεβαίνει προς την έξοδο, τα τρία αυτά στοιχεία αναμειγνύονται προτού αποβληθούν από το σώμα.

1. Περίττωμα

Το περίττωμα είναι το σκούρο στερεό τμήμα και έχει τη μορφή σκουληκιού. Το χρώμα του μπορεί να είναι σκούρο πράσινο (συνήθως στα σποροφάγα) ή καφέ (συνήθως στα πουλιά που καταναλώνουν pellets). Το περιττωματικό αυτό στοιχείο μπορεί να έχει και άλλα χρώματα που εξαρτώνται από την τροφή που κατανάλωσε πρόσφατα το πουλί.

Η κατανάλωση κάποιων ειδών μούρων ή παντζαριών για παράδειγμα και γενικά φυσικών τροφών με υψηλό ποσοστό χρωστικών, θα δημιουργήσει περιττώματα με χρώμα αντίστοιχο της τροφής που καταναλώθηκε.

Αυτό που πρέπει να μας ανησυχεί είναι η ξαφνική (που δεν σχετίζεται με την τροφή) εμφάνιση κοκκινωπών περιττωμάτων, διότι μπορεί να οφείλεται στην ύπαρξη αίματος μέσα σε αυτά. Έτσι, πριν πανικοβληθείτε, θυμηθείτε τι τροφή έχει κατανάλωση το πουλί για να αξιολογήσετε σωστά την αλλαγή χρώματος.

Εάν ένα πουλί δεν φάει καθόλου στερεά τροφή για τουλάχιστον 24 ώρες, το περιττωματικό τμήμα των κενώσεων θα γίνει μαύρο ή σκούρο πράσινο (που είναι σχεδόν μαύρο) και κολλώδες. Η εικόνα αυτή συγχέεται συχνά με την ύπαρξης αίματος στις κενώσεις. Στην πραγματικότητα όμως, ο χρωματισμός προέρχεται από μία ουσία της χολής (biliverdin) που υπερισχύσει στα περιττώματα λόγω της έλλειψης τροφής.

Εάν το περίττωμα δεν είναι σχηματισμένο, τότε λέμε ότι υπάρχει διάρροια. Όταν κάποιες κουτσουλιές παρουσιάζουν αυξημένη ποσότητα ούρων, με συνέπεια να δείχνουν υγρές γενικότερα, αλλά το περίττωμα παραμένει σχηματισμένο, τότε αυτή η κατάσταση δεν πρέπει να θεωρείται διάρροια. Όταν δηλαδή το περίττωμα παραμένει στερεό, τότε δεν υπάρχει θέμα διάρροιας ανεξάρτητα από την ποσότητα ούρων που υπάρχουν.

Το υγρό (ούρα) γύρω από το περίττωμα είναι ένδειξη αυξημένης ποσότητας ούρων στην κένωση και όχι διάρροια. Να ελέγχετε τις φρέσκες κουτσουλιές διότι με το χρόνο περιττωματικό τμήμα μπορεί να απορροφήσει κάποια ούρα, που δίνουν την ψευδή εντύπωση διάρροιας.

Επομένως, αν το καφετί ή πράσινο στερεό περιττωματικό τμήμα δεν είναι σχηματισμένο ή είναι πολύ υδαρό, τότε η κατάσταση αυτή θεωρείται σωστά διάρροια. Σε ορισμένες περιπτώσεις διάρροιας, μπορεί να υπάρχουν φυσαλίδες αέρα στα περιττώματα.

2. Ουρικό οξύ

Το δεύτερο περιττωματικό στοιχείο είναι το ουρικό οξύ (εστέρας ουρικού οξέος). Έχει υπόλευκο, κρεμ χρώμα ή ελαφρώς κιτρινωπό και είναι αδιαφανές. Το πράσινο ή κίτρινο χρώμα του ουρικού οξέως μπορεί να έχει ένδειξη ασθένειας του ήπατος.

Τα άλατα του ουρικού οξέος είναι προϊόντα της πέψης και του μεταβολισμού των πρωτεϊνών στον οργανισμό του πουλιού. Αποβάλλονται μέσω των νεφρών. Άλατα ουρικού οξέος πράσινου χρώματος μπορούν επίσης να εμφανιστούν σε πουλιά που ασθενούν από χλαμυδόφιλα.

Εάν παρατηρήσετε αλλαγή στο χρώμα τους, θα πρέπει να ζητήσετε τη συμβουλή του πτηνιάτρου σας.

3. Ούρα

Το τρίτο τμήμα τον κενώσεων ενός πουλιού είναι τα ούρα. Πρόκειται για τα υγρά απόβλητα των νεφρών. Η ποσότητα τους κυμαίνεται ανάλογα με την ποσότητα νερού που καταναλώνεται. Έτσι, ένα πουλί που καταναλώνει πολλά φρούτα και λαχανικά (με υψηλή περιεκτικότητα νερού) θα "ουρεί" περισσότερο από ένα πουλί που τρώει μόνο σπόρους ή pellets.

Τα πουλιά πρέπει να έχουν πάντα πρόσβαση σε φρέσκο, καθαρό πόσιμο νερό. Το νερό πρέπει να τους παρέχεται μέσω μιας ποτίστρας και όχι κάποιου μπολ, προκειμένου να αποφευχθούν βακτηριακές μολύνσεις από την πτώση περιττωμάτων και υπολειμμάτων τροφής μέσα σε αυτό.

Πολλοί άνθρωποι συμπεραίνουν εσφαλμένα ότι η σίτιση μικρών πουλιών (budgies, lovebirds και cockatiels κλπ) με φρούτα και λαχανικά προκαλεί διάρροια. Η αλήθεια είναι ότι όσο υψηλότερη είναι η περιεκτικότητα σε νερό των φρούτων και των λαχανικών, τόσο μεγαλύτερη ποσότητα ούρων θα υπάρχουν στα περιττώματα με αποτέλεσμα θεωρείται λανθασμένα διάρροια.

Πολλά πουλιά, όταν βρίσκονται σε κατάσταση στρες, "ουρούν" περισσότερο, λόγω της αυξημένης τους αρτηριακής πίεσης. Αυτό είναι αναμενόμενο. Σε καταστάσεις στρες, ένα πουλί μπορεί να "ουρήσει" μόνο, χωρίς να αποβάλει συγχρόνως όλα τα στοιχεία που συνθέτουν την κουτσουλιά ή να αποβάλει μόνο ουρικό οξύ και ούρα, ανεξάρτητα από το περιττωματικό τμήμα. Για να αξιολογηθούν καλύτερα οι κενώσεις πρέπει να ελέγχονται όταν το πουλί βρίσκεται σε κατάσταση ηρεμίας.

Επομένως, η αύξηση των ούρων μπορεί να προκληθεί από τη δίψα, την κατανάλωση μεγάλης ποσότητας φρούτων και λαχανικών, το στρες, από λοιμώξεις αλλά και ορισμένες μεταβολικές νόσους όπως ο διαβήτης των πτηνών.

Έλεγχος και αξιολόγηση κουτσουλιάς

Για να αξιολογηθούν σωστά οι κουτσουλιές των πουλιών πρέπει καταρχήν να μπορούν να ελεγχθούν σε κατάσταση που δεν αλλοιώνεται η πραγματική τους εικόνα.

Χρησιμοποιήστε μια λευκή κόλλα Α4 για να συλλέξατε και να ελέγξετε τις κουτσουλιές. Ο έλεγχός τους πάνω στο στρώμα υγιεινής που έχετε στον πάτο του κλουβιού (άμμος, τρίμματα ξύλου, ζεόλιθος κα.) αλλοιώνουν την πραγματική εικόνα της κουτσουλιάς.

Αιτίες που προκαλούν αλλαγές στις κενώσεις

Μπορούν να υπάρξουν πολλές αλλαγές στην ποσότητα, το μέγεθος, το χρώμα, τη συνοχή ή τη συχνότητα των κενώσεων. Όμως, οι αλλαγές που πρέπει να μας ανησυχούν, είναι αυτές που διαρκούν χρονικά. Ακολουθούν μερικές από τις αιτίες που προκαλούν αυτές τις αλλαγές.

Αίμα στα ούρα

Το αίμα στα ούρα μπορεί να είναι ένδειξη δηλητηρίασης από μόλυβδο, ειδικά στους παπαγάλους Amazon ή μπορεί πιο σπάνια να είναι ένδειξη κάποιας μόλυνσης των νεφρών.

Περισσότερα για τη δηλητηρίαση των πτηνών από μόλυβδο.

Διάρροια

Η διάρροια στα πτηνά μπορεί να προκληθεί από:

• Παθογόνα βακτηρίδια του γαστρεντερικού, ορισμένους ιούς ή μύκητες. Περισσότερα για τα βακτηρίδια, τους ιούς και τους μύκητες στα πτηνά.
• Τριχομονάδωση. Περισσότερα για τις τριχομονάδες στα πτηνά.
• Κοκκιδίωση. Περισσότερα για την κοκκιδίωση των πτηνών.
• Εντερικά σκουλήκια μπορούν επίσης να προκαλέσουν διάρροια ή ενσφήνωση του εντέρου. Κάτι που κάνει δύσκολη τη διάγνωση σε αυτή την περίπτωση μέσω των κοινών εξετάσεων, είναι ότι τα αυγά τους περνούν σπάνια στις κενώσεις με αποτέλεσμα να μην μπορούν εύκολα να εντοπιστούν. Περισσότερα για τα εντερικά σκουλήκια.
• Άλλες ασθένειες του γαστρεντερικού.
• Τοξίνες που υπάρχουν στον περιβάλλοντα χώρο ή τις τροφές και τον εξοπλισμό των πουλιών.

Αντιμετώπιση της διάρροιας των πτηνών

Το σημαντικότερο στη σωστή αντιμετώπιση των ασθενειών των πτηνών γενικά, είναι η έγκαιρη διάγνωσή τους. Εφόσον διαπιστωθεί ότι το πτηνό σας έχει διάρροια, πρέπει να επικοινωνήσετε άμεσα με ένα γιατρό ειδικευμένο στα πτηνά, ο οποίος είναι ο μόνος αρμόδιος για τη διάγνωση των αιτίων που την προκαλούν και τη χορήγησης της σωστής θεραπείας.

Διαγνωστικές εξετάσεις

Ανάλογα με τις ανωμαλίες που θα διαπιστωθούν στις κενώσεις, ο πτηνίατρος θα διεξάγει τις κατάλληλες διαγνωστικές εξετάσεις. Καταρχήν λαμβάνεται δείγμα των κουτσουλιών των πουλιών, τα οποία συλλέγονται από ειδικό επίστρωμα που τοποθετείται στον πάτο του κλουβιού, το οποίο ελέγχεται μικροσκοπικά.

Επίσης μπορούν να γίνουν καλλιέργειες για διάφορα βακτήρια καθώς και ειδικές εξετάσεις σε αντίστοιχα εργαστήρια για πρωτοζωικές μολύνσεις. Εξετάσεις αίματος, ακτινογραφίες, DNA PCR tests, τοξικολογικές εξετάσεις, ή οποιεσδήποτε άλλες εξετάσεις, μπορούν να διεξαχθούν εφόσον κριθεί απαραίτητο από τον γιατρό.

Επίλογος

Ο τακτικός έλεγχος για την αξιολόγηση των περιττωμάτων των κατοικίδιων πτηνών, είναι μία από τις βασικές ευθύνες των ιδιοκτητών τους. Οι αλλαγές στις κενώσεις να είναι συχνά το πρώτο, βασικό σημάδι για το ότι κάτι δεν πάει καλά με την υγεία των πτηνών. Η έγκαιρη αναγνώριση της ασθένειας, πριν ακόμη το πουλί καταστεί κλινικά άρρωστο και η σωστή αντιμετώπισή της από τον ειδικό γιατρό, αυξάνουν σημαντικά τις πιθανότητες ίασης, χωρίς καν να απειληθεί η ζωή του.

Σχετικό περιεχόμενο

Προκαλούν διάρροια στα πουλιά τα βρεγμένα χορταρικά; Λοιμώδη νοσήματα στα πτηνά συντροφιάς